'ဘာ​တွေများ လက်​ဆောင်​ပေး​နေကြတာလဲ??'

အသံကြားရာလှည့်ကြည့်လိုက်​တော့ စကပ်ဒူးဖုံးနှင့် အင်္ကျီလည်ဟိုက်ကိုတွဲ၀တ်၍ pencil heelကိုစီးကာ ကြွကြွရွရွ​လျှောက်လာ​သော ဟန်နီနိုင်။

'ဒီ​နေ့က ခက်ရဲ့​မွေး​နေ့လား? ကိုကိုက ဟန်နီ့ကို​တောင်ဘာမှမ​ပြောဘူး။ သိရင်​တော့ လက်​ဆောင်ယူလာမှာ​ပေါ့။ '

'ဟန်နီက ဒီကိုဘယ်လိုလုပ်​ရောက်လာတာလဲ ?'စစ်က​မေး​လေသည်။

'သူငယ်ချင်း​တွေနဲ့လာရင်း ကိုကို့ကို​တွေ့လိုက်လို့​လေ။ ခက်​မွေး​နေ့ဆိုတာ ကိုကိုက ဟန်နီ့ကို​တောင် အသိမ​ပေးဘူး​နော်'

'ကိုယ်လဲ စကားမဆက်ဖြစ်လို့ မ​ပြောဖြစ်တာပါ။ လာထိုင်​လေ ဟန်နီ'

'ဒါနဲ့ ဟန်နီနိုင့်အတွက် ဘာမှ​တောင်မကျန်​တော့ဘူး

အားနာလိုက်တာ' ဟု ခက်က​ပြော​လေသည်။

'ရပါတယ် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဟန်နီကအခုပဲပြန်​တော့မှာ' ဟုဆိုသဖြင့် စစ်က

'ဒါဆို ကိုယ် ၀င်​ပေါက်ထိလိုက်ပို့​ပေးမယ်'

'ဟုတ်ကဲ့ကိုကို' ဟန်နီထွက်သွားခါနီး ခလုတ်တိုက်မိသလိုဖြစ်ကာ (တကယ်က သူ့ဘာသာ တမင်သက်သက်လုပ်တာ) စစ်ရဲ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းမိ​လေသည်။ စစ်ကလည်း ရုတ်တရက်ဖြစ်​နေသဖြင့် ​ကြောင်​နေကာ မရုန်းမိ။ မင်းခန့်က​တော့ မျက်​တောင်မခပ်တန်း​ကြောင်ကြည့်​နေတဲ့ခက်ရဲ့ မျက်စိကို လက်နဲ့ကွယ်​ပေးထား​လေတယ်။ ​နောက်ပိုင်းမှာ​တော့ စစ်လည်း ခက်တို့ရှိ​နေတာကိုပင်​မေ့သွားကာ ဟန်နီ့အနမ်း​တွေကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်​လေသည်။

သူတို့ ၂​ယောက်ရဲ့ first kissမလား။ ဆိုင်ကို​ရောက်လာတဲ့သူ​တွေကလည်း ၀ိုင်းကြည့်လို့။

၅မိနစ်​လောက်ကြာ​တော့ မင်းခန့်သည်းမခံနိုင်စွာပင်

'မင်းတို့ကလည်း လူ​ရှေ့သူ​​ရှေ့​လေး​တော့ ​ရှောင်ကြအုံးမှ​ပေါ့။ အရှက်မရှိလိုက်ကြတာ' ဟု​ဒေါသသံဖြင့်​အော်​လေသည်။ ထိုအခါမှ လူရှိ​သေးမှန်းသတိရကာ နှ​စ်​ယောက်သား နှုတ်ခမ်းချင်းခွာလိုက်​လေသည်။ ဟန်နီနိုင်က​တော့ ခက်ရဲ့​ရှေ့မှာစစ်ကိုနမ်းလိုက်ရသလို ခက်ရဲ့ထိန်းမရ​အောင်ပျက်ယွင်း​နေတဲ့မျက်နှာအား မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဂုဏ်ယူမဆုံး။

(​တွေ့လားခက်ထန်။ နင်သိပ်ချစ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ စစ်က ငါနဲ့ဆိုရင် နင်ရှိ​နေတာကို​တောင် ​​မေ့သွားတတ်တာ။*) အပြင်မှာ​တော့

'အားနာလိုက်တာ။ ဒါကဟန်နီနဲ့ ကိုကိုရဲ့ first kissဆို​တော့ ရင်​တွေခုန်ပြီး လူ​တွေရှိ​နေတာကို​တောင်​မေ့သွားတယ်'

'မိန်းက​လေးဖြစ်ပြီး အရှက်မရှိလိုက်တာ လူမြင်ကွင်းကြီးကို' မင်းခန့်က​ပြော​​လေ​တော့

'မင်းခန့် မင်းဟန်နီ့ကိုအဲ့ဒီ​လောက်ထိ​ပြော​နေစရာမလိုဘူး။ ဒါက ​သေချာလုပ်တာမှမဟုတ်ပဲ။ မ​တော်တဆဖြစ်သွားတာ​လေ။ မင်းတို့ဟန်နီ့ကိုအမြင်မကြည်မှန်းသိ​ပေမယ့် ဒီ​လောက်ထိ​ပြောစရာလိုလို့လား? ဟန်နီကငါ့ချစ်သူဆိုတာလည်း ​မေ့မထားနဲ့​အုံး။ ​နောက်တစ်ခါ သူ့ကို​ပြောရင် သူငယ်ချင်းဆိုပြီးညှာ​နေမှာမဟုတ်ဘူး။ အား​နည်းတဲ့ မိန်းက​လေးတစ်​ယောက်ကို အရှက်မရှိတာ​တွေဘာ​တွေ​ပြောထွက်တဲ့ မင်းကိုလည်း ငါ့သူငယ်ချင်းလို့​ပြောရမှာ ငါရှက်တယ်။ လာ ဟန်နီ သွားမယ်' ဟုဆိုကာ ဟန်နီ့လက်ကိုဆွဲပြီးထွက်သွား​လေသည်။ ကျန်ခဲ့တဲ့သူ​တွေမှာ​တော့

