စကားသံကို ၾကားသည္ႏွင့္ Sehun

မတ္တပ္ ထရပ္လိုက္မိသည္။

" လူနာတစ္ေယာက္လံုး ထြက္ေျပးတာေတာင္

မင္းတို႔ သူ႔ကို မတားဘူးလား.. မင္းတို႔ ဘာလုပ္ေနၾကလဲ

ဘာလို႔ ထြက္သြားခြင့္ျပဳရတာလဲ "

Sehun ရဲ႕ ေအာ္သံက က်ယ္ေလာင္သြားသည္

ေကာ္ဖီ ဆိုင္ထဲက လူအခ်ိဳ႕က သူ႔ကို လွည့္ၾကည့္လာၾကသည့္တိုင္ သူ ဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္ေသး..။

သူ႔ရင္ထဲမွာ အပူမီးၿမိဳက္ေနေခ်ၿပီ

တဖက္မွ လက္ေထာက္ဆရာဝန္သည္လဲ

စကားပင္ ႏွစ္လံုးကြဲေအာင္ မေျပာသည့္ ဆရာျဖစ္သူက ေဒါသတႀကီး ေအာ္ေငါက္ေနၿပီမို႔ ေၾကာက္ရြံေနၿပီျဖစ္သည္

" က..ကၽြန္ေတာ္တို႔ တားတယ္ Doctor..

သူက တားတဲ့လူ အကုန္လံုးကို ရန္မူခဲ့တာ

ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ေမ့ေဆးေပးထားတယ္ဆိုေတာ့ ခ်က္ခ်င္းသတိမရေလာက္ဘူး ဆိုၿပီး ေပါ့ေလ်ာ့ခဲ့မိတာ

သူ႔ကို တားတဲ့ ဆရာဝန္တေယာက္ကိုေတာင္ ေဘးမွာ ရွိတဲ့ အ..အပ္ နဲ႔ ထိုးစိုက္ၿပီး ေသာင္းက်န္းေတာ့ ဘယ္သူမွ အနားမကပ္ရဲၾကေတာ့ဘူး.. အဲ့ တာၿပီးေတာ့ သူ ထြက္ေျပးသြားတာပဲ.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနာက္ကလိုက္ေတာ့ မမွီေတာ့ဘူး

သူ႔ကို အရိပ္ေယာင္ေတာင္ ရွာမေတြ႕တာဘူး..

အ..အဲ့တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ လည္း d..doctor ကို.. "

လက္ေထာက္ ရဲ႕ ေျပာဆိုပံုအရ သူတို႔ အမွားလည္း

မဟုတ္တာမို႔ Sehun မ်က္႐ိုးကိုသာ

ခက္ျပင္းျပင္းဖိထားလိုက္ရသည္။

သူကိုယ္တိုင္လဲ သိပါသည္..။

သူ႔ လက္ေထာက္ေတြက ဒီေလာက္ ညံဖ်င္းတဲ့ သူေတြေတာ့ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ.. ဒီကိစၥက လက္ေထာက္ေတြ ညံ့ဖ်င္းလို႔မဟုတ္ပဲ Chanyeol ကိုယ္တိုင္ကိုက ဆိုးသြမ္းလြန္း ေနတာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

သူ စိတ္ကို အတည္ၿငိမ္ဆံုးထားကာ သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္

ထို႔ေနာက္ တည္ၿငိမ္စြာ ျဖင့္..

" သူ ဘယ္ဘက္ကို ထြက္သြားတာလဲ "

" မ.. မသိပါဘူး Doctor.. ကၽြန္ေတာ္.. ဟို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူ ေဆးရံုထဲက ေျပးထြက္သြားတာပဲ ျမင္လိုက္.."

" ေကာင္းၿပီ.. ရတယ္ ေဆးရံုက security ေတြကို အကူညီေတာင္း ၿပီး ေဆးရံု အနီးတဝိုက္မွာ လိုက္ရွာၾက..

သူ ကားလည္း မပါသြားဘူးဆိုေတာ့

သိပ္ေဝးေဝးေတာ့ ေျပးႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး "

တည္ၿငိမ္စြာျဖင့္ အဆံုးသတ္သြားေသာ

သူ႔စကားသံေနာက္ တဖက္မွ "ဟုတ္ကဲ့" ျမည္ေသာ

စကားတို႔ ေျပာဆိုၿပီးေနာက္ ဖုန္း ခ်သြားေလသည္

သူ စဥ္းစားခန္းဝင္မိပါ၏..။

သူအခုခ်ိန္ ေတာင္စဥ္ေရမရ ဟိုေျပး ဒီေျပး လိုက္ရွာေနသည္ထပ္စာလွ်င္Chanyeol သြားႏိုင္မည့္ ေနရာကို ေသခ်ာ စဥ္းစားၿပီးမွ လိုက္တာကမွ ပို၍ အဓိပၸါယ္ရွိလိမ့္မည္..။

ဒါဆို အခုလို Chanyeol သတိရခ်င္းခ်င္း

အခ်ဳပ္ေႏွာင္မွ လြတ္သည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္း..

သူ ဘယ္သို႔ သြားႏိုင္ေခ်ရွိသနည္း..။

အေျဖက သိပ္ေတာ့မခက္ခဲလွပါ..။

100% က Baekhyun ဆိုသို႔ပင္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္..။

ခပ္စစ အေတြးႏွင့္အတူ သူ အိတ္ကပ္ထဲက ဖုန္းကို ခ်က္ခ်င္းထုတ္၍ Baekhyun ထံ ဆက္သြယ္ လိုက္၏

သို႔ေသာ္ ကံမေကာင္းသြာပင္..

Baekhyun ရဲ႕ဖုန္းက စက္ပိတ္ထားခဲ့သည္။

ပံုမွန္ဆို Baekhyun က ဖုန္းဆက္ပိတ္ထားတတ္တဲ့ သူမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ.. သူ ဘာလို႔ ဖုန္းပိတ္ထားရတာလဲ..။

ေကာ္ဖီ ဆိုင္ထဲက Baekhyun ထြက္ခြာ သြားခဲ့သည္ကလဲ နာရီဝက္ေက်ာ္မွ်ေလာက္ ရွိေခ်ၿပီ..။

ဒါဆို အခု Baekhyun ဘယ္ကို သြားမည္လဲ

နားထဲတြင္ ခ်က္ခ်င္းျပန္ၾကားလာသည့္ Baekhyun ရဲ႕ စကားသံမ်ားက "ကၽြန္ေတာ္ အေမခိုင္းထားတာ ေလး

ရွိေသးလို႔ ျပန္လိုက္ပါဦးမည္ " တဲ့..

