Жэйг үерхсэнийг хараад би ёстой хүүхдээрээ бахархсан ээж шиг байна.

Сонхүн харин.... Байзаарай, Сонхүн яасан билээ?

Аан, тэнд Жүхигийн араас харсаар л. Явсаар Сонхүний дэргэд очин

"Зоригтой бай." гэж хэлчихээд нуруун дээр нь товшиход тэр ард үлдэж, би хувцасаа буцааж далд хийхээр явав. Би үнэхээр тэр хоёрыг нийлүүлэх хүсэлтэй байсан ч нэг л болсонгүй.

Жэйг хайртай хүндээ зориг гарган сэтгэлээ илчилсэнийг хараад би бяцхан атаархаж байв. Одоо ч хамаагүй сайн гэдгээ хэлмээр байвч...

Би зүгээр л чадахгүй байна. Яагаад тийм зориг муутайг мэдэхгүй л байна.

Өнөөдөр бид эндээс, энэ ойгоос явна. Учир нь өвлийн амралт дуусах шахаж байна. Санаа алдсаар Жүхи дээр очин туслаж эхлэлээ.

Бүгд хөөр баяртайгаар энд гоё юм болсон болохоор салах ёс хийж, дараа дахиад ирэхээ амлацгааж байвч, би юу ч хийж чадалгүй явж байгаадаа харамсаж байлаа. Буцаж очсоны дараа дээрдэнэ гэж найдаж байна.

"Жүхи, гал тогоонд байсан цэнэглэгчээ авсан биз? Мартчихсан бололтой, аваарай. Үгүй ээ, ер нь би аваад ирье."

Толгойгоо дохин үлдсэнийх нь дараа гялс буцаж байшин руу гүйж байв. Явах цаг дөхөөд машиндаа сууцгаах гэж байсан хэрэг. Өглөөхөн шинэ цас орсон болохоор халтиргаатай байна.

Энд ирээд Жүхиг хараад байхад нэг зүйлд маш дуртайг нь анзаарсан. Тэр бол зөөлөн будрах цас. Цас орж байгаа сургаар гадаа гарчихна. Даартлаа орж ирэхгүй.

Би өвөлд дургүй байхад тэр дуртай. Зүгээр дээ, чиний төлөө гэвэл үргэлж өвөл болдог газар амьдарч, өвөлд дуртай болж чадна.

Ширээн дээрээс цэнэглэгчийг нь аваад гарахдаа, хотоос ирэхдээ авсан бяцхан хайрцагтай зүйлээ мартах шахсанаа санав.

"Сонхүн ирчихсэн үү? За тэгвэл хөдлөцгөөе." Жэйк хэлээд бид машиндаа орж сууцгаалаа.

Энд байх хугацаандаа мэндлээд л зөрдөг байсан бидний харилцаа илүү дээрдэж илүү дотноссон ч буцаж очоод ямар байхыг нь мэдэхгүй л байна.

Бодол болон суухад хажууд сууж байсан Жүхигийн толгой зөөлнөөр мөрөн дээр минь бууж, гар нь миний гаранд шүргэхэд энэ бодол тархинаас ор мөргүй арчигдаж орхив.

Унтчихсан түүнд аль болох эвтэйхэнээр суух гэж хичээн гаран дээр нь товшиж эхлэлээ. Илүү сайн унтна.

Жигд амьсгалах хамар, багахан чичирхийлэх сормуус, хөөрхөн ягаан уруул гээд нэг бүрчлэн харж суухад машин зогсон дэлгүүр орох болсоныг мэдэгдэв. Жүхиг сэрчих вий гэж болгоомжтой мөрнөөсөө толгойг нь авч цонх түшүүлэн тавиад гялс машинаас буулаа.

Унтаж байгаад сэрээд өлсчихнө. Дуртай зүйлсийг нь авсаар гарч ирэхэд яг тэр байрандаа унтсаар л байлаа. Их л ядарч дээ, өглөө эрт босож хоол бэлдсэн шүү дээ.

Жавар болсон хувцасандаа хацрыг нь хүргэхгүй гэсэндээ тайлж машин руугаа оров.

"Хаашаа яваад ирсэн юм?" гэнэт асуухад нь сэрчихсэн гэдгийг нь мэдээд

"Дэлгүүр орсон юм. Чи өлсөнө шүү дээ, идэх юм авсан."

"Гэнэт их тухтай дэрлэж байсан зөөлөн дулаан дэр маань байхгүй болчихоор нь сэрчихлээ."

Ингэж хэлчихээд дахиад миний мөрийг дэрлэхэд зүрх зогсчихоо шахав. Чи намайг догдлуулж алах нь ээ, Пак Жүхи.

Эцэст нь хотод ирээд Жэйн машинаас буухад гадаа бүрэнхий болж байв.

"Жүхи явцгаая. Гэрт чинь хүргэж өгье, гадаа харанхуй болж байна."

