"Ээж ч бас адилхан дулаахан юм. Магад миний Ким Сонүг гэх сэтгэл ээжийгээ хайрладагтай ижил чбайж болох юм. Яг л тэдний дулаахан илч нь адилхан байдаг шиг"

- Чи чалчихаа больж болох уу? Хичээлдээ анхаарвал яаж байна.

Хичээлийн эхний цаг эхэлснээс хойш л Сонү миний хажууд хэрэгтэй хэрэггүй зүйлс чалчиж эхэлсэн юм. Түүнээс хичээлээ ойлгож байгаа эсэхийг асуухаар зүгээр л толгой дохино, тэгчхээд бусад зүйлс дээр ам хуурайгүй ярихыг нь яана.

- Чи надаар хичээлээ заалгана гэж хамт суугаагүй юм уу?

- Би ойлгож байгаа болохоор зүгээр дээ... Аан бас би нээрээ нэг удаа кино үзэж байг‐...

Би тэсэлгүй түүний амыг гараараа дарж орхисон юм. Бараг миний чих тасрах шахлаа шүү. Бурхан минь гэж.

Гэсэн ч яагаад түүний ингээд нүдээ бүлтийлгэчхээд гайхаж хараад байгаа нь ийм жаахан хүүхэд шиг байгаа юм? Төгсөх ангийн сурагч биш билүү?

- Чи ингэхэд яг төгсөх ангийн сурагч мөн үү?

- Мөн болоод л одоо ингээд чиний хажууд сууж байна даг!

- Тэгвэл чи яагаад ийм жаахан хүүхэд шиг өхөөрдөм байдаг юм? Арьс чинь хүртэл өөгүй цэвэрхэн байх юм!

Үнэндээ би гайхаж байсан юм. Түүнийг яаж ингээд юунд ч санаа зоволгүй, хүссэн үедээ чалчиж, хүссэн үедээ намайг догдлуулж, хичээгээгүй атлаа ийм өхөөрдөм байгаа нь гээд энэ бүхэн хэтэрхий шударга бус байна.

- Хар даа, цас орж байна.

Сонү миний ярьж байсныг ч тоосон шинжгүй, мөрөн дээр товшин бодлыг минь сатааруулан цонх руу заагаад их л догдолсон байртай ийн хэлэв.

- Тийм байна. Чи цасанд тийм дуртай хэрэг үү?

- Үгүй ээ, зүгээр л цас харахаар чи санаанд ордог юм. Тэгээд л тэр.

Тэр түүнд намайг санагдуулдаг зүйл байдаг гэсэн. Энэ дэлхий дээр байж болох хамгийн үзэсгэлэнтэй зүйл түүнд намайг санагдуулдаг байх нь. Нандин юм.

- Тэгвэл чи хичээлээ сайн хийх юм бол хичээл тарсан хойно би чамд гоё юм ярьж өгье. Тохирох уу?

Хичээл тарсны дараа ч гэсэн түүнтэй цагийг өнгөрөөмөөр санагдаад байсанд ердөө л шалтаг гаргаж буй минь энэ.

Үнэхээр би одоо өөрийгөө ойлгохгүй үе дээрээ ирчихсэн бололтой.

Яагаад үргэлж түүнтэй хамт байхыг хүсээд байгаа мэдрэмжээ ч тэр, өөрийгөө ч тэр ойлгохгүй нь.

- Янзтай, тохирлоо.

Тэрээр нүдээрээ инээчхээд саянаас хойш чимээгүй болохгүй байсан амаа жимийгээд хичээлээ хийж эхэлсэн юм.

–

- Цас гоё өнгөтэй байгаа биз? Цав цагаан.

- Тийм шүү. Яг л чам шиг цав цагаахан.

Над шиг гэнэ ээ? Гэхдээ би үнэхээр түүний хэлсэн шиг мөн гэж үү?

- Чи мэдэх үү? Цас ганцхан цагаан биш өөр өнгөтэй байж болдог гэдгийг?

- Хөөх, тийм гэж үү? Тэгвэл ямар өнгөтэй байдаг юм?

Би түүнд энэ талаар ярьж өгөхийг хүссэн юм. Түүнийг ийм хөөрхөн царайгаа гаргачхаад, бүлтийж ирээд сониучирхан асууна гэдгийг нь би мэдэж байсан болохоор.

- Би нэг удаа судалгааны ажилд оролцож байсан юм-...

- Хөөх, чи ийм залуухан байж судалгааны ажил хүртэл хийж байсан байх нь ээ. Хэдтэй байсан юм?

- 16 настай байсан. Намайг хамт явахыг санал болгосон юм. Би тийм ч дуртай биш байсан ч гэсэн ээж яв гэсэн болохоор нь явсан. Гэтэл миний санаснаас ч хөгжилтэй ажил байсан гээч. Үүний ач тус их сургуульд минь ч бас хэрэгтэй байх биз.

