Unicode

စား​သောက်ပြီးတာနဲ့ ပိုက်ဆံရှင်းကာ မဏ္ဍပ်​တွေဘက်ကိုပြန်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ လူ​တွေကလည်းတ​​ဖြေး​ဖြေးနဲ့များလာကြပြီ​ဆို​တော့ သူတို့လည်း မဏ္ဍပ်​အောက်မှာ​နေရာဦးထားရမယ်​လေ။ မဏ္ဍပ်​​အောက်​ရောက်​တော့ ခက်က မင်းခန့်​ဘေးမှာပဲ​နေ​နေတာမို့ စစ် စိတ်မရှည်​တော့။ သူ့နား​နေရင် ကိုက်စားမှာကျ​နေတာပဲ။ ခက်ကို သူ့ဘက်ပါ​အောင် ဆွဲထားလိုက်သည်။ အချိန်က ၈နာရီခွဲဆို​တော့ ​ပိုက်တချို့ကို ဖွင့်​ပေးထားတယ်​လေ။ ​ရေနည်း​နည်း​တော့ စိုကုန်ကြပြီ​ပေါ့။ စစ်ဘက်​ရောက်သွားတဲ့ခက်ကို မင်းခန့်ကပြန်ဆွဲ​တော့ မင်းခန့်ဘက်ကိုပြန်​ပါလာတယ်။ အဲ့လိုနဲ့ ခက်ခမျာ စစ်နဲ့မင်းခန့်တို့ ၂​ယောက်ကြား ​ဘောလုံး​လေးလို ဟိုဘက်​ရောက်လိုက် ဒီဘက်​ရောက်လိုက်နဲ့။

သက်နွယ်တို့က​တော့ စစ်ကိုဆိုရင်ဘာမှမ​ပြောရဲကြ။ သူတို့ ၂​ယောက်ကြားထဲက ခက်ကိုသာ သနားသလိုကြည့်​နေကြသည်။ ​ကြာလာ​တော့ စစ်ကစိတ်မရှည်သဖြင့်

'မင်းခန့် ခက်ကိုဇွတ်ဆွဲမ​နေနဲ့ လက်နာ​သွားမှာစိုးလို့။

ပြီး​တော့ မင်းကလည်းကအုံးမှာဆိုရင် ခက်ကိုထိန်းနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့လက်ကိုလွှတ်လိုက်​တော့။ ငါပဲထိန်းမယ်'

'ရတယ် ငါမက​တော့ဘူး ခက်ကိုပဲလိုက်ထိန်းမယ်'

'ဟုတ်မှ​ပြော။ မ​နေ့တုန်းကငါကြည့်​နေတာ မင်းတို့သုံး​ယောက်​ပေါင်းတာ​တောင် ခက်ကိုထိန်းနိုင်ကြလို့လား? ပြီး​တော့ မင်းတို့ကဘီယာလဲ​သောက်ကြအုံးမှာ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲအရင်နိုင်​အောင်ထိန်းကြ။ ခက်ကိုငါပဲထိန်းမယ်' ဟုဆိုကာ မင်းခန့်လက်ကိုရိုက်ချ​လေသည်။ မင်းခန့်တို့လည်း ပြန်​ပြောချင်​ပေမယ့် စစ်​ပြော​​နေတာအမှန်ဆို​တော့ ဆက်မ​ပြောနိုင်​​ပေ။

'ခက် မင်းကချင်တယ်မလား? ဟိုဘက်ကိုသွားမယ် လာခဲ့' ဟုဆိုကာ မဏ္ဍပ်​ရှေ့ဆုံး​ရောက်သည်အထိတိုးသွား​လေ​တော့သည်။ စစ်တို့က မဏ္ဍပ်​ရှေ့ဆုံးကို

အ​ရောက် ​​ရေပိုက်​တွေစအဖွင့်နဲ့​ကြုံသဖြင့် ၂​ယောက်သား တစ်ကိုယ်လုံး​ရေရွှဲရွှဲစိုသွား​လေ​တော့သည်။ မင်းခန့်တို့ ၃​ယောက်မှာလည်း စစ်တို့ ၂​ယောက်​နောက်ကိုလိုက်ကာ မဏ္ဍပ်​ရှေ့ဆုံးထိ​ရောက်လာကြသည်။ DJစဖွင့်သဖြင့် ခက်တစ်​ယောက်ပိုးကထလာပြီ။ ဒါ​ပေမယ့် သူ့​ရှေ့မှာစစ်ရှိ​နေတာကြီးကို။ မကရဲပါဘူး ရှက်ပါတယ်။

'က​လေ။ ဘာလို့လဲ ရှက်​နေတာလား' ဟုစစ်က​မေး​တော့

'မရှက်ပါဘူး။ ဒီအတိုင်း သီချင်းကိုမကြိုက်လို့'

'ဟုတ်လို့လား အခုဖွင့်ထားတာ မ​နေ့ကမင်းလိုက်ကတဲ့သီချင်းပါ '

'မ​နေ့ကနဲ့ ဒီ​နေ့နဲ့ အကြိုက်ချင်းမှမတူ​တော့တာ။ မ​နေ့ကကြိုက်​ပေမယ့် ဒီ​နေ့မကြိုက်​တော့ဘူး'

'ဟား..ဟုတ်ပါပြီ မကချင်ရင်လဲဇွတ်မ​ပြော​တော့ပါဘူး မင်းသ​ဘော မင်းသ​ဘော။ မကချင်ရင်လဲ ကား​ပေါ်ပြန်တက်လို့ရတယ်​နော် ကားက မဏ္ဍပ်အစနားမှာပဲရှိ​နေ​သေးတယ်'

'​အဲ့လိုလဲမသွားချင်ပါဘူးဆို' တ​ဖြေး​ဖြေးနဲ့ ခက်ရဲ့နှုတ်ခမ်း​လေး​တွေကဆူလာပြန်တယ်။ သူ့ကိုဇွတ်​ပြော​နေလို့ စိတ်​​ကောက်ချင်တဲ့သ​ဘော။ စစ်က​တော့ အဲ့နှုတ်ခမ်းဆူဆူ​လေးနဲ့ဖြူလုံး​လေးကို အူ​တွေယားလာကာ ဆူ​နေတဲ့နှုတ်ခမ်း​လေးကို လက်မနဲ့အသာ​လေးထိလိုက်ပြီး

