ေဟာင္းေလာင္းပြင့္ေနေသာ အိမ္တံခါးႏွင့္အတူ

မူမမွန္ေသာ အိမ္အေျခေနေၾကာင့္

အပ်က္စီးမ်ားျဖင့္ ႐ွဳပ္ပြေနတဲ့

အေပၚထပ္ သို႔

သူ ေျပးတက္ သြားမိ၏..။

ကြဲေၾကေနေသာ ဖန္ကြဲစ မ်ားက

သူ႔ အေတြးမ်ားကို ေရာက္ယွက္ခက္သြားေစသည္..

Omma..

တစ္အိမ္လံုး တြင္ Omma ကိုရွာလို႔မေတြ႕..။

သူေဆးရံုကို ထြက္သြားတုန္းက အခန္းထဲမွာ

အိပ္ရင္း က်န္ခဲ့တဲ့ Omma က

ဘယ္ကို ေရာက္သြားရတာလဲ..။

သူ ႏွလံုးအိမ္မ်ား လႈပ္ရွားသြားေလသည္

ဟိုလူ.. ဟိုလူ က Omma ကို..

ဖ်တ္ခနဲ ဝင္လာတဲ့ အေတြးတခုနဲ႔ အတူ

သူ လက္သီးကို က်စ္ေနေအာင္ ဆုတ္ထားမိ၏

ဒါ.. ဒီလူ သက္သက္ ယုတ္မာတာ..

ေဆးရံုအႏွံ႕ Appa ကို ရွာေပမယ့္

အရိပ္ေယာင္ေတာင္ မေတြ႕ရထဲက

တခုခုမွားေနၿပီ ဆိုတာ သူရိပ္မိခဲ့တာ..။

ခံစားမိေသာ မေကာင္းတဲ့ အေငြ႕သက္ေၾကာင့္

သူ အိမ္ကို ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျပးလာခဲ့တာ..

ထင္တဲ့အတိုင္းပင္..

ဟို လူယုတ္မာက သူတို႔ ေမာင္ႏွမရဲ႕

ယံုၾကည္မႈ႕ကို ေကာင္းစြာ အသံုးခ်သြားေလၿပီ

ပူရွိန္းတတ္ေနတဲ့ အပူေငြ႕ကို

ကိုယ္တိုင္က ျပန္ခံစားမိေနသည္..

Omma ကို ျပန္ရွာေတြ႕မွ ျဖစ္မယ္.. ဆိုတဲ့ အသိက

သူ႔ ေခါင္းကို အဆက္မျပတ္ ႐ိုက္ခတ္ေနသည္

" Chanyeol "

ေခၚသံေၾကာင့္ ဆက္ခနဲ သူ လွည့္ၾကည့္မိ၏

မ်က္ရည္ဝဲေနေသာ Noona က

အခန္း တစ္ခုကို ၫႊန္ျပေနတယ္..။

လ်င္ျမန္စြာ အခန္းထဲသို႔ သူ သြားမိေတာ့..

အခန္းထဲမွာ အျဖဴေရာင္ လိုက္ကာ

မ်ားက ခပ္လႊလႊရယ္..။

ေခါင္းရင္းက ကြဲေနေသာ ပန္းအိုး ႏွင့္အတူ..

အခန္း အႏွံ႕မွာ ျပန္႔ႀကဲေနတဲ့ အဝတ္မ်ား

သူ႔ လက္ဖ်ားမ်ား ေအးစက္သြားခဲ့သည္။

ခဲေရာင္ အေဖ်ာ့ကို ခင္းထားေသာ

ႏွစ္ေယာက္အိပ္ ကုတင္ေပၚတြင္

ႀကီးမားတဲ့ ေသြးကြက္ႀကီးက ထင္ထင္ရွားရွား..။

သူ႔ ကမာ႓ႀကီး တခုလံုး ၿငိမ္သက္သြားသလို

သူ ရပ္တန္႔ေနမိ၏..။

ဒါ ဘာေတြလဲ..

ကုတင္ ေခါင္းရင္းက လက္သည္း ျခစ္ရာေတြ..

ကုတင္ေဘးမွာ က်ေနတဲ့ ေသြးစေတြ..

သူသည္ အေျဖမွန္ကို သိရက္နဲ႔ ဇြတ္ျငင္းေနမိ၏

ဆယ္ေက်ာ္သက္ ေယာက်ာ္းေလးတေယာက္အတြက္

ဒါဟာ ဘယ္လို အေျခေနလဲဆိုတာ

ျမင္တာနဲ႔ သူ သေဘာေပါက္သည္..။

သို႔ေပမယ့္.. လက္ခံႏိုင္ဖို႔ ခက္ခဲလြန္းသည္။

တံုးအလြန္းခဲ့တဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုယ္ ေတြးမိေတာ့

တင္းၾကပ္လာေသာ ရင္ဘတ္ေၾကာင့္

ျမင္ေနရတဲ့ အိပ္ယာခင္းမ်ားကို

ဆြဲျဖဳတ္ဖ်က္ဆီးမိ၏

မဟုတ္ဘူး..

