Зайрмагны машин дохиогоо хангинуулсаар сургуулийн гадаа ирж зогсоход хүүхдүүд гайхаж орхив. Ахлах сургуулийн тэр тусмаа ихэвчлэн 3-р ангийнхан байдаг энэ сургуульд ийм хөөрхөн жижигхэн чимэглэлүүдтэй зайрмагны машин ирж зогсох нь хэн бүхний төдийлөн дассан дүр зураг биш.

"Байршлаа буруу л сонгож дээ" гэж амандаа бувтначихаад үдийн цайгаа авахаар эргэв. Хэдхэн алхам явж байтал сүр сархийсээр өнөө машин цонхоо дэлгэж байгаа их чимээ гарахад өөрийн эрхгүй толгойгоо эргүүллээ.

Гайхмаар нь тэдгээр их чимээний цаанаас, хаалга нь нээгдэж MENU бичсэн самбараа гаргаж тавьж байгаа нэгэн. Пак Сонхүн.

Худалдан авалт хийх ёстой том цонхоо дэлгэвэл тэд бүгд тэр машин дотор харагдах аж. Зайрмаг зарахаар шийдээ юу? Мэдээж дасал болсон дүр зураг үзэгдэж тэр хавийн бүх охид тийшээ шуурч байгаа үзэгдэв.

Олон хүний түлхэлтээс болж нэг нь өнөө MENU бичсэн самбарыг наашаа эргүүлж орхив. Тоглож байгаа байлгүй дээ. Учир нь тэдний зарж байгаа зайрмаг нэг нь л гэхэд 7 хоногийн халаасны мөнгөтэй тэнцэхүйц үнэтэй байлаа.

Галзуу биш биз дээ?

Түлхэлцэж байсан охидууд үнийг нь хараад хэсэг хугацаанд гацав бололтой уруу царайлсаар тэндээс холдоход манай сургуулийн гүнж гэгддэг, эрх мэдэлтэй айлын охин тунаж үлдэв. Аргагүй л дээ, түүнд бол энэ мөнгийг өдөр бүр гаргасан ч чадахаар биз. Ким Жина.

Зайрмаг жигнэмэгэн дээр тавьж өгч байсан Сонү руу илт хандарсан харцаар харсаар мөнгөө төлөн гарыг нь илэх шахам авлаа. Ойлгомжтой. Сонүд сайн байх нь.

Сонү ч бас өөдөөс нь инээмсэглэсээр зайрмагаа өгчихөөд чихэнд нь юм шивнэх шиг болов. Жина баярласан амьтан толгойгоо дохичихоод хичээлдээ орохоор явлаа.

Удалгүй тэнд байсан сурагчид ч тарав.

Ангидаа орж ирэн суудал дээрээ суугаад хүндрэх зовхио арай ядан өргөнө. Ойрд гэрийн цонх руу хэн нэгэн чулуу шидэж хүн айлгаад байгаа.

Хаалга дуугарч хүн орж ирээд хажууд цүнхээ шидэхэд нь Сонхүн гэдгийг мэдэв. Их л ууртай байгаа бололтой хүнд хүнд амьсгална. Яачихаа вэ бас. Түрүүхэн л зайрмаг зараад их л баясгалантай байгаагүй билүү? Нүдээ аниж гүнзгий амьсгаа авчихаад наашаа харав. Тэгсэнээ гарнаас татаж хацарны энд тэнд хүрч үзээд, гэмтсэн үгүйг л шалгаад байгаа бололтой.

"Яагаад байгаа юм?" Гараа шалгуулж байхдаа асуусан асуулт минь энэ байлаа.

"Гэмтээгүй биз? Өнөөдрөөс өглөө би очиж авна, орой би хүргэж өгнө. Дэлгүүр гарах шаардлагатай бол ойрхон юм чинь гүйчихнэ гэсэн бодолгүйгээр намайг дууд. Ойлгов уу?"

"Гэхдээ яагаад-" гэж хэлж дуусаагүй байтал Сонхүн ам таглаад

"Аюултай! Ойрд охидууд сураггүй алга болоод байгааг мэдэхгүй юу? Сургуулийн захиргаанаас охидуудаа ингэж хамгаалж бай гэсэн болохоор арга алга." гэлээ.

Тийм юм уг нь сонсогдоогүй дээ?

Гэнэт яагаад байгааг нь ойлгохгүй байгаа ч толгой дохисоор гараа татах гэж хичээв. Гарнаас зуурчихаад тавихгүй байсан юм.

Удалгүй дахин хаалга тасхийж Асахи цүнхээ үүрсээр орж ирэв. Сонхүн рүү нэг харчихаад наашаа даллахад нь би зөрүүлэн даллаж байлаа.

Сонхүн рүү харахад түүний харц нь ширүүсэн юу юугүй босоод цохих гэж байгаа мэт л болоод ирэв. Анхаарлыг нь сарниулахын тулд иштэй чихэр гаргаж ирж задлаад аманд нь хийхэд тэр наашаа харчихаад харцаа зөөлрүүлэн урагш харан суув.

Багш ч орж ирэн хичээл эхлэлээ.

Их завсарлагаанаар босон гарах гэхэд Сонхүн дагаад босоод ирлээ.

"Хүүе, та яах гэж байгаа билээ?"

"Чамайг хүргэж өгч, авч, ерөнхийдөө бол сүүдэр шиг чинь амьдарна гэж хэлсэн байх аа." гээд мөрөө хавчив.