'​တောက် ​တွေ့လားခက် မင်းသိပ်ချစ်ရပါတယ်ဆိုတဲ့​ကောင်က မွှန်​နေပြီး​တော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက​ပေါင်းလာတဲ့ငါတို့ကို​ပြောဆိုသွားတာ။ဟမ် မင်းဘာလို့အဲ့လို​ကောင်ကိုဆက်ချစ်​နေအုံးမှာလဲ? သူ့ကိုဆက်ချစ်ရင် မင်းပဲခံစားရမယ်ဆိုတာမသိဘူးလား? ငယ်သူငယ်ချင်းနဲ့ ရည်းစားဆိုရင် ရည်းစားကိုပဲ​ရွေးတဲ့အ​ကောင်ကို မင်းမလို့....' မင်းခန့်ဆက်မ​ပြောနိုင်​တော့ပါ။ သူဆက်​ပြောရင် ဒီထက်ဆိုးတာ​တွေပါးစပ်ကထွက်လာ​တော့မှာမလို့ ခက်ပဲခံစားရမယ်​လေ။ ဟို

၂​ယောက်ကထွက်သွားပြီကိုး။ သက်နွယ်နဲ့ ဂနိုင်က​တော့

'မင်းခန့် စိတ်​လျှော့ကွာ။ ခက်ကလည်း မင်းခန့်ကိုစိတ်မဆိုးနဲ့​နော် သူကမင်းကိုစိတ်ပူလို့​ပြောတာ။ ပြီး​တော့ အခုသူက ​သွေးပူ​နေတုန်းမလို့ပါ '

'ဟုတ်တယ်။ ခက် နင်လည်း စိတ်မ​ကောင်းမဖြစ်နဲ့​တော့​နော်။ ဟန်နီနိုင့်အ​ကြောင်းကို စစ်မကြာခင်သိ​လောက်မှာပါဟာ' ဂနိုင်နဲ့သက်နွယ်တို့က ၀င်ပြီးဖြန်​ဖြေ​​လေသည်။

'ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ငါအဆင်​ပြေပါတယ်ဟာ။ မင်းခန့် မင်းလည်းငါ့ကိုစိတ်မဆိုးနဲ့​နော်။ စစ်တို့ကိုလည်းစိတ်မဆိုးနဲ့'

'ဟ ငါမင်းကိုစိတ်မ​ဆိုးပဲ​နေလို့ရတယ်။ မင်းစစ်​မောင်ကို​တော့မဟုတ်ဘူး။ ဟန်နီနိုင်က သူ့​​ရှေ့မှာသာ ဘာမှမသိတဲ့ ဖြူစင်တဲ့သူလို ဟန်​ဆောင်​နေတာ။ ဒီကောင်ကဘာမှမရိပ်မိဘူးလား? ဘာမဟုတ်တဲ့မိန်းမတစ်​ယောက်အတွက် သူငယ်ချင်း

သံ​ယောစဥ်ကို သူ့ဘက်က စဖြတ်တာ​လေ။ ​တောက်..​တော်ပြီ ဆက်​ပြောရင် စိတ်ကထပ်တိုရအုံးမယ်။ ပြန်ကြရ​အောင်။ မင်းဘယ်သွားချင်​သေးလဲ ခက်'

'ငါဘယ်မှမသွားချင်​တော့ပါဘူး။ ပြန်ကြရ​အောင်​လေ'

(မနက်က​ပျော်​နေရကတည်းက ငါငိုရ​တော့မယ်ဆိုတာထင်​နေသားပဲ။ ​မင်းကသတိတရနဲ့မွေး​နေ့ကိတ်လုပ်​ပေးလို့ ငါ​ပျော်ရသလို။ မင်း​ပေးတဲ့​မွေး​နေ့လက်​ဆောင်​​ကြောင့်လဲ ငါငို​နေရပါပြီစစ်။ ​မွေး​နေ့လက်​ဆောင်? အဟက် ဟုတ်တာ​ပေါ့။ ငါ့​ရှေ့မှာ ဟန်နီနိုင်နဲ့မင်း နမ်း​နေတာက မင်းငါ့ကို​ပေးတဲ့ ​မွေး​နေ့လက်​ဆောင်ဖြစ်သွားတာ​ပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့

၁၈နှစ်ပြည့်​မွေး​နေ့မှာ ​မင်း​ပေးတဲ့ ​မွေး​နေ့လက်​ဆောင်ကို​တော့ ငါတသက်လုံး​မေ့မှာမဟုတ်​တော့ဘူး*) အပြန်အိမ်လိုက်ပို့မယ်ဆိုတဲ့ စစ်ကလည်း

မင်းခန့်နဲ့ပြသနာတက်ပြီး အရင်ပြန်သွားသဖြင့် ခက်ကို မင်ခန့်ကသာ အိမ်ကို၀င်ပို့​ပေးရသည်။ အိမ်​ရောက်​တော့

'ခက် စိတ်ညစ်စရာ​တွေ​တွေးမ​နေနဲ့။ ငိုမ​နေနဲ့အုံး။ အိပ်​ရေး၀​အောင်အိပ်။ သူမရှိလည်း မင်း​ဘေးမှာငါတို့ရှိ​သေးတယ်ဆိုတာ သိထား​ပေး။ ကြားလား'

'အင်းပါ မင်းလဲအရမ်းကြီးစိတ်တိုမ​နေနဲ့အုံး။ ငါအထဲ၀င်​တော့မယ်​နော်'

'​အင်း ငါပြန်ပြီ​နော်' မင်းခန့်ပြန်သွားတာနဲ့ ခက်အိမ်ထဲကို၀င်လာခဲ့​တော့ ​ဖေ​ဖေ့ကိုတွေ့ရ​လေသည်။

'​ဖေ​ဖေ အ​စောကြီးပြန်​ရောက်​နေပါလား?'

