'Hello စစ်'

'ခက် ငါဒီ​နေ့ မင်းနဲ့တူတူ​နေ့လည်စာလာမစားနိုင်​တော့ဘူး​နော် ဟန်နီစာ​မေးပွဲပြီးလို့ ​လျှောက်လည်ကြမှာမလို့'

'​အေးပါ ရပါတယ် ငါ​ကျောင်းကသူငယ်ချင်း​တွေနဲ့ပဲစားလိုက်​တော့မယ်'

'​အို​ခေအို​ခေ ဒါဆိုငါဖုန်းချလိုက်​တော့မယ် ​ဪ​မေ့​နေတာ လက်ဖက်ထမင်းမစားနဲ့​နော်ကြားလား'

'​အေးပါ ငါသိပါတယ် ဒါပဲ​နော် ငါ​ကျောင်းသွားဖို့ပြင်ဆင်ရအုံးမှာမလို့'

'​အေး​အေး' စစ်ဖုန်းချသွား​တော့ ခက်​ရေချိုးရန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ခါတိုင်း အလုပ်သွားဖို့​တောင်သူဖုန်းဆက်နှိုးမှထတတ်တဲ့စစ်က အခု​တော့ ၇နာရီ​တောင်မထိုး​သေးဘူး နိုး​နေပြီ။ ဟန်နီနဲ့တူတူ​ကျောင်းတက်ချင်လို့ဆိုပြီး တစ်နှစ်နားထားတဲ့စစ်က သူ့daddyပိုင်တဲ့ M.T companyမှာ ​အစမ်းခန့်၀န်ထမ်းဘ၀က​နေစပြီးအလုပ်လုပ်​နေခဲ့တာ အခုဆို permanent staff ဖြစ်သွားပြီ။ ခက်နဲ့မင်းခန့်က​တော့ အခု 1st yearတက်​နေကြတုန်းပေါ့။

'သား ခက်​လေး​ရေ ​ကျောင်းသွားရမှာထ​တော့​လေ' ​ဒေါ်သခင်ခက်ရဲ့အသံကြားမှ ခက်အ​တွေးစ​တို့ ပြတ်​တောက်သွားကာ

'ဟုတ် သားထပြီ​မေ​မေ ​ရေချိုး​မလို့'

'​အေး​အေး ​ရေကိုအကြာကြီးချိုးမ​နေနဲ့အုံး​နော် အ​အေးမိလိမ့်မယ် ​ခေါင်း​လျှော်တယ်ဆိုရင် ​ခေါင်း​ကို​ရေ​ပြောင်​အောင်သုတ် ကြားလား' တစ်​နေ့တစ်​နေ့ ဒီစကား​တွေပဲ​ပြော​ပြော​နေတာ ​မေ​မေ​တော့မသိ သူက​တော့​အလွတ်ရ​နေပြီ။

'ဟုတ်ကဲ့ပါ​မေ​မေရ ဒီ​နေ့​တော့ သား​ခေါင်း​​လျှော်လို့မရ​တော့ပါဘူး' ခက်ရဲ့ညီးညူညူစကားကိုကြား​တော့

'ဒါဆို သားအတွက် ​မေ​မေနွားနို့ပဲလုပ်ထားလိုက်​တော့မယ်​နော် ​coffeeမ​ဖျော်​တော့ဘူး'

'ဟုတ်ကဲ့​ ​မေ​မေ' ​​ဒေါ်သဇင်ခက် ​​အောက်​ရောက်တာနဲ့ ခက်အတွက် ​စော​စောက၀ယ်ထားတဲ့နွားနို့​ကိုပြန်​နွှေး​နေ​လေသည်။ ခက်က တစ်လကို ၅ရက်​ တစ်ပတ်လောက် နွားနို့​သောက်​ပေးရသည်​လေ။

'သဇင် ဒီ​နေ့ကကိုယ်တို့​ရောနွားနို့​​သောက်ရမှာပေါ့ ဟုတ်လား' ဦးဥက္ကာရဲ့အ​မေးကို

'ဟုတ်တယ် အ​ဖေကြီး​ရေ သား​လေးကဒီတစ်ပတ်လုံး နွားနို့ပဲ​သောက်ရမှာဆို​တော့ သဇင်လည်း breakfastကို ​ပေါင်မုန့်ကြက်ဥ​ကြော်နဲ့နွားနို့ပဲ လုပ်လိုက်​တော့တာ'

'​ကောင်းသားပဲကွာ ငါ့သား​လေး​ကျေးဇူး​ကြောင့် ဒီအ​ဖေက နွားနို့​သောက်ပြီးအား​တွေရှိ​တော့ အလုပ်များများလုပ်နိုင်တာ​ပေါ့။ ကိုယ့်ဘာသာဆိုရင် တစ်လ​နေလို့ တစ်ခါ​တောင်နွားနို့​သောက်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး'

ဦးဥက္ကာစကားကိုကြားတဲ့ ​ဒေါ်သဇင်ခက်မှာ မျက်ရည်ဝဲလာပြီး

'အကိုက​တော့ အရမ်းအ​ကောင်းမြင်တတ်တာပဲ ဒီတစ်နှစ်ပါပဲအကိုရယ် ​နောက်တစ်နှစ်ကျရင်​တော့ သား​လေးလဲ အသက်ပြည့်ပြီးပြီဆို​တော့ ခွဲစိတ်လို့ရပါပြီ။ အဲ့ဒီအခါကျရင်​တော့ အကိုမုန်း​နေတဲ့နွားနို့​တွေ​သောက်စရာမလို​တော့ပါဘူး'