'ကဲပါ ​မကချင်ဘူးဆိုရင်လည်း မကခိုင်း​တော့ဘူး။ ကား​ပေါ်ပြန်မတက်ချင်ရင်လည်း မတက်နဲ့​တော့။ ဘာမှမ​ပြော​တော့ဘူး ဟုတ်ပြီလား။ အဲ့ဒါ​ကြောင့်

မလို့ ဒီနှုတ်ခမ်း​လေးကဆူမ​နေနဲ့​တော့ကွာ ​နော်' စစ်ရဲ့အသံက တကယ်ကို ရည်းစား​ကစိတ်​ကောက်လို့ ​ချော့​နေတဲ့အသံကြီး။ ဟို ၃​ယောက်က​တော့ ​သေချာ​ပေါက် မတ်တပ်​မေ့​နေကြတာ​ပေါ့။ ပြီးမှသက်နွယ်က

'မင်းခန့် ငါအထင်​တော့ နင်တို့စစ်က​ကွေးချင်​နေသလိုလိုကြီး​နော်။ ပြီး​တော့ ခက်ကို​ပြောတဲ့​လေသံကိုနား​ထောင်ကြည့်အုံး။ မသိရင် သူ့​ကောင်မ​လေးကစိတ်​ကောက်​နေလို့ စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့​ချော့​နေတဲ့​အတိုင်းပဲ။ မျက်၀န်းကြီးကလည်း အချစ်​ရည်​တွေရွှမ်းလဲ့​နေတာ။ ငါပဲအမြင်မှာ​နေတာများလား?' ဟုတိုးတိုး​​ပြော​လေ​တော့ မင်းခန့်ကလည်း

'နင်အမြင်မမှားဘူး အဲ့ဒါတကယ်ကြီး​နော်။ မ​နေ့က ဟန်နီနိုင်ကို​တောင် ဒီ​လောက်​လေသံညင်သာပြီးစိတ်မရှည်ဘူးလားလို့ ဂနိုင် မင်း​ရောဘယ်လိုထင်လဲ'

'ငါထင်တာ​လား? ငါထင်တာပြောရရင် စစ်ကဟန်နီနိုင်နဲ့မညားပဲ ခက်နဲ့ညား​တော့မှာ'

'ဟဲ့ ​ပေါက်ကရ​တွေ'

'ဟုတ်ပါတယ်ဆို နင်တို့မယုံရင်​သေချာကြည့်။ သူတို့ပုံစံက မသိရင် အတွဲ​တွေကျ​နေတာပဲ စစ်ကလည်းခက်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲကကိုအထွက်မခံဘူး။ ခက်က ခဏ​​လေးသူ့ရင်ခွင်ထဲကထွက်မိတာနဲ့ ရင်ခွင်ထဲပြန်ဆွဲသွင်း​နေတာ။ ​​ဟော ဟိုမှာ ​တွေ့လား​တွေ့လား'

'​အေးဟုတ်တယ်​နော် မင်းခန့် နင့်သူငယ်ချင်းက

ဘာကြီးလဲ ​သူ့စိတ်သူ​တောင်မသိဘူးလား' သူတို့ ၃​ယောက်ကသာ အတင်း​ပြော​နေတာ ဟို ၂​ယောက်က​တော့ ၂​ယောက်တစ်ကမ္ဘာတည်​နေ​လေရဲ့။ ခက်လည်း DJသံကြားပါများလာ​တော့ သူ့ခန္ဓါကိုယ်ထဲက

​ပိုး​ပေါင်း​သောင်း​ခြောက်​ထောင်ကိုထိန်းမနိုင်​တော့။ ​ခေါင်း​လေးတလှုပ်လှုပ် ခါး​လေးတရမ်းရမ်းနဲ့ဖြစ်လာတယ်။ စစ်က​တော့ ခက်ကိုထိန်းရမှာမလို့ဟုဆိုကာ မင်းခန့်တို့တိုက်တဲ့ ဘီယာကို​တောင်မ​သောက်။ သူတို့​​ရောက်​နေတဲ့​နေရာက မဏ္ဍပ်ရဲ့​ရှေ့ဆုံးလည်းဖြစ်၊ မဏ္ဍပ်​ပေါ်ကလူ​တွေကလည်း ခက်ကိုပဲ​ရွေးပက်နဲ့ ကြာလာ​တော့ ခက်လည်း​​ရေမွန်းလာလို့ထင်ပါရဲ့။ ​ရေပိုက်​တွေနဲ့လွတ်တဲ့​နေရာကိုတိုး​နေသဖြင့် စစ်မှာသူ့ရင်ခွင်ထဲဆွဲထည့်ထားလိုက်တယ်။ ခက်ကို

တကြည့်ကြည့်လုပ်​နေကြတဲ့သူ​တွေကိုလည်း ဒါငါ့အပိုင်ဆိုတဲ့အကြည့်နဲ့ကြည့်​ပေးလိုက်တယ်​လေ။ ရင်ခွင်ထဲကဖြူလုံး​လေးက​တော့ ဘာမှမသိ အသက်ကိုသာအလုအယက်ရှူ​နေ​လေရဲ့။

'ခက် ​ရေမွန်းလို့လား ဒါဆို ကား​ပေါ်က​စောင့်မလား'

'ဟင့်အင်း ဒီမှာပဲ​နေမှာပါဆို ​ရေမွန်းတာကခဏ​နေရင်ပြန်ပြီးအဆင်​ပြေသွားမှာ မင်းလည်းကချင်ရင်က​လေ ငါ့ကိုပဲလိုက်ထိန်းမ​နေပါနဲ့'

'ငါကမ​က​တော့ပါဘူး ရတယ် မင်းသာ ၀​အောင်က' ဟုဆိုကာ ခက်ကိုရင်ခွင်ထဲပြန်ထည့်ပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ်​လေးဖက်ထားလိုက်တယ်။ ဂွတ်🙂

'စစ် မင်း​ပြော​တော့ ငါ့ကို ၀​အောင်ကဆို။ လွှတ်​ပေးအုံး​လေ'

'​ခဏနားအုံး​လေကွာ မင်းအခု​မော​နေတာမလား? ခဏ​နေမှပြန်က​​လေ ​နော်' မင်းခန့်တို့သုံး​ယောက်မှာ​တော့ က​နေရင်း စစ်တို့ဘက်ကိုကြည့်လိုက် တိုးတိုး တိုးတိုး​ပြောလိုက် မျက်နှာ​တွေကမဲ့ရွဲ့သွားလိုက်နဲ့ဖြစ်​နေကြတယ်။ အဲ့လိုနဲ့ ​နေ့လည်ခင်း နားတဲ့ချိန်အထိ ခက်တစ်​ယောက် စစ်ရဲ့ရင်ခွင်ထဲက မထွက်နိုင်ခဲ့​ပေ။ ​ရေမွန်းမှာစိုးလို့ဆိုတဲ့အ​ကြောင်းပြချက်နဲ့ ခက်ကိုသူ့ရင်ခွင်ထဲမှာထည့်ပြီးဖက်ထားတဲ့စစ်တစ်​ယောက် သူဖက်ထားတာ​ကြောင့် ခက်​ရေမွန်းတာထက်ပိုဆိုးပြီးအသက်ရှူမ၀ဖြစ်​နေတာကို​တော့မသိရှာ။ ​ထမင်းစားနားချိန်​ရောက်​တော့ ၅​ယောက်သား ကားဆီ​ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။ ဒီတစ်ခါ​တော့ ဦးပိန်ထိမသွားပဲ နီးစပ်ရာစား​သောက်ဆိုင်ကိုသာ၀င်စားလိုက်ကြတယ်။ ထမင်းကို လူစားမစားတဲ့မင်းခန့်တို့ ၃​ယောက်ကိုကြည့်ပြီး ခက်မ​နေနိုင်စွာပဲ

'မင်းတို့ကလဲ လူနဲ့သူနဲ့တူ​အောင်စားမှ​ပေါ့ ဘာလို့​နောက်ကကျားလိုက်သလို​တွေထိုးသွတ်​နေကြတာလဲ? ဘယ်သူမှလဲမင်းတို့ထဲကလုမစားပါဘူး။

ပြီး​တော့ မှာထားတာ​တွေကဒီ​လောက်အများကြီး ကုန်ကြလို့လား' ခက်ရဲ့အ​ပြောကို မင်းခန့်က

'ကရတာ​မောတယ်ဟ အဲ့​တော့ energy​တွေအများကြီးကုန်သွားတာကို အစားအများကြီးစားပြီး

ပြန်ဖြည့်​နေရတာ။ မင်းက​တော့ ငါတို့​လောက်ဘယ်​မောပါ့မလဲ ငါတို့​လောက်မှမကတာကို။ စစ် မင်းဒီ​နေ့ထမင်း​ရောစားဖြစ်အုံးမှာလား' ခက်ကိုဆက်မ​ပြော​တော့ပဲ အခုထိထမင်းကိုတစ်စက်မှမထိရ​သေးတဲ့စစ်ကို​မေးလိုက်​လေသည်။

'ငါက ခက်စားပြီးမှစား​တော့မယ်။ အခုကသူ့ကို ပုစွန်​တွေအခွံနွှာ​ပေး​ပြီး ကြက်သားကိုအရိုးနွှင်​ပေး​နေလို့'

တကယ်လည်း​ပြောတဲ့အတိုင်း ပုစွန်ကိုတစ်ခါအခွံနွှာပြီး​ခေါင်းဖြုတ်လိုက်၊ ကြက်သားကိုအရိုးနွှင်​ပေးလိုက်၊ ၀က်သားကိုအဆီ​တွေဖယ်​ပေးလိုက်နဲ့လုပ်​နေကာ ခက်ကထမင်းတစ်ဇွန်းခပ်ရင် သူကဟင်းတစ်မျိုးကိုထမင်း​ပေါ်တင်​ပေးပြီးသား။ ဒါ​တောင် ဟင်းရည်ကိုပူမှာစိုးလို့ မှုတ်တိုက်​ပေးတာ။ ထမင်းက​ခြောက်ကပ်ကပ်ကြီးဖြစ်​နေမှာစိုးလို့ ဟင်းရည်ဆမ်း​ပေးတာ​တွေမပါ​သေး။ ဟို ၃​ယောက်က​တော့ ဆွံ့​တွေကို အ လို့။

(အခုငါတို့မြင်​နေရတာက သူငယ်ချင်း​တွေလား ညားခါစလင်မယား​တွေလား? ညားကာစလင်မယား​တွေဆိုရင်​တောင် သူ့​လောက်အဖြစ်သည်းမ​နေဘူး​နော်။ ​နေပါအုံး မ​နေ့တုန်းကဟန်နီနိုင်ကိုကျ​တော့ ဒီလိုမဆက်ဆံဘူးလားလို့ပါ။ ဟိုဖြူလုံး​ကောင်ကလည်း မျက်ခွက်ကြီးကဖြီး​နေတာ မသိရင် ​ယောကျာ်းကသဲသဲလှုပ်အလိုလိုက်တာခံရတဲ့သူကြီး​နေတာပဲ။ မြင်ရတာကြီးကအဆင်​ပြေမ​နေဘူး​နော်*)

'ငါ့ကိုပဲ ဟင်း​တွေထည့်မ​ပေးပါနဲ့ မင်းလည်းစားပါအုံးစစ်ရာ။ ​တော်ကြာငါစားတာနဲ့ဟင်း​တွေကုန်သွားအုံးမယ်'

'ကုန်သွားလဲဘာဖြစ်တုန်း ​နောက်ထပ် ထပ်မှာလို့ရသားပဲ။ မင်းသာ၀အောင်စား မင်းဗိုက်ပြည့်ဖို့က အဓိကပဲ'

မင်းခန့် ဂနိုင် သက်နွယ်:: (ငါ​လေးတို့ သုံး​ယောက်ကို လာမကယ်နိုင်ကြ​တော့ဘူးလား။ ဒီ ၂​ကောင်ကို မြင်​နေရတာတကယ် depression​​​တွေအတုံးလိုက်အတစ်လိုက်၀င်​နေပြီ။ ဒါမျိုး ထမင်းမခွံ့​ကျွေးရုံတမယ်ကြီးဖြစ်​နေတာက သူငယ်ချင်း​တွေတဲ့လား ချီးပဲ*)

စား​သောက်ပြီးကြ​တော့ ​ရေပြန်မဖွင့်​ပေး​သေးလို့ကား​ပေါ်ပဲပြန်တက်ခဲ့ကြတယ်။ ​ကား​ပေါ်​ရောက်တာနဲ့ ဂနိုင်ကတန်းပြီးအိပ်ချလိုက်တယ်။ မင်းခန့်က​တော့

'ဂနိုင် ဟိုဘက်နည်းနည်းတိုးပါအုံး ငါလဲခဏလှဲချင်လို့' ဟုဆိုသဖြင့် ​ဘေး​လေးကပ်​ပေးလိုက်တယ်။ သက်နွယ်က​တော့ ဂနိုင်နဲ့မင်းခန့်ကြားမှာ၀င်ထိုင်ပြီးဖုန်း​နှိပ်​နေ​လေရဲ့။ မထိုင်လို့ကလည်းမရ သူမရှိလိုက်တာနဲ့ ဒီနှစ်​ကောင်ကိုက်​တော့မယ်ဆိုတာသိ​နေတယ်​လေ။ဒါက တစ်ချက်​ပေါ့။ ​အဓိကအချက်က​တော့ ဟိုသူငယ်ချင်းလိုလို လင်မယားလိုလိုနှစ်​ကောင်​

ကြောင့်။ ​နောက်ဆုံးမှကား​ပေါ်တက်လာပြီး ခက်ကအိပ်ချင်တယ်ဆိုသဖြင့် စစ်ကသက်နွယ်ထိုင်​နေတဲ့​နေရာကိုဖယ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ပြီး​တော့ သူက၀င်ထိုင်လိုက်ပြီး ခက်ကို​တော့ သူ့​ပေါင်​ပေါ်ကို​ခေါင်းအုံးပြီးအိပ်ခိုင်းတယ်​လေ။ သက်နွယ်က​တော့ ​နေရာမရစွာနဲ့ပဲ မင်းခန့်တို့ ၂​ယောက်ကြားမှာလာထိုင်ရ​တော့​တာ​ပေါ့။ poorသက်နွယ်​လေး :'(

​​ရေပြန်ဖွင့်​တော့ ထုံးစံအတိုင်း မဏ္ဍပ်​အောက်ပဲပြန်ရောက်သွားကြ​​ရော။ ဒီတစ်ခါ​တော့ ​​ရောက်ကတည်းက အိမ်ပြန်ချိန်​ရောက်တဲ့အထိ ခက်ခမျာစစ်ရဲ့ရင်ခွင်ထဲကထွက်မရ။ ကလို့လည်းမရရှာ​ပေ။

မင်းခန့်က​တော့​တွေးပါတယ် ​နောက်ရက်​တွေကျရင်လည်း ခက်ကိုထိန်းဖို့ စစ်ကိုပဲ​ခေါ်လာမယ်ဆိုပြီး​တော့​လေ။ ထမင်းစားချိန်​တွေမှာအဖြစ်သည်း​နေတာကိုအမြင်ကပ်​ပေမယ့်လို့​ပေါ့။ သို့​သော်လည်း မင်းခန့်ရဲ့ စိတ်ကူး​တွေ ဆု​တောင်း​တွေဆိုရင် မပြည့်တဲ့ထုံးစံအတိုင်း အကြတ်​နေ့ပြန်​​ရောက်တဲ့ည​နေကတည်းက ခက်တစ်​ယောက်​နေမ​ကောင်းဖြစ်လိုက်တာ နှစ်ဆန်းတစ်ရက်​နေ့အထိ။ သင်္ကြန်လည်တာကို​တော့ ခက်မလိုက်​တော့သဖြင့် စစ်ကလည်းမလိုက်တော့​ပေ။ မင်းခန့်တို့ကလည်း လူမစုံလို့စိတ်မ​ကောင်းဖြစ်ကာ ကျန်တဲ့ ၂ရက်လုံးကို ခက်တို့ ၂​ယောက်အစားပါ ကဲပေးခဲ့ကြတယ်။ သင်္ကြန်ပြီးတာနဲ့ စစ်ကလည်း သက်နွယ်တို့နဲ့ အရင်ကထက်နဲနဲမဆိုစ​လောက်​လေးပိုခင်လာတယ်​လေ။ ခက်​ပြောပြလို့

ဂနိုင့်ကိုလည်းမိန်းက​လေးဆိုတာသိသွားတယ်။ တကယ်​ပေါင်းကြည့်​တော့လည်း စစ်ကခင်ဖို့​ကောင်းတယ်တဲ့ သက်နွယ်က​ပြောတာပဲ။ ဒီလိုနဲ့ ခက်တို့​ကျောင်းပြန်ဖွင့်တဲ့အချိန်ထိအဆက်သွယ်မပြတ်ကြ​ပေ။ စစ်ကလည်း အလုပ်ရှုပ်​နေတဲ့ကြားက ခက်တို့နဲ့အဆက်သွယ်မပြတ်သလို၊ ဟန်နီနိုင်နဲ့လည်းအတွဲမပြတ်​ပေ။

To be continued.....

[Akhin's note... ဟုတ်ကဲ့ သင်္ကြန်အ​ကြောင်းက ဒီအပိုင်းက​နောက်ဆုံးပါ​နော်။ ဘာလို့ ၃ပိုင်း ၄ပိုင်းတင်လဲဆို​တော့ အပြင်မှာမလည်ရလို့ မ​ကျေပွဲနွှဲတာပါရှင့် ]

Zawgyi

စား​ေသာက္ၿပီးတာနဲ႔ ပိုက္ဆံရွင္းကာ မ႑ပ္​ေတြဘက္ကိုျပန္ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ လူ​ေတြကလည္းတ​​ေျဖး​ေျဖးနဲ႔မ်ားလာၾကၿပီ​ဆို​ေတာ့ သူတို႔လည္း မ႑ပ္​ေအာက္မွာ​ေနရာဦးထားရမယ္​ေလ။ မ႑ပ္​​ေအာက္​ေရာက္​ေတာ့ ခက္က မင္းခန္႔​ေဘးမွာပဲ​ေန​ေနတာမို႔ စစ္ စိတ္မရွည္​ေတာ့။ သူ႔နား​ေနရင္ ကိုက္စားမွာက်​ေနတာပဲ။ ခက္ကို သူ႔ဘက္ပါ​ေအာင္ ဆြဲထားလိုက္သည္။ အခ်ိန္က ၈နာရီခြဲဆို​ေတာ့ ​ပိုက္တခ်ိဳ႕ကို ဖြင့္​ေပးထားတယ္​ေလ။ ​ေရနည္း​နည္း​ေတာ့ စိုကုန္ၾကၿပီ​ေပါ့။ စစ္ဘက္​ေရာက္သြားတဲ့ခက္ကို မင္းခန္႔ကျပန္ဆြဲ​ေတာ့ မင္းခန္႔ဘက္ကိုျပန္​ပါလာတယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ ခက္ခမ်ာ စစ္နဲ႔မင္းခန္႔တို႔ ၂​ေယာက္ၾကား ​ေဘာလုံး​ေလးလို ဟိုဘက္​ေရာက္လိုက္ ဒီဘက္​ေရာက္လိုက္နဲ႔။

သက္ႏြယ္တို႔က​ေတာ့ စစ္ကိုဆိုရင္ဘာမွမ​ေျပာရဲၾက။ သူတို႔ ၂​ေယာက္ၾကားထဲက ခက္ကိုသာ သနားသလိုၾကည့္​ေနၾကသည္။ ​ၾကာလာ​ေတာ့ စစ္ကစိတ္မရွည္သျဖင့္

'မင္းခန္႔ ခက္ကိုဇြတ္ဆြဲမ​ေနနဲ႔ လက္နာ​သြားမွာစိုးလို႔။

ၿပီး​ေတာ့ မင္းကလည္းကအုံးမွာဆိုရင္ ခက္ကိုထိန္းႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ သူ႔လက္ကိုလႊတ္လိုက္​ေတာ့။ ငါပဲထိန္းမယ္'

'ရတယ္ ငါမက​ေတာ့ဘူး ခက္ကိုပဲလိုက္ထိန္းမယ္'

'ဟုတ္မွ​ေျပာ။ မ​ေန႔တုန္းကငါၾကည့္​ေနတာ မင္းတို႔သုံး​ေယာက္​ေပါင္းတာ​ေတာင္ ခက္ကိုထိန္းႏိုင္ၾကလို႔လား? ၿပီး​ေတာ့ မင္းတို႔ကဘီယာလဲ​ေသာက္ၾကအုံးမွာ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲအရင္ႏိုင္​ေအာင္ထိန္းၾက။ ခက္ကိုငါပဲထိန္းမယ္' ဟုဆိုကာ မင္းခန္႔လက္ကို႐ိုက္ခ်​ေလသည္။ မင္းခန္႔တို႔လည္း ျပန္​ေျပာခ်င္​ေပမယ့္ စစ္​ေျပာ​​ေနတာအမွန္ဆို​ေတာ့ ဆက္မ​ေျပာႏိုင္​​ေပ။

'ခက္ မင္းကခ်င္တယ္မလား? ဟိုဘက္ကိုသြားမယ္ လာခဲ့' ဟုဆိုကာ မ႑ပ္​ေရွ႕ဆုံး​ေရာက္သည္အထိတိုးသြား​ေလ​ေတာ့သည္။ စစ္တို႔က မ႑ပ္​ေရွ႕ဆုံးကို

အ​ေရာက္ ​​ေရပိုက္​ေတြစအဖြင့္နဲ႔​ႀကဳံသျဖင့္ ၂​ေယာက္သား တစ္ကိုယ္လုံး​ေရ႐ႊဲ႐ႊဲစိုသြား​ေလ​ေတာ့သည္။ မင္းခန္႔တို႔ ၃​ေယာက္မွာလည္း စစ္တို႔ ၂​ေယာက္​ေနာက္ကိုလိုက္ကာ မ႑ပ္​ေရွ႕ဆုံးထိ​ေရာက္လာၾကသည္။ DJစဖြင့္သျဖင့္ ခက္တစ္​ေယာက္ပိုးကထလာၿပီ။ ဒါ​ေပမယ့္ သူ႔​ေရွ႕မွာစစ္ရွိ​ေနတာႀကီးကို။ မကရဲပါဘူး ရွက္ပါတယ္။

'က​ေလ။ ဘာလို႔လဲ ရွက္​ေနတာလား' ဟုစစ္က​ေမး​ေတာ့

'မရွက္ပါဘူး။ ဒီအတိုင္း သီခ်င္းကိုမႀကိဳက္လို႔'

'ဟုတ္လို႔လား အခုဖြင့္ထားတာ မ​ေန႔ကမင္းလိုက္ကတဲ့သီခ်င္းပါ '

'မ​ေန႔ကနဲ႔ ဒီ​ေန႔နဲ႔ အႀကိဳက္ခ်င္းမွမတူ​ေတာ့တာ။ မ​ေန႔ကႀကိဳက္​ေပမယ့္ ဒီ​ေန႔မႀကိဳက္​ေတာ့ဘူး'

'ဟား..ဟုတ္ပါၿပီ မကခ်င္ရင္လဲဇြတ္မ​ေျပာ​ေတာ့ပါဘူး မင္းသ​ေဘာ မင္းသ​ေဘာ။ မကခ်င္ရင္လဲ ကား​ေပၚျပန္တက္လို႔ရတယ္​ေနာ္ ကားက မ႑ပ္အစနားမွာပဲရွိ​ေန​ေသးတယ္'

'​အဲ့လိုလဲမသြားခ်င္ပါဘူးဆို' တ​ေျဖး​ေျဖးနဲ႔ ခက္ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္း​ေလး​ေတြကဆူလာျပန္တယ္။ သူ႔ကိုဇြတ္​ေျပာ​ေနလို႔ စိတ္​​ေကာက္ခ်င္တဲ့သ​ေဘာ။ စစ္က​ေတာ့ အဲ့ႏႈတ္ခမ္းဆူဆူ​ေလးနဲ႔ျဖဴလုံး​ေလးကို အူ​ေတြယားလာကာ ဆူ​ေနတဲ့ႏႈတ္ခမ္း​ေလးကို လက္မနဲ႔အသာ​ေလးထိလိုက္ၿပီး

'ကဲပါ ​မကခ်င္ဘူးဆိုရင္လည္း မကခိုင္း​ေတာ့ဘူး။ ကား​ေပၚျပန္မတက္ခ်င္ရင္လည္း မတက္နဲ႔​ေတာ့။ ဘာမွမ​ေျပာ​ေတာ့ဘူး ဟုတ္ၿပီလား။ အဲ့ဒါ​ေၾကာင့္

မလို႔ ဒီႏႈတ္ခမ္း​ေလးကဆူမ​ေနနဲ႔​ေတာ့ကြာ ​ေနာ္' စစ္ရဲ႕အသံက တကယ္ကို ရည္းစား​ကစိတ္​ေကာက္လို႔ ​ေခ်ာ့​ေနတဲ့အသံႀကီး။ ဟို ၃​ေယာက္က​ေတာ့ ​ေသခ်ာ​ေပါက္ မတ္တပ္​ေမ့​ေနၾကတာ​ေပါ့။ ၿပီးမွသက္ႏြယ္က

'မင္းခန္႔ ငါအထင္​ေတာ့ နင္တို႔စစ္က​ေကြးခ်င္​ေနသလိုလိုႀကီး​ေနာ္။ ၿပီး​ေတာ့ ခက္ကို​ေျပာတဲ့​ေလသံကိုနား​ေထာင္ၾကည့္အုံး။ မသိရင္ သူ႔​ေကာင္မ​ေလးကစိတ္​ေကာက္​ေနလို႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔​ေခ်ာ့​ေနတဲ့​အတိုင္းပဲ။ မ်က္၀န္းႀကီးကလည္း အခ်စ္​ရည္​ေတြ႐ႊမ္းလဲ့​ေနတာ။ ငါပဲအျမင္မွာ​ေနတာမ်ားလား?' ဟုတိုးတိုး​​ေျပာ​ေလ​ေတာ့ မင္းခန္႔ကလည္း

'နင္အျမင္မမွားဘူး အဲ့ဒါတကယ္ႀကီး​ေနာ္။ မ​ေန႔က ဟန္နီႏိုင္ကို​ေတာင္ ဒီ​ေလာက္​ေလသံညင္သာၿပီးစိတ္မရွည္ဘူးလားလို႔ ဂႏိုင္ မင္း​ေရာဘယ္လိုထင္လဲ'

'ငါထင္တာ​လား? ငါထင္တာေျပာရရင္ စစ္ကဟန္နီႏိုင္နဲ႔မညားပဲ ခက္နဲ႔ညား​ေတာ့မွာ'

'ဟဲ့ ​ေပါက္ကရ​ေတြ'

'ဟုတ္ပါတယ္ဆို နင္တို႔မယုံရင္​ေသခ်ာၾကည့္။ သူတို႔ပုံစံက မသိရင္ အတြဲ​ေတြက်​ေနတာပဲ စစ္ကလည္းခက္ကို သူ႔ရင္ခြင္ထဲကကိုအထြက္မခံဘူး။ ခက္က ခဏ​​ေလးသူ႔ရင္ခြင္ထဲကထြက္မိတာနဲ႔ ရင္ခြင္ထဲျပန္ဆြဲသြင္း​ေနတာ။ ​​ေဟာ ဟိုမွာ ​ေတြ႕လား​ေတြ႕လား'

'​ေအးဟုတ္တယ္​ေနာ္ မင္းခန္႔ နင့္သူငယ္ခ်င္းက

ဘာႀကီးလဲ ​သူ႔စိတ္သူ​ေတာင္မသိဘူးလား' သူတို႔ ၃​ေယာက္ကသာ အတင္း​ေျပာ​ေနတာ ဟို ၂​ေယာက္က​ေတာ့ ၂​ေယာက္တစ္ကမာၻတည္​ေန​ေလရဲ႕။ ခက္လည္း DJသံၾကားပါမ်ားလာ​ေတာ့ သူ႔ခႏၶါကိုယ္ထဲက

​ပိုး​ေပါင္း​ေသာင္း​ေျခာက္​ေထာင္ကိုထိန္းမႏိုင္​ေတာ့။ ​ေခါင္း​ေလးတလႈပ္လႈပ္ ခါး​ေလးတရမ္းရမ္းနဲ႔ျဖစ္လာတယ္။ စစ္က​ေတာ့ ခက္ကိုထိန္းရမွာမလို႔ဟုဆိုကာ မင္းခန္႔တို႔တိုက္တဲ့ ဘီယာကို​ေတာင္မ​ေသာက္။ သူတို႔​​ေရာက္​ေနတဲ့​ေနရာက မ႑ပ္ရဲ႕​ေရွ႕ဆုံးလည္းျဖစ္၊ မ႑ပ္​ေပၚကလူ​ေတြကလည္း ခက္ကိုပဲ​ေ႐ြးပက္နဲ႔ ၾကာလာ​ေတာ့ ခက္လည္း​​ေရမြန္းလာလို႔ထင္ပါရဲ႕။ ​ေရပိုက္​ေတြနဲ႔လြတ္တဲ့​ေနရာကိုတိုး​ေနသျဖင့္ စစ္မွာသူ႔ရင္ခြင္ထဲဆြဲထည့္ထားလိုက္တယ္။ ခက္ကို

တၾကည့္ၾကည့္လုပ္​ေနၾကတဲ့သူ​ေတြကိုလည္း ဒါငါ့အပိုင္ဆိုတဲ့အၾကည့္နဲ႔ၾကည့္​ေပးလိုက္တယ္​ေလ။ ရင္ခြင္ထဲကျဖဴလုံး​ေလးက​ေတာ့ ဘာမွမသိ အသက္ကိုသာအလုအယက္ရႉ​ေန​ေလရဲ႕။

'ခက္ ​ေရမြန္းလို႔လား ဒါဆို ကား​ေပၚက​ေစာင့္မလား'

'ဟင့္အင္း ဒီမွာပဲ​ေနမွာပါဆို ​ေရမြန္းတာကခဏ​ေနရင္ျပန္ၿပီးအဆင္​ေျပသြားမွာ မင္းလည္းကခ်င္ရင္က​ေလ ငါ့ကိုပဲလိုက္ထိန္းမ​ေနပါနဲ႔'

'ငါကမ​က​ေတာ့ပါဘူး ရတယ္ မင္းသာ ၀​ေအာင္က' ဟုဆိုကာ ခက္ကိုရင္ခြင္ထဲျပန္ထည့္ၿပီး တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္​ေလးဖက္ထားလိုက္တယ္။ ဂြတ္🙂

'စစ္ မင္း​ေျပာ​ေတာ့ ငါ့ကို ၀​ေအာင္ကဆို။ လႊတ္​ေပးအုံး​ေလ'