Найзуудтайгаа салах ёс хийчихээд хүргэж өгөхөөр явлаа. Би машинаа орхичихсон учраас алхахаас өөр сонголт байсангүй. Жэй Жинаг хүргэж өгөх болохоор машинтайгаа явсан.

Дааруулахгүй гэж хичээн ороолт малгайг нь зүүж өгөн байдгаар нь баглав. Гэр лүүгээ алхаж байхдаа даарахаар хүйтэн байна.

"Жүхи? Чи тээр тэнд байгаа одыг харж байна уу? Харанхуй бүрэн болоогүй байхад тэнгэр дээр ганцаархнаа гэрэлтэж байгаа биз."

"Үзэсгэлэнтэй од юм, Сонхүн аа."

"Яг л тэр од шиг бусдаас ялгарах юмгүй байсан амьдралд минь чи гэрэлтэж орж ирж билээ."

Өөрийн мэдэлгүй хэлчихсэн үгэндээ би ч, тэр ч шоконд оров.

Хэсэг чимээгүй алхсаны дараа би түүнийг бага зэрэг даарч байгааг ажиглав. Цүнхнээсээ хамгийн зузаан цамцаа гаргаж ирэн давхарлаж өмсгөөд инээлээ.

Жүхи ч бас инээгээд цамцыг нь үнэрлэж байв.

Явсаар явсаар гэрт нь дөхөж ирэхэд бид салах болсоноо анзаарав. Хаалганых нь урд очоод

"Жүхи, гэртээ ор доо. Зурвас бичнэ ээ, баяртай"

"Гэртээ харьчихаад шууд бичнэ шүү, за юу. Санаа зовоод байна."

Гараа далласаар би эргэж явах бол Жүхи гэрийнхээ хаалгыг түлхэн оров. Түүний хэлсэн сүүлийн гурван үг. Солиорох нь.

Харин ард нь үлдсэн Жүхи гэртээ орж ирээд Сонхүний цамцыг үнэрлэн инээмсэглэн зогсож байв.

———-

Жүхитэй зурвас бичилцсээр нилээн хугацаа өнгөрч хичээл орсон байлаа. Би одоог хүртэл сэтгэлээ илчлээгүй хэвээрээ л.

Хичээлээ тарчихаад халаасаа тэмтрэн явна. Утсаа оролдсоор алхаж байтал нэг бяцхан охин уйлчихсан зогсож байв.

"Ахын дүү, яагаад уйлсан юм? Төөрсөн юм уу? Гэр нь хаана байдгийг мэдэх үү? Ах нь хүргээд өгье."

Бяцхан охин гудамжаа хэлж өгсөн ч тоотоо хэлж мэдэхгүй байлаа. Гэр нь байдаг гудамжаар алхаж байтал тэндээс нэг хүн гүйж байлаа.

Гёоүл аа гэж байн байн дуудахыг бодвол энэ хүүхдийн эгч... Хүлээгээрэй, энэ Жүхи байна.

Охин харчихаад эгч ээ гэж дуудах бол би таг хөлдсөн хүн шиг л зогсож байлаа. Жүхи биднийг харчихаад наашаа гүйж ирэн шууд бяцханааг тэврэн авч нулимсаа арчив.

Баярлалаа гэсээр нулимс нь цийлэгнэсэн нүдээр дээшээ харж намайг үзээд бас л гайхаж орхилоо. Хувь тавилан уу энэ?

"Жүхи? Энэ хүүхэд танай дүү юм уу? Ганцаараа уйлаад зогсож байхаар нь хүргэж өгөх гээд ирсэн юм."

"Тийм ээ, энэ манай үеэл дүү Гёоүл. Би их хайртай болохоор төрсөн дүүгээсээ ялгаагүй байдаг юм. Цуг гадаа гарах гээд эгчийгээ хүлээж байгаарай гэтэл ганцаараа явчихаж. Үнэхээр их баярлалаа, Сонхүн аа"

Гёоүл... Түүний дүүг Гёоүл гэдэг байх нь.

Өвөл гэсэн утгатай.

"Эгч ээ та энэ царайлаг ахыг таньдаг юм уу? Тийм бол хурдан үерхээд аваач."

Миний өгсөн иштэй чихэрийг идэнгээ тайвширсан бололтой ярьж байлаа. Жүхи нүүр нь улайгаад

"Ю-Юу яриад байгаа юм. Одоо гэртээ оръё, нааш ир."

Охины гараас хөтлөөд над руу инээмсэглэн цааш эргэж явах гэхэд нь би өөрийн мэдэлгүй гарнаас нь татчихав.

Жүхи гайхан эргэж харахад нь би гүнзгий амьсгаа авлаа. Үнэндээ одоо хэлэхгүй бол үхчих байх. Дахиж зориглохгүй байж чадахгүй.