'ကိုယ့်သား​ကျေးဇူးနဲ့ နွားနို့ကိုအရင်က​လောက်မမုန်း​တော့ပါဘူးကွာ' ခက် ထမင်းစားခန်းထဲမ၀င်မိပဲ မိဘ​တွေစကား​ပြောတာကိုနား​ထောင်​နေမိသည်။ ​(တောင်းပန်ပါတယ်​ဖေ​ဖေ။ ဒီလိုချို့ယွင်းချက်ရှိနေတဲ့သား​ကြောင့် ​ဖေ​ဖေမကြိုက်တာ​တွေစား​​နေရလို့။ ပြီး​တော့​ကျေးဇူးလဲတင်ပါတယ် သားကို၀ိုင်းပြီးဂရုစိုက်​ပေးကြလို့*) ဟုတ်သည်။ ဦးဥက္ကာနွားနို့ကိုလတိုင်းလိုလို​သောက်လာရတာ ခက်အသက် ၁၃နှစ်ကတည်းက။ အခု ခက်က၁၈ပြည့်​တော့မှာဆို​တော့ ၅နှစ်​လောက်ရှိ​​ရော​ပေါ့။ ဦးဥက္ကာနဲ့​ဒေါ်သဇင်ခက်တို့က လက်ထပ်ပြီး၁၀နှစ်​ကျော်သည်အထိက​လေးမရကြ။ က​လေးအရမ်းလိုချင်သူ​တွေဖြစ်တာ​ကြောင့် ​ဆေးမျိုးစုံစမ်းသုံးကြည့်ကြကာမှ ​နောက်ဆုံးခက်ကို​မွေးလာခဲ့သည်။ ​ဆေးရဲ့ side effect​တွေ​ကြောင့်​​ရော အသက်ကြီးမှက​လေး​မွေးတာပါ​ပေါင်းပြီး ခက်မှာ ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုပါလာ​​လေသည်။ ဒါကိုလဲ ခက်အသက် ၁၃နှစ်မှာ ခက်​​မေ့လဲပြီးဆေးရုံတက်တဲ့​နေ့မှ သိကြရခြင်း။ သိသိချင်း မိဘနှစ်ပါးလုံး ​ဖြေမဆယ်နိုင်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ခက်​ဆေးရုံကဆင်းတဲ့​နေ့ကစပြီး

မိဘနှစ်ပါးလုံး ခက်ကိုမျက်စိ​အောက်ကအ​ပျောက်မခံ​တော့။ သူငယ်ချင်း​တောင်မှ မင်းခန့်နဲ့ စစ် နှစ်​ယောက်ကိုသာ​ပေါင်း​စေသည်။ ​ခက်ကလည်း ငယ်ငယ်ကတည်းက ​တစ်​ယောက်ထဲ​​နေတတ်တာများပြီး မင်းခန့်တို့ကိုသာ​ပေါင်းလာ​တော့ သိပ်ပြသနာမရှိ။ အစားအ​သောက်ဆိုရင်လည်း သားငယ်​လေးတစ်​ယောက်ထဲ​နွားနို့သောက်ရရင် အီ​နေမှာစိုးလို့ ဆိုပြီး သူမကြိုက်တဲ့နွားနို့ကို ကြိတ်မှိတ်​သောက်​ပေးခဲ့တဲ့ ​

ဖေ​ဖေ့ကိုလည်း အားနာလို့မဆုံး။ သူတကယ်ကိုပဲ သာမန်​ယောကျာ်း​လေးတစ်​ယောက်လို ​နေချင်ပါသည်။

'သား ​လာ​လေ ​မေ​မေဒီမှာ​ပေါင်မုန့်ကြက်ဥ​ကြော်နဲ့နွားနို့လုပ်​ပေးထားတယ်။ လာစားလှည့် လာ။ ​ကျောင်းသွားခါနီးကျရင်​တော့ ​ဆေး​သောက်သွားအုံး​နော်'

'ဟုတ်​မေ​မေ။ သားအသက် ၁၈နှစ်ပြည့်ပြီးရင်​တော့ ခွဲစိတ်ပြီး သာမန်လူတစ်​ယောက်လိုပဲပြန်​နေလို့ရပြီ​ပေါ့​နော် ​မေ​မေ'

'သားရယ် ဒါ​ပေါ့ သားကသာမန်လူလိုပဲပြန်​နေနိုင်မှာ​ပေါ့။ အခု​တော့ဘာမှမ​တွေးနဲ့​နော် စားစရာရှိတာစား ဟုတ်ပြီလား'

'ဟုတ်ကဲ့​မေ​မေ'

'သား မုန့်ဖိုးသုံးစရာကျန်​သေးလား'ဦးဥက္ကာက​မေး​တော့

'ကျန်​သေးတယ်​ဖေ​ဖေ။ ဒါနဲ့​​မေ​မေ ​နောက်ရက်​တွေကျ သားကိုထမင်းချိုင့်ထည့်​ပေးလိုက်​တော့​နော်'

'ဘာလို့လဲသားရဲ့ စစ်​လေးက စားမ​ပေး​တော့ဘူးတဲ့လား'

'သူ့​ကောင်မ​လေးပြန်​​ရောက်​နေပြီ​လေ။ သားသူတို့ကိုမ​နှောင့်ယှက်ချင်လို့ပါ'

'ဟုတ်ပါပြီ သား​လေးသ​​ဘောပါပဲ'

'ဒါဆို သားသွားပြီ​နော် ​မေ​မေ'

'​အေး​အေးသား။ အ​ဖေကြီး ကားကို​ဖြေး​ဖြေး​မောင်း​နော် သားက​နေ​ကောင်းတာမဟုတ်ဘူး'

'ဟုတ်ပါပြီကွာ။ သူ့သားကိုပဲဂရုစိုက်​ပေး​နေတာ

ဟွန့်' ဦးဥက္ကာက စိတ်ဆိုးသလို​ပြော​လေ​တော့ သားအမိနှစ်ယောက်စလုံး ရယ်မိ​လေသည်။ ခက်တို့ထွက်သွား​တော့မှ ​ဒေါ်သဇင်ခက် မင်းခန့်ကိုဖုန်း​ခေါ်ကာ