'ဟုတ်တယ်သား ​ဖေ​ဖေဒီ​နေ့ဆရာ၀န်နဲ့​ဆွေး​နွေးလာခဲ့တာ။ ​နောက်လထဲကျရင် BKKကိုသွားပြီးခွဲစိတ်မယ်'

'​ဖေ​ဖေ သား​ စာ​မေးပွဲပြီးမှခွဲစိတ်လို့မရဘူးလားဟင်? ​နောက်လထဲခွဲစိတ်လိုက်ရင် ​ကျောင်းနားရ​တော့မှာ။ သားတစ်နှစ်မနားချင်ဘူး။ သက်နွယ်တို့ အနိုင်တို့နဲ့တူတူဘွဲ့ယူချင်တယ်'

'သားက စာ​မေးပွဲပြီးတဲ့အထိ​နေနိုင်လို့လား? သားအဆင်​ပြေမယ်ထင်ရင်လုပ်​လေ။ ​ဖေ​ဖေအတင်းမတိုက်တွန်းပါဘူး။ သားစိတ်ချမ်းသာဖို့ကအ​ရေးကြီးတယ်'

'ဟုတ်ကဲ့ သားအဆင်​ပြေပါတယ်​ဖေ​ဖေရဲ့။ မဟုတ်လည်း လွန်ခဲ့တဲ့ ၅နှစ်လုံးလုံး ဒီလိုပဲ​နေလာခဲ့တာ လပိုင်း​လေးထပ်​နေလိုက်ရုံနဲ့ဘာမှဖြစ်မသွားပါဘူး။ ဒါဆို ၁၀လပိုင်းမှခွဲစိတ်လိုက်မယ်​နော်'

'​အင်းပါ ၁၀လပိုင်း သားစာ​​မေးပွဲပြီးရင်​တော့ ​သေချာ​ပေါက်ခွဲစိတ်ရမယ်။ ​ဖေ​ဖေဆရာ၀န်ကို ပြန်​ပြောလိုက်အုံးမယ်။ သားနား​တော့​နော်'

'ဟုတ်ကဲ့​ဖေ​ဖေ'

ခက်​ပြောပြီး သူ့အခန်းရှိရာ အ​ပေါ်ထပ်သို့တက်လာခဲ့သည်။ အခန်းထဲ​ရောက်​တော့ သန့်ရှင်း​ရေးလုပ်​​ပေး​နေတဲ့​မေ​မေ။ ​မေ​မေ့ကိုမြင်​တော့ ​ခုနကအဖြစ်အပျက်​တွေပြန်မြင်လာကာ

'​မေ​မေ...' ​ဟု​ခေါ်ပြီး ​​ဒေါ်သဇင်ခက်ရဲ့ရင်ခွင်ထဲတိုး​ဝှေ့​နေ​လေသည်။

'အမ​လေး ​မေ​မေ့သား​လေး ဘာ​တွေများစိတ်မ​​ကောင်းဖြစ်လာတာလဲ? ​မွေး​နေ့ကြီးမှာ စိတ်ချမ်းချမ်းသာသာပဲ​နေရမယ်​လေ။ ခဏ​နေရင် ​​မေ​မေတို့မိသားစုသုံး​ယောက် ညစာသွားစားကြမယ်။'

'ဟုတ်ကဲ့​မေ​မေ။ သား​လေ ၁၀လပိုင်းမှခွဲစိတ်မယ်​နော်'

'သားသ​ဘောပါ။ သား​ဖေ​ဖေကလည်းလက်ခံတယ်ဆိုရင် ​မေ​မေဘာမှမ​ပြောပါဘူး။'

'ဟုတ် ​ဖေ​ဖေကလည်းလက်ခံတယ်။ သား​​ကျောင်းမနားချင်လို့ပါ'

'ဟုတ်ပါပြီ။ တစ်ခု​တော့ရှိတယ် စာ​မေးပွဲပြီးရင်​တော့ ဘာအ​​ကြောင်းပဲရှိရှိ ​သေချာ​ပေါက်ခွဲစိတ်ရမယ်။

အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်​တော့ မငြင်းရဘူး'

'ဟုတ်ကဲ့ သားခွဲစိတ်မှာပါ။ သားလည်း ​ယောကျာ်း​လေးတန်မဲ့ ဒီလိုဘ၀ကြီးနဲ့ တသက်လုံး​နေမသွားချင်ပါဘူး'

'သား​လေးနားလည်ရင်ပြီးတာပါပဲ။ နားချင်ရင်နား​တော့​လေသား'

'ဟုတ်ကဲ​မေ​မေ'

​ဒေါ်သဇင်ခက်အခန်းထဲကထွက်သွား​တော့ ခက်အိပ်ရာ​ပေါ်လှဲချလိုက်ကာ မျက်နှာကြက်ကိုကြည့်မိ​လေသည်။ မျက်လုံးထဲပြန်​ပေါ်လာတာက ​အိမ်ပြန်ခါနီးတုန်းကမြင်ကွင်း။

'ဟင့်အင်း ထွက်သွားစမ်း။ အဲ့ဒါ​​တွေမမြင်ချင်ဘူး။ သွား ငါ့အ​တွေး​တွေထဲကထွက်သွား!!'

ခက်ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုမိ​လေသည်။ နားထဲမှာပြန်ကြား​ယောင်လာတာက ဟန်နီနိုင်ပြောခဲ့တဲ့ first kissဆိုတာပင်။ ဟန်နီနိုင်နဲ့ပတ်သက်ရင် ​ဘာလို့ကောင်းတာတစ်ခုမှမရှိရတာလဲ။

ခက်​မွေး​နေ့ကအစပြုကာ စစ်နဲ့ခက်တို့အဆက်သွယ်ပြတ်သွားကြတာ​ ၃လ​လောက်ပင်ရှိ​နေပြီ။ ခက်တို့လည်း ​နောက်လဆိုရင် final exam​ဖြေရ​တော့မယ်။ ခက်က​တော့ စိတ်လှုပ်ရှား​နေသည်။ စာ​မေးပွဲ​ကြောင့်​ရော ခွဲစိတ်မှာ​ကြောင့်​ရော။ စစ်ကိုသတိရမိ​ပေမယ့် ဖုန်းမဆက်ရဲ။ viber groupမှာလည်း မင်းခန့်က စစ်ကို removeလုပ်မည်​ပြောရာ ခက်ကဒီတိုင်း​လေးထား​ပေးပါဆို၍ စစ်မပါတဲ့​နောက်ထပ် groupတစ်ခုဖွဲ့ထား​လေသည်။ ​ပြောစရာရှိရင် groupအသစ်မှာ​ပြောကြတာ​ပေါ့။ စစ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း စိမ်းကား​နေသည်လားမသိ။ ခက်တို့ကိုလည်းအဆက်အသွယ်မလုပ်။ သို့နှင့် စာမေးပွဲပြီးသည်အထိ စစ်ဘက်ကခက်ကိုအဆက်သွယ်မလုပ်။ စာ​မေးပွဲ​ဖြေပြီး တစ်ပတ်​နေ​တော့ ခက် BKKကိုသွားရန်ပြင်ဆင်​လေသည်။ သူ့ဘ၀အလွှဲအ​ပြောင်းဖြစ်​တော့မယ်​လေ။ ခွဲစိတ်ပြီးရင် သူလဲ သာမန်ဘ၀ကိုရပြီ။ ​အ၀တ်​တွေထည့်​နေတုန်းမှာပဲ ဖုန်းသံမြည်လာ၍ ​ခေါ်တဲ့သူကိုကြည့်လိုက်​တော့ စစ်။ သူ့​မွေး​နေ့ပြီးသွားကတည်းက ဒါပထမဦးဆုံးစစ်နဲ့အဆက်သွယ်ရခြင်း။