ဒါဆို ေသခ်ာေပါက္ Baekhyun အိမ္ကို

တန္းျပန္လိမ့္မည္မဟုတ္..။

သူ႔အေမခိုင္းထားတာကို ဝင္လုပ္ေခ်လိမ့္မည္။

အခု Sehun သိဖို႔ လိုေနတာက

"Baekhyun ကို သူ႔ အေမ ဘာခိုင္းခဲ့သည္လဲ" ဆိုတာပင္..

Baekhyun ဖုန္းက ဆက္သြယ္လို႔ မရဘူးဆိုေတာ့

သူ႔အေမကို ဆက္သြယ္ၿပီး ေမးျမန္းမွသာ ရမည္ ။

Baekhyun အေမရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ကိုလဲ သူမသိ..၊

ဖုန္းနံပါတ္မေျပာနဲ႔ တခါမွေတာင္ မျမင္ဖူးတာ

သူ မည္သို႔ ဆက္သြယ္ရအံ့နည္း..?

ျဖတ္ခနဲ ေခါင္းထဲဝင္လာခဲ့သူက kim kai..

ဟုတ္တယ္.. Kai က Baekhyun တို႔ေက်ာင္းရဲ႕ အႀကီးကဲ ပိုင္းမွာ ပါေနေတာ့ Baekhyun ရဲ႕ အုပ္ထိန္းသူ ဖုန္းနံပါတ္ကို စံုစမ္းဖို႔ လြယ္ကူလိမ့္မည္..

ထို႔ေနာက္ တြင္ေတာ့ သူသည္ တံု႕ဆိုင္းျခင္းမရွိပဲ

Kai ထံသို႔ ဖုန္းဆက္ လိုက္ေတာ့သည္..။

...

ဘယ္နည္းနဲ႔မဆို Baekhyun က ခင္ဗ်ားလက္ထဲ

ေရာက္ရမယ့္လူဆိုပင္ေပမယ့္

အခုလို ခ်က္ခ်င္းႀကီးကေတာ့

ျမန္လြန္းတယ္ မထင္ဘူးလား hyung..

Hyung အဲ့လို အလ်င္လိုေနမယ္ ဆိုရင္ေတာ့

ကြ်န္ေတာ့ Baekhyun ကို Hyung လက္ထဲ

ထည့္ဖို႔ ျပန္စဥ္းစားရလိမ့္မယ္..။

......

ႏွင္းထူထပ္ေသာ ႏိုဝင္ဘာလ..။

ကားလမ္းတေလွ်ာက္၏ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္သည္

အျဖဴေရာင္ ႏွင္းမ်ားျဖင့္ ပကတိဖမ္းလႊမ္းလ်က္..။

ထူထပ္လွေသာ ျမဴဆိုင္းမ်ားေၾကာင့္ ကားေရွ႕ မလွမ္းမကမ္းကိုပင္ ျမင္ရန္ ခက္ခဲ့သည့္ အေျခေန ။ ကားေခါင္းမွာ တပ္ဆင္ထားသည့္ ႏွင္းခြဲမီးေရာင္က အလင္းမဲ့ လမ္းမ သို႔ ခပ္မွိန္မွိန္ အလင္းျပေနေခ်သည္..။

ကားတြင္း ဖြင့္ထားသည့္ air-con က စိမ့္လ်က္ ။

ေဘးမွန္တခ်ဳိ႕ကို အေအးေငြ႕႐ိုက္ေန၏

Radio မွ ခပ္တိုးတိုး ျပန္႔လႊင့္ေနသည့္ opera သီခ်င္းသံက သူ႕ ရဲ႕ စိတ္ကို ပို၍ အထီးက်န္ေစသည္ ။

သူ သက္ျပင္းကို ေလးလံစြာ ခ်မိ၏

အခုဆို သူ ေကာ္ဖီဆိုင္က ထြက္လာခဲ့သည္မွာ ႏွစ္နာရီ ဝန္းက်င္ေလာက္ပင္ ရွိၿပီျဖစ္သည္။ သူ႔ စိတ္အေျခေနအရ အိမ္လည္း မျပန္ခ်င္ ။ အိမ္ျပန္သည္ႏွင့္ ျဖစ္လာမည့္ ျပသနာမ်ားကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ အင္အားမရွိေသးတာဆိုလွ်င္ ပိုမွန္ေပမည္။

သူ က်ကြဲသြားေသာ ဖုန္းကို ဒီတိုင္း ပစ္ထားရင္း ေျခဦးတည့္ရာ ေမာင္းႏွင္ ခဲ့သည္မွာ ျမဳိ႕ျပင္ သို႔ပင္ ေရာက္ေခ်လုၿပီ ။

လူေနအိမ္ နည္းပါးၿပီး အပင္တခ်ဳိ႕ျဖင့္ မည္းေမွာင္ေနသည့္ အားေလ်ာ္စြာ လမ္းမီးတိုင္ဟူ၍ လည္းမရွိပါေခ်။

ျမဳိ႕ျပတြင္ မီးေရာင္မ်ားျဖင့္ စည္ကားေနသည့္တိုင္

ဒီေနရာတြင္မည္ကား တစ္နာရီ ၾကာလို႔ပင္ ကားတစ္စီး မျဖတ္။ အခုေန သူ႔ကား ပ်က္ခဲ့သည္ ရွိလွ်င္ေတာင္ အကူညီ ရရန္ ခက္ခဲႏိုင္မည့္အေျခေန..ကားအသြားလာ အလြန္ ျပတ္ေသာ ေနရာမ်ိဳး ။ အတိက် ေျပာရရင္ တစ္ေယာက္ထဲ သြားလာရန္ကား အႏၲရာယ္ရွိႏိုင္မည့္ ေနရာမ်ိဳးပင္..