"Сургууль дотор ч уу? Олон хүний дунд зүгээр ээ, би гаръя. Арай угаалгын өрөө дагаж орох гээд байгаа юм биш биз дээ." гэхэд тэр нэг юм сэхээ орсон бололтой цамцнаас зуурсан гараа авлаа.

Угаалгын өрөө орчихоод эргэх гэтэл дээрийн мухрын өрөөнүүдээс дахиад л хөгжим сонсогдоод эхлэв. Гэхдээ энэ удаад уламжлалт хөгжим байх чинь. Сониуч гэдгийг минь мэднэ дээ, угаасаа тийшээ зүглэнэ гэдгийг ч мэдэж байгаа.

Тод сонсогдож байгаа хаалгыг татаад ортол төсөөлөөгүй хүн угтаж авлаа. Асахи.

Ширээний ард суучихсан босоо ятганы ард суугаад хуруугаа гүйлгэн тоглож байх аж. Ятганых нь хажуугийн модон дээр "TritSy" гэж сийлсэн байх нь үзэгдэнэ.

Үгээр хэлэмгүй үзэсгэлэнтэй харагдаж байхын хажуугаар хаалгаа ч хаахаа мартаж орхив. Ятга. Уран яруу тансаг хөгжмийн зэмсэг.

Тэр тансаг зэмсэгийг эрэгтэй хүн тоглоод сууж байхыг амьдралдаа үзсэнгүй. Анх удаа л харсан минь Асахи байв.

Энэхэн зуур хүчтэй сэтгэгдэл төрөх ч түр зуурынх байсан бололтой удалгүй намжих нь мэдрэгдэнэ.

Үгүй ээ! Андуурсан бололтой. Ятгын утсаар хуруугаа гүйлгэх түүнийг хараад зүрх зогсчих шахна. Асахи, ингэж үзэсгэлэнтэй харагдахаа болиоч.

Гүнзгий гэгч нь ширтээд зогсчихсон байсаныг Асахи анзааран над руу харж инээмсэглэв. Тэгээд ичсэн бололтой гараа дагзныхаа ард аван намайг дуудав.

Хажууд нь суугаад дөнгөж ятгын утсанд хүрж байтал, Асахи нүдэн дээр дараад нүдээ ань гээд өөрөө дахин тоглож эхлэлээ.

"Эрэгтэй байж ятга тоглоод л. Мундаг юм аа."

Нүдээ аньсан чигээрээ хэлэхэд Асахи хоёр дахь аяаа эхлүүлээд

"Ятгыг заавал эмэгтэй хүн тоглоно гэсэн дүрэм байхгүй шүү дээ." гэчихээд үргэлжлүүлэн төвлөрлөө.

Зүгээр л тансаг. Яг л өглөөний сэргэг кофе, өдрийн нартай бороо, үдшийн тэнгэрт гялтганах од мэт. Зүйрлэшгүй таатай мэдрэмж эргэн тойрныг бүрхнэ.

Хэтэрхий тайван бас амгалан. Таалагдаж байна.

Саяхан эхлэсэн ая талдаа ч ороогүй байтал хаалга савагдаж уурандаа дэлбэрэх шахсан Сонхүн орж ирээд гарнаас угз татан чирээд гараад явчихав. Асахи надаас буцаан татсан ч Сонхүн түүнийг цохиод унагаачихсан.

Коридорт чирэгдсээр эцэст нь гадагшаа гарч ирлээ. Бугуй өвдөж байна.

"Хүн хэлээд байхад яах гэж дагаж яваад байгаа юм!"

Тэр бухимдсандаа над руу хашгирч эхлэхэд миний уур ч бас дүрэлзээд ирэв.

"Зүгээр л сонирхсон юм! Яасан? Яагаад гэнэт надад санаа тавьж гүйгээд байгаа юм." гэчихээд түүнийг түлхэн анги руугаа гүйж орхив.

Аль хэдийнээ хичээл орчихсон бололтой коридорт нэг ч хүн үзэгдэхгүй байлаа.

Шатаар уруудаад ангийн зүг явж байтал нэг хүнтэй мөргөлдөөд газар уначихав.

Гялс өндийн боссоор өнөөх мөргөлдсөн хүн маань өндийж чадахгүй байхыг нь хараад туслахаар ойрттол нэг л танил үс. Жина байна уу даа?

Гарнаас нь татаад босгох гэтэл тэр миний гарыг хүчтэйхэн савчихаад өөрөө хана түшсээр өндийв.

Хэд алхчихаад дахиад уначихсанд яаран очтол нүд нь нэг л биш. Гайхсаар нүүрээ наах шахам ойртож харлаа.

Т-ТЭР МАНСУУРЧИХАЖ!

Нүднийх нь хүүхэн хараа томорч, нулимс нь бага зэрэг гоожсон тэр намайг харах гэж хичээн, улайсан нүдээ нухласан ч чадаагүй бололтой энд тэнд гишгэлсээр яваад өглөө.

Түүний гарт өнөө зайрмагны цаас үнгэгдсээр атгагдах бөгөөд гаран дээр нь дусаад хатсан зайрмагны хэсгийг долоох шахам явна.

Удалгүй хамгийн захын анги руу ороод хаалгаа хаах үед өдөр харсан Сонүгийн зүүж байсан бугуйн цаг хальт үзэгдлээ.

Өглөө чихэнд нь шивнээд байсан үг ийм учиртай байх нь.

Баян айлын бардам охин мансуурсан байдалтай СУРГУУЛЬ дээр явж байна гэдэг байж болох уу даа?

A/N - Гоё гоё үйл явдал одоо болно оо🤩

.