'သား ခန့်​လေးလား'

'ဟုတ်တယ် အန်တီ သားကိုဘာ​ပြောမလို့ဖုန်း​ခေါ်လိုက်တာလဲခမျ'

'သားရယ် အကူညီ​တောင်းရမှာ​တော့အားနာပါတယ်။ ​နေ့လည်ပိုင်းကျရင်​လေ ခက်​လေးတို့​ကျောင်းကို ထမင်းတူတူသွားစား​​ပေးလို့ရလားသား'

'ဟုတ် ရပါတယ်အန်တီရဲ့ ။ ဒါနဲ့​လေ ခက်ကို စစ်ကပဲထမင်းတူတူသွားစား​ပေးတာမဟုတ်ဘူးလား'

'ဒီ​နေ့က စစ်ရဲ့​ကောင်မ​လေးပြန်လာမှာမလို့ လာမစားဖြစ်​လောက်​တော့ဘူးထင်တာပဲသားရဲ့ ခက်ကလဲ​ခေါ်ရမှာအားနာလို့တဲ့'

'​သြော် ရပါတယ်အန်တီ သားသွားစား​ပေးလိုက်ပါ့မယ်'

'သားတို့​ကျောင်းချိန်ကိုများ အ​နှောင့်အယှက်ဖြစ်​နေမလား'

'မဖြစ်ပါဘူးအန်တီ ရပါတယ် သားတို့က ဒီ​နေ့ practical၀င်ရမှာဆို​တော့ ​​နေ့လည်ပိုင်း​စော​စောဆင်းမှာ'

'​အေး​အေးသား ဒါဆိုကူညီပါအုံးကွယ်'

'ဟုတ်ကဲ့ပါဗျ ဒါဆိုဒါပဲ​နော်အန်တီ'

'​အေး​အေးသား ​ကျေးဇူးပါကွယ်'​ဒေါ်သဇင်ခက်ဖုန်းချလိုက်သည်။

(ဒီတစ်နှစ်ပဲသည်းခံလိုက်ပါသား။ ​သားအသက်ပြည့်လို့ခွဲစိတ်ပြီးသွားရင် သားကြိုက်တာအကုန်လုပ်လို့ရပြီ။ သူငယ်ချင်းအများကြီးထားချင်လည်းရတယ် ။သူငယ်ချင်း​တွေနဲ့ခရီးတူတူထွက်ချင်လည်းရတယ်။ ဒီတစ်နှစ်..ဒီတစ်နှစ်​လေးပါပဲသားရယ်*)

UMTMရဲ့ ​နေ့လည် ထမင်းစားဆင်းချိန်ဖြစ်၍ ခက်တစ်​ယောက် canteenသို့ ထွက်လာ​လေသည်။ ဒီ​နေ့က​တော့ ကိုယ့်ဘာသာတစ်​ယောက်ထဲ၀င်တိုးရ​တော့မှာ​ပေါ့။ ခါတိုင်းဆိုရင် စစ်ကပဲ စားချင်တာ​လေး​တွေသွားမှာ​ပေး​နေကျ သူက​တော့​နေရာမှာပဲထိုင်​စောင့်ရုံ။ ဒီ​နေ့ကျမှ စစ်ကလည်းမလာ သူကလည်း​နေမ​ကောင်းဖြစ်​တာနဲ့တိုက်ဆိုင်​နေသဖြင့် စာသင်တဲ့ထဲလဲစိတ်မပါသလို စိတ်ကလည်းမကြည်။

(မင်းက မင်းရည်းစားနဲ့​ပျော်​နေတဲ့အချိန် ငါက​တော့

စိတ်ညစ်​နေရပြီ စစ်*)

'ခက် တစ်​ယောက်ထဲလား ခါတိုင်းလာလာ​နေတဲ့ နင့်သူငယ်ချင်းမပါဘူးလား' သူငယ်ချင်းမ​လေး၂​ယောက်က​မေး​တော့

'အင်း ဟုတ်တယ် သူမအားလို့'

'အဲ့ဒါ​ကြောင့် နင့်မျက်နှာက အီးမှန်ထားသလိုဖြစ်​နေတာ​ပေါ့​လေ ဟုတ်လား?'

'ငါတအားသိသာ​နေလို့လား?'

'ဒီ​လောက်သိသာ​နေတာကို အရင်​နေ့​တွေဆို နင်က မြင်းတွေဟီသလိုမျိုး တဟီးဟီးနဲ့သွားကြီးဖြီးလို့ အခုက​တော့ လဒမှိုင် မှိုင်​နေတာ​လေ' ဂနိုင်ပြောလိုက်မှပဲ လူလဲတိရစ္ဆာန်​ပေါင်း​ကိုစုံလို့။

'ဂနိုင်ရာ နင်ကလည်း​ပြောလိုက်ရင် နင့်ခနဲပဲ အဲ့လိုအ​ပြော​တွေ​ကြောင့်ရည်းစားမရတာ'

'အံမယ် နင်ကျ​တော့ရှိတာကျလို့ ငါ့ကိုလာနှိမ်​နေတယ်' ​နောက်ဆုံး မ​နေနိုင်​တော့တဲ့ သက်နွယ်ကပဲ

'နင်တို့ကလည်း​တော်ကြပါ​တော့ဟယ်။ နင်တို့ကိုက်​နေကြတာနဲ့ canteenကို​ရောက်မှာမဟုတ်​တော့ဘူး'

'ကိုက်ရ​အောင်ငါတို့က​ခွေး​တွေလား!!'

'ကိုက်ရ​အောင်ငါတို့က​ခွေး​တွေလား!!'