'Hello စစ်'

'ခက် ခဏ​လောက်အချိန်​ပေးနိုင်မလား?' ​ပြောလာတဲ့ စစ်ရဲ့အသံ​တွေက ကွဲအက်​နေသည်။ စစ်ဘာ​ဖြစ်​နေတာလဲ?

'အင်း နည်းနည်း​တော့ရပါတယ်။ ည​နေ၄နာရီကျရင်​တော့သွားစရာရှိ​သေးတယ်'

'ငါ့ဆီခဏ​လောက်လာခဲ့​ပေးလို့ရမလားဟင်' ဒါက စစ်ဘက်က သူ့ကိုပထမဦးဆုံး​တောင်းဆိုခြင်း။ ခါတိုင်းဆို အမိန့်​တွေပဲ​ပေး​နေတတ်တဲ့စစ်က ဘာ​တွေများဖြစ်​​​နေပါလိမ့်။

'အင်း လာခဲ့မယ်​လေ။ ဘယ်​နေရာလဲ' သူကိုယ်တိုင်ကလည်း စစ်ကို နှုတ်ဆက်သွားချင်သည်မို့။ BKKမှာခွဲစိတ်ပြီးတာနဲ့ စိတ်ချရ​အောင်ဆိုပြီး ၂လ​လောက်​နေရအုံးမယ်​လေ။ ဒီမှာ​နေလဲမ​တွေ့ရဘူးဆို​ပေမယ့် အနည်းဆုံး​တော့ တစ်​မြေထဲမှာရှိ​နေတယ်ဆိုတဲ့အသိ​လေး​ကြောင့် စိတ်သက်သာရာရတယ်မလား။ သို့ပေမယ့် ခက်ဘက်ကခံစားချက်​တွေကို စစ်သိ​အောင်ဘယ်​တော့မှထုတ်​ပြောမှာမဟုတ်​ပေ။ စစ်က ဟန်နီ့ကိုဘယ်​​လောက်ချစ်လဲဆိုတာ သူ့​မွေး​နေ့ကဖြစ်သွားတာက သက်​သေပဲ​လေ။

'ငါအခု ....မှာ'

'အင်း ငါလာခဲ့မယ်' ဟုဆိုပြီး ဖုန်းချလိုက်ကာ ​အောက်ကိုဆင်းလာ​တော့ ​မေ​မေ့ကို​တွေ့ရ​လေသည်။

'သား ဘယ်သွားမလို့လဲ?'

'စစ်ဆီကိုခဏသွားအုံးမယ်​မေ​​မေ'

'ည​နေကျရင် ​လေဆိပ်သွားရ​တော့မှာ​လေ'

'ဟုတ် သားအချိန်မှီပြန်လာမှာပါ​မေ​မေ။ ဆိုင်ကယ်ယူသွားမယ်​နော်။ ခဏ​လေးပဲ' ဟုဆိုကာ ​

မေ​​မေ့အ​ပြောကိုပင် မ​စောင့်နိုင်​တော့ပဲ ဆိုင်ကယ်​မောင်းပြီးထွက်လာ​လေသည်။ ခက်ကဆိုင်ကယ်​မောင်းတတ်​သော်လည်း မိဘ​တွေကစိတ်မချဟုဆိုကာ ယခုချိန်ထိ ​ကျောင်းကိုကားနဲ့လိုက်ပို့​နေတုန်း။

ဆိုင်ကယ်​မောင်း​နေရင်း အ​တွေး​တွေက စစ်ဆီမှာသာ။ ​တော်​သေးသည် လမ်းကလူနည်းနည်းရှင်း​နေလို့။ ခါတိုင်းဆိုရင် အမြဲတမ်း​လေသံမာမာနဲ့သာစကားပြောတတ်တဲ့စစ်က အခု​တော့ အသံကကွဲအက်လို့။ ငို​နေတာများလား။ ဘာ​တွေများဖြစ်​​နေတာလဲစစ်ရာ။

စစ်​ပြောတဲ့​နေရာ​ရောက်​တော့ ​တွေ့လိုက်ရသည်က....

To be continued.....

'ဘာ​ေတြမ်ား လက္​ေဆာင္​ေပး​ေနၾကတာလဲ??'

အသံၾကားရာလွည့္ၾကည့္လိုက္​ေတာ့ စကပ္ဒူးဖုံးႏွင့္ အက်ႌလည္ဟိုက္ကိုတြဲ၀တ္၍ pencil heelကိုစီးကာ ႂကြႂကြ႐ြ႐ြ​ေလွ်ာက္လာ​ေသာ ဟန္နီႏိုင္။

'ဒီ​ေန႔က ခက္ရဲ႕​ေမြး​ေန႔လား? ကိုကိုက ဟန္နီ႔ကို​ေတာင္ဘာမွမ​ေျပာဘူး။ သိရင္​ေတာ့ လက္​ေဆာင္ယူလာမွာ​ေပါ့။ '

'ဟန္နီက ဒီကိုဘယ္လိုလုပ္​ေရာက္လာတာလဲ ?'စစ္က​ေမး​ေလသည္။

'သူငယ္ခ်င္း​ေတြနဲ႔လာရင္း ကိုကို႔ကို​ေတြ႕လိုက္လို႔​ေလ။ ခက္​ေမြး​ေန႔ဆိုတာ ကိုကိုက ဟန္နီ႔ကို​ေတာင္ အသိမ​ေပးဘူး​ေနာ္'