"Жүхи. Энэ бүхэн болоод удаагүйг мэднэ л дээ. Бас чи бид хоёр бага зэрэг эсрэг тэсрэг хүн. Гэхдээ өвөл зун хоёр хоорондоо уулзаж болдог шиг, чи надтай уулзах уу? Модон дээр ургадаг навч, хөрс шороо хоёр зуны цагт уулзаж чадахгүй ч намар болохоор санан санан уулздаг шүү дээ."

"Тэгэхээр... Чи миний найз охин болооч?"

Үүнийг хэлсэний дараа түүний нүүрэнд баяр хөөр ч биш, ундууцал дургүйцэл ч биш аль нь ч илэрсэнгүй.

Хэсэг хугацааны дараа Гёоүл эгчийгээ нудрахад Жүхи цочоод удалгүй инээмсэглэж

"Ү-Үнэндээ юу гэхээ мэдэхгүй байгаа ч, ойд байхад л би чамд дасчихсан бололтой. Тиймээс зөвшөөрч байх шиг байна."

Төсөөлөө ч үгүй хариу авсан би үнэхээр их баярлаж түүний гарнаас хөтлөв. Жүхи инээгээд буцааж атгахад солиут буудуулж байгаа мэт ялалт мэдэрж байлаа.

Халааснаасаа өнөөх хайрцагтай зүйлээ гаргаж ирэн нээв. Цасны хэлбэртэй энгэрийн тэмдэг.

"Үнэхээр хөөрхөн юм." Жүхи уулга алдахад би түүнд зүүж өглөө. Харахад яг л өөрт нь захиалсан юм шиг зохиж байна.

Жүхи хөөрхөн гэгч нь инээгээд урагшлан хацар дээр минь үнсэхэд би унах шахав. Бурхан минь.

Бид өөд өөдөөсөө инээгээд хөтлөлцсөн гараа ширтэн Гёоүлийг хүргэж өгөхөөр явлаа.

—————-

Нэг л өглөө атгалцсан гартай ороод ирсэн Сонхүн, Жүхи хоёрыг бид дуу шуутай угтаж авав. Сонхүн эцэст нь чаджээ.

Инээгээд зогсож байтал Сонү тэндээс татаж гаргаад ирэв.

"Хүн амьтан хостой болоод байхаар надад угаасаа миний Сохи байгаа юм чинь гэж бодоод эргээд хартал чи байдаггүй. Өө харин тэр дунд орчихсон малийтлаа инээж байдаг гэнэ ээ. Санаж үхэх шахлаа."

"Өглөөхөн уулзчихаад санаад байна байхдаа яадаг юм? ... Заза худлаа ярих гэсэн ч бүтэхгүй юм байна, би ч бас үхтлээ санасан.

Цээжээр нь гараа оруулж тэвэрлээ. Амьдралын минь хамгийн том зүйл юм даа.

Бид хоёр нялуурч дуусаад буцаад ороход Жэй Жина хоёр саяхан гарчихаад ирсэн бололтой хацар нь халууцаад улайчихсан сууж байлаа.

Улайсан хацрыг нь хартал ойд болсон явдал бодогдоод болдоггүй. ^^

Жэй сэтгэлээ илчлээд удаагүй байна. Үерхээд удаагүй гэсэн үг. Би хоолоо идчихээд дээшээ гарч байтал нэг өрөөнд Жэй Жина хоёр сууж байлаа.

"Жина. Малгайгаа өмс. Гадаа хүйтэн байна чи даарчихна шүү дээ."

"Үгүй ээ, малгай өмсвөл үс муухай болчихно."

"Хэрвээ малгай өмсөхгүй гэвэл-"

"Өмсөхгүй гэвэл яах юм?"

"Маш их үнсэх шийтгэл оноогдуулна."

Жэй үүнийг хэлсэний дараа тэр хоёр хоёулаа гайхан зогслоо. Би энд хөөрхөн санагдаад байж сууж ядаж байхад.

"Алив Жина малгайгаа өмс л дөө."

"Үгүй ээ, үгүй."

Тэр хоёр өрөөн дотуур хөөцөлдөж байгаад Жина нэг юманд тээглэн арагшаа унаж, Жэй толгойнх нь араар гараа оруулан хамгаалсаар цуг газар уналаа.

Газар уначихаад хоёр сайхан гар үхтлээ инээлддэг гэнэ ээ.

"Малгай өмсөхгүй юу чи?"

"Ёстой үгүй ээ."

"Аан, үнсүүлэх гээд л байгаа юм байна л даа."

"Айн-

Жинаг үг хэлж амжаагүй байтал Жэй тонгойн уруул дээр нь үнсэж эхлэв.

Харин би аажмаар тэндээс холдоод удалгүй буцаад ирэхэд хоёулангийх нь хацар улайчихсан сууж байлаа.

Миний найзууд ёстой хөөрхөн шүү, авв.

А/N- Алга болж болж ирлээ дээ. ENGENE DAY-ээр өгнө гэж бодсон ч шөнө болоод 10н болчихлоо.🥲 Гэхдээ зүгээр дээ. Тухтай уншаарай. 💘