- Чи бүр их сургуулийнхаа талаар бодоод эхэлчихжээ.

Саяхан л сониучирхан, гэрэлтэн байсан нүд нь нурмайн ирээд асуух нь тэр.

- Бараг л 3 жилийн өмнөөс бодсоор ирсэн зүйл юм сан. Харин чи одоохондоо бодсон юм байхгүй байх нь ээ.

- Тийм ээ.

Тэр одоо ч доош ширтсээр явах аж. Ингээд харвал тэр өөрийгөө надтай харьцуулж байгаа бололтой.

- Гэсэн ч зүгээр дээ. Амьдралд юу тохиолдохыг хэн ч мэдэхгүй шүү дээ. Тийм болохоор өөдрөг байх хэрэгтэй. Бас би гоё юмаа ярьж дуусаагүй байхад битгий урвайгаад бай. Надад муухай байна.

Өөрөө ч тийм мундаг өөдрөг биш байж, хүнийг өөдрөг бай гэчихжээ. Би ч их том толгойтой болжээ.

Өөрийгөө харьцуулахгүй байсан ч миний хувьд үргэлж тэр миний сонголт байх бололтой.

Хамгийн хөөрхөн тэр минь миний цор ганц сонголт бололтой.

- Тэгэхэд өвөл, бас өндөр уулын орой дээр судалгаа хийсэн юм. Тэгээд бид улаан цасан дээр судалгаа хийсэн гээч. Ногоон өнгөтэй цас ч бий.

- Хөөх, гоё юм аа.

- Харж байгаа биз. Цас ганцхан цагаан өнгөтэй биш байгаа биз дээ.

Би ч бас чиний хэлсэн шиг цав цагаан өнгөтэй биш ч байж магадгүй. Эсвэл мөн ч байж магадгүй.

Харин миний мэдэх яг л тэр цас шиг хамгийн ариухан оршихуй бол ЧИ шүү дээ.

Ким Сонү, чи.

- Миний ярьсан зүйл сонирхолтой байж чадав уу?

- Тийм ээ, хичээлээ сайн хийгээд үүнийг сонсож чадсан минь сайн зүйл боллоо.

- Дахиад ч бас хичээлээ сайн хийнэ биз дээ?

- Тэгвэл надад нэг зүйлийг амла.

- Сонсож байж болъё оо.

Үнэхээр шийдэмгий ингэж хэлсэн нь намайг бүр гайхахад хүргэсэн шүү. Гэсэн ч тэрхэн мөчид тэр зүйл нь юу ч байсан биелүүлэхийг хүсэх сэдэл надад төрсөн юм.

- Дараа нь заавал хамтдаа явж ногоон цасыг харцгаая.

Энэ хөөрхөн залуугийн хэлж байгаа зүйл нь хүртэл яахаараа ийм хөөрхөн байдаг байна?

- Тэгье ээ, хамтдаа ногоон өнгийн цасыг олж очоод заавал харчхаад ирье. Гэхдээ өвөл хүйтэнд даарвал яана?

- Зүгээр дээ. Чамайг даарвал гараас чинь атгаад, энгэртээ багтаагаад дулаацуулах болохоор айлтгүй.

Намайг асуухад нэлээн бодож байгаад инээмсэглэн, хоёр гараа дэлгээд ингэж хэлсэн нь намайг даарч байгааг мэдэв үү л гэлтэй энгэртээ тэврээд дулаацуулъя гэх шиг санагдсан юм.

Би илүү үг дуугаралгүй зүгээр л түүнд улам ойртон түүнд тэврүүлсэн юм.

Дахиад л түүнийг хэчнээн хөөрхөн, хайрламаар хүн гэдгийг нь мэдрэх шиг.

Түүний тэвэрт байх энэ мөчдөө л өөрийгөө ойлгох шиг. Түүнийг гэх сэтгэлээ. Энэ сэтгэлээ дахиад тийм ч удаан хорьж дийлэхгүй гэдгээ ч мөн ойлгох шиг болох аж.

Түүний тэвэр хэчнээн дулаахан гээч. Гүйгээд очиход яг таарахаар, надад зориулсан нэгэн мөн болов уу?

Тэвэрт нь ханатлаа уйлчхаад дулаахан гараар нь нулимсаа арчуулаад суухыг л би хүссэн юм.

Тэвэрч аваад хайртай гээд шивнэхийг мөнхүү би хүслээ.

–

2022.10.01

Shine sariin mend! Gesnees hicheeliin shine jiliin mend geed l shine hseg oruulj baih shig bsan barag sar boltsimu daa. Zndu udaasand uuchlaarai 🙇🏻‍♀️. Eniigee dahij ingej udaahguig hicheene ee 🥺.

Ymartai ch unshdagt bayrlalaa 💕