'ကိုယ္လဲ စကားမဆက္ျဖစ္လို႔ မ​ေျပာျဖစ္တာပါ။ လာထိုင္​ေလ ဟန္နီ'

'ဒါနဲ႔ ဟန္နီႏိုင့္အတြက္ ဘာမွ​ေတာင္မက်န္​ေတာ့ဘူး

အားနာလိုက္တာ' ဟု ခက္က​ေျပာ​ေလသည္။

'ရပါတယ္ ကိစၥမရွိပါဘူး။ ဟန္နီကအခုပဲျပန္​ေတာ့မွာ' ဟုဆိုသျဖင့္ စစ္က

'ဒါဆို ကိုယ္ ၀င္​ေပါက္ထိလိုက္ပို႔​ေပးမယ္'

'ဟုတ္ကဲ့ကိုကို' ဟန္နီထြက္သြားခါနီး ခလုတ္တိုက္မိသလိုျဖစ္ကာ (တကယ္က သူ႔ဘာသာ တမင္သက္သက္လုပ္တာ) စစ္ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းကို နမ္းမိ​ေလသည္။ စစ္ကလည္း ႐ုတ္တရက္ျဖစ္​ေနသျဖင့္ ​ေၾကာင္​ေနကာ မ႐ုန္းမိ။ မင္းခန္႔က​ေတာ့ မ်က္​ေတာင္မခပ္တန္း​ေၾကာင္ၾကည့္​ေနတဲ့ခက္ရဲ႕ မ်က္စိကို လက္နဲ႔ကြယ္​ေပးထား​ေလတယ္။ ​ေနာက္ပိုင္းမွာ​ေတာ့ စစ္လည္း ခက္တို႔ရွိ​ေနတာကိုပင္​ေမ့သြားကာ ဟန္နီ႔အနမ္း​ေတြကို ျပန္လည္တုံ႔ျပန္​ေလသည္။

သူတို႔ ၂​ေယာက္ရဲ႕ first kissမလား။ ဆိုင္ကို​ေရာက္လာတဲ့သူ​ေတြကလည္း ၀ိုင္းၾကည့္လို႔။

၅မိနစ္​ေလာက္ၾကာ​ေတာ့ မင္းခန္႔သည္းမခံႏိုင္စြာပင္

'မင္းတို႔ကလည္း လူ​ေရွ႕သူ​​ေရွ႕​ေလး​ေတာ့ ​ေရွာင္ၾကအုံးမွ​ေပါ့။ အရွက္မရွိလိုက္ၾကတာ' ဟု​ေဒါသသံျဖင့္​ေအာ္​ေလသည္။ ထိုအခါမွ လူရွိ​ေသးမွန္းသတိရကာ ႏွ​စ္​ေယာက္သား ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းခြာလိုက္​ေလသည္။ ဟန္နီႏိုင္က​ေတာ့ ခက္ရဲ႕​ေရွ႕မွာစစ္ကိုနမ္းလိုက္ရသလို ခက္ရဲ႕ထိန္းမရ​ေအာင္ပ်က္ယြင္း​ေနတဲ့မ်က္ႏွာအား ျမင္လိုက္ရသျဖင့္ ဂုဏ္ယူမဆုံး။

(​ေတြ႕လားခက္ထန္။ နင္သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ စစ္က ငါနဲ႔ဆိုရင္ နင္ရွိ​ေနတာကို​ေတာင္ ​​ေမ့သြားတတ္တာ။*) အျပင္မွာ​ေတာ့

'အားနာလိုက္တာ။ ဒါကဟန္နီနဲ႔ ကိုကိုရဲ႕ first kissဆို​ေတာ့ ရင္​ေတြခုန္ၿပီး လူ​ေတြရွိ​ေနတာကို​ေတာင္​ေမ့သြားတယ္'

'မိန္းက​ေလးျဖစ္ၿပီး အရွက္မရွိလိုက္တာ လူျမင္ကြင္းႀကီးကို' မင္းခန္႔က​ေျပာ​​ေလ​ေတာ့

'မင္းခန္႔ မင္းဟန္နီ႔ကိုအဲ့ဒီ​ေလာက္ထိ​ေျပာ​ေနစရာမလိုဘူး။ ဒါက ​ေသခ်ာလုပ္တာမွမဟုတ္ပဲ။ မ​ေတာ္တဆျဖစ္သြားတာ​ေလ။ မင္းတို႔ဟန္နီ႔ကိုအျမင္မၾကည္မွန္းသိ​ေပမယ့္ ဒီ​ေလာက္ထိ​ေျပာစရာလိုလို႔လား? ဟန္နီကငါ့ခ်စ္သူဆိုတာလည္း ​ေမ့မထားနဲ႔​အုံး။ ​ေနာက္တစ္ခါ သူ႔ကို​ေျပာရင္ သူငယ္ခ်င္းဆိုၿပီးညႇာ​ေနမွာမဟုတ္ဘူး။ အား​နည္းတဲ့ မိန္းက​ေလးတစ္​ေယာက္ကို အရွက္မရွိတာ​ေတြဘာ​ေတြ​ေျပာထြက္တဲ့ မင္းကိုလည္း ငါ့သူငယ္ခ်င္းလို႔​ေျပာရမွာ ငါရွက္တယ္။ လာ ဟန္နီ သြားမယ္' ဟုဆိုကာ ဟန္နီ႔လက္ကိုဆြဲၿပီးထြက္သြား​ေလသည္။ က်န္ခဲ့တဲ့သူ​ေတြမွာ​ေတာ့