မင္း ျမင္ေနတာေတြက အမွန္ေတြ မဟုတ္ဘူး Chanyeol..

သူ မ်က္လံုးမ်ား ျပာလာသည္

အသက္႐ွဴသံမ်ား ျပင္းလာသည္

သူ ယူၾကံဳးမရစြာ မ်က္ရည္က်မိ၏

အမွန္တရားေတြကို ျငင္းဆန္ဖို႔

သူ သက္မဲ ဝတၱဳေတြေပၚမွာ အျပစ္ပံုခ်မိ၏

ဒီ အခင္း..

ဒီ လိုက္ကာ..

ဒီ ကုတင္..

ေနာက္ၿပီး ဒီ အခန္း..

Appa နဲ႔ Omma တို႔ရဲ႕ အခန္းမို႔

သူ အရင္က ႏွစ္သက္ခဲ့ေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာ

အရာအားလံုးကို ပ်က္စီး မီးရွိဳ႕ပစ္ခ်င္စိတ္သာရွိသည္

ဒါေတြ အားလံုးက ပ်က္စီး

ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွကို ျဖစ္မည္

ျမင္ျမင္သမွ် ကို ဖ်က္စီးပစ္ေနတဲ့

သူ႔ကို Noona က အတင္းတားေနသည္

အသံ တခ်က္ မထြက္ပဲ သူ႔ကို ဖက္ရင္း

Noona ငိုေနရွာသည္..။

"Omma ကို အရင္ရွာရေအာင္လား ေမာင္ေလးရယ္..

Noona တို႔ Omma ကို အရင္ရွာရေအာင္ေလ ေနာ္ "

ငိုသံ ျဖင့္ ေျပာလာေသာ Noona ပံုစံေၾကာင့္

သူ႔ ရင္ဘတ္တခုလံုး မီးၿမိဳက္ခံထားရသလို

ပို၍ ပင္ နာက်င္လာရသည္..။

သူ ဘာေၾကာင့္ မတားဆီႏိုင္လိုက္ရတာလဲ..

ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို သာ အထပ္ထပ္ျပန္ေမးေနမိသည္

သူသည္ အလိမ္ခံရျခင္းအတြက္ ခံရခက္စြာ

အံတင္းတင္းႀကိတ္ထားမိသည္

နာက်င္ေနရင္ေတာင္ Noona ေရွ႕မွာေတာ့

မာေက်ာျပဖို႔ လိုတယ္..

ငို ေနေသာ Noona ရဲ႕ မ်က္ဝန္းေတြ ကို

စိုက္ၾကည့္ရင္း သူ အားေပးမိ၏

" အင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ Omma ကို ရွာရေအာင္ေနာ္ Noona"

မ်က္ရည္မ်ားကို ဖယ္ပစ္ရင္း

Noona ေခါင္းညိမ့္ျပေလသည္

ထိုေနာက္တြင္ Noona က အေပၚထပ္တြင္

ရွိသမွ် အခန္းကုန္ လိုက္ဖြင့္ရွာေလ၏

သူ သည္လဲ ေအာက္ထပ္တြင္

ရွာရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္

သူ ေအာက္ထပ္မွာ ရွာေနတုန္း

အေပၚထပ္မွ Noona ရဲ႕ ေအာ္သံေၾကာင့္

သူ အေပၚထပ္သို႔ အေျပးသြားမိ၏

"Omma တံခါးဖြင့္ေပးပါ Omma "

အေပၚထပ္ေရာက္ေတာ့ Noona က

စတိုခန္း တခုေရွ႕တြင္ ငိုေလသည္

အနားေရာက္လာတဲ့ သူ႔ကို ျမင္ေတာ့..

"Chanyeol.. Omma အထဲမွာ ရွိေနတယ္..

အခန္းေရွ႕မွာ ေသြးစက္ေတြေတြ႕တယ္..

သူ အခန္းထဲမွာ ရွိရက္နဲ႔ တံခါးမဖြင့္ေပးဘူး..

အထဲမွာ တခုခုျဖစ္ေနလို႔လား မသိဘူး..

တံခါးဖြင့္ေပးပါ Omma.. သမီးတို႔ကို တံခါးဖြင့္ေပးပါ.."

သူ႔ကို ရွင္းျပရင္း အခန္းတံခါးကို

အဆက္မျပတ္ ထုေနသည့္ Noona ..

သူသည္ လည္း ခႏၶာကိုယ္ကို သံုး၍

ထိုတံခါးကို ပြင့္သြားေစရန္ အားကုန္

တိုက္ ဖြင့္ေနမိသည္..။

သို႔ေသာ္.. ခိုင္ခံ႔လြန္းတဲ့ ကၽြန္းတံခါးက

နည္းနည္းေလးမွ ကို မလႈပ္..။

"Noona.. ဒီအခန္းကို ဖြင့္လို႔ရတဲ့ ေသာ့မရွိဘူးလား"

သူ အေတြးဝင္ေတာ့ Noona က ေခါင္းခါျပ၏

"တစ္အိမ္လံုးက ေသာ့မွန္သမွ်က Appa ဆီမွာပဲ ရွိတာ..Noona လက္ထဲက ေသာ့က

ပင္မ တံခါးနဲ႔ ျခံတံခါးပဲ ဖြင့္လို႔ရတာ.."