'အမ​လေး ဒါမျိုးကြ​တော့ ပြန်ပက်လိုက်ကြတာ ​တော၀က်​တွေကျလို့။ထားပါ ခက် နင့်သူငယ်ချင်းမ​​လာဖြစ်ဘူးဆိုရင် ငါတို့နဲ့တူတူလိုက်စား​လေ။

တစ်​ယောက်ထဲဖြစ်​နေလိမ့်မယ်။'

'ရပါတယ် ငါကနင်တို့ကိုအားနာလို့'

'ဘာအားနာစရာရှိလဲ ခက်ရာ ငါတို့က သူငယ်ချင်း​တွေပဲကို လာလာသွားကြမယ်။ နင့်သူငယ်ချင်းလာတုန်းက ငါတို့မှာနင့်အနား​တောင်မကပ်ရဲဘူး

ဂျိုကြည့်ကြည့်​နေလိုက်တာများ သူ့အရိုးလုမှာစိုး​နေတဲ့ bulldog ကြီးကျ​နေတာပဲ'

'အင်' ဂနိုင့်​ပြောသံကြား​တော့ ခက်​တောင် နင်သွားသလို။ စစ်သာကြားလို့က​တော့လား။

(သူ​ပြောမှပဲ စစ်တစ်​ယောက်လည်း ​ခွေးလုံးလုံးဖြစ်လို့ တကယ့်ဂနိုင်​ကောင် မင်းခန့်နဲ့တွဲ​ပေးထားရမယ်*)

'ဟုတ်တယ်​နော် ခက် နင့်သူငယ်ချင်းလာရင် ငါတို့မှာအလိုလို​နေရင်းကိုရှိန်​နေရတာ။ မသိရင် ငါတို့ကသူ့ရည်းစားကို ဖြတ်လု​တော့မယ့်ဆိုက်ကြီးနဲ့ တကယ်​ကျောချမ်းတယ်' ဟု​ပြောကာ သက်နွယ်က ကြက်သီးထသလိုပုံစံမျိုးလုပ်ပြလိုက်​လေ​တော့ သုံး​ယောက်လုံးရယ်မိ​လေသည်။ ထိုစဥ်..

'​ဟေး အထန်​​လေး' ​ခေါ်သံကြားရာလှည့်ကြည့်မိ​တော့ Laboratory​ခန်း​ရှေ့မှာ သူတို့ကိုလက်လှမ်းပြ​နေတဲ့ မင်းခန့်။ နာမည်ကြီးကတစ်မျိုးကြီးဖြစ်​နေတာမို့ ခက်မထူးမိ။ (သူ့ရဲ့တခြားသူငယ်ချင်းကို​ခေါ်တာ​နေမှာပါ​လေ ငါ့ကို​ခေါ်ရင် ခက်လို့​ခေါ်မှာ​ပေါ့*)

'​ဟေး အထန်​လေး ထန်ထန်​လေး​ရေ ခက်ထန်​ရေ' ခက်ထန်ဆို​သောနာမည်ကြားမှ (ဟင် ငါ့ကို​ခေါ်​​နေတာဟ ​နေပါအုံး ဘာလို့လူကြားထဲထန်ထန်လို့​ခေါ်တာလဲ ဒီ​ခွေး​ကောင်က​တော့​သေချင်လို့*) အ​တွေးထက် လူကအရင် မင်းခန့်နား​​ရောက်သွားကာ ညို့သကျီး​နေရာကိုဖြတ်ကန်လိုက်​လေသည်။

'အားယိုး နာလိုက်တာ ​ခွေး​ကောင် ​ကျောင်းကိုထမင်းအတူလာစား​ပေးတဲ့သူကို အဲ့လိုဆက်ဆံတယ်​ပေါ့​လေ'

'မင်း​ခေါ်တဲ့နာမည်ကိုပြန်ကြည့်အုံးနွားရဲ့ '

'ဘာလဲ ချစ်စနိုးနဲ့ အရင်းစွပ်ခေါ်တာ​လေ'

'အဖျားစွပ်တာလို့​ပြော​ခွေး​ကောင်'

'အဖျားပဲစွပ်စွပ် အရင်းပဲစွပ်စွပ်။ မင်းကိုသူများ​တွေကလဲ ခက်လို့​ခေါ်​နေကြ​တော့ ငါကသူတို့နဲ့မတူ တမူထူးခြား​အောင်လို့လဲ​ခေါ်ရသေးတယ်'

'​ခေါ်စရာမလိုဘူး ရတယ် ခက်လို့ပဲ​ခေါ် နွား'

'ပြီးတာပဲ ပြီးတာပဲ ထမင်းသွားစားမလို့လား။ ငါလည်းလိုက်မယ်​လေ'

'အွန်း သက်နွယ်လာ ငါတို့သွားရ​အောင်' ဟုဆိုကာ canteenဘက်ကိုထွက်လာခဲ့ကြသည်။

To be continued.....

'Hello စစ္'

'ခက္ ငါဒီ​ေန႔ မင္းနဲ႔တူတူ​ေန႔လည္စာလာမစားႏိုင္​ေတာ့ဘူး​ေနာ္ ဟန္နီစာ​ေမးပြဲၿပီးလို႔ ​ေလွ်ာက္လည္ၾကမွာမလို႔'

'​ေအးပါ ရပါတယ္ ငါ​ေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္း​ေတြနဲ႔ပဲစားလိုက္​ေတာ့မယ္'

'​အို​ေခအို​ေခ ဒါဆိုငါဖုန္းခ်လိုက္​ေတာ့မယ္ ​ဪ​ေမ့​ေနတာ လက္ဖက္ထမင္းမစားနဲ႔​ေနာ္ၾကားလား'

'​ေအးပါ ငါသိပါတယ္ ဒါပဲ​ေနာ္ ငါ​ေက်ာင္းသြားဖို႔ျပင္ဆင္ရအုံးမွာမလို႔'