'​ေတာက္ ​ေတြ႕လားခက္ မင္းသိပ္ခ်စ္ရပါတယ္ဆိုတဲ့​ေကာင္က မႊန္​ေနၿပီး​ေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက​ေပါင္းလာတဲ့ငါတို႔ကို​ေျပာဆိုသြားတာ။ဟမ္ မင္းဘာလို႔အဲ့လို​ေကာင္ကိုဆက္ခ်စ္​ေနအုံးမွာလဲ? သူ႔ကိုဆက္ခ်စ္ရင္ မင္းပဲခံစားရမယ္ဆိုတာမသိဘူးလား? ငယ္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ရည္းစားဆိုရင္ ရည္းစားကိုပဲ​ေ႐ြးတဲ့အ​ေကာင္ကို မင္းမလို႔....' မင္းခန္႔ဆက္မ​ေျပာႏိုင္​ေတာ့ပါ။ သူဆက္​ေျပာရင္ ဒီထက္ဆိုးတာ​ေတြပါးစပ္ကထြက္လာ​ေတာ့မွာမလို႔ ခက္ပဲခံစားရမယ္​ေလ။ ဟို

၂​ေယာက္ကထြက္သြားၿပီကိုး။ သက္ႏြယ္နဲ႔ ဂႏိုင္က​ေတာ့

'မင္းခန္႔ စိတ္​ေလွ်ာ့ကြာ။ ခက္ကလည္း မင္းခန္႔ကိုစိတ္မဆိုးနဲ႔​ေနာ္ သူကမင္းကိုစိတ္ပူလို႔​ေျပာတာ။ ၿပီး​ေတာ့ အခုသူက ​ေသြးပူ​ေနတုန္းမလို႔ပါ '

'ဟုတ္တယ္။ ခက္ နင္လည္း စိတ္မ​ေကာင္းမျဖစ္နဲ႔​ေတာ့​ေနာ္။ ဟန္နီႏိုင့္အ​ေၾကာင္းကို စစ္မၾကာခင္သိ​ေလာက္မွာပါဟာ' ဂႏိုင္နဲ႔သက္ႏြယ္တို႔က ၀င္ၿပီးျဖန္​ေျဖ​​ေလသည္။

'ငါ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ငါအဆင္​ေျပပါတယ္ဟာ။ မင္းခန္႔ မင္းလည္းငါ့ကိုစိတ္မဆိုးနဲ႔​ေနာ္။ စစ္တို႔ကိုလည္းစိတ္မဆိုးနဲ႔'

'ဟ ငါမင္းကိုစိတ္မ​ဆိုးပဲ​ေနလို႔ရတယ္။ မင္းစစ္​ေမာင္ကို​ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဟန္နီႏိုင္က သူ႔​​ေရွ႕မွာသာ ဘာမွမသိတဲ့ ျဖဴစင္တဲ့သူလို ဟန္​ေဆာင္​ေနတာ။ ဒီေကာင္ကဘာမွမရိပ္မိဘူးလား? ဘာမဟုတ္တဲ့မိန္းမတစ္​ေယာက္အတြက္ သူငယ္ခ်င္း

သံ​ေယာစဥ္ကို သူ႔ဘက္က စျဖတ္တာ​ေလ။ ​ေတာက္..​ေတာ္ၿပီ ဆက္​ေျပာရင္ စိတ္ကထပ္တိုရအုံးမယ္။ ျပန္ၾကရ​ေအာင္။ မင္းဘယ္သြားခ်င္​ေသးလဲ ခက္'

'ငါဘယ္မွမသြားခ်င္​ေတာ့ပါဘူး။ ျပန္ၾကရ​ေအာင္​ေလ'

(မနက္က​ေပ်ာ္​ေနရကတည္းက ငါငိုရ​ေတာ့မယ္ဆိုတာထင္​ေနသားပဲ။ ​မင္းကသတိတရနဲ႔ေမြး​ေန႔ကိတ္လုပ္​ေပးလို႔ ငါ​ေပ်ာ္ရသလို။ မင္း​ေပးတဲ့​ေမြး​ေန႔လက္​ေဆာင္​​ေၾကာင့္လဲ ငါငို​ေနရပါၿပီစစ္။ ​ေမြး​ေန႔လက္​ေဆာင္? အဟက္ ဟုတ္တာ​ေပါ့။ ငါ့​ေရွ႕မွာ ဟန္နီႏိုင္နဲ႔မင္း နမ္း​ေနတာက မင္းငါ့ကို​ေပးတဲ့ ​ေမြး​ေန႔လက္​ေဆာင္ျဖစ္သြားတာ​ေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ့ရဲ႕

၁၈ႏွစ္ျပည့္​ေမြး​ေန႔မွာ ​မင္း​ေပးတဲ့ ​ေမြး​ေန႔လက္​ေဆာင္ကို​ေတာ့ ငါတသက္လုံး​ေမ့မွာမဟုတ္​ေတာ့ဘူး*) အျပန္အိမ္လိုက္ပို႔မယ္ဆိုတဲ့ စစ္ကလည္း

မင္းခန္႔နဲ႔ျပသနာတက္ၿပီး အရင္ျပန္သြားသျဖင့္ ခက္ကို မင္ခန္႔ကသာ အိမ္ကို၀င္ပို႔​ေပးရသည္။ အိမ္​ေရာက္​ေတာ့

'ခက္ စိတ္ညစ္စရာ​ေတြ​ေတြးမ​ေနနဲ႔။ ငိုမ​ေနနဲ႔အုံး။ အိပ္​ေရး၀​ေအာင္အိပ္။ သူမရွိလည္း မင္း​ေဘးမွာငါတို႔ရွိ​ေသးတယ္ဆိုတာ သိထား​ေပး။ ၾကားလား'

'အင္းပါ မင္းလဲအရမ္းႀကီးစိတ္တိုမ​ေနနဲ႔အုံး။ ငါအထဲ၀င္​ေတာ့မယ္​ေနာ္'

'​အင္း ငါျပန္ၿပီ​ေနာ္' မင္းခန္႔ျပန္သြားတာနဲ႔ ခက္အိမ္ထဲကို၀င္လာခဲ့​ေတာ့ ​ေဖ​ေဖ့ကို​ေတြ႕ရ​ေလသည္။

'​ေဖ​ေဖ အ​ေစာႀကီးျပန္​ေရာက္​ေနပါလား?'