ဘာမွ မတတ္ႏိုင္တဲ့အဆံုး..

သူ ေဒါသ ႏွင့္အတူ တံခါးကို ထုပစ္ေနမိ၏

Appa ဘယ္မွာလဲဗ်ာ.. အျမန္ ျပန္လာပါေတာ့..။

သူ႔ ရင္ဘတ္ တခုလံုး ဆြဲစုတ္ခံထားရသလို

တင္းၾကပ္လာရသည္..။

အထဲမွာ ရွိေနတဲ့ Omma ကို အခ်ိန္မွီ ကယ္ဖို႔လိုမွန္း

သူ ေသခ်ာေပါက္သိေနရက္ႏွင့္

တံခါးပိတ္ထားတာေၾကာင့္

သူ ကယ္လို႔ မရျဖစ္ေနသည္..။

အခ်ိန္ ေနာက္က် သြားရင္ ဆိုသည့္

အျဖစ္ကို သူ ေတြးရင္း ရင္ပူလာရသည္..။

"Omma.. ေက်းဇူးျပဳၿပီး သမီးတို႔ကို တံခါးေလးေတာ့ ဖြင့္ေပးပါ Omma ရယ္ သမီး စိတ္ပူလို႔ပါ.. တံခါးေလးေတာ့ ဖြင့္ေပးပါ ေတာင္းပန္ပါတယ္.."

ဘာမွ လုပ္မရတဲ့ အဆံုး တံခါးေရွ႕မွာ

က်ံဳ႕က်ံဳ႕ေလး ထိုင္ရင္း ေတာင္းဆိုေနတဲ့

Noona ရဲ႕ ငိုသံေတြက

သူ႔အတြက္ ဆိုးဝါးလြန္း၏..

တခါမွ မမက္ခဲ့ဖူးေသာ အိမ္မက္ဆိုးတခုလို

သူ႔ အာရံု အႏွံျပားကို ေျခာက္လန္႔ေနတယ္..

ေနာက္ ျဖစ္လာမယ့္ ကိစၥကို စဥ္းစားမိေတာ့

သူသည္ အသက္ရွဴဖို႔ပင္ ခဲယဥ္းလာသလို..။

႐ုတ္တရက္

စိတ္ထဲေပၚရာ လုပ္မိတဲ့ အလုပ္က

ေဘးက ခံုတခုကို ဆြဲယူရင္း..

အခန္း တံခါးကို ဖ်က္စီးျခင္းသာ..။

မျဖစ္ႏိုင္မွန္းသိေသာ္လည္း

သူ အသိစိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္၍မရ..။

သူ႔ရင္ဘတ္ တခုလံုး ပူေလာင္ေနရသည္

Noona တားေနသည့္ၾကားမွ

သူ တံခါးကို အဆက္မျပတ္

မရပ္မနား ဖ်က္စီးေနမိတယ္..။

ပူေလာင္ေနသည့္သူ႔ကို

ေဒါသတို႔က အေမွာင္ဖံုးေလၿပီ။

" သား.."

ျပာေဝေနတဲ့ မ်က္လံုးတို႔က အလင္းေရာင္မဲ့ခ်ိန္

ၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံေၾကာင့္ သူ လွည့္ၾကည့္မိသည္

Omma ေသခ်ာျပင္ေပးလိုက္ေသာ

အျဖဴေရာင္ အေနာက္တိုင္းဝတ္စံုကို

အဆင္ေျပသလို နက္ခ္တိုင္ျဖဳတ္၍

ဝတ္ဆင္ထားေသာ Appa..

အိမ္က ထြက္သြားတုန္းကလို သန္႔ျပန္မေနပဲ..

အနည္းငယ္ ပင္ပန္းေနသည့္ပံု ေပၚသည္

ခံုကို ကိုင္လ်က္ႏွင့္ ႐ုန္းရင္းဆံခတ္ ျဖစ္ေနသည့္

သူတို႔ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ၾကား

ေရျဖင့္ ေလာင္းခ်ခံရေသာ မီးေတာက္ေလးသဖြယ္

Appa ရဲ႕ အသံက ၿငိမ္သက္သြားေစခဲ့သည္..။

" မင္းတို႔ Omma ေရာ.. သားတို႔ "

ေမာဟိုက္ေနပံုရေသာ Appa..

ဝတ္ဆင္ထားေသာ အျဖဴေရာင္ အက်ႌေပၚတြင္

မိုးေရ စက္တခ်ိဳ႕က လည္း စိုရႊဲလ်က္..။

မိုးေရထဲမွာ ထီးမပါပဲ ေျပးလာခဲ့ပံုရသည္။

" Omma.. ဒီ အခန္းထဲမွာ ရွိေနတယ္ Appa

အထဲမွာ တခုခုျဖစ္ေနလားမသိဘူး..

သမီးတို႔ကို တံခါးမဖြင့္ေပးဘူး."