'​ေအး​ေအး' စစ္ဖုန္းခ်သြား​ေတာ့ ခက္​ေရခ်ိဳးရန္ထြက္လာခဲ့သည္။ ခါတိုင္း အလုပ္သြားဖို႔​ေတာင္သူဖုန္းဆက္ႏႈိးမွထတတ္တဲ့စစ္က အခု​ေတာ့ ၇နာရီ​ေတာင္မထိုး​ေသးဘူး ႏိုး​ေနၿပီ။ ဟန္နီနဲ႔တူတူ​ေက်ာင္းတက္ခ်င္လို႔ဆိုၿပီး တစ္ႏွစ္နားထားတဲ့စစ္က သူ႔daddyပိုင္တဲ့ M.T companyမွာ ​အစမ္းခန္႔၀န္ထမ္းဘ၀က​ေနစၿပီးအလုပ္လုပ္​ေနခဲ့တာ အခုဆို permanent staff ျဖစ္သြားၿပီ။ ခက္နဲ႔မင္းခန္႔က​ေတာ့ အခု 1st yearတက္​ေနၾကတုန္းေပါ့။

'သား ခက္​ေလး​ေရ ​ေက်ာင္းသြားရမွာထ​ေတာ့​ေလ' ​ေဒၚသခင္ခက္ရဲ႕အသံၾကားမွ ခက္အ​ေတြးစ​တို႔ ျပတ္​ေတာက္သြားကာ

'ဟုတ္ သားထၿပီ​ေမ​ေမ ​ေရခ်ိဳး​မလို႔'

'​ေအး​ေအး ​ေရကိုအၾကာႀကီးခ်ိဳးမ​ေနနဲ႔အုံး​ေနာ္ အ​ေအးမိလိမ့္မယ္ ​ေခါင္း​ေလွ်ာ္တယ္ဆိုရင္ ​ေခါင္း​ကို​ေရ​ေျပာင္​ေအာင္သုတ္ ၾကားလား' တစ္​ေန႔တစ္​ေန႔ ဒီစကား​ေတြပဲ​ေျပာ​ေျပာ​ေနတာ ​ေမ​ေမ​ေတာ့မသိ သူက​ေတာ့​အလြတ္ရ​ေနၿပီ။

'ဟုတ္ကဲ့ပါ​ေမ​ေမရ ဒီ​ေန႔​ေတာ့ သား​ေခါင္း​​ေလွ်ာ္လို႔မရ​ေတာ့ပါဘူး' ခက္ရဲ႕ညီးညဴညဴစကားကိုၾကား​ေတာ့

'ဒါဆို သားအတြက္ ​ေမ​ေမႏြားႏို႔ပဲလုပ္ထားလိုက္​ေတာ့မယ္​ေနာ္ ​coffeeမ​ေဖ်ာ္​ေတာ့ဘူး'

'ဟုတ္ကဲ့​ ​ေမ​ေမ' ​​ေဒၚသဇင္ခက္ ​​ေအာက္​ေရာက္တာနဲ႔ ခက္အတြက္ ​ေစာ​ေစာက၀ယ္ထားတဲ့ႏြားႏို႔​ကိုျပန္​ေႏႊး​ေန​ေလသည္။ ခက္က တစ္လကို ၅ရက္​ တစ္ပတ္ေလာက္ ႏြားႏို႔​ေသာက္​ေပးရသည္​ေလ။

'သဇင္ ဒီ​ေန႔ကကိုယ္တို႔​ေရာႏြားႏို႔​​ေသာက္ရမွာေပါ့ ဟုတ္လား' ဦးဥကၠာရဲ႕အ​ေမးကို

'ဟုတ္တယ္ အ​ေဖႀကီး​ေရ သား​ေလးကဒီတစ္ပတ္လုံး ႏြားႏို႔ပဲ​ေသာက္ရမွာဆို​ေတာ့ သဇင္လည္း breakfastကို ​ေပါင္မုန္႔ၾကက္ဥ​ေၾကာ္နဲ႔ႏြားႏို႔ပဲ လုပ္လိုက္​ေတာ့တာ'

'​ေကာင္းသားပဲကြာ ငါ့သား​ေလး​ေက်းဇူး​ေၾကာင့္ ဒီအ​ေဖက ႏြားႏို႔​ေသာက္ၿပီးအား​ေတြရွိ​ေတာ့ အလုပ္မ်ားမ်ားလုပ္ႏိုင္တာ​ေပါ့။ ကိုယ့္ဘာသာဆိုရင္ တစ္လ​ေနလို႔ တစ္ခါ​ေတာင္ႏြားႏို႔​ေသာက္ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး'

ဦးဥကၠာစကားကိုၾကားတဲ့ ​ေဒၚသဇင္ခက္မွာ မ်က္ရည္ဝဲလာၿပီး

'အကိုက​ေတာ့ အရမ္းအ​ေကာင္းျမင္တတ္တာပဲ ဒီတစ္ႏွစ္ပါပဲအကိုရယ္ ​ေနာက္တစ္ႏွစ္က်ရင္​ေတာ့ သား​ေလးလဲ အသက္ျပည့္ၿပီးၿပီဆို​ေတာ့ ခြဲစိတ္လို႔ရပါၿပီ။ အဲ့ဒီအခါက်ရင္​ေတာ့ အကိုမုန္း​ေနတဲ့ႏြားႏို႔​ေတြ​ေသာက္စရာမလို​ေတာ့ပါဘူး'