'ဟုတ္တယ္သား ​ေဖ​ေဖဒီ​ေန႔ဆရာ၀န္နဲ႔​ေဆြး​ေႏြးလာခဲ့တာ။ ​ေနာက္လထဲက်ရင္ BKKကိုသြားၿပီးခြဲစိတ္မယ္'

'​ေဖ​ေဖ သား​ စာ​ေမးပြဲၿပီးမွခြဲစိတ္လို႔မရဘူးလားဟင္? ​ေနာက္လထဲခြဲစိတ္လိုက္ရင္ ​ေက်ာင္းနားရ​ေတာ့မွာ။ သားတစ္ႏွစ္မနားခ်င္ဘူး။ သက္ႏြယ္တို႔ အႏိုင္တို႔နဲ႔တူတူဘြဲ႕ယူခ်င္တယ္'

'သားက စာ​ေမးပြဲၿပီးတဲ့အထိ​ေနႏိုင္လို႔လား? သားအဆင္​ေျပမယ္ထင္ရင္လုပ္​ေလ။ ​ေဖ​ေဖအတင္းမတိုက္တြန္းပါဘူး။ သားစိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ကအ​ေရးႀကီးတယ္'

'ဟုတ္ကဲ့ သားအဆင္​ေျပပါတယ္​ေဖ​ေဖရဲ႕။ မဟုတ္လည္း လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ႏွစ္လုံးလုံး ဒီလိုပဲ​ေနလာခဲ့တာ လပိုင္း​ေလးထပ္​ေနလိုက္႐ုံနဲ႔ဘာမွျဖစ္မသြားပါဘူး။ ဒါဆို ၁၀လပိုင္းမွခြဲစိတ္လိုက္မယ္​ေနာ္'

'​အင္းပါ ၁၀လပိုင္း သားစာ​​ေမးပြဲၿပီးရင္​ေတာ့ ​ေသခ်ာ​ေပါက္ခြဲစိတ္ရမယ္။ ​ေဖ​ေဖဆရာ၀န္ကို ျပန္​ေျပာလိုက္အုံးမယ္။ သားနား​ေတာ့​ေနာ္'

'ဟုတ္ကဲ့​ေဖ​ေဖ'

ခက္​ေျပာၿပီး သူ႔အခန္းရွိရာ အ​ေပၚထပ္သို႔တက္လာခဲ့သည္။ အခန္းထဲ​ေရာက္​ေတာ့ သန္႔ရွင္း​ေရးလုပ္​​ေပး​ေနတဲ့​ေမ​ေမ။ ​ေမ​ေမ့ကိုျမင္​ေတာ့ ​ခုနကအျဖစ္အပ်က္​ေတြျပန္ျမင္လာကာ

'​ေမ​ေမ...' ​ဟု​ေခၚၿပီး ​​ေဒၚသဇင္ခက္ရဲ႕ရင္ခြင္ထဲတိုး​ေဝွ႔​ေန​ေလသည္။

'အမ​ေလး ​ေမ​ေမ့သား​ေလး ဘာ​ေတြမ်ားစိတ္မ​​ေကာင္းျဖစ္လာတာလဲ? ​ေမြး​ေန႔ႀကီးမွာ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာပဲ​ေနရမယ္​ေလ။ ခဏ​ေနရင္ ​​ေမ​ေမတို႔မိသားစုသုံး​ေယာက္ ညစာသြားစားၾကမယ္။'

'ဟုတ္ကဲ့​ေမ​ေမ။ သား​ေလ ၁၀လပိုင္းမွခြဲစိတ္မယ္​ေနာ္'

'သားသ​ေဘာပါ။ သား​ေဖ​ေဖကလည္းလက္ခံတယ္ဆိုရင္ ​ေမ​ေမဘာမွမ​ေျပာပါဘူး။'

'ဟုတ္ ​ေဖ​ေဖကလည္းလက္ခံတယ္။ သား​​ေက်ာင္းမနားခ်င္လို႔ပါ'

'ဟုတ္ပါၿပီ။ တစ္ခု​ေတာ့ရွိတယ္ စာ​ေမးပြဲၿပီးရင္​ေတာ့ ဘာအ​​ေၾကာင္းပဲရွိရွိ ​ေသခ်ာ​ေပါက္ခြဲစိတ္ရမယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္က်ရင္​ေတာ့ မျငင္းရဘူး'

'ဟုတ္ကဲ့ သားခြဲစိတ္မွာပါ။ သားလည္း ​ေယာက်ာ္း​ေလးတန္မဲ့ ဒီလိုဘ၀ႀကီးနဲ႔ တသက္လုံး​ေနမသြားခ်င္ပါဘူး'

'သား​ေလးနားလည္ရင္ၿပီးတာပါပဲ။ နားခ်င္ရင္နား​ေတာ့​ေလသား'

'ဟုတ္ကဲ​ေမ​ေမ'

​ေဒၚသဇင္ခက္အခန္းထဲကထြက္သြား​ေတာ့ ခက္အိပ္ရာ​ေပၚလွဲခ်လိုက္ကာ မ်က္ႏွာၾကက္ကိုၾကည့္မိ​ေလသည္။ မ်က္လုံးထဲျပန္​ေပၚလာတာက ​အိမ္ျပန္ခါနီးတုန္းကျမင္ကြင္း။

'ဟင့္အင္း ထြက္သြားစမ္း။ အဲ့ဒါ​​ေတြမျမင္ခ်င္ဘူး။ သြား ငါ့အ​ေတြး​ေတြထဲကထြက္သြား!!'

ခက္ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုမိ​ေလသည္။ နားထဲမွာျပန္ၾကား​ေယာင္လာတာက ဟန္နီႏိုင္ေျပာခဲ့တဲ့ first kissဆိုတာပင္။ ဟန္နီႏိုင္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ ​ဘာလို႔ေကာင္းတာတစ္ခုမွမရွိရတာလဲ။