" Appa ကားထဲမွာ ေသာ့ဗူးရွိတယ္.. အဲ့ထဲက ေရႊေရာင္ လက္ကိုင္နဲ႔ ေသာ့ကို ယူခဲ့သမီး.."

Appa.. ရဲ႕ စကားသံ အဆံုး Noona က

ေအာက္ထပ္ကို ေျပးဆင္းသြား၏..။

တိတ္ဆိတ္သြားေသာ အေျခေနတြင္

အေပၚထပ္၌ Appa ႏွင့္ သူ ႏွစ္ေယာက္သာ

က်န္ခဲ့သည္

ပတ္ဝန္းက်င္သည္ ခ်မ္းစိမ့္သည္ထပ္

ေအးစက္သည့္ အေနထားသို႔ ေရာက္ေနသလို..

တကယ္ဆို Appa က တခုခုကို ေမးသင့္တယ္မဟုတ္လား

အခုမွ ေရာက္လာတဲ့ Appa က

ဘယ္သူ႔ဆီက သတင္းၾကားလို႔

သူတို႔ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥေတြကို ႀကိဳသိေနရတာလဲ..

အခုျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥေတြကို Appa ကို

ဘယ္သူက ေျပာျပခဲ့တာလဲ

သူသည္ အခုမွ ေပၚလာ ေသာ Appa ကို

စကား တခြန္းမွ မေျပာသည္ထိ

ၿငိမ္သက္ေနမိ၏..

" သား Appa ကို ေမးစရာရွိေနလား.."

သူ႔ကို နားလည္လြန္းတဲ့ Appa က

သူ႔ စိတ္ကို သေဘာေပါက္စြာ ေမးလာခဲ့သည္

"သား Appa ကို တခုခုေမးခ်င္ေနမွန္း Appa သိတယ္..

ေမးပါ.. Appa ေျဖခြင့္ရွိတုန္း အကုန္ေျဖေပးမယ္"

*ေျဖခြင့္ရွိတုန္း ဆိုေသာ စကားက

သူ႔ အေတြးမ်ားကို နစ္မြန္းသြားေစခဲ့သည္..။

သူ႔အား ေငးၾကည့္ေနသည့္

Appa မ်က္ဝန္းမ်ားက အေရာင္မွိန္းလြန္းခဲ့သည္

" ဒီမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥေတြကို Appa ဆီ

ဘယ္သူက အသိေပးခဲ့တာလဲ"

ျပတ္ေတာက္သြားတဲ့ စကားသံက

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား

ေအးစက္သြားေစျပန္တယ္..

သူ႔အားၾကည့္ေနတဲ့ Appa မ်က္လံုးေတြက

မသိမသာ ငိုက္စိုက္က်သြားခဲ့တယ္..။

"Appa.. အဲ့လူနဲ႔ အေစာ ထဲက သိေနခဲ့တာလား "

အရာအားလံုးက ဗလာနတၱိ..။

ေမးခြန္းေတြ ထပ္ခဲ့ေပမယ့္ ေျဖဆိုမယ့္သူက

အင္အားခ်ိနဲ႔စြာ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့သည္..

သူ နႈတ္ခမ္းမ်ား ေအးစက္လို႔ လာခဲ့၏

လက္ခံထားရတဲ့ အမွန္တရားတခုကို

သူ နာက်င္မိလာသည္..

*သူ သိပ္ကို ယံုၾကည္တဲ့ Appa က

ဆိုတဲ့ အေတြးက အထပ္ထပ္..။

သူ႔ ယံုၾကည္မႈ႕ေတြကအားလံုးက

"Appa ေတာင္းပန္ပါတယ္ " ဆိုတဲ့

စကားတခြန္းေအာက္မွာ

အစရွာမရတဲ့ထိ ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္သြားရတယ္

ေသခ်ာ တာက သူ နာက်င္ရ၏

ပါးျပင္ေပၚသို႔ စီးက်လာတဲ့ မ်က္ရည္ပူမ်ားႏွင့္အတူ

စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း သူ႔ အသံမ်ား တိမ္ေကာသြားခဲ့သည္

သူ ေမးစရာ ေမးခြန္းမ်ားမရွိေတာ့..။

မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဖို႔ သတၱိအားနည္းေနသည့္

Appa အတြက္ သူကပဲ အလိုက္သိစြာ

အၾကည့္လႊဲေပးလိုက္မိသည္..။

ဒါက သူ႔အတြက္ေတာ့..

ပထမဆံုး အႀကိမ္ ဖခင္ အေပၚ

စိတ္နာ မိျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္..။

" Appa.. ေသာ့ ရၿပီ "

ေျပးတတ္လာေသာ Noona ႏွင့္အတူ

သူမ လက္ထဲက ေရႊေရာင္ ေသာ့ေလးက

တလက္လက္.

တံခါးဖြင့္ခါနီး Noona က

အားယူသည့္ဟန္ သူ႔ကို လွည့္ၾကည့္လာ၏

တံခါးဖြင့္ရသည့္ အလုပ္ေလးကိုေတာင္

သူမ ေခၽြးျပန္သည္ထိ ႀကိဳးစားေနရ၏

တဆက္ဆက္တုန္ေနေသာ လက္မ်ားအရ

သူမလည္း တစံုတခုကို ေၾကာက္ရြံေနပံုေပၚသည္

သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ..

ခပ္တိုးတိုးျမည္သံႏွင့္အတူ

ပြင့္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ တံခါးငယ္ေလး..။

စိုးရိမ္ျခင္း မ်ားစြာႏွင့္အတူ

အထဲမွာ ရွိေနသည့္ Omma ကို

သူ ၾကည့္လိုက္မိသည္...။

အလင္းေရာင္ မရွိေသာ အခန္းေလးထဲတြင္

အျဖဴေရာင္ေႂကြျပားမ်ားခင္းထားသည္။

ထိုအခန္း ေလးရဲ႕ ေထာင့္ တစ္ေနရာမွာ

Omma က ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထိုင္ေနေလသည္..။

ဝတ္ဆင္ထားေသာ အျဖဴေရာင္ ဂါဝန္အရွည္သည္လဲ

ေသြးမ်ား ေပက်ံကာ ညစ္ပတ္ေနေလသည္..။

စိုးရိမ္ တႀကီး ေခၚသံႏွင့္အတူ Appa က

သူမ အနားသို႔ ေျပးသြားခဲ့သည္။

ေပ်ာ့ေခြေနေသာ Omma ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို

Appa ခပ္ဖြဖြဆြဲယူရင္း....

ရင္ခြင္ထဲထည့္၍ တဆာဆာ ေခၚေနေပမယ့္

Omma က တုန္႔ျပန္ျခင္း တခုမရွိ

ၿငိမ္သက္စြာနဲ႔ပင္

Appa ရင္ခြင္ထဲတြင္ လဲေလ်ာင္းေနေလသည္။

ၿပဲ ေနေသာ အက်ႌ အပိုင္းစမ်ားႏွင့္

႐ွဳပ္ေထြးေနေသာ ဆံပင္မ်ားကို Appa က

ခပ္ဖြဖြ သပ္ေပးေလသည္။

ထိုစဥ္.. သူ႔ ေျခေထာက္နားသို႔ က်လာေသာ

အျဖဴေရာင္ အိပ္ေဆးမ်ား..

ေျခေထာက္နားက ေဆးလံုးေလးေတြရဲ႕

လားရာ ကိုၾကည့္မိေတာ့ Omma လက္ထဲက

အဖံုးပြင့္ေနသည့္ ေဆးဗူးထဲကပင္..

ဒ..ဒါ ဒါေတြက..?

ဉာဏ္မမွီ ေတာ့သည့္ အခိုက္တန္႔တြင္

မ်က္စိမ်ားျပာေဝ၍ လာခဲ့ရသည္

Noona ရဲ႕ ငိုသံက ထပ္မံ၍ ေပၚလာခဲ့ေခ်ၿပီ..။

မလႈပ္မယွက္ ျဖင့္ ေတာင့္ေနၿပီ ျဖစ္ေသာ

Omma ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို Appa က

ရင္ခြင္ထဲတြင္ ျမဳပ္ေနသည္ထိ ဖက္ထားသည္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ သေဘာေပါက္သြားခဲ့ပါၿပီ..။

အရွက္ေၾကာက္ ႀကီးလြန္းတဲ့ Omma က

သူၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ဆိုးေတြကို လက္မခံႏိုင္လို႔

ေလာကႀကီးကေန ထြက္ခြာဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္ဆိုတာ..။

နာက်င္စ ျပဳေနသည့္ ႏွလံုးသားက

အသက္႐ွဴဖို႔ ခက္ခဲစြာ

ပို၍ ဆိုးရြားလာခဲ့သည္..။

သူ Appa ရင္ခြင္ထဲက သူမရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုသာ

အံႀကိတ္ရင္း ေငးၾကည့္ေနခဲ့သည္..။

ျဖဴျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ မ်က္ႏွာေလးသည္

မာန္မာမရွိ ေအးခ်မ္းလြန္းလွသည္။

ေသြးမရွိေတာ့သည့္ သူမရဲ႕ နႈတ္ခမ္းပါးမ်ားက

ေျခာက္ေသြးလ်က္..

မေသခင္ ႏွိပ္စက္ ႐ိုက္ႏွက္ခံထားရေသးပံုရသည္..

မ်က္လံုးတဝိုက္.. လက္ေမာင္းႏွင့္

တံေတာင္ဆစ္တို႔မွာ ညိဳမဲစြဲ လ်က္...

မ်က္ႏွာ တျခမ္းကလည္း ႐ိုက္ခံထားရတာေၾကာင့္

ေယာင္ကိုင္းေနေသးသည္။

ဒီ ခႏၶာကိုယ္ေလးက မေသခင္တုန္းက

ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဒုကၡေတြ ခံခဲ့ရရွာမလဲ..

Appa မွာေတာ့ ခ်စ္လြန္းလို႔ မထိရက္မကိုင္ရက္ျဖင့္

တယုတယ ထားခဲ့တဲ့ ဒီ ခႏၶာကိုယ္ေလး..

ဒီလို ဒဏ္ရာ ေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ရေတာ့

Appa ဘယ္ေလာက္ေတာင္ နာက်င္ေနလိုက္မလဲ..

ထို အေတြးမ်ိဳးဝင္မိေတာ့ ဘယ္ဘက္ရင္အံု

ဆစ္ခနဲ စူးေအာင့္လာေခ်သည္..။

အနည္းငယ္ ပြေနေသာ ဆံပင္မ်ားကို

Appa က ခပ္ဖြဖြသပ္ေပးေတာ့

သူမရဲ႕ ေခါင္းက Appa ပခံုးေပၚသို႔

ျပဳတ္က်လာခဲ့သည္

သူမရဲ႕ လက္ျဖဴျဖဴေလးကို Appa

တင္းၾကပ္ေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားေလသည္

ေဆးပုလင္းကို တင္းၾကပ္စြာ

ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ သူမရဲ႕ လက္ေတြလဲ

အားေပ်ာ့သြားခဲ့ေလၿပီ..။

မၿငိဳးေသာ ပန္းေလး သဖြယ္

Appa ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲတြင္

သူမ စိတ္ခ်စြာျဖင့္ အနားယူသြားခဲ့ေခ်ၿပီ..။

ၿငိမ္သက္သြားေသာသူမခႏၶာကိုယ္ေလးနဲ႔အတူ

သူ႔ကမာ႓လည္းတိတ္တဆိတ္ပ်က္သြန္းခဲ့ရေလသည္

ဟောင်းလောင်းပွင့်နေသော အိမ်တံခါးနှင့်အတူ

မူမမှန်သော အိမ်အခြေနေကြောင့်

အပျက်စီးများဖြင့် ရှုပ်ပွနေတဲ့

အပေါ်ထပ် သို့

သူ ပြေးတက် သွားမိ၏..။

ကွဲကြေနေသော ဖန်ကွဲစ များက

သူ့ အတွေးများကို ရောက်ယှက်ခက်သွားစေသည်..

Omma..

တစ်အိမ်လုံး တွင် Omma ကိုရှာလို့မတွေ့..။

သူဆေးရုံကို ထွက်သွားတုန်းက အခန်းထဲမှာ

အိပ်ရင်း ကျန်ခဲ့တဲ့ Omma က

ဘယ်ကို ရောက်သွားရတာလဲ..။

သူ နှလုံးအိမ်များ လှုပ်ရှားသွားလေသည်

ဟိုလူ.. ဟိုလူ က Omma ကို..

ဖျတ်ခနဲ ဝင်လာတဲ့ အတွေးတခုနဲ့ အတူ

သူ လက်သီးကို ကျစ်နေအောင် ဆုတ်ထားမိ၏

ဒါ.. ဒီလူ သက်သက် ယုတ်မာတာ..

ဆေးရုံအနှံ့ Appa ကို ရှာပေမယ့်

အရိပ်ယောင်တောင် မတွေ့ရထဲက

တခုခုမှားနေပြီ ဆိုတာ သူရိပ်မိခဲ့တာ..။

ခံစားမိသော မကောင်းတဲ့ အငွေ့သက်ကြောင့်

သူ အိမ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ပြေးလာခဲ့တာ..

ထင်တဲ့အတိုင်းပင်..

ဟို လူယုတ်မာက သူတို့ မောင်နှမရဲ့

ယုံကြည်မှု့ကို ကောင်းစွာ အသုံးချသွားလေပြီ

ပူရှိန်းတတ်နေတဲ့ အပူငွေ့ကို

ကိုယ်တိုင်က ပြန်ခံစားမိနေသည်..

Omma ကို ပြန်ရှာတွေ့မှ ဖြစ်မယ်.. ဆိုတဲ့ အသိက

သူ့ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေသည်

" Chanyeol "

ခေါ်သံကြောင့် ဆက်ခနဲ သူ လှည့်ကြည့်မိ၏

မျက်ရည်ဝဲနေသော Noona က

အခန်း တစ်ခုကို ညွှန်ပြနေတယ်..။

လျင်မြန်စွာ အခန်းထဲသို့ သူ သွားမိတော့..

အခန်းထဲမှာ အဖြူရောင် လိုက်ကာ

များက ခပ်လွှလွှရယ်..။

ခေါင်းရင်းက ကွဲနေသော ပန်းအိုး နှင့်အတူ..

အခန်း အနှံ့မှာ ပြန့်ကြဲနေတဲ့ အဝတ်များ

သူ့ လက်ဖျားများ အေးစက်သွားခဲ့သည်။

ခဲရောင် အဖျော့ကို ခင်းထားသော

နှစ်ယောက်အိပ် ကုတင်ပေါ်တွင်

ကြီးမားတဲ့ သွေးကွက်ကြီးက ထင်ထင်ရှားရှား..။

သူ့ ကမာ႓ကြီး တခုလုံး ငြိမ်သက်သွားသလို

သူ ရပ်တန့်နေမိ၏..။

ဒါ ဘာတွေလဲ..

ကုတင် ခေါင်းရင်းက လက်သည်း ခြစ်ရာတွေ..

ကုတင်ဘေးမှာ ကျနေတဲ့ သွေးစတွေ..

သူသည် အဖြေမှန်ကို သိရက်နဲ့ ဇွတ်ငြင်းနေမိ၏

ဆယ်ကျော်သက် ယောကျာ်းလေးတယောက်အတွက်

ဒါဟာ ဘယ်လို အခြေနေလဲဆိုတာ

မြင်တာနဲ့ သူ သဘောပေါက်သည်..။

သို့ပေမယ့်.. လက်ခံနိုင်ဖို့ ခက်ခဲလွန်းသည်။

တုံးအလွန်းခဲ့တဲ့ ကိုယ့်အဖြစ်ကိုယ် တွေးမိတော့

တင်းကြပ်လာသော ရင်ဘတ်ကြောင့်

မြင်နေရတဲ့ အိပ်ယာခင်းများကို

ဆွဲဖြုတ်ဖျက်ဆီးမိ၏

မဟုတ်ဘူး..

မင်း မြင်နေတာတွေက အမှန်တွေ မဟုတ်ဘူး Chanyeol..

သူ မျက်လုံးများ ပြာလာသည်

အသက်ရှူသံများ ပြင်းလာသည်

သူ ယူကြုံးမရစွာ မျက်ရည်ကျမိ၏

အမှန်တရားတွေကို ငြင်းဆန်ဖို့

သူ သက်မဲ ဝတ္တုတွေပေါ်မှာ အပြစ်ပုံချမိ၏

ဒီ အခင်း..

ဒီ လိုက်ကာ..

ဒီ ကုတင်..

နောက်ပြီး ဒီ အခန်း..

Appa နဲ့ Omma တို့ရဲ့ အခန်းမို့

သူ အရင်က နှစ်သက်ခဲ့ပေမယ့် ခုချိန်မှာ

အရာအားလုံးကို ပျက်စီး မီးရှို့ပစ်ချင်စိတ်သာရှိသည်

ဒါတွေ အားလုံးက ပျက်စီး

ပျောက်ကွယ်သွားမှကို ဖြစ်မည်

မြင်မြင်သမျှ ကို ဖျက်စီးပစ်နေတဲ့

သူ့ကို Noona က အတင်းတားနေသည်

အသံ တချက် မထွက်ပဲ သူ့ကို ဖက်ရင်း

Noona ငိုနေရှာသည်..။

"Omma ကို အရင်ရှာရအောင်လား မောင်လေးရယ်..

Noona တို့ Omma ကို အရင်ရှာရအောင်လေ နော် "

ငိုသံ ဖြင့် ပြောလာသော Noona ပုံစံကြောင့်

သူ့ ရင်ဘတ်တခုလုံး မီးမြိုက်ခံထားရသလို

ပို၍ ပင် နာကျင်လာရသည်..။

သူ ဘာကြောင့် မတားဆီနိုင်လိုက်ရတာလဲ..

ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို သာ အထပ်ထပ်ပြန်မေးနေမိသည်

သူသည် အလိမ်ခံရခြင်းအတွက် ခံရခက်စွာ

အံတင်းတင်းကြိတ်ထားမိသည်

နာကျင်နေရင်တောင် Noona ရှေ့မှာတော့

မာကျောပြဖို့ လိုတယ်..

ငို နေသော Noona ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ ကို

စိုက်ကြည့်ရင်း သူ အားပေးမိ၏

" အင်း ကျွန်တော်တို့ Omma ကို ရှာရအောင်နော် Noona"

မျက်ရည်များကို ဖယ်ပစ်ရင်း

Noona ခေါင်းညိမ့်ပြလေသည်

ထိုနောက်တွင် Noona က အပေါ်ထပ်တွင်

ရှိသမျှ အခန်းကုန် လိုက်ဖွင့်ရှာလေ၏

သူ သည်လဲ အောက်ထပ်တွင်

ရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်

သူ အောက်ထပ်မှာ ရှာနေတုန်း

အပေါ်ထပ်မှ Noona ရဲ့ အော်သံကြောင့်

သူ အပေါ်ထပ်သို့ အပြေးသွားမိ၏

"Omma တံခါးဖွင့်ပေးပါ Omma "

အပေါ်ထပ်ရောက်တော့ Noona က

စတိုခန်း တခုရှေ့တွင် ငိုလေသည်

အနားရောက်လာတဲ့ သူ့ကို မြင်တော့..

"Chanyeol.. Omma အထဲမှာ ရှိနေတယ်..

အခန်းရှေ့မှာ သွေးစက်တွေတွေ့တယ်..

သူ အခန်းထဲမှာ ရှိရက်နဲ့ တံခါးမဖွင့်ပေးဘူး..

အထဲမှာ တခုခုဖြစ်နေလို့လား မသိဘူး..

တံခါးဖွင့်ပေးပါ Omma.. သမီးတို့ကို တံခါးဖွင့်ပေးပါ.."

သူ့ကို ရှင်းပြရင်း အခန်းတံခါးကို

အဆက်မပြတ် ထုနေသည့် Noona ..

သူသည် လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို သုံး၍

ထိုတံခါးကို ပွင့်သွားစေရန် အားကုန်

တိုက် ဖွင့်နေမိသည်..။

သို့သော်.. ခိုင်ခံ့လွန်းတဲ့ ကျွန်းတံခါးက

နည်းနည်းလေးမှ ကို မလှုပ်..။

"Noona.. ဒီအခန်းကို ဖွင့်လို့ရတဲ့ သော့မရှိဘူးလား"

သူ အတွေးဝင်တော့ Noona က ခေါင်းခါပြ၏

"တစ်အိမ်လုံးက သော့မှန်သမျှက Appa ဆီမှာပဲ ရှိတာ..Noona လက်ထဲက သော့က

ပင်မ တံခါးနဲ့ ခြံတံခါးပဲ ဖွင့်လို့ရတာ.."

ဘာမှ မတတ်နိုင်တဲ့အဆုံး..

သူ ဒေါသ နှင့်အတူ တံခါးကို ထုပစ်နေမိ၏

Appa ဘယ်မှာလဲဗျာ.. အမြန် ပြန်လာပါတော့..။

သူ့ ရင်ဘတ် တခုလုံး ဆွဲစုတ်ခံထားရသလို

တင်းကြပ်လာရသည်..။

အထဲမှာ ရှိနေတဲ့ Omma ကို အချိန်မှီ ကယ်ဖို့လိုမှန်း

သူ သေချာပေါက်သိနေရက်နှင့်

တံခါးပိတ်ထားတာကြောင့်

သူ ကယ်လို့ မရဖြစ်နေသည်..။

အချိန် နောက်ကျ သွားရင် ဆိုသည့်

အဖြစ်ကို သူ တွေးရင်း ရင်ပူလာရသည်..။

"Omma.. ကျေးဇူးပြုပြီး သမီးတို့ကို တံခါးလေးတော့ ဖွင့်ပေးပါ Omma ရယ် သမီး စိတ်ပူလို့ပါ.. တံခါးလေးတော့ ဖွင့်ပေးပါ တောင်းပန်ပါတယ်.."

ဘာမှ လုပ်မရတဲ့ အဆုံး တံခါးရှေ့မှာ

ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်ရင်း တောင်းဆိုနေတဲ့

Noona ရဲ့ ငိုသံတွေက

သူ့အတွက် ဆိုးဝါးလွန်း၏..

တခါမှ မမက်ခဲ့ဖူးသော အိမ်မက်ဆိုးတခုလို

သူ့ အာရုံ အနှံပြားကို ခြောက်လန့်နေတယ်..

နောက် ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စကို စဉ်းစားမိတော့

သူသည် အသက်ရှူဖို့ပင် ခဲယဉ်းလာသလို..။

ရုတ်တရက်

စိတ်ထဲပေါ်ရာ လုပ်မိတဲ့ အလုပ်က

ဘေးက ခုံတခုကို ဆွဲယူရင်း..

အခန်း တံခါးကို ဖျက်စီးခြင်းသာ..။

မဖြစ်နိုင်မှန်းသိသော်လည်း

သူ အသိစိတ်ကို ထိန်းချုပ်၍မရ..။

သူ့ရင်ဘတ် တခုလုံး ပူလောင်နေရသည်

Noona တားနေသည့်ကြားမှ

သူ တံခါးကို အဆက်မပြတ်

မရပ်မနား ဖျက်စီးနေမိတယ်..။

ပူလောင်နေသည့်သူ့ကို

ဒေါသတို့က အမှောင်ဖုံးလေပြီ။

" သား.."

ပြာဝေနေတဲ့ မျက်လုံးတို့က အလင်းရောင်မဲ့ချိန်

ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံကြောင့် သူ လှည့်ကြည့်မိသည်

Omma သေချာပြင်ပေးလိုက်သော

အဖြူရောင် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို

အဆင်ပြေသလို နက်ခ်တိုင်ဖြုတ်၍

ဝတ်ဆင်ထားသော Appa..

အိမ်က ထွက်သွားတုန်းကလို သန့်ပြန်မနေပဲ..

အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသည့်ပုံ ပေါ်သည်

ခုံကို ကိုင်လျက်နှင့် ရုန်းရင်းဆံခတ် ဖြစ်နေသည့်

သူတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်ကြား

ရေဖြင့် လောင်းချခံရသော မီးတောက်လေးသဖွယ်

Appa ရဲ့ အသံက ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သည်..။

" မင်းတို့ Omma ရော.. သားတို့ "

မောဟိုက်နေပုံရသော Appa..

ဝတ်ဆင်ထားသော အဖြူရောင် အကျႌပေါ်တွင်

မိုးရေ စက်တချို့က လည်း စိုရွှဲလျက်..။

မိုးရေထဲမှာ ထီးမပါပဲ ပြေးလာခဲ့ပုံရသည်။

" Omma.. ဒီ အခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ် