《Given&Taken|FOREST》001.|OUR STORY
Advertisement
✵
Энэхүү OUR STORY-нь тэдний яагаад цус сорогч болсон талаар өгүүлэгдэх өнгөрснийг харуулах хэсгүүд юм.
✵
•Last day,last gift•
=
Үдийн нарыг хучих мэт их үүлс тэнгэрт хурч,саяхан орсон цасан шуургаас үүдэн өтгөн ой цасаар хучигдан,гадаа хүн алхах зайгүй гүнзгий орсон байх аж.
Гэсэн хэдий ч хоолны ширээг тойрон сууцгаах жаргалтай хүүхдүүд,тэдний инээлдэх дуу танхимыг дүүргэн хэн ч харсан дулаахан хирнээ өөрийн мэдэлгүй жаргалтай болгох уур амьсгал бүрджээ.
"Төрсөн өдрийн мэнд хүргэе,хайрт Жэйк"гэсээр бүгд өнөөдрийн гол эзэн болох тэдэнрүү жаргалтайгаар ширтэх хөвгүүнд чинь дуулж өгнө.
"Хүслээ бодоод лаагаа үлээгээрэй,16 нас хүрч байгаад чинь баяр хүргэе"хүү лаагаа үлээж дууссаны дараа бүгд түүнд баяр хүргэн бэлдсэн бэлгүүдээ нэг нэгээрээ өгцгөөж байлаа.
Хамгийн сүүлд асрагч эх буюу тэдний хамгийн хайртай том ээж чамин хайрцагтай мөнгөлөг цаасаар бүрсэн зүйлийг түүнд өгөхдөө "Жэйк надад дахиад өөр ч нэг бэлэг бий,чи сонсмоор байна уу?"хэмээн хэллээ.
Жэйкийн үзэсгэлэнтэй нүд гялалзсаар жаргалтайгаар толгой дохино"Тиймээ"
"Чи гэр бүлтэй болсон,чамтай танилцсан гайхалтай хүмүүст чи таалагдсан бололтой.Чи үүнийг хүсэж байсан биздээ?"энэхэн мөчид Жэйк эргэн тойрноо гүйлгэн харлаа.
Тиймээ том ээжийн хэлдгээр тэр гэр бүлтэй болохыг маш ихээр хүсдэг байсан ч,цагаа тулсан гэнэтийн шийдвэрийг сонсоод өөрийнхөө нэг хэсэг болсон энэ гэр бүлийг орхиж явна гэхээс сэтгэл нь эмзэглэж байв.
"Гайхалтай сонсогдож байгаа ч" Жэйк санаа алдсан хэдий ч инээмсэглэхээ зогсоосонгүй"...би энд байхдаа дэндүү их дасчихажээ"
Түүнийг сонссон хүүхдүүд энэ байдлын ажиглан аль болох түүнд зориулан "Жэйк чиний хүсэл биелсэн байна шүү дээ.Бидэнд санаа зовох хэрэггүй ээ,хамтдаа захиа явуулж холбоотой байж болох болхоор"Үнэндээ тэд ч мөн адил дотроо Жэйк шиг зүйлийг мэдэрч байгаа ч түүнийг гэр бүлтэй болсныг сонсоод чинь сэтгэлээсээ баярлаж байлаа.
Гэр бүл гэдэг тэдний хувьд хамгийн гайхалтай,хамгийн сайхан зүйл мэт сонсогддог аж.Тиймээс нэгнийгээ гэр бүлтэй болсныг мэдвэл чинь сэтгэлээсээ баяр хүргэж түүнийг аз жаргалтайгаар явуулах ёстой гэсэн дүрэмийг асрамжийн газар зааж сургажээ.Эцэст нь бүгд баяраа тэмдэглэж,ширээгээ цэгцэлж дуусчихаад өрөө өрөөндөө орцгооно.
Энэ хүйтэн оройг дулаацуулах мэт Жэйкийн төрсөн өдрийг хамтдаа тэмдэглэсэндээ хэн бүхэн жаргалтай харагдана.
Хамгийн сүүлд Жэйк болон Сонхүн хамтдаа танхимаас гарахыг өмнө том ээж дуудсаар"Ойлгож байнаа Жэйк.Чи энд төрснөөсөө хойш байсан болохоор өөр газар байх ямар санагдахыг чинь.Гэхдээ чамайг илүү жаргалтай,илүү сайхан амьдралаар амьдраасай гэж хүсэж байна"
Advertisement
Жэйкийн хувьд том ээж яг л түүний ээж мэт санагддаг,дан ганц Жэйк-д ч гэлтгүй энэ асрамжийн газрын бүх хүүхдүүдэд тэгж санагддагийг хэнээс ч асуусан мэднэ.Тийм болоод л бүгд том ээж гэж дуудах дуртай.
Том ээж Жэйкийг тэвэрсээр "Маргааш орой 6 цагт тэд чам дээр ирнэ,бэлэн байгаарай"гэсээр цааш явлаа.
"Чи бидэнрүү захиа бичнэ биздээ"Сонхүн санаа алдсаар түүнтэй хамт алхана.
"Тиймээ мэдээж шүү дээ"
"Эцэст нь ийм үе ирэхээр ингэж мэдрэгддэг байх нь.Сайн найзыгаа гэр бүлтэй болсныг сонсох жаргалтай байна"
Тэд бяцхан яриагаа өрнүүлэн өөрсдийн тасагын хаалгыг нээлээ.Энэ өрөөнд тэд долуулаа хамтдаа байрладаг.
Хисын,Жэй,Жэйк,Жонвон Сонхүн,Сонү, мөн энэ өрөөний хамгийн бяцхан Ники.
Никиг ах нар нь "бяцхан"гэж өхөөрдөх дуртай ч тэр энэнд нь дургүй.Эхэндээ дуртай байсан л даа,гэхдээ Хисын Жэй түүнд арай л хэтрүүлчихсэн юм.
"Эндээс гараад ямар байдыг бид нарт хэлж өгөөрэй,асрамжийн газраас өөр газарт яаж нар манддагыг,ямар орчин байдгийг гээд л"
Жонвон цонхоор орох цасыг харангаа ийн хэлэх бол Хисын Жэйкийн хажууд суусаар
"Чи л жаргалтай байвал,бидэнд ч мөн адил тийм байх болно.Бидэнд санаа зовох хэрэггүйг мэдэж байгаа биздээ?"
Жэйк өрөөндөө орж ирснээс хойш анх удаагаа л ийм орчин энэ өрөөг дүүргэх нь эвгүй санагдаж эхэллээ.
Үнэндээ тэд орой болгон унтахаасаа өмнө нэгнийхээ орон дээгүүр харайж,нууцаар танхимаар сэлгүйцэж,хоолны танхимаас амттан авцгааж,дээрээр байлдахаас авхуулаад орой болгон дэггүйтэж өнгөрөөдөг ч энэ орой нэг л өөр болчихсон байгааг тэр анзаарсан юм.
"Хөөе та хэд ийм байгаад байвал би улам гуниглах гээд байна шүү.Яагаад өмнөх шигээ хийдэг үйлдэлээ хийхгүй байгаа юм,намайг явахгэж байгаа болохоор бүгд гуниглачихсан юм уу?"
"Үгүй ээ!"бүгд зэрэг хэлцгээн толгой сэгсэрлээ.
"Тэгвэл өнөө орой ч бас дэрээр байлдахгүй юм уу?"Жэйк орноосоо дэр цуглуулж энгэртээ тэврэхэд бүгд нэг нэгэнрүүгээ харан инээлдсээр толгой дохилоо.
"Гэхдээ манайхан...бид сануулгатай байгаа.Хэрвээ дахиад шуугилдвал том шийтгэл хүлээх байхдаа"Сонү сандарсаар хэлхэд Жэй цаанаас нь "Тэгвэл хамтдаа том шийтгэлээ хүлээцгээе.Бэлдээд!"
Хөвгүүд хамтдаа дэрээр байлдацгааж эцэст нь Ники Жонвон хоёрт ялагдсаар амьсгаадан хамтдаа газар хэвтэцгээжээ.Тэд Жэйкийн бэлгээс гарч ирсэн асрагч нарын өгсөн амттай шоколадыг хамтдаа идэцгээн тааз ширтэнгээ өнөөдрийн хөгжилтэй мөчөө ярилцацгаана.
Advertisement
Энэ орой лааны бүдэг гэрэл,сарны гэрэлтэй холилдож гадаа орж буй цас гээд л бүх зүйл тэдэнд дэндүү онцгой сайхан санагдана.
Гэвч маргааш,тэрний дараа,үлдсэн хоног бүр нэгнийхээ биений хэсэг болсон нэгнээ дахин энд харахгүй гэх бодол гуниглуулах хэдий ч одоо өнгөрч буй мөчөө нандигнахыг хүссэндээ бүгд
бие шүргэх жижигхэн зайтайгаар ойрхон хэвтсэн нь нэгэндээ хэр их хайртай болохыг харуулах аж.
"Ингэхэд том ээжийн өгсөн хайрцагтай бэлэг дотор юу байсан юм?"Жонвон Жэйкийн орны хажууд байх хайрцагуудаас сондгойрон харагдах хайрцагруу харсаар хэллээ.
"Нээрээ ингэхэд онгойлгож үзэх үү?"
"Тэгье!"
Жэйк дээш өндийсөөр өнөөх хайрцагтай зүйлийг онгойлгож эхэллээ.Цаасыг задлан доторхыг онгойлгоход хачирхалтай зүйл угтаж байсанд гайхан харна.
"Энэ хүүхэлдэй яагаад..."түүний гайхсан царайг харан бүгд өндийсөөр хайрцаг дотор юу байсныг харцгаалаа.
"Чиний багадаа тоглож байсан хүүхэлдэй мөн үү,гэхдээ чи энэнээс айгаад хаясан биздээ?"Хисын өнөөх хүүхэлдэйг гартаа атгасаар хэлэхдээ доор өөр нэг зүйл байгааг анзаарлаа.
"Улаан дугтуй..."
"Байзааарай,энийг үнэхээр том ээж өгсөн гэж үү?"Ники тэднийг задлахаас өмнө эргэлзсээр хэлнэ.
"Тиймээ том ээж энэ бэлгийг Жэйк-д өгсөн,гэхдээ би дотроо арай өөр зүйл төсөөлж байлаа"
Сонхүнийг хэлж дууссаны дараа Жэйк өнөөх дугтуйг задалсаар лааны гэрлийн доор захидлыг уншиж эхэллээ.
"Хайрт Жэйк-дээ төрсөн өдрийн мэндийг хүргэе.Чи энэ захидлыг уншиж байхдаа сүүлийн удаа жаргалтай мөчөө эргэн дурсаасай гэж хүсэж байна.Би чамайг дэндүү сайн мэднээ Жэйк.Чи дэндүү дэггүй ч гэлээ энэ газрын хамгийн ухаалаг хүүхдүүдийн нэг учраас чамд хайртайг минь мэднэ биздээ.Багаасаа л эрүүл чийрэг,ямар нэгэн зүйлд бууж өгөх дургүй зангаар чинь би бахархдаг байсан,мөн чамайг ийм болгож хүмүүжүүлж өсгөсөндөө өөртөө ч баярладаг.Ингээд 16 нас хүрч,гайхалтай гэр бүлтэй болж буйд баяр хүргэе.Эндээс гараад бүх зүйл сайхан байх болно.Ямар ч өвдөлтгүй,ямар ч гуниглах зүйлгүй.Эцэст нь чамд амьдралын чинь туршид жаргалтай мөчүүдийг бүтээж өгсөндөө баяртай байна.Сүүлийн өдрөө жаргалтай өнгөрүүлээрэй.
-Хайрт том ээжээс нь"
"Надад таалагдахгүй байна,нэг л сонсоход тухгүй юм"Ники Жэйкийг уншиж дууссаны дараа хайрцагтай зүйлсийг холдуулсаар хэллээ.
"Дулаахан үгтэй захидал шиг хирнээ хүйтэн мэдрэгдэж байна.Аль эсвэл би л хэтрүүлж бодоод байна уу?"Жэйк гартаа байх захидлыг одоо хүртэл харах аж.
"Хачирхалтай л юм,бидний асрамжийн газарт яагаад хүүхдүүд төрсөн өдрөөрөө гэр бүлтэй болдог юм бол?"
"Магадгүй зүгээр л төрсөн өдрийг илүү гайхалтай болгохыг хүссэндээ тэгдэг байх Сонү"
"Тэгвэл Жүнсог одоог хүртэл яагаад захидал явуулахгүй байнаа..."Жэй өмнө нь энэ өрөөний хамтрагч байсан Жүнсогын талаар гэнэтхэн дурьдахад тэд ч мөн адил санасан бололтой нэгэнрүүгээ бодол болсоор харцгаана.
Жүнсогыг явахаас өмнө тэд энэ өрөөнд наймуулаа байдаг байлаа.Тэр гэр бүлтэй болж эндээс явсанаас хойш аль хэдийн 2 сар өнгөрөн хэдий ч нэг ч захидал ирээгүйд санаа зовж байв.
"Заа хэтрүүлж бодохоо больдоо,тэр шинэ гэр бүлдээ дасаад завгүй байгаа байх"
"Гэхдээ яагаад-..."Жонвоныг үгээ гүйцээхээс өмнө асрагч нар гэрэл барин хүүхдүүдийг унтсан эсэхийг шалгахаар явж буйг хараад тэд бүгд босоцгоон ор орондоо орцгоон энэ оройны яриа өндөрлөсөн юм.
Нойроо хүлээн хэвтэх Жэйк-д энд өнгөрүүлэх сүүлийн шөнө учираас өрөөгөө нэг нэгэнгүй гүйлгэн харлаа.Мөн газар хэвтэх бэлгийг ч мөн адил."Гэхдээ яагаад надад энийг өгсөн юм бол?"гэсэн асуултаар толгойгоо дүүргэж нэг мэдэхнээ нойрондоо ялагдсаар унтаад өгсөн юм.
A/N-"Удаан хугацааны дараах шинэ fic-ээрээ уулзлаа!та нарыг үнэхээр их санасан шүү 🥺
Энэ хугацаанд үнэхээр их бодож судалсны үр дүнд ENHYPEN-ны theory-гоос санаа аван энэхүү фикээ эхлүүлхээр болсон юм.
Эхний бүлгээрээ Given-Taken-ны талаарх өгүүлэгдэх бөгөөд та нарын зарим нь мэдэх "The Promised Neverland"anime/manga-гаас санаа аван бичсэн болно.
Яагаад санаа авж бичсэн талаар асууж магадгүй байх.
Бичих болсон шалтгаан маань ENHYPEN-ны concept-той энэхүү anime/manga-г холбогдсон байдгийг хараад эхнээс нь судалж эхлэхэд үнэхээр олон жижиг жижиг зүйлүүдээр төстэй байдаг юм байна лээ :>
Тийм учраас өөрийн харсан,олж мэдсэн theory-нуудаараа engene,болон уншигчдад сонирхолтой байх үүднээс бичиж байгаам шүү😊
Мөн мэдээж энэхүү фик маань 100% theory-г харуулхаар бичигдээгүй бөгөөд зарим нэг хэсгүүд theory-ноос өөр байх болно.
••••
Theory-ны талаарх бүх зүйлээ интернет,twitter,reddit...гэх мэтчилэн олж мэдэх боломжтой бүх зүйлээс судалсан шүү.
••••
⚠️
Advertisement
- In Serial1091 Chapters
Retribution Engine
I've been made aware that the discord link in my post-chapter plug is dead. Use this one until I fix it. Discord "The War of Fog is over. Every major city is under occupation. Now we prepare to take back our home." - Unknown Soldier The world's great heroes have slaughtered one another for the ideals of their countries, but the world keeps moving. The industrious nation of Ikesia lays still smoldering from the nigh-apocalyptic War of Fog, yet it stubbornly forges onward, shielded from further invasion by the impenetrable Blackwall. Its leader - the Sage of Fog - has disappeared, yet his influence is still felt everywhere, his plans and contingencies still in motion - even the Blackwall is said to be his last, desperate creation. New heroes have begun rising from the war of fog, and there is more need for them than ever. A towering foreigner has emerged from the desolate Exclusion Zone. She strides into the war-torn country without the intent to pick sides, but is soon forced to do so when the machinations of malevolent others collide with her own ego.
8 170 - In Serial21 Chapters
a Reincarnation full of choices
Hi! this is my first fiction hope you enjoy! Have you ever felt like you can't control anything? well, I have my entire life. but now I'm dead, but on the bright side, it seems things are about to get interesting. the reason I'm saying this is this. hello, you are dead
8 191 - In Serial110 Chapters
The Undeniable Labyrinth
New Chapter every day! The Legion Consortia Galacium was the greatest civilization that ever existed. It stretched across the galaxy, made up of more than ten thousand distinct human cultures with over two hundred thousand inhabited worlds. Millenia in age it was connected through a system of extra-spacial conduits called The Mirror Maze. It was said that one could walk from one side of the galaxy to the other in less than a hundred steps. It was a marvel of technology, art and peace. Until The Macros came, and in a blink of an eye it was destroyed. The Macros are beings of pure motivated Trinary code. They broke out of The Mirror Maze nearly instantaneously across the Consortia, inhabiting and taking control of the technologies from the most advanced worlds to the least. With no defenses capable of stopping them, they spread throughout the galaxy, destroying interstellar culture after culture. Far from the center of galactic civilization, The Palmyr Century was isolated enough to get advanced word of The Macro invasion. The Palmyr was able to close it’s Mirror Maze gateways to the rest of the Consortia and walled off i’s populated worlds from the threat of The Macros. For more than two hundred and fifty years this protection stood, until it was breached by Althea Ram. Althea Ram, born on the planet Emerald in Palmyr Century was Trinary coding prodigy. This skill lead her to be recruited by a group, the ZAT, an organization engaged in illegal research into Macro code. When found out, the ZAT was eliminated on orders of The First Centurion. Althea escaped with her newly created AI, Dorian. A fugitive, she found herself betrayed time and time again. Ultimately she joined a group organized by the Rian telepath Shirae Valerian. Shirae made a deal with Althea for her own reasons and provided her with a Mirror Port which would allow her to reach the Lost Worlds outside The Palmyr. While she is driven to discover the secrets of The Macros, Althea is still drawn back to The Palmyr by the unfinished business that has defined her. The Promethead is her story. And inside the Undeniable Labyrinth is where the journey begins.
8 215 - In Serial77 Chapters
Eryth: Strange Skies [Rewrite]
A stranger in strange lands, lost memories, a love of the skies a new life. Thus begins the story of a youth plucked from his world for no particular purpose save for the whims of nature. Or is it really? Maybe he'll find out or maybe he has to take everything in stride. Fate's boon, his encounter with the mythical might just be the most fortuitous as he scrapes a semblance of a new normal in a world of lands in the skies. But first, he treads the journey that grants him the wings before he flies.
8 75 - In Serial14 Chapters
The Night Hunter
(Side Project closed. Thanks for reading.)Ghosts, demons, zombies, werewolves, vampires, gargoyles, and other creatures of the night exist. Save for a select few, most of humanity is ignorant of their existence and believe them to be creatures from myths and fairy tales.One boy in his late teens, while placing the trash bins on the street, meets a man who called himself a Night Hunter. As the man dies, the teen hears him say that he would have lived if his level were high enough. Willing or not, he became involved with a Night Hunter and ventured to a new reality and future.
8 246 - In Serial4 Chapters
The Story of Piss High
this is satire i promise.
8 128