'ကိုယ့္သား​ေက်းဇူးနဲ႔ ႏြားႏို႔ကိုအရင္က​ေလာက္မမုန္း​ေတာ့ပါဘူးကြာ' ခက္ ထမင္းစားခန္းထဲမ၀င္မိပဲ မိဘ​ေတြစကား​ေျပာတာကိုနား​ေထာင္​ေနမိသည္။ ​(ေတာင္းပန္ပါတယ္​ေဖ​ေဖ။ ဒီလိုခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ရွိေနတဲ့သား​ေၾကာင့္ ​ေဖ​ေဖမႀကိဳက္တာ​ေတြစား​​ေနရလို႔။ ၿပီး​ေတာ့​ေက်းဇူးလဲတင္ပါတယ္ သားကို၀ိုင္းၿပီးဂ႐ုစိုက္​ေပးၾကလို႔*) ဟုတ္သည္။ ဦးဥကၠာႏြားႏို႔ကိုလတိုင္းလိုလို​ေသာက္လာရတာ ခက္အသက္ ၁၃ႏွစ္ကတည္းက။ အခု ခက္က၁၈ျပည့္​ေတာ့မွာဆို​ေတာ့ ၅ႏွစ္​ေလာက္ရွိ​​ေရာ​ေပါ့။ ဦးဥကၠာနဲ႔​ေဒၚသဇင္ခက္တို႔က လက္ထပ္ၿပီး၁၀ႏွစ္​ေက်ာ္သည္အထိက​ေလးမရၾက။ က​ေလးအရမ္းလိုခ်င္သူ​ေတြျဖစ္တာ​ေၾကာင့္ ​ေဆးမ်ိဳးစုံစမ္းသုံးၾကည့္ၾကကာမွ ​ေနာက္ဆုံးခက္ကို​ေမြးလာခဲ့သည္။ ​ေဆးရဲ႕ side effect​ေတြ​ေၾကာင့္​​ေရာ အသက္ႀကီးမွက​ေလး​ေမြးတာပါ​ေပါင္းၿပီး ခက္မွာ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္တစ္ခုပါလာ​​ေလသည္။ ဒါကိုလဲ ခက္အသက္ ၁၃ႏွစ္မွာ ခက္​​ေမ့လဲၿပီးေဆး႐ုံတက္တဲ့​ေန႔မွ သိၾကရျခင္း။ သိသိခ်င္း မိဘႏွစ္ပါးလုံး ​ေျဖမဆယ္ႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ခက္​ေဆး႐ုံကဆင္းတဲ့​ေန႔ကစၿပီး

မိဘႏွစ္ပါးလုံး ခက္ကိုမ်က္စိ​ေအာက္ကအ​ေပ်ာက္မခံ​ေတာ့။ သူငယ္ခ်င္း​ေတာင္မွ မင္းခန္႔နဲ႔ စစ္ ႏွစ္​ေယာက္ကိုသာ​ေပါင္း​ေစသည္။ ​ခက္ကလည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက ​တစ္​ေယာက္ထဲ​​ေနတတ္တာမ်ားၿပီး မင္းခန္႔တို႔ကိုသာ​ေပါင္းလာ​ေတာ့ သိပ္ျပသနာမရွိ။ အစားအ​ေသာက္ဆိုရင္လည္း သားငယ္​ေလးတစ္​ေယာက္ထဲ​ႏြားႏို႔ေသာက္ရရင္ အီ​ေနမွာစိုးလို႔ ဆိုၿပီး သူမႀကိဳက္တဲ့ႏြားႏို႔ကို ႀကိတ္မွိတ္​ေသာက္​ေပးခဲ့တဲ့ ​

ေဖ​ေဖ့ကိုလည္း အားနာလို႔မဆုံး။ သူတကယ္ကိုပဲ သာမန္​ေယာက်ာ္း​ေလးတစ္​ေယာက္လို ​ေနခ်င္ပါသည္။

'သား ​လာ​ေလ ​ေမ​ေမဒီမွာ​ေပါင္မုန္႔ၾကက္ဥ​ေၾကာ္နဲ႔ႏြားႏို႔လုပ္​ေပးထားတယ္။ လာစားလွည့္ လာ။ ​ေက်ာင္းသြားခါနီးက်ရင္​ေတာ့ ​ေဆး​ေသာက္သြားအုံး​ေနာ္'

'ဟုတ္​ေမ​ေမ။ သားအသက္ ၁၈ႏွစ္ျပည့္ၿပီးရင္​ေတာ့ ခြဲစိတ္ၿပီး သာမန္လူတစ္​ေယာက္လိုပဲျပန္​ေနလို႔ရၿပီ​ေပါ့​ေနာ္ ​ေမ​ေမ'

'သားရယ္ ဒါ​ေပါ့ သားကသာမန္လူလိုပဲျပန္​ေနႏိုင္မွာ​ေပါ့။ အခု​ေတာ့ဘာမွမ​ေတြးနဲ႔​ေနာ္ စားစရာရွိတာစား ဟုတ္ၿပီလား'

'ဟုတ္ကဲ့​ေမ​ေမ'

'သား မုန္႔ဖိုးသုံးစရာက်န္​ေသးလား'ဦးဥကၠာက​ေမး​ေတာ့

'က်န္​ေသးတယ္​ေဖ​ေဖ။ ဒါနဲ႔​​ေမ​ေမ ​ေနာက္ရက္​ေတြက် သားကိုထမင္းခ်ိဳင့္ထည့္​ေပးလိုက္​ေတာ့​ေနာ္'

'ဘာလို႔လဲသားရဲ႕ စစ္​ေလးက စားမ​ေပး​ေတာ့ဘူးတဲ့လား'

'သူ႔​ေကာင္မ​ေလးျပန္​​ေရာက္​ေနၿပီ​ေလ။ သားသူတို႔ကိုမ​ေႏွာင့္ယွက္ခ်င္လို႔ပါ'

'ဟုတ္ပါၿပီ သား​ေလးသ​​ေဘာပါပဲ'

'ဒါဆို သားသြားၿပီ​ေနာ္ ​ေမ​ေမ'

'​ေအး​ေအးသား။ အ​ေဖႀကီး ကားကို​ေျဖး​ေျဖး​ေမာင္း​ေနာ္ သားက​ေန​ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး'

'ဟုတ္ပါၿပီကြာ။ သူ႔သားကိုပဲဂ႐ုစိုက္​ေပး​ေနတာ

ဟြန္႔' ဦးဥကၠာက စိတ္ဆိုးသလို​ေျပာ​ေလ​ေတာ့ သားအမိႏွစ္ေယာက္စလုံး ရယ္မိ​ေလသည္။ ခက္တို႔ထြက္သြား​ေတာ့မွ ​ေဒၚသဇင္ခက္ မင္းခန္႔ကိုဖုန္း​ေခၚကာ

'သား ခန္႔​ေလးလား'

'ဟုတ္တယ္ အန္တီ သားကိုဘာ​ေျပာမလို႔ဖုန္း​ေခၚလိုက္တာလဲခမ်'

'သားရယ္ အကူညီ​ေတာင္းရမွာ​ေတာ့အားနာပါတယ္။ ​ေန႔လည္ပိုင္းက်ရင္​ေလ ခက္​ေလးတို႔​ေက်ာင္းကို ထမင္းတူတူသြားစား​​ေပးလို႔ရလားသား'

'ဟုတ္ ရပါတယ္အန္တီရဲ႕ ။ ဒါနဲ႔​ေလ ခက္ကို စစ္ကပဲထမင္းတူတူသြားစား​ေပးတာမဟုတ္ဘူးလား'

'ဒီ​ေန႔က စစ္ရဲ႕​ေကာင္မ​ေလးျပန္လာမွာမလို႔ လာမစားျဖစ္​ေလာက္​ေတာ့ဘူးထင္တာပဲသားရဲ႕ ခက္ကလဲ​ေခၚရမွာအားနာလို႔တဲ့'

'​ေၾသာ္ ရပါတယ္အန္တီ သားသြားစား​ေပးလိုက္ပါ့မယ္'

'သားတို႔​ေက်ာင္းခ်ိန္ကိုမ်ား အ​ေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္​ေနမလား'

'မျဖစ္ပါဘူးအန္တီ ရပါတယ္ သားတို႔က ဒီ​ေန႔ practical၀င္ရမွာဆို​ေတာ့ ​​ေန႔လည္ပိုင္း​ေစာ​ေစာဆင္းမွာ'

'​ေအး​ေအးသား ဒါဆိုကူညီပါအုံးကြယ္'

'ဟုတ္ကဲ့ပါဗ် ဒါဆိုဒါပဲ​ေနာ္အန္တီ'

'​ေအး​ေအးသား ​ေက်းဇူးပါကြယ္'​ေဒၚသဇင္ခက္ဖုန္းခ်လိုက္သည္။

(ဒီတစ္ႏွစ္ပဲသည္းခံလိုက္ပါသား။ ​သားအသက္ျပည့္လို႔ခြဲစိတ္ၿပီးသြားရင္ သားႀကိဳက္တာအကုန္လုပ္လို႔ရၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းအမ်ားႀကီးထားခ်င္လည္းရတယ္ ။သူငယ္ခ်င္း​ေတြနဲ႔ခရီးတူတူထြက္ခ်င္လည္းရတယ္။ ဒီတစ္ႏွစ္..ဒီတစ္ႏွစ္​ေလးပါပဲသားရယ္*)

UMTMရဲ႕ ​ေန႔လည္ ထမင္းစားဆင္းခ်ိန္ျဖစ္၍ ခက္တစ္​ေယာက္ canteenသို႔ ထြက္လာ​ေလသည္။ ဒီ​ေန႔က​ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာတစ္​ေယာက္ထဲ၀င္တိုးရ​ေတာ့မွာ​ေပါ့။ ခါတိုင္းဆိုရင္ စစ္ကပဲ စားခ်င္တာ​ေလး​ေတြသြားမွာ​ေပး​ေနက် သူက​ေတာ့​ေနရာမွာပဲထိုင္​ေစာင့္႐ုံ။ ဒီ​ေန႔က်မွ စစ္ကလည္းမလာ သူကလည္း​ေနမ​ေကာင္းျဖစ္​တာနဲ႔တိုက္ဆိုင္​ေနသျဖင့္ စာသင္တဲ့ထဲလဲစိတ္မပါသလို စိတ္ကလည္းမၾကည္။

(မင္းက မင္းရည္းစားနဲ႔​ေပ်ာ္​ေနတဲ့အခ်ိန္ ငါက​ေတာ့

စိတ္ညစ္​ေနရၿပီ စစ္*)

'ခက္ တစ္​ေယာက္ထဲလား ခါတိုင္းလာလာ​ေနတဲ့ နင့္သူငယ္ခ်င္းမပါဘူးလား' သူငယ္ခ်င္းမ​ေလး၂​ေယာက္က​ေမး​ေတာ့

'အင္း ဟုတ္တယ္ သူမအားလို႔'

'အဲ့ဒါ​ေၾကာင့္ နင့္မ်က္ႏွာက အီးမွန္ထားသလိုျဖစ္​ေနတာ​ေပါ့​ေလ ဟုတ္လား?'

'ငါတအားသိသာ​ေနလို႔လား?'

'ဒီ​ေလာက္သိသာ​ေနတာကို အရင္​ေန႔​ေတြဆို နင္က ျမင္းေတြဟီသလိုမ်ိဳး တဟီးဟီးနဲ႔သြားႀကီးၿဖီးလို႔ အခုက​ေတာ့ လဒမႈိင္ မႈိင္​ေနတာ​ေလ' ဂႏိုင္ေျပာလိုက္မွပဲ လူလဲတိရစာၦန္​ေပါင္း​ကိုစုံလို႔။

'ဂႏိုင္ရာ နင္ကလည္း​ေျပာလိုက္ရင္ နင့္ခနဲပဲ အဲ့လိုအ​ေျပာ​ေတြ​ေၾကာင့္ရည္းစားမရတာ'

'အံမယ္ နင္က်​ေတာ့ရွိတာက်လို႔ ငါ့ကိုလာႏွိမ္​ေနတယ္' ​ေနာက္ဆုံး မ​ေနႏိုင္​ေတာ့တဲ့ သက္ႏြယ္ကပဲ

'နင္တို႔ကလည္း​ေတာ္ၾကပါ​ေတာ့ဟယ္။ နင္တို႔ကိုက္​ေနၾကတာနဲ႔ canteenကို​ေရာက္မွာမဟုတ္​ေတာ့ဘူး'

'ကိုက္ရ​ေအာင္ငါတို႔က​ေခြး​ေတြလား!!'

