ရွည္လ်ားလွသည့္ အိပ္မက္ရွည္ႀကီး အဆံုးသတ္တြင္ သူ႔ အိပ္စက္ျခင္းမွ ႏိုးထ လာခဲ့သည္။

လႈပ္ရွားမႈ႕ အနည္းငယ္က

သူ႕ခႏၶာကိုယ္ရွိ အ႐ိုးအဆစ္မ်ား

ေႂကြမြသြားသလိုပင္ နာက်င္ေစ၏

ေလးလံေနေသာ မ်က္ခြံမ်ားကို

အားယူ ဖြင့္ရန္ သူႀကိဳးစားေနမိသည့္အခိုက္..

ထူးဆန္းေသာ ရနံ႕တစ္ခု.. သူ႔ႏွာဝသို႔

ၾကမ္းတမ္းစြာ အလ်ဥ္းႏွင္လာ၏

ဤ ရနံ႕သည္ကား.. သင္းပ်ံ႕ျခင္းမရွိ

သို႔တိုင္ ဆိုးရြားသည့္ အနံ႕မ်ိဳးလဲမဟုတ္ပါေခ်

အ႐ိုင္းဆန္မႈ႕ေဆာင္ၾကဥ္းေသာ

ခပ္ စူးစူး ရနံ႕ တစ္မ်ိဳးပင္..

အေမွာင္ထု မ်ား လႊမ္းျခံဳေနေသာ

သူ႔ျမင္ကြင္းသည္ မႈန္ဝါး၍ ေနေလသည္

" ငါ ဘယ္ေနရာကို ေရာက္ေနတာလဲ "

ျမင္ကြင္းထဲက ခပ္မႈိင္းမႈိင္း အရာဝတၱဳမ်ားက

ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ၿငိမ္သက္လ်က္..

သူ မ်က္လံုးကို အနည္းငယ္ အားစိုက္ရင္း

ေဘး ပတ္ပတ္လည္ရွိ အရာမ်ားကို

သတိျဖင့္ လိုက္ၾကည့္ေန၏

သူ႔ မ်က္ႏွာ တည့္တည့္၌ ျမင္ေနရသည္က

အျမင့္ တစ္ေနရာမွ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ

မီးဆိုင္း ႀကီးတစ္ခု..။

ဝါက်င့္က်င့္ မီးေရာင္သည္

သူလဲေလ်ာင္းရာ ကုတင္တဝိုက္မွ်သာ

အလင္းေပးေနသည္။

ကုတင္သည္ သာမန္ထပ္ ေက်ာ္လြန္ကာ

ခမ္းနားတင့္တယ္သည့္ အေနထား.. ။

တဆစ္ဆစ္ ထိုးကိုက္ ေနသည့္ ဦးေခါင္းကို

ထိန္းရင္း သူ ကုတင္ေပၚမွ ထ ရန္ ႀကိဳးစား မိ၏

မ်က္စိ ေရွ႕က ျမင္ေနရသည့္

ကၽြန္းေရာင္ ပရိေဘာဂ မ်ား...။

နံရံမ်ား ပတ္ပတ္လည္ ရွိ

လက္ရာေျမာက္ ပန္ခ်ီကား ႀကီး မ်ားႏွင့္

ေျပာင္လက္သည္ထိ အေခ်ာသတ္ထားေသာ

ပန္းပု ႐ုပ္ႂကြ မ်ားသည္ ေျခာက္ကပ္စြာ

ခမ္းနားလ်က္ရွိသည္ ။

ေရွးေဟာင္း အိမ္တစ္လံုး၏ အဆင္ယင္ ျဖင့္

တည္ေဆာက္ထားေသာ ဒီအိမ္ႀကီးထဲကို

သူသည္ အဘယ္နည္းျဖင့္ ေရာက္ေနရသနည္း ။

ေခါင္းကို အနည္းငယ္ အလုပ္ေပးလိုက္ေသာ္လဲ

သူ ကားမတိုက္ခင္ ေနာက္ဆံုးၾကံဳခဲ့ရသည့္

အေျခေနႏွင့္ အခုလက္ရွိ သူေရာက္ေနသည့္

ေမွာ္ဆန္ဆန္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ဒီအိမ္ႀကီးသည္

အနည္းငယ္မွ်ပင္ ဆက္စပ္မႈ႕ မရွိပါေခ် ။

အခုသူ ေသၿပီးလို႔ မ်ား တျခား ဘံု တစ္ခုကို ေရာက္ေနသလားဟု ပင္ ခပ္႐ူး႐ူး ေတြးေနမိ၏

သူ အခု ေရာက္ေနသည့္ေနရာက

ေရွးေခတ္ အျဖဴအမဲ ျပဇာတ္ ထဲက

ဇာတ္ ဝင္ခန္းတစ္ခုလိုပင္..။

နီညိဳေရာင္ ကတၱီပါသားျဖင့္ ခန္႔ညားစြာ

ခင္းက်င္းထားသည့္ ေကာ္ေဇာ္ေပၚသို႔

ေလးလံလွေသာေျခအစံုအား

ခပ္ျဖည္းျဖည္း ခ်လိုက္၏

အနည္းငယ္ အားျပဳလိုက္ယံုျဖင့္

စူး ခနဲ နာက်င္သြားေသာ ေဝဒနာေၾကာင့္

သူ အံႀကိတ္ ထားလိုက္မိသည္ ။

နာက်င္မႈ႕ က ေျခဖဝါးထဲသို႔ အပ္အေခ်ာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ထိုးစိုက္လိုက္သလိုပင္..

" မင္းေျခေထာက္ သံုးလို႔ ရဦးမွာ မဟုတ္ေသးဘူး"

သိမ့္ခနဲ တုန္သြားေသာ ခႏၶာကိုယ္ေလးကို

Chanyeol စိုက္ၾကည့္ေန၏

ေမာ့ၾကည့္လာေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားထဲတြင္

အံ့ၾသမႈ႕ အရိပ္အေယာင္မ်ား ျမင္ေနရသည္

"ခ..ခင္ဗ်ား "

အေမွာင္ထဲက Chanyeol ကို

ၾကည့္ရင္း တုန္လႈပ္ေနတဲ့ သူ႔ပံုစံက

ပိုင္ရွင္ထံ ျပန္ဖမ္းမိသြားတဲ့

စာသူငယ္ေလးသဖြယ္။

Chanyeol သေဘာက်စြာ ျပံဳးမိ၏

အရာရာသာ ေျပာင္းလဲယူလို႔ရမယ္

သူ႔ကိုျမင္တိုင္း ေျခာက္ျခားသြားတတ္တဲ့

Baekhyun ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြက

ေျပာင္းလဲသြားမွာမဟုတ္ဘူး..။

Chanyeol ထိုင္ေနရာမွ Baekhyun

ရွိရာ သို႔ ခပ္ျဖည္းျဖည္း ခ်ဥ္းကပ္သြား၏

"အခု မင္း ဘယ္ကိုေျပးမလဲ "

ျဖဴစုပ္ ေနၿပီျဖစ္ေသာ မ်က္ႏွာေလးကို

လက္တဖက္ျဖင့္ဆြဲယူကာ ေမာ့ေစလိုက္၏

အရည္ၾကည္မ်ား ေဝ့ဝိုက္ေနေသာ

မ်က္လံုးေသးေသးေလးမ်ားက

ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလြန္းသည္။

"က်..ကၽြန္ေတာ့ကို ဘာလို႔

မသတ္ေသးရတာလဲ "

မရဲတရဲျဖင့္ ထြက္လာတဲ့ စကားစု ။

တိခနဲ ျပတ္ေတာင္းသြားသည့္ေနာက္

Chanyeol ရဲ႕ အျပံဳးတို႔ ေအးခဲသြား၏

" မင္း လြယ္လြယ္နဲ႔ ေသလို႔ရမယ္ထင္ေနတာလား "

ႀကီးမားေသာ လက္ဖဝါးၾကား ျဖစ္ညႇစ္ျခင္း

ခံေနရသည့္ ပါးျပင္မ်ားသည္ နီရဲေနေခ်သည္

ေသးေကြးလြန္းသည့္ လက္ေလးမ်ားက

Chanyeol ရဲ႕ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတဲ့လက္ကို

တြန္းဖယ္ေနသည္ ။

ရဲတြတ္ ေနတဲ့ ႏွာဖ်ားေလးနဲ႔

လက္ထဲကအတင္း႐ုန္းေနတဲ့ ေခြးေပါက္ေလးအား မလႊတ္ ေပးပဲ ကစားေနရသည္ကို

Chanyeol သေဘာက်ေနသည္

"မင္း ငါ့လက္ထဲမွာပဲေနရမွာ"

"...."

"ၾကားလား.. မင္း ငါ့လက္ထဲမွာ

အသက္ရွင္ရမွာ.. ဘယ္မွေျပးလို႔မရဘူး"

မ်က္ဝန္းမ်ားကို စူးရဲစြာ စိုက္ၾကည့္ရင္း

Chanyeol သတိေပးၿပီးေနာက္

႐ုန္းကန္ေနသည့္ မ်က္ႏွာေလးအား

လႊတ္ေပးလိုက္၏

ထို႔ေနာက္ Baekhyun အား

ကုတင္ေပၚသို႔ ျပန္တင္ေပးၿပီးေနာက္

အခန္းထဲမွ ထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္ ။

...

ထြက္ေျပးလြန္းတဲ့အ႐ုပ္ေလးကို

ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ တစ္နည္းပဲရွိတယ္..

အဲ့တာက သူ႔ကို ထြက္ေျပးႏိုင္ဖို႔ အကူညီေပးတဲ့

အရာေတြကို ဖ်က္စီးပစ္ဖို႔ပဲ..

ဥပမာ - သူ႔ ေျခေထာက္လိုမ်ိဳးေပါ့

ရှည်လျားလှသည့် အိပ်မက်ရှည်ကြီး အဆုံးသတ်တွင် သူ့ အိပ်စက်ခြင်းမှ နိုးထ လာခဲ့သည်။

လှုပ်ရှားမှု့ အနည်းငယ်က

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အရိုးအဆစ်များ

ကြွေမွသွားသလိုပင် နာကျင်စေ၏

လေးလံနေသော မျက်ခွံများကို

အားယူ ဖွင့်ရန် သူကြိုးစားနေမိသည့်အခိုက်..

ထူးဆန်းသော ရနံ့တစ်ခု.. သူ့နှာဝသို့

ကြမ်းတမ်းစွာ အလျဉ်းနှင်လာ၏

ဤ ရနံ့သည်ကား.. သင်းပျံ့ခြင်းမရှိ

သို့တိုင် ဆိုးရွားသည့် အနံ့မျိုးလဲမဟုတ်ပါချေ

အရိုင်းဆန်မှု့ဆောင်ကြဉ်းသော

ခပ် စူးစူး ရနံ့ တစ်မျိုးပင်..

အမှောင်ထု များ လွှမ်းခြုံနေသော

သူ့မြင်ကွင်းသည် မှုန်ဝါး၍ နေလေသည်

" ငါ ဘယ်နေရာကို ရောက်နေတာလဲ "

မြင်ကွင်းထဲက ခပ်မှိုင်းမှိုင်း အရာဝတ္တုများက

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ငြိမ်သက်လျက်..