ခက္​ေမြး​ေန႔ကအစျပဳကာ စစ္နဲ႔ခက္တို႔အဆက္သြယ္ျပတ္သြားၾကတာ​ ၃လ​ေလာက္ပင္ရွိ​ေနၿပီ။ ခက္တို႔လည္း ​ေနာက္လဆိုရင္ final exam​ေျဖရ​ေတာ့မယ္။ ခက္က​ေတာ့ စိတ္လႈပ္ရွား​ေနသည္။ စာ​ေမးပြဲ​ေၾကာင့္​ေရာ ခြဲစိတ္မွာ​ေၾကာင့္​ေရာ။ စစ္ကိုသတိရမိ​ေပမယ့္ ဖုန္းမဆက္ရဲ။ viber groupမွာလည္း မင္းခန္႔က စစ္ကို removeလုပ္မည္​ေျပာရာ ခက္ကဒီတိုင္း​ေလးထား​ေပးပါဆို၍ စစ္မပါတဲ့​ေနာက္ထပ္ groupတစ္ခုဖြဲ႕ထား​ေလသည္။ ​ေျပာစရာရွိရင္ groupအသစ္မွာ​ေျပာၾကတာ​ေပါ့။ စစ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း စိမ္းကား​ေနသည္လားမသိ။ ခက္တို႔ကိုလည္းအဆက္အသြယ္မလုပ္။ သို႔ႏွင့္ စာေမးပြဲၿပီးသည္အထိ စစ္ဘက္ကခက္ကိုအဆက္သြယ္မလုပ္။ စာ​ေမးပြဲ​ေျဖၿပီး တစ္ပတ္​ေန​ေတာ့ ခက္ BKKကိုသြားရန္ျပင္ဆင္​ေလသည္။ သူ႔ဘ၀အလႊဲအ​ေျပာင္းျဖစ္​ေတာ့မယ္​ေလ။ ခြဲစိတ္ၿပီးရင္ သူလဲ သာမန္ဘ၀ကိုရၿပီ။ ​အ၀တ္​ေတြထည့္​ေနတုန္းမွာပဲ ဖုန္းသံျမည္လာ၍ ​ေခၚတဲ့သူကိုၾကည့္လိုက္​ေတာ့ စစ္။ သူ႔​ေမြး​ေန႔ၿပီးသြားကတည္းက ဒါပထမဦးဆုံးစစ္နဲ႔အဆက္သြယ္ရျခင္း။

'Hello စစ္'

'ခက္ ခဏ​ေလာက္အခ်ိန္​ေပးႏိုင္မလား?' ​ေျပာလာတဲ့ စစ္ရဲ႕အသံ​ေတြက ကြဲအက္​ေနသည္။ စစ္ဘာ​ျဖစ္​ေနတာလဲ?

'အင္း နည္းနည္း​ေတာ့ရပါတယ္။ ည​ေန၄နာရီက်ရင္​ေတာ့သြားစရာရွိ​ေသးတယ္'

'ငါ့ဆီခဏ​ေလာက္လာခဲ့​ေပးလို႔ရမလားဟင္' ဒါက စစ္ဘက္က သူ႔ကိုပထမဦးဆုံး​ေတာင္းဆိုျခင္း။ ခါတိုင္းဆို အမိန္႔​ေတြပဲ​ေပး​ေနတတ္တဲ့စစ္က ဘာ​ေတြမ်ားျဖစ္​​​ေနပါလိမ့္။

'အင္း လာခဲ့မယ္​ေလ။ ဘယ္​ေနရာလဲ' သူကိုယ္တိုင္ကလည္း စစ္ကို ႏႈတ္ဆက္သြားခ်င္သည္မို႔။ BKKမွာခြဲစိတ္ၿပီးတာနဲ႔ စိတ္ခ်ရ​ေအာင္ဆိုၿပီး ၂လ​ေလာက္​ေနရအုံးမယ္​ေလ။ ဒီမွာ​ေနလဲမ​ေတြ႕ရဘူးဆို​ေပမယ့္ အနည္းဆုံး​ေတာ့ တစ္​ေျမထဲမွာရွိ​ေနတယ္ဆိုတဲ့အသိ​ေလး​ေၾကာင့္ စိတ္သက္သာရာရတယ္မလား။ သို႔ေပမယ့္ ခက္ဘက္ကခံစားခ်က္​ေတြကို စစ္သိ​ေအာင္ဘယ္​ေတာ့မွထုတ္​ေျပာမွာမဟုတ္​ေပ။ စစ္က ဟန္နီ႔ကိုဘယ္​​ေလာက္ခ်စ္လဲဆိုတာ သူ႔​ေမြး​ေန႔ကျဖစ္သြားတာက သက္​ေသပဲ​ေလ။

'ငါအခု ....မွာ'

'အင္း ငါလာခဲ့မယ္' ဟုဆိုၿပီး ဖုန္းခ်လိုက္ကာ ​ေအာက္ကိုဆင္းလာ​ေတာ့ ​ေမ​ေမ့ကို​ေတြ႕ရ​ေလသည္။

'သား ဘယ္သြားမလို႔လဲ?'

'စစ္ဆီကိုခဏသြားအုံးမယ္​ေမ​​ေမ'

'ည​ေနက်ရင္ ​ေလဆိပ္သြားရ​ေတာ့မွာ​ေလ'

'ဟုတ္ သားအခ်ိန္မွီျပန္လာမွာပါ​ေမ​ေမ။ ဆိုင္ကယ္ယူသြားမယ္​ေနာ္။ ခဏ​ေလးပဲ' ဟုဆိုကာ ​

ေမ​​ေမ့အ​ေျပာကိုပင္ မ​ေစာင့္ႏိုင္​ေတာ့ပဲ ဆိုင္ကယ္​ေမာင္းၿပီးထြက္လာ​ေလသည္။ ခက္ကဆိုင္ကယ္​ေမာင္းတတ္​ေသာ္လည္း မိဘ​ေတြကစိတ္မခ်ဟုဆိုကာ ယခုခ်ိန္ထိ ​ေက်ာင္းကိုကားနဲ႔လိုက္ပို႔​ေနတုန္း။

ဆိုင္ကယ္​ေမာင္း​ေနရင္း အ​ေတြး​ေတြက စစ္ဆီမွာသာ။ ​ေတာ္​ေသးသည္ လမ္းကလူနည္းနည္းရွင္း​ေနလို႔။ ခါတိုင္းဆိုရင္ အၿမဲတမ္း​ေလသံမာမာနဲ႔သာစကား​ေျပာတတ္တဲ့စစ္က အခု​ေတာ့ အသံကကြဲအက္လို႔။ ငို​ေနတာမ်ားလား။ ဘာ​ေတြမ်ားျဖစ္​​ေနတာလဲစစ္ရာ။

စစ္​ေျပာတဲ့​ေနရာ​ေရာက္​ေတာ့ ​ေတြ႕လိုက္ရသည္က....

To be continued.....