'ကိုက္ရ​ေအာင္ငါတို႔က​ေခြး​ေတြလား!!'

'အမ​ေလး ဒါမ်ိဳးၾက​ေတာ့ ျပန္ပက္လိုက္ၾကတာ ​ေတာ၀က္​ေတြက်လို႔။ထားပါ ခက္ နင့္သူငယ္ခ်င္းမ​​လာျဖစ္ဘူးဆိုရင္ ငါတို႔နဲ႔တူတူလိုက္စား​ေလ။

တစ္​ေယာက္ထဲျဖစ္​ေနလိမ့္မယ္။'

'ရပါတယ္ ငါကနင္တို႔ကိုအားနာလို႔'

'ဘာအားနာစရာရွိလဲ ခက္ရာ ငါတို႔က သူငယ္ခ်င္း​ေတြပဲကို လာလာသြားၾကမယ္။ နင့္သူငယ္ခ်င္းလာတုန္းက ငါတို႔မွာနင့္အနား​ေတာင္မကပ္ရဲဘူး

ဂ်ိဳၾကည့္ၾကည့္​ေနလိုက္တာမ်ား သူ႔အ႐ိုးလုမွာစိုး​ေနတဲ့ bulldog ႀကီးက်​ေနတာပဲ'

'အင္' ဂႏိုင့္​ေျပာသံၾကား​ေတာ့ ခက္​ေတာင္ နင္သြားသလို။ စစ္သာၾကားလို႔က​ေတာ့လား။

(သူ​ေျပာမွပဲ စစ္တစ္​ေယာက္လည္း ​ေခြးလုံးလုံးျဖစ္လို႔ တကယ့္ဂႏိုင္​ေကာင္ မင္းခန္႔နဲ႔တြဲ​ေပးထားရမယ္*)

'ဟုတ္တယ္​ေနာ္ ခက္ နင့္သူငယ္ခ်င္းလာရင္ ငါတို႔မွာအလိုလို​ေနရင္းကိုရွိန္​ေနရတာ။ မသိရင္ ငါတို႔ကသူ႔ရည္းစားကို ျဖတ္လု​ေတာ့မယ့္ဆိုက္ႀကီးနဲ႔ တကယ္​ေက်ာခ်မ္းတယ္' ဟု​ေျပာကာ သက္ႏြယ္က ၾကက္သီးထသလိုပုံစံမ်ိဳးလုပ္ျပလိုက္​ေလ​ေတာ့ သုံး​ေယာက္လုံးရယ္မိ​ေလသည္။ ထိုစဥ္..

'​ေဟး အထန္​​ေလး' ​ေခၚသံၾကားရာလွည့္ၾကည့္မိ​ေတာ့ Laboratory​ခန္း​ေရွ႕မွာ သူတို႔ကိုလက္လွမ္းျပ​ေနတဲ့ မင္းခန္႔။ နာမည္ႀကီးကတစ္မ်ိဳးႀကီးျဖစ္​ေနတာမို႔ ခက္မထူးမိ။ (သူ႔ရဲ႕တျခားသူငယ္ခ်င္းကို​ေခၚတာ​ေနမွာပါ​ေလ ငါ့ကို​ေခၚရင္ ခက္လို႔​ေခၚမွာ​ေပါ့*)

'​ေဟး အထန္​ေလး ထန္ထန္​ေလး​ေရ ခက္ထန္​ေရ' ခက္ထန္ဆို​ေသာနာမည္ၾကားမွ (ဟင္ ငါ့ကို​ေခၚ​​ေနတာဟ ​ေနပါအုံး ဘာလို႔လူၾကားထဲထန္ထန္လို႔​ေခၚတာလဲ ဒီ​ေခြး​ေကာင္က​ေတာ့​ေသခ်င္လို႔*) အ​ေတြးထက္ လူကအရင္ မင္းခန္႔နား​​ေရာက္သြားကာ ညိဳ႕သက်ီး​ေနရာကိုျဖတ္ကန္လိုက္​ေလသည္။

'အားယိုး နာလိုက္တာ ​ေခြး​ေကာင္ ​ေက်ာင္းကိုထမင္းအတူလာစား​ေပးတဲ့သူကို အဲ့လိုဆက္ဆံတယ္​ေပါ့​ေလ'

'မင္း​ေခၚတဲ့နာမည္ကိုျပန္ၾကည့္အုံးႏြားရဲ႕ '

'ဘာလဲ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ အရင္းစြပ္ေခၚတာ​ေလ'

'အဖ်ားစြပ္တာလို႔​ေျပာ​ေခြး​ေကာင္'

'အဖ်ားပဲစြပ္စြပ္ အရင္းပဲစြပ္စြပ္။ မင္းကိုသူမ်ား​ေတြကလဲ ခက္လို႔​ေခၚ​ေနၾက​ေတာ့ ငါကသူတို႔နဲ႔မတူ တမူထူးျခား​ေအာင္လို႔လဲ​ေခၚရေသးတယ္'

'​ေခၚစရာမလိုဘူး ရတယ္ ခက္လို႔ပဲ​ေခၚ ႏြား'

'ၿပီးတာပဲ ၿပီးတာပဲ ထမင္းသြားစားမလို႔လား။ ငါလည္းလိုက္မယ္​ေလ'

'အြန္း သက္ႏြယ္လာ ငါတို႔သြားရ​ေအာင္' ဟုဆိုကာ canteenဘက္ကိုထြက္လာခဲ့ၾကသည္။

To be continued.....