'​ခဏနားအုံး​ေလကြာ မင္းအခု​ေမာ​ေနတာမလား? ခဏ​ေနမွျပန္က​​ေလ ​ေနာ္' မင္းခန္႔တို႔သုံး​ေယာက္မွာ​ေတာ့ က​ေနရင္း စစ္တို႔ဘက္ကိုၾကည့္လိုက္ တိုးတိုး တိုးတိုး​ေျပာလိုက္ မ်က္ႏွာ​ေတြကမဲ့႐ြဲ႕သြားလိုက္နဲ႔ျဖစ္​ေနၾကတယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ ​ေန႔လည္ခင္း နားတဲ့ခ်ိန္အထိ ခက္တစ္​ေယာက္ စစ္ရဲ႕ရင္ခြင္ထဲက မထြက္ႏိုင္ခဲ့​ေပ။ ​ေရမြန္းမွာစိုးလို႔ဆိုတဲ့အ​ေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ခက္ကိုသူ႔ရင္ခြင္ထဲမွာထည့္ၿပီးဖက္ထားတဲ့စစ္တစ္​ေယာက္ သူဖက္ထားတာ​ေၾကာင့္ ခက္​ေရမြန္းတာထက္ပိုဆိုးၿပီးအသက္ရႉမ၀ျဖစ္​ေနတာကို​ေတာ့မသိရွာ။ ​ထမင္းစားနားခ်ိန္​ေရာက္​ေတာ့ ၅​ေယာက္သား ကားဆီ​ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဒီတစ္ခါ​ေတာ့ ဦးပိန္ထိမသြားပဲ နီးစပ္ရာစား​ေသာက္ဆိုင္ကိုသာ၀င္စားလိုက္ၾကတယ္။ ထမင္းကို လူစားမစားတဲ့မင္းခန္႔တို႔ ၃​ေယာက္ကိုၾကည့္ၿပီး ခက္မ​ေနႏိုင္စြာပဲ

'မင္းတို႔ကလဲ လူနဲ႔သူနဲ႔တူ​ေအာင္စားမွ​ေပါ့ ဘာလို႔​ေနာက္ကက်ားလိုက္သလို​ေတြထိုးသြတ္​ေနၾကတာလဲ? ဘယ္သူမွလဲမင္းတို႔ထဲကလုမစားပါဘူး။

ၿပီး​ေတာ့ မွာထားတာ​ေတြကဒီ​ေလာက္အမ်ားႀကီး ကုန္ၾကလို႔လား' ခက္ရဲ႕အ​ေျပာကို မင္းခန္႔က

'ကရတာ​ေမာတယ္ဟ အဲ့​ေတာ့ energy​ေတြအမ်ားႀကီးကုန္သြားတာကို အစားအမ်ားႀကီးစားၿပီး

ျပန္ျဖည့္​ေနရတာ။ မင္းက​ေတာ့ ငါတို႔​ေလာက္ဘယ္​ေမာပါ့မလဲ ငါတို႔​ေလာက္မွမကတာကို။ စစ္ မင္းဒီ​ေန႔ထမင္း​ေရာစားျဖစ္အုံးမွာလား' ခက္ကိုဆက္မ​ေျပာ​ေတာ့ပဲ အခုထိထမင္းကိုတစ္စက္မွမထိရ​ေသးတဲ့စစ္ကို​ေမးလိုက္​ေလသည္။

'ငါက ခက္စားၿပီးမွစား​ေတာ့မယ္။ အခုကသူ႔ကို ပုစြန္​ေတြအခြံႏႊာ​ေပး​ၿပီး ၾကက္သားကိုအ႐ိုးႏႊင္​ေပး​ေနလို႔'

တကယ္လည္း​ေျပာတဲ့အတိုင္း ပုစြန္ကိုတစ္ခါအခြံႏႊာၿပီး​ေခါင္းျဖဳတ္လိုက္၊ ၾကက္သားကိုအ႐ိုးႏႊင္​ေပးလိုက္၊ ၀က္သားကိုအဆီ​ေတြဖယ္​ေပးလိုက္နဲ႔လုပ္​ေနကာ ခက္ကထမင္းတစ္ဇြန္းခပ္ရင္ သူကဟင္းတစ္မ်ိဳးကိုထမင္း​ေပၚတင္​ေပးၿပီးသား။ ဒါ​ေတာင္ ဟင္းရည္ကိုပူမွာစိုးလို႔ မႈတ္တိုက္​ေပးတာ။ ထမင္းက​ေျခာက္ကပ္ကပ္ႀကီးျဖစ္​ေနမွာစိုးလို႔ ဟင္းရည္ဆမ္း​ေပးတာ​ေတြမပါ​ေသး။ ဟို ၃​ေယာက္က​ေတာ့ ဆြံ႕​ေတြကို အ လို႔။

(အခုငါတို႔ျမင္​ေနရတာက သူငယ္ခ်င္း​ေတြလား ညားခါစလင္မယား​ေတြလား? ညားကာစလင္မယား​ေတြဆိုရင္​ေတာင္ သူ႔​ေလာက္အျဖစ္သည္းမ​ေနဘူး​ေနာ္။ ​ေနပါအုံး မ​ေန႔တုန္းကဟန္နီႏိုင္ကိုက်​ေတာ့ ဒီလိုမဆက္ဆံဘူးလားလို႔ပါ။ ဟိုျဖဴလုံး​ေကာင္ကလည္း မ်က္ခြက္ႀကီးကၿဖီး​ေနတာ မသိရင္ ​ေယာက်ာ္းကသဲသဲလႈပ္အလိုလိုက္တာခံရတဲ့သူႀကီး​ေနတာပဲ။ ျမင္ရတာႀကီးကအဆင္​ေျပမ​ေနဘူး​ေနာ္*)

'ငါ့ကိုပဲ ဟင္း​ေတြထည့္မ​ေပးပါနဲ႔ မင္းလည္းစားပါအုံးစစ္ရာ။ ​ေတာ္ၾကာငါစားတာနဲ႔ဟင္း​ေတြကုန္သြားအုံးမယ္'

'ကုန္သြားလဲဘာျဖစ္တုန္း ​ေနာက္ထပ္ ထပ္မွာလို႔ရသားပဲ။ မင္းသာ၀​ေအာင္စား မင္းဗိုက္ျပည့္ဖို႔က အဓိကပဲ'