သူ မျက်လုံးကို အနည်းငယ် အားစိုက်ရင်း

ဘေး ပတ်ပတ်လည်ရှိ အရာများကို

သတိဖြင့် လိုက်ကြည့်နေ၏

သူ့ မျက်နှာ တည့်တည့်၌ မြင်နေရသည်က

အမြင့် တစ်နေရာမှ ချိတ်ဆွဲထားသော

မီးဆိုင်း ကြီးတစ်ခု..။

ဝါကျင့်ကျင့် မီးရောင်သည်

သူလဲလျောင်းရာ ကုတင်တဝိုက်မျှသာ

အလင်းပေးနေသည်။

ကုတင်သည် သာမန်ထပ် ကျော်လွန်ကာ

ခမ်းနားတင့်တယ်သည့် အနေထား.. ။

တဆစ်ဆစ် ထိုးကိုက် နေသည့် ဦးခေါင်းကို

ထိန်းရင်း သူ ကုတင်ပေါ်မှ ထ ရန် ကြိုးစား မိ၏

မျက်စိ ရှေ့က မြင်နေရသည့်

ကျွန်းရောင် ပရိဘောဂ များ...။

နံရံများ ပတ်ပတ်လည် ရှိ

လက်ရာမြောက် ပန်ချီကား ကြီး များနှင့်

ပြောင်လက်သည်ထိ အချောသတ်ထားသော

ပန်းပု ရုပ်ကြွ များသည် ခြောက်ကပ်စွာ

ခမ်းနားလျက်ရှိသည် ။

ရှေးဟောင်း အိမ်တစ်လုံး၏ အဆင်ယင် ဖြင့်

တည်ဆောက်ထားသော ဒီအိမ်ကြီးထဲကို

သူသည် အဘယ်နည်းဖြင့် ရောက်နေရသနည်း ။

ခေါင်းကို အနည်းငယ် အလုပ်ပေးလိုက်သော်လဲ

သူ ကားမတိုက်ခင် နောက်ဆုံးကြုံခဲ့ရသည့်

အခြေနေနှင့် အခုလက်ရှိ သူရောက်နေသည့်

မှော်ဆန်ဆန် ကြောက်မက်ဖွယ် ဒီအိမ်ကြီးသည်

အနည်းငယ်မျှပင် ဆက်စပ်မှု့ မရှိပါချေ ။

အခုသူ သေပြီးလို့ များ တခြား ဘုံ တစ်ခုကို ရောက်နေသလားဟု ပင် ခပ်ရူးရူး တွေးနေမိ၏

သူ အခု ရောက်နေသည့်နေရာက

ရှေးခေတ် အဖြူအမဲ ပြဇာတ် ထဲက

ဇာတ် ဝင်ခန်းတစ်ခုလိုပင်..။

နီညိုရောင် ကတ္တီပါသားဖြင့် ခန့်ညားစွာ

ခင်းကျင်းထားသည့် ကော်ဇော်ပေါ်သို့

လေးလံလှသောခြေအစုံအား

ခပ်ဖြည်းဖြည်း ချလိုက်၏

အနည်းငယ် အားပြုလိုက်ယုံဖြင့်

စူး ခနဲ နာကျင်သွားသော ဝေဒနာကြောင့်

သူ အံကြိတ် ထားလိုက်မိသည် ။

နာကျင်မှု့ က ခြေဖဝါးထဲသို့ အပ်အချောင်းပေါင်းများစွာ ထိုးစိုက်လိုက်သလိုပင်..

" မင်းခြေထောက် သုံးလို့ ရဦးမှာ မဟုတ်သေးဘူး"

သိမ့်ခနဲ တုန်သွားသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို

Chanyeol စိုက်ကြည့်နေ၏

မော့ကြည့်လာသော မျက်ဝန်းများထဲတွင်

အံ့သြမှု့ အရိပ်အယောင်များ မြင်နေရသည်

"ခ..ခင်ဗျား "

အမှောင်ထဲက Chanyeol ကို

ကြည့်ရင်း တုန်လှုပ်နေတဲ့ သူ့ပုံစံက

ပိုင်ရှင်ထံ ပြန်ဖမ်းမိသွားတဲ့

စာသူငယ်လေးသဖွယ်။

Chanyeol သဘောကျစွာ ပြုံးမိ၏

အရာရာသာ ပြောင်းလဲယူလို့ရမယ်

သူ့ကိုမြင်တိုင်း ခြောက်ခြားသွားတတ်တဲ့

Baekhyun ရဲ့ မျက်လုံးတွေက

ပြောင်းလဲသွားမှာမဟုတ်ဘူး..။

Chanyeol ထိုင်နေရာမှ Baekhyun

ရှိရာ သို့ ခပ်ဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွား၏

"အခု မင်း ဘယ်ကိုပြေးမလဲ "

ဖြူစုပ် နေပြီဖြစ်သော မျက်နှာလေးကို

လက်တဖက်ဖြင့်ဆွဲယူကာ မော့စေလိုက်၏

အရည်ကြည်များ ဝေ့ဝိုက်နေသော

မျက်လုံးသေးသေးလေးများက

ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းသည်။

"ကျ..ကျွန်တော့ကို ဘာလို့

မသတ်သေးရတာလဲ "

မရဲတရဲဖြင့် ထွက်လာတဲ့ စကားစု ။

တိခနဲ ပြတ်တောင်းသွားသည့်နောက်

Chanyeol ရဲ့ အပြုံးတို့ အေးခဲသွား၏

" မင်း လွယ်လွယ်နဲ့ သေလို့ရမယ်ထင်နေတာလား "

ကြီးမားသော လက်ဖဝါးကြား ဖြစ်ညှစ်ခြင်း

ခံနေရသည့် ပါးပြင်များသည် နီရဲနေချေသည်

သေးကွေးလွန်းသည့် လက်လေးများက

Chanyeol ရဲ့ ချုပ်ကိုင်ထားတဲ့လက်ကို

တွန်းဖယ်နေသည် ။

ရဲတွတ် နေတဲ့ နှာဖျားလေးနဲ့

လက်ထဲကအတင်းရုန်းနေတဲ့ ခွေးပေါက်လေးအား မလွှတ် ပေးပဲ ကစားနေရသည်ကို

Chanyeol သဘောကျနေသည်

"မင်း ငါ့လက်ထဲမှာပဲနေရမှာ"

"...."

"ကြားလား.. မင်း ငါ့လက်ထဲမှာ

အသက်ရှင်ရမှာ.. ဘယ်မှပြေးလို့မရဘူး"

မျက်ဝန်းများကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း

Chanyeol သတိပေးပြီးနောက်

ရုန်းကန်နေသည့် မျက်နှာလေးအား

လွှတ်ပေးလိုက်၏

ထို့နောက် Baekhyun အား

ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်ပေးပြီးနောက်

အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့တော့သည် ။

...

ထွက်ပြေးလွန်းတဲ့အရုပ်လေးကို

ထိန်းချုပ်ဖို့ တစ်နည်းပဲရှိတယ်..

အဲ့တာက သူ့ကို ထွက်ပြေးနိုင်ဖို့ အကူညီပေးတဲ့

အရာတွေကို ဖျက်စီးပစ်ဖို့ပဲ..

ဥပမာ - သူ့ ခြေထောက်လိုမျိုးပေါ့