Хисын бид хоёр нэг анги болоод нэлээд олон жил болчихож. Гэхдээ л одоог хүртэл би түүнтэй нэг ч үг дуугарч үзээгүй л юм. дуу цөөтэй болохоор урд нь очоод ямар ариа өдөх талаар бодсоор бгаад ийм олон жил болчих гэж..

Ангийн үүдээр гараад явахад л сурагчид хисын рүү харан шивнэлдэх аж. Царайлаг болохоор нь гэж үү? Үгүй ээ...Харамсалтай нь хэт ноомой болохоор нь хүүхдүүд түүнийг гоочилдог юм.

Би бол зүгээр л энгийн охин. Найзуудтайгаа юм яриад алхах дуртай, хичээлээ хийх дуртай дүүтэйгээ ч тоглох дуртай. Гэхдээ энэ бүхний эцэст ч цаанаасаа л ганцаардах мэдрэмж төрдөг юм. Бүгд л хосоороо харин би ганцаараа болхоор тэр юм байх даа?..

Өнөөдөр энгийн л нэг хичээлийн өдөр блаа. Юм хумаа цүнхэндээ хийн ангиас гарах гэтэл урд минь зөндөө олон ном унаж орхилоо...

Хэн ийм их ном ганцаараа барьж явдаг бнаа унагаах нь ойлгомжтойшд...

Гэтэл Хисын...

Би шууд л түүнд туслан номнуудыг нь эмхлэв. Дараа нь түүний нүд рүү нь харахад.... цаг хугацаа зогсчихсон юм...

Яг л хязгааргүй далайд живж бгаа мэт. Үгүй ээ мэт ч биш би үнэхээр живсэн...

Магадгүй дурлачихав уу?...

(Ганцхан хисын гол дүртэй биш шүү өөр хүмүүс бгаа🤗)