မင္းခန္႔ ဂႏိုင္ သက္ႏြယ္:: (ငါ​ေလးတို႔ သုံး​ေယာက္ကို လာမကယ္ႏိုင္ၾက​ေတာ့ဘူးလား။ ဒီ ၂​ေကာင္ကို ျမင္​ေနရတာတကယ္ depression​​​ေတြအတုံးလိုက္အတစ္လိုက္၀င္​ေနၿပီ။ ဒါမ်ိဳး ထမင္းမခြံ႕​ေကြၽး႐ုံတမယ္ႀကီးျဖစ္​ေနတာက သူငယ္ခ်င္း​ေတြတဲ့လား ခ်ီးပဲ*)

စား​ေသာက္ၿပီးၾက​ေတာ့ ​ေရျပန္မဖြင့္​ေပး​ေသးလို႔ကား​ေပၚပဲျပန္တက္ခဲ့ၾကတယ္။ ​ကား​ေပၚ​ေရာက္တာနဲ႔ ဂႏိုင္ကတန္းၿပီးအိပ္ခ်လိုက္တယ္။ မင္းခန္႔က​ေတာ့

'ဂႏိုင္ ဟိုဘက္နည္းနည္းတိုးပါအုံး ငါလဲခဏလွဲခ်င္လို႔' ဟုဆိုသျဖင့္ ​ေဘး​ေလးကပ္​ေပးလိုက္တယ္။ သက္ႏြယ္က​ေတာ့ ဂႏိုင္နဲ႔မင္းခန္႔ၾကားမွာ၀င္ထိုင္ၿပီးဖုန္း​ႏွိပ္​ေန​ေလရဲ႕။ မထိုင္လို႔ကလည္းမရ သူမရွိလိုက္တာနဲ႔ ဒီႏွစ္​ေကာင္ကိုက္​ေတာ့မယ္ဆိုတာသိ​ေနတယ္​ေလ။ဒါက တစ္ခ်က္​ေပါ့။ ​အဓိကအခ်က္က​ေတာ့ ဟိုသူငယ္ခ်င္းလိုလို လင္မယားလိုလိုႏွစ္​ေကာင္​

ေၾကာင့္။ ​ေနာက္ဆုံးမွကား​ေပၚတက္လာၿပီး ခက္ကအိပ္ခ်င္တယ္ဆိုသျဖင့္ စစ္ကသက္ႏြယ္ထိုင္​ေနတဲ့​ေနရာကိုဖယ္ခိုင္းလိုက္တယ္။ ၿပီး​ေတာ့ သူက၀င္ထိုင္လိုက္ၿပီး ခက္ကို​ေတာ့ သူ႔​ေပါင္​ေပၚကို​ေခါင္းအုံးၿပီးအိပ္ခိုင္းတယ္​ေလ။ သက္ႏြယ္က​ေတာ့ ​ေနရာမရစြာနဲ႔ပဲ မင္းခန္႔တို႔ ၂​ေယာက္ၾကားမွာလာထိုင္ရ​ေတာ့​တာ​ေပါ့။ poorသက္ႏြယ္​ေလး :'(

​​ေရျပန္ဖြင့္​ေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း မ႑ပ္​ေအာက္ပဲျပန္ေရာက္သြားၾက​​ေရာ။ ဒီတစ္ခါ​ေတာ့ ​​ေရာက္ကတည္းက အိမ္ျပန္ခ်ိန္​ေရာက္တဲ့အထိ ခက္ခမ်ာစစ္ရဲ႕ရင္ခြင္ထဲကထြက္မရ။ ကလို႔လည္းမရရွာ​ေပ။

မင္းခန္႔က​ေတာ့​ေတြးပါတယ္ ​ေနာက္ရက္​ေတြက်ရင္လည္း ခက္ကိုထိန္းဖို႔ စစ္ကိုပဲ​ေခၚလာမယ္ဆိုၿပီး​ေတာ့​ေလ။ ထမင္းစားခ်ိန္​ေတြမွာအျဖစ္သည္း​ေနတာကိုအျမင္ကပ္​ေပမယ့္လို႔​ေပါ့။ သို႔​ေသာ္လည္း မင္းခန္႔ရဲ႕ စိတ္ကူး​ေတြ ဆု​ေတာင္း​ေတြဆိုရင္ မျပည့္တဲ့ထုံးစံအတိုင္း အၾကတ္​ေန႔ျပန္​​ေရာက္တဲ့ည​ေနကတည္းက ခက္တစ္​ေယာက္​ေနမ​ေကာင္းျဖစ္လိုက္တာ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္​ေန႔အထိ။ သၾကၤန္လည္တာကို​ေတာ့ ခက္မလိုက္​ေတာ့သျဖင့္ စစ္ကလည္းမလိုက္ေတာ့​ေပ။ မင္းခန္႔တို႔ကလည္း လူမစုံလို႔စိတ္မ​ေကာင္းျဖစ္ကာ က်န္တဲ့ ၂ရက္လုံးကို ခက္တို႔ ၂​ေယာက္အစားပါ ကဲေပးခဲ့ၾကတယ္။ သၾကၤန္ၿပီးတာနဲ႔ စစ္ကလည္း သက္ႏြယ္တို႔နဲ႔ အရင္ကထက္နဲနဲမဆိုစ​ေလာက္​ေလးပိုခင္လာတယ္​ေလ။ ခက္​ေျပာျပလို႔

ဂႏိုင့္ကိုလည္းမိန္းက​ေလးဆိုတာသိသြားတယ္။ တကယ္​ေပါင္းၾကည့္​ေတာ့လည္း စစ္ကခင္ဖို႔​ေကာင္းတယ္တဲ့ သက္ႏြယ္က​ေျပာတာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ခက္တို႔​ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တဲ့အခ်ိန္ထိအဆက္သြယ္မျပတ္ၾက​ေပ။ စစ္ကလည္း အလုပ္ရႈပ္​ေနတဲ့ၾကားက ခက္တို႔နဲ႔အဆက္သြယ္မျပတ္သလို၊ ဟန္နီႏိုင္နဲ႔လည္းအတြဲမျပတ္​ေပ။

To be continued.....

[Akhin's note... ဟုတ္ကဲ့ သၾကၤန္အ​ေၾကာင္းက ဒီအပိုင္းက​ေနာက္ဆုံးပါ​ေနာ္။ ဘာလို႔ ၃ပိုင္း ၄ပိုင္းတင္လဲဆို​ေတာ့ အျပင္မွာမလည္ရလို႔ မ​ေက်ပြဲႏႊဲတာပါရွင့္ ]