သို႔ ေသာ္ လည္း သူ ဒီလို ေဒသမ်ိဳးကို သူႏွစ္သက္ပါ၏

ဒီေနရာက တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ေသာ္လည္း

သူ႔ကို စိတ္အေႏွာင့္ယွက္ ေပးႏိုင္မည့္သူ ၊

သူ႔ကို အမႈိက္သဖြယ္ ဆက္ဆံမည့္သူကား မရွိပါေခ် ။

ဤ သည္ကား သူအႏွစ္သက္ဆံုးအခ်က္

ထို႔အျပင္ ဒီေနရာတြင္ သူ ႏွစ္သက္သလို ေအာ္ ခ်င္ေအာ္ ၊ ငိုခ်င္ငို ၊ ရီခ်င္ ရီ.. သူစိတ္ရွိတိုင္း ျပဳမူ သည့္တိုင္ သူ႔ကို လက္ညိဳးထိုးေလွာင္ေျပာင္မည့္သူကား အလ်င္းမရွိပါ ။

သူ႔ ခံစားခ်က္မ်ား၏ လႊတ္ေပါက္သဖြယ္ ရွိေနပါ၏

ဒါေၾကာင့္လည္း သူ တစ္ေယာက္ထဲ ျမဳိ႕ျပင္သို႔

အရဲစြန္႔စြာ ထြက္ခဲ့မိျခင္း ျဖစ္သည္။

တရိပ္ရိပ္ ျဖင့္ ျဖတ္ေက်ာ္လာေသာ မိုင္တိုင္မ်ားအရ သူသည္ ျမဳိ႕ျပႏွင့္ပင္ အေတာ္အလွမ္းေဝးေသာ ေနရာတခုသို႔ပင္ ေရာက္လုေနၿပီဆိုတာကို သူသတိထားမိပါ၏

ဆီးႏွင္းမ်ား ဖံုးလႊမ္းေနေသာ ကတၱရာလမ္းမွျပင္သည္ ေမာင္းႏွင္ရန္ ခက္ခဲလွ၏ ။ ကားဘီးေခ်ာ္ မသြားေစရန္ အေတာ္ ဂ႐ုစိုက္ေမာင္းေနရသျဖင့္ သူ စိတ္ထင္သလို အ႐ွိန္တင္လို႔ မျဖစ္ေပ..။

အခ်ိန္တခုထိ ငိုထားရေသာ မ်က္ဝန္းအိမ္တို႔က ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲလမ္းကို အာရံုစိုက္ ေမာင္းႏွင္လာခဲ့ရသည္မို႔ ႀကိမ္းစပ္၍ ေနေခ်ၿပီ.. သို႔တိုင္ သူ အိမ္မျပန္ခ်င္မိေသး ။

အိမ္ တြင္ ရင္ဆိုင္မည့္ အေျခေနက အခု မ်က္စိကိုက္တာထပ္ပင္ အဆတစ္ရာမက ပိုပင္ပန္းမည္ဆိုတာကို သိႏွင့္ေနတာေၾကာင့္ သူ လမ္းေဘး တစ္ေနရာသို႔ ခဏ ရပ္နားရန္သာ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရသည္။

လမ္းမ နံေဘးတြင္ မဲေမွာင္ေနေသာ သစ္ေတာ မ်ား အံုမႈိင္းလ်က္ရွိသည္ ။ နား ထဲမွ ၾကားေနရေသာ radio သံ ပ်ပ်က လိုင္း မမိတာေၾကာင့္ ျပတ္တိျပတ္ေတာင္းႏွင့္ ေသခ်ာမၾကားရေတာ့ေခ် ။ သူ လမ္းေဘးသို႔ ကား ထိုးရပ္ လိုက္ၿပီးေနာက္ တဂ်ီးဂ်ီးျမည္ေနေသာ radio သံက ဥသုဥ္ ျပတ္ေတာက္သြားေလ၏ ။

႐ုတ္ခ်ည္း ၿငိမ္သက္သြားေသာ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ တိတ္ဆိတ္ျခင္းႏွင့္ ေမွာင္မိုက္ျခင္းတို႔ကသာ အစဥ္ႀကီးစိုး လ်က္။

အံုဆိုင္းေနေသာ သစ္ပင္မ်ားၾကား အေရွ႕မ်က္စိစိုးစင္းမွ် သာ အလင္းေပးေနေသာ ကားမီးေရာင္ တခုသာ ရွိေခ်၏

နားထဲမွာ တိုးဝင္ေနသည့္ ေလတိုက္ခတ္သံမ်ားက အလံုပိတ္ထားေသာ သူ႔ကားမွန္မ်ားသို႔ တိုးေဝွ႕ေနသေယာင္ ။

သူ သက္ျပင္းကို ေျဖးညႇင္းစြာခ်လ်က္ တိတ္ဆိတ္မႈ႕ၾကားတြင္ သူ႔စိတ္အစံုကို ခတၱအနားေပးလိုက္သည္။

ပူပင္ျခင္း ၊ ေမာဟိုက္ျခင္း ၊ ငိုေႂကြးျခင္း တို႔၏ အျခားတဖက္တြင္ သူ ၿငိမ္သက္စြာ မ်က္လႊာမ်ား ပိတ္ထားမိ၏

ပကတိ ဖံုးလႊမ္းသြားေသာ သူ႔စိတ္အာရံုထဲတြင္

သူသည္ တိတ္ဆိတ္စြာျဖင့္ အနားယူေနမိသည္

အေမွာင္ ထု ၊ အေမွာင္ ထု ၊ အေမွာင္ ထု...။

မီးခိုးေငြ႕မ်ား ေဝေနေသာ စိတ္အာရံု၏ ေမွာင္မိုက္ျခင္း ။

သူ ေအးစက္စြာျဖင့္ တိုးဝင္လာမိသည္

အရာအားလံုး၏ တျခားတဖက္တြင္ သူေမ့ေပ်ာက္ထားခဲ့မိတဲ့ အတိတ္ပံုရိပ္မ်ား..။ အခိုးေငြ႕မ်ားႏွင့္ အတူ တစြန္းတစ ေပၚလာသည့္ ေယာက်ာ္း တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရီသံ တခ်ိဳ႕..

တည္ၿငိမ္ျခင္း ေလးနက္ျခင္းတို႔ရဲ႕ အနက္အဓိပၸါယ္..။

အသံ လာရာ သို႔ သူ ရွာၾကည့္မိသည္။

ေဘး ပတ္ပတ္လည္မွ ထြက္ေပၚေနေသာ

ကေလးျမဴသံလို စကားသံခ်ိဳမ်ား..။

ေအးစက္သည့္ၾကားမွ ခ်ဳိၿမိန္သည္

သူ႔ ဘဝတြင္ ထိုမွ်ေလာက္ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္

အသံမ်ိဳး ၾကားခဲ့ဖူးသည္တဲ့လား..

" Chanyeol.. "

သူ႔ အမည္နာမ တစ္ခုက ထိုသူ၏ အသံႏွင့္ တြဲဖက္လိုက္သည့္ အခါ သူ႔ အေသြးသားမ်ားထဲထိ တုန္ရီသြားေစသည္။

" cha..yuu "

" cha.. yuu မဟုတ္ဘူးေလကြာ.. hahaaaha.."

သူ ျပံဳးမိပါ၏..။ သို႔ တိုင္ သူ႔ပါးျပင္ထပ္

မ်က္ရည္တို႔ ခစားေနေလသည္။

သူ မွတ္မိခ်င္မိသည္။

သူ႔ကို အသံနဲ႔တင္ ျပံဳးသည္ထိ ဖန္တီးႏိုင္သည့္လူူကို အျပင္မွာမေတြ႕ရသည့္တိုင္ အေတြးထဲတြင္ေတာ့ ျမင္ဖူးခ်င္ပါသည္ ။ သူ မွတ္မိခ်င္ပါသည္။

သူ႔ရဲ႕ ျပင္းထန္လွတဲ့ ဖ်ားနာမႈ႕ေၾကာင့္

ငယ္ရြယ္စဥ္က အျဖစ္ပ်က္ အားလံုးကို

ေမ့ေပ်ာက္ခဲ့ရသည္။

ပ်က္စီးသြားေသာ သူ႔မ်က္ဉာဏ္မ်ားထဲတြင္

ထို အသံပိုင္ရွင္ႏွင့္ ပက္သက္ခဲ့သည့္ အတိတ္မ်ား

ေရာေႏွာ ပါသြားခဲ့ရသည္

ေနာက္ဆံုး သူ႔ မွတ္ဉာဏ္ထဲတြင္ စြဲၿမဲစြာ ႂကြင္းက်န္ခဲ့သည္က ထိုလူရဲ႕ စကားသံ အခ်ိဳ႕မွ်သာ..။

႐ုတ္တရက္...

ျမည္သံ စံုလင္စြာျဖင့္ ထြက္ေပၚလာေသာ radio သံက သူ႔ မ်က္စိအစံုကို ပြင့္သြားေစသည္။

လိုင္းမမိတမိ ျဖစ္ေနသည့္ ေရဒီယိုက

အခုမွ လိုင္းျပန္မိသြားျခင္းျဖစ္လိမ့္မည္။

သူ ပါးျပင္က စိုနင့္ေနေသာ မ်က္ရည္အခ်ဳိ့ကို ခပ္ဖြဖြသုတ္ရင္း ဆူညံေနေသာ radio ကို ပိတ္လိုက္ရသည္။

ျပန္လည္ၿငိမ္သက္သြားေတာ့မွ သူ သက္ျပင္းခ်လိုက္မိ၏

သူ ဒီနားမွာ ကားရပ္ထားမိတာလည္း အေတာ္ၾကာလုၿပီ။

အိမ္ျပန္သင့္ၿပီထင္သည္။

ထိုစဥ္..

ေနာက္ၾကည့္မွန္ကို အမွတ္မထင္ သူ ၾကည့္လိုက္မိ၏

သူ႔ကားႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းေလာက္မွာ

ရပ္ေနသည့္ အမဲေရာင္ ကားတစ္စီး..။

အနည္းငယ္ ျမင့္သည့္ အေနထားရွိၿပီး

ကားရဲ႕ ခန္႔ညားမႈ႕က ၾကည့္လိုက္သည္ႏွင့္ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ေစ်းေပး ရေၾကာင္း သိသာလွသည္။

သို႔ဆိုလွ်င္ ထိုကဲ့သို႔ တန္ဖိုးျမင့္မွန္းသိသာလွသည့္ ကားမ်ိဳးက ဘာလို႔ ဒီလို ညအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ လမ္းမေဘးတြင္ ရပ္ထားရသနည္း ။ သူ႔ သတိထားမိသေလာက္ သူ႔ကားရပ္တုန္းက ထိုကားရွိမေနခဲ့ပါ..။ ဒီကားက ဘယ္တုန္းက ေရာက္ေနခဲ့သည္လဲ..။

ေမွာင္မဲေနေသာ ကားထံသို႔ သူထပ္မံ၍ အာရံုစိုက္ၾကည့္မိေတာ့ သူ ထူးဆန္းတာ တခုကို ေတြ႕လိုက္ရသည္

ထို ကား ထဲက တြင္ လူမရွိေနျခင္း.. ။

သူ ထိတ္ခနဲျဖစ္သြားေသာ ရင္အစံုႏွင့္အတူ

သူ ေခါင္းထဲသို႔ အေတြးမ်ားက တန္းစီ၍ ဝင္လာေခ်ၿပီ

ထိုကားပိုင္ရွင္က ဘယ္ေရာက္သြားရသည္လဲ?

ဒီေလာက္လူေနအိမ္ရွားပါးတဲ့ အေဝးေျပးလမ္းမ ေပၚတြင္ ထိုသူ ဝင္ေရာက္ခိုနားရာ ေနရာဟူ၍လည္း မရွိႏိုင္..။

ပံုမွန္ လူတစ္ေယာက္သည္လဲ ဒီလို ညအခ်ိန္မေတာ္ လူျပတ္သည့္ေနရာတြက္ ဆင္း၍ အေပါ့ပါးသြားမည္ မဟုတ္။

ဒါဆို ကားေပၚက လူ ဘယ္ေရာက္သြားသည္လဲ..?

ခံစားမိလာတဲ့ အႏၲရာယ္အေငြ႕သက္ တခ်ိဳ႕ေၾကာင့္

သူ ဆက္မေတြးပဲ ေမာင္းထြက္ရန္သာ ျပင္လိုက္သည္

တစစ ပို၍ အုပ္ဆိုင္းလာေသာ ျမဴမ်ားၾကာင့္ သူသည္ ကားေရွ႕ မီးေရာင္ တျပ ကိုသာ ျမင္ႏိုင္ေတာ့ၿပီး ။ ေဘး ဝန္းက်င္သည္ကား ပကတိ အေမွာင္ထုသာ ႀကီးစိုးလ်က္

သူ အသက္ကို ခပ္ ဝဝ ႐ွဴ႐ွိဳက္လိုက္ရင္းး

တုန္ရီေနေသာ လက္ အစံုျဖင့္ ကားစက္နႈိးလိုက္သည္။

ထိုစဥ္..

သူ႔ ကားမီးေရာင္ တည့္တည့္သို႔ ဝင္လာေသာ လူတစ္ဦး..။

မႈိင္ျပျပ မီးေရာင္ ေအာက္တြင္ ထိုသူက သူ႔ကားေရွ႕သို႔ ေျဖးညႇင္စြာ ခ်ည္းကပ္လာေလသည္။

သစ္ေတာမ်ား၏ အေမွာင္ထုၾကားမွ ျဖတ္သန္းလာသည့္ ေလအားတခ်ဳိ႕ႏွင့္အတူ သူ႔ ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခုလံုး ေအးစက္သြားေခ်ၿပီ ။ လႈပ္ရွားေနေသာ သူ႔မ်က္ဝန္းမ်ားက ကားေရွ႕မွ သူထံသို႔ ေျခာက္ျခားစြာ ၾကည့္ေနမိ၏

အက်ႌအရွည္ အမဲေရာင္ long coat ႏွင့္ လည္သာ လက္အိတ္အမဲမ်ားကို ဝတ္ဆင္ထားသူ ။ ပြေယာင္းေနေသာ ဆံပင္နက္မ်ားၾကားတြင္ ေငြမွင္ေရာင္ ဆံပင္မ်ားက စိတၱဇ ဆန္စြာ ေရာယွက္ေနလ်က္ ။ ထိုသူက ကားထဲက Baekhyun ထံသို႔ နီရဲေနေသာ မ်က္ဝန္းအစံုျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနသည္

တခ်ိန္ထဲမွာပင္ သူ အေတြးထဲ ေၾကာက္လန္႔ဖြယ္ အတိတ္မ်ားက အလ်င္းႏွင္၍ ဝင္ေရာက္လာေခ်သည္။

ထို ခႏၶာကိုယ္.. အရပ္ေမာင္းႏွင့္ ထို အၾကည့္မ်ား..

မွားစရာမရွိပါ.. အခုကားေရွ႕က လူသည္

Jeon Shin ေသဆံုးၿပီးေနာက္ပိုင္း မွ စ၍

ဇာတ္တိုက္ သူ႕ေနာက္သို႔ လိုက္ကာ

ထိတ္လန္႔ေစခဲ့သည့္ လူသတ္သမားပင္..။

သိပ္မၾကာခင္ ေခါင္းအနည္းငယ္ ငိုက္စိုက္ထားေသာ ရာမွ ေျပာင္းလဲလာေသာ ထိုလူရဲ႕ အမူရာေၾကာင့္ Baekhyun ခႏၶာကိုယ္အတြင္းရွိ ေထာင္ေသာင္းမက လိပ္ျပာမ်ား လြင့္စင္ကုန္ၾကသည့္ႏွယ္ ျဖဴေရာ္သြားသည္။

အျပံဳး.. ေပ်ာ္ရႊင္မႈ႕မဲ့ ေနသည့္အျပံဳး .. ။

ခံစားခ်က္ ဆိတ္သုဥ္းစြာ နီရဲေနေသာ မ်က္ဝန္းအစံုျဖင့္

ေသသပ္ေသာ နႈတ္ခမ္းအစံုကို ပံုစံပ်က္သည္အထိ

ထိတ္လန္႔ဖြယ္ ထိုသူျပံဳးေနသည္။

ထိုေနာက္ ထိုသူ Baekhyun ထံသို႔ ခ်ည္းကပ္လာသည္

တုန္႔ ခနဲ ျဖစ္သြားေသာ သူ႔ခႏၶာကိုယ္သည္ တစံုတခု၏ အခ်က္ေပးျခင္း ခံလိုက္ရသူႏွယ္ ေသြးေၾကာမ်ားတေလွ်ာက္ ထံုက်င္ ေအးစက္လာသည္။

ေၾကာက္လန္႔မႈ႕အစံုေၾကာင့္ တဒုန္းဒုန္း ခုန္ေနသည့္ သူ႔ ႏွလံုးခုန္သံသည္ မိုးထိ ပင္ ညံ ေနသေယာင္ ။

သူ အားတင္ကာ ထိုလူ ထံမွ အၾကည့္လႊဲၿပီး ဒီေနရာမွ ထြက္ေျပးရန္ႀကိဳးမိသည္။ တဆက္ဆက္တုန္ရီ ေနသည့္ လက္အစံုက ကား ေသာ့ လွည့္ရန္ပင္ ခက္ခဲသည့္ အေနထား။ ႀကိဳးစားမႈ႕ ဧကန္ေၾကာင့္ စကၠန္႕မွ် အၾကာတြင္ သူေမွ်ာ္လင့္ထားသလို ကား စက္နႈိး၍ ရသြားေခ်ၿပီ။

သူ သိပ္ ေတြေဝေနျခင္း မရွိပါပဲ ထိုေနရာကေန လီဗာ တဆံုးနင္း၍ ေမာင္းထြက္လာခဲ့မိသည္။ ျပာေဝေနျပီျဖစ္ေသာ မ်က္လံုးမ်ားေၾကာင့္ ကားေရွ႕က ထိုလူကို တိုက္မိသြားလား ဆိုတာလဲ သူမသိ ။ သူ သိသည္က သူ ထိုလူ႔လက္ ထဲက လြတ္ေျမာက္ခ်င္ ယံုသာ.. သူ ထိုလူ႕လက္ထဲတြင္ ရက္စက္စြာ အသတ္မခံခ်င္မိယံုသာ။

အမဲေရာင္ ကတၱရာလမ္းမသည္ ဖံုးလႊမ္းေနေသာ ႏွင္းမ်ားေၾကာင့္ slip ျဖစ္ေနသည္။ သို႔တိုင္ သူ ကားကို အရွိန္မေလ်ာ့ရဲ

အေနာက္က ျမင္ေနရေသာ ကားမီးေရာင္အရ ထိုလူသတ္သမားက သူ႔ေနာက္က လိုက္လာသည္မွာ အေသခ်ာပင္ ။

သူ ဒီအခ်ိန္တြင္ အရွိန္ေလ်ာ့လိုက္လို႔ လံုးဝမျဖစ္ ။

ေလ်ာ့လိုက္သည္ႏွင့္ ထို လူသတ္သမားက

သူ႔ကို ခ်က္ခ်င္း မိသြားေပလိမ့္မည္ ။

*တီ!!!!! ျမည္ ေသာ ဟြန္းသံက်ယ္ ႏွင့္အတူ သူ႔ေဘးက ကုန္တင္ကားႀကီးတစ္စီးက အရွိန္ျဖင့္ ျဖတ္ေက်ာ္သြားသည္ ။ ထိတ္လန္႔ေနေသာ စိတ္အစဥ္ႏွင့္အတူ မ်ားလြန္းေသာ အရွိန္ေၾကာင့္ သူ႔ကားသည္ ရမ္းခါ ေနသည္။

စီယာတိုင္သို႔ တင္းၾကပ္စြာ စုပ္ကိုင္ထားမိသည့္ လက္အစံုသည္ နီရဲ လို႔ ေနေခ်ၿပီ ။ အဆမတန္ တိုးပြားေနေသာ ေၾကာက္စိတ္က ကားကို အရွိန္ပိုတင္ ရန္သာ တြန္းအားေပးေနသည္။ ေကြ႕ မ်ားတြင္ သူ႔ကားသည္ တဖက္လမ္းသို႔ ေခ်ာ္ထြက္သြားသည့္တိုင္ အရွိန္ျပင္း၏

သို႔မည္ အေနာက္က လိုက္ေနေသာ ကားသည္လည္း သူ႔နည္းတူ အရွိန္ဟုန္ ျဖင့္ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္ေနသည္

သို႔ေပမယ့္ သူ႔ကားကဲ့သို႔ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္မျဖစ္ ။

တန္းတူ အရွိန္မ်ားၾကသည့္တိုင္ အေနာက္ကားသည္ စိတ္ေအးစြာႏွင့္ ကားကို ေကာင္းစြာ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္သည့္ပံု ရသည္

ဤနည္းျဖင့္ သူတို႔ ကားႏွစ္စီး အျပင္းႏွင္ ခဲ့ၾကသည္မွာ နာရီဝက္ခန္႔ ေလာက္ပင္ရွိၿပီျဖစ္သည္။ အေနာက္က ကားသည္လည္း ဇြဲမေလ်ာ့သလို သူသည္လဲ ကားကို မရပ္ရဲ ။

တခ်ိန္ထဲမွာပင္ ျမည္လာေသာ အခ်က္ျပမီးက

သူ႔ ရင္ကို မီးျမဳိက္လိုက္သလိုပင္..။

သူ႔ ကား သိပ္ မၾကာခင္ ဆီကုန္ေတာ့မည္ ။

သူ အေတြးမ်ား ဗ်ာမ်ားလာရ၏ ။ သူ အခုရပ္လိုက္သည္ႏွင့္ ထိုသူက သူ႔ကို Jeon Shin ကဲ့သို႔ ပင္ ရက္စက္စြာ သတ္ေပေတာ့မည္ ။ အနီးဆံုး လူမ်ားသည့္ ေနရာတခုသို႔ အကူညီ ဝန္ေတာင္းရန္ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း သူကိုယ္တိုင္ပင္ ေျခဦးတည့္ရာ ေမာင္းခဲ့သည့္ အေလ်ာက္ ဘယ္ေရာက္လို႔ ေရာက္ေနၿပီမွန္းမသိ ေတာ့ ။ ျဖဴေလ်ာ္လာသည့္ သူ႔ မ်က္ႏွာႏွင့္ အတူ ေအးစိမ့္ေနေသာ ရာသီဥတုတြင္ ေခြ်းေစးျပန္ရေခ်ၿပီ

သူ မည္သို႔ လုပ္ရမည္နည္း ။

ထိုလူသတ္သမားကို သူ ျပန္ခုခံ၍ သတ္ျဖတ္လွ်င္ေရာ ?

ဤနည္း က မျဖစ္ႏိုင္ေခ် ။ သူ႔ကို သတ္ဖို႔ ၾကံရြယ္ထားေသာ ထိုလူ႔ထံတြင္ ေသခ်ာေပါက္ လူသတ္လက္နက္ ပါေပလိမ့္မည္ ။ သူ ယွဥ္တိုက္၍ ႏိုင္ႏိုင္ေခ်မရွိ ကိုယ့္ေသတြင္းကိုယ္တူးမိသလို ျဖစ္ေနလိမ့္မည္ ။

သူ တေယာက္ေယာက္ကိုဖုန္းဆက္၍ လာေခၚခိုင္းရင္ေရာ?

ဒါလည္းမျဖစ္ႏိုင္ပါ ။ ထို အကူညီေရာက္တဲ့ခ်ိန္ထိ သူ ထိုလူသတ္သမားကို မည္သို႔ ခုခံထားရမည္နည္း။

ပူ ထူလာေသာ စိတ္အစဥ္ေၾကာင့္ သူ ငိုခ်င္လာသည္

မည္သည့္ နည္းလမ္းက ထိုလူသတ္သမားလက္ထဲက သူ႔ကို လႊတ္ေျမာက္ေစမည္နည္း..။

ထပ္မံ၍ ျမည္လာၿပီ ျဖစ္ေသာ အခ်က္ျပမီးေၾကာင့္ သူ ပို၍ ပင္စိတ္ဓါတ္က်လာရသည္။

ဒီ အတိုင္းဆို ကားသည္ သိပ္ၾကာၾကာ

ေမာင္းႏွင္လို႔ရေတာ့မည္မဟုတ္..

ပူ တက္လာေသာ သူ႔ပါးျပင္ေၾကာင့္

သူ မ်က္ရည္က်ေနမိမွန္းခံစားမိ၏ ။

ဒီ အေျခေန ဆိုးႀကီးထဲက

သူ အဘယ္သို႔ ႐ုန္းထြက္ရအံ့နည္း။

နာနာက်င္က်င္ ငိုမိေတာ့ သူ႔ အသက္႐ွဴသံတို႔ ျပင္းထန္လာရျပန္သည္ ။ စို႔နစ္စြာ သူ မ်က္ရည္တို႔ကို အၾကမ္းပတမ္း ပြတ္သက္ ေနမိ၏ ။

လြန္ခဲ့ေသာ နာရီပိုင္းေလာက္က သူသည္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သတ္ေသမည္ဟု စဥ္းစားထားေသာ္လည္း တကယ္တမ္း ေသရမည္ ဆိုေတာ့ သူ သတၱိမရွိ ။ ေၾကာက္ရြံ႕ေနမိ၏

အံုခဲေနသာ ေခါင္းကို လက္ျဖင့္ ခပ္ျပင္းျပင္းထုေနမိ၏

သူ ဘယ္လို ႐ုန္းထြက္ရမလဲ ။ သူ အသက္ရွင္ဖို႔ ဘယ္နည္းလမ္းကို သံုးရမလဲ ။ သူဘယ္သူ႔ကို အကူညီေတာင္းရမလဲ ။

လက္မခံခ်င္သည့္ အရာတခုက သူ႔ကို

အႀကိမ္ႀကိမ္႐ိုက္ႏွက္ေနသည္။

သူ အသက္ရွင္ဖို႔ နည္းလမ္းဆိုတာ မရွိႏိုင္ပါေခ်..။

ၿငိမ္သက္သြားေသာ အေျခေနတြင္ သူ အမူရာ မ်ား ဗလာနတၱိ။ သူ ငိုေႂကြးေနမိ၏

အခုခ်ိန္ အသက္ရွင္လ်က္ အိမ္ျပန္ေရာက္လဲ

သူ မရင္ဆိုင္ခ်င္တဲ့ အျပစ္တင္ ေျပာဆိူမႈ႕မ်ားကို

ခါးစည္း ခံရဦးမည့္ေနာက္...

သူ အဘယ္အတြက္မ်ား အသက္ရွင္ ခ်င္ေနရေသးသနည္း ?

သူ ဘယ္အတြက္ေၾကာင့္ လြတ္ေျမာက္ရန္

႐ုန္းကန္ေနရဦးမည္နည္း ?

အသားမနာသည့္တိုင္ အသည္းနာေအာင္ စကားလံုးေတြနဲ႔ တိုက္ခတ္လာသည္ကို ႐ိုက်ဳိးစြာ ေခါင္းငံု႕ၿပီး နားေထာင္ရဦးမွာထပ္ စာလွ်င္ အခု ေသလမ္းကို ေရြးလိုက္တာကမွ ပို ၍ သက္သာ ဦးမယ္ မဟုတ္လား ။

သူ ပို၍ ေပ်ာ္ရႊင္ရဦးမယ္မဟုတ္လား။

ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ နာက်င္ခဲ့ရသည့္ ႏွလံုးသားက လြတ္လမ္းကို ေတြ႕လိုက္ရသည့္ေနာက္ သူ ေက်နပ္စြာ ျပံဳးလိုက္မိ၏

ဟုတ္တယ္.. ဒီနည္းလမ္းက သူ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ျပသနာ ေတြကိုေျဖရွင္းေပးမယ့္ တခုတည္းေသာ နည္းပဲ

ထံုက်င္ေနသည့္ လက္ဖ်ားမ်ားႏွင့္အတူ

ပင္ပန္းေနၿပီျဖစ္တဲ့ စိတ္ကို ေလ်ာ့ခ်လိုက္သည္

အရွိန္ျမင့္ေနတဲ့ကားေလးက ခပ္ျဖည္းျဖည္း အရွိန္ေလ်ာ့က်သြားေလၿပ္ီ ။ ေနာက္က လိုက္လာသည့္ ကား သည္ အရွိန္ေလ်ာ့က်သြားတာကို သတိျပဳမိဟန္ သူ႔ ကားေဘးမွ ေျဖးညႇင္းစြာ ေက်ာ္တတ္ၿပီးေနာက္ သူ႔ကားေရွ႕သို႔ ပိတ္ရပ္ ေလ၏

ကားအမဲေပၚမွ သူ႔ကားထံ လွမ္းၾကည့္ေနသည့္ ထိုလူအား Baekhyun နင့္နဲစြာ ေငးၾကည့္ေနမိသည္ ။ ထိုသူကေတာ့ သူ ဘာဆက္လုပ္မလဲ သိခ်င္ေနသည့္ဟန္ ကားေပၚမွ ၾကည့္ေနသည္ ။

သက္ျပင္း အထပ္ထပ္ခ်ၿပီးသည့္ေနာက္ သူ ကားေပၚက လူကို ရဲတင္းစြာ ခပ္ရြဲ႕ရြဲ႕ ျပံဳးျပလိုက္သည္ ။

ကၽြန္ေတာ့ ဘဝတခုလံုး ခင္ဗ်ားကို ေၾကာက္လာခဲ့တာ ။

သူ ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္မိ၏

ကၽြန္ေတာ္ တခ်ိန္လံုး ခင္ဗ်ားကို ေမာ္ေတာင္

မၾကည့္ရဲတဲ့ထိ ခင္ဗ်ား ေၾကာက္လာခဲ့တာ

ခင္ဗ်ားကို ေသေအာင္ ေၾကာက္ရြံေနခဲ့တာ

သူ႔အသံတခ်ဳိ့ တုန္ရီေန၏

အ..အခု ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို မေၾကာက္ေတာ့ဘူး

ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘူး

အခု က..ကၽြန္ေတာ္ ...

နႈတ္ ခမ္းဝ က စကားသံအခ်ိဳ႕က ပိတ္ဆို႔ျခင္းခံထားရသည့္ႏွယ္.. ေထ့ေငါ့ စြာ အစီေငါမတည့္ ။သူ႔ စိတ္ အစဥ္တြင္ ကိန္းေအာင္းေနေသးသည့္ ေၾကာက္စိတ္အနည္းငယ္က သူ႔ကို ပိတ္ပင္တားစီးေနေသးသည္။

နာက်င္စြာျဖင့္ က်လာသည့္ မ်က္ရည္ေတြကို သူ ခါးခါးသီးသီး ဖယ္သုတ္ပစ္လိုက္ရင္း တုန္ရီေနသည့္ နႈတ္ခါးပါးမ်ားျဖင့္ သူ မာန္တင္းလိုက္သည္ ။ လႈိက္ခနဲ တတ္လာသည့္ အလိုမက်မႈ႕ တစံုတစ္ရာကို သူ႔ ကို နာက်င္ရာမွ ေဒါသမ်ားသို႔ ေျပာင္းပစ္ရန္ တြန္းအားေပးနသည္ ။

ေဂ်ာင္ ပိတ္႐ိုက္ခံရသည့္ ေခြးသည္လဲ ျပန္ကိုက္တတ္သလို

ဖိႏွိပ္ျခင္း ခံရပါမ်ားသည့္ သူ႔

စိတ္အစံုသည္လည္း အစိုးမရေတာ့..

ဟုန္းဟုန္း ထ ေနသည့္ ေဒါသ အရွိန္ႏွင့္အတူ

သူ႔ မ်က္ဝန္းမ်ားသည္ မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္မတတ္

သူ မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ နာက်င္စြာ ေအာ္ေျပာမိသည္ ။

" ငါ မင္း ကို လံုးဝ မေၾကာက္ ဘူးးး !!!! "

ၿခိမ့္သည္းသြားေသာ မိုးၿခိမ့္သံႏွင့္ အတူ သူ႔ ေအာ္ျမည္သံက လည္း ပဲ့တင္ထပ္မတတ္ ။ တၿပိဳင္နက္ လႈပ္ရွားမိတဲ့ သူ႔ေျခေထာက္အစံုက ကားကို အရွိန္ျပင္းစြာ ေမာင္းထြက္ ေစသည္

ဝုန္းခနဲ အရွိန္ျဖင့္ ေဆာင့္ထြက္လာေသာ ကားငယ္ ကို chanyeol မလႈပ္မယွက္ျဖင့္ ၾကည့္ေန၏

ခပ္လွမ္းလွမ္း က ကားငယ္က သူ႔ထံ ဦးတည္ လာေနသည္ကို သိရက္ႏွင့္ပင္.. သူ ထြက္မေျပး ။

သူ ေအးစက္စြာျဖင့္သာ ျပံဳးေနေလသည္ ။

ေကာင္းတယ္ Baekhyun..

မင္း လုပ္သမွ် ထဲမွာ ဒီ ေရြးခ်ယ္မႈ႕က

မင္းအတြက္ အမွန္ကန္ဆံုးပဲ...

...

က်ယ္ေလာင္ ေသာ ျမည္သံ တခုက

ေကာင္းကင္ယံသို႔ ၿခိမ့္သဲ သြားေစသည္

တခ်ိန္ထဲမွာပင္ အမဲေရာင္ ကားနက္ သည္ အတိုက္ခံ ရသည့္ အရွိန္ျဖင့္ အေဝးသို႔ လြင့္စင္သြားသလို..

ေျပးတိုက္ခဲ့သည့္ ကားငယ္ေလးသည္လဲ

မီးခိုး အလႈိင္လႈိင္ ထကာ ပ်က္စီး သြားရေခ်ၿပီ ။

ကားႏွစ္စီးထဲက သူတို႔ အဖို႔ ျမဴႏွင္းမ်ားၾကား

လူသူမရွိသည့္ လမ္းမ ေပၚတြင္

ကယ္မည့္သူ ကင္းမဲ့စြာ အသက္ရွင္ဖို႔အခြင့္လမ္းမွာ

မရွိသေလာက္ကို ရွားပါးလို႔ေနေပလိမ့္မည္ ။

.......

စကားသံကို ကြားသည်နှင့် Sehun

မတ်တပ် ထရပ်လိုက်မိသည်။

" လူနာတစ်ယောက်လုံး ထွက်ပြေးတာတောင်

မင်းတို့ သူ့ကို မတားဘူးလား.. မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြလဲ

ဘာလို့ ထွက်သွားခွင့်ပြုရတာလဲ "

Sehun ရဲ့ အော်သံက ကျယ်လောင်သွားသည်

ကော်ဖီ ဆိုင်ထဲက လူအချို့က သူ့ကို လှည့်ကြည့်လာကြသည့်တိုင် သူ ဂရုမစိုက်နိုင်သေး..။

သူ့ရင်ထဲမှာ အပူမီးမြိုက်နေချေပြီ

တဖက်မှ လက်ထောက်ဆရာဝန်သည်လဲ

စကားပင် နှစ်လုံးကွဲအောင် မပြောသည့် ဆရာဖြစ်သူက ဒေါသတကြီး အော်ငေါက်နေပြီမို့ ကြောက်ရွံနေပြီဖြစ်သည်

" က..ကျွန်တော်တို့ တားတယ် Doctor..

သူက တားတဲ့လူ အကုန်လုံးကို ရန်မူခဲ့တာ

ကျွန်တော်တို့လည်း မေ့ဆေးပေးထားတယ်ဆိုတော့ ချက်ချင်းသတိမရလောက်ဘူး ဆိုပြီး ပေါ့လျော့ခဲ့မိတာ

သူ့ကို တားတဲ့ ဆရာဝန်တယောက်ကိုတောင် ဘေးမှာ ရှိတဲ့ အ..အပ် နဲ့ ထိုးစိုက်ပြီး သောင်းကျန်းတော့ ဘယ်သူမှ အနားမကပ်ရဲကြတော့ဘူး.. အဲ့ တာပြီးတော့ သူ ထွက်ပြေးသွားတာပဲ.. ကျွန်တော်တို့ နောက်ကလိုက်တော့ မမှီတော့ဘူး

သူ့ကို အရိပ်ယောင်တောင် ရှာမတွေ့တာဘူး..

အ..အဲ့တာနဲ့ ကျွန်တော် လည်း d..doctor ကို.. "

လက်ထောက် ရဲ့ ပြောဆိုပုံအရ သူတို့ အမှားလည်း

မဟုတ်တာမို့ Sehun မျက်ရိုးကိုသာ

ခက်ပြင်းပြင်းဖိထားလိုက်ရသည်။

သူကိုယ်တိုင်လဲ သိပါသည်..။

သူ့ လက်ထောက်တွေက ဒီလောက် ညံဖျင်းတဲ့ သူတွေတော့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ.. ဒီကိစ္စက လက်ထောက်တွေ ညံ့ဖျင်းလို့မဟုတ်ပဲ Chanyeol ကိုယ်တိုင်ကိုက ဆိုးသွမ်းလွန်း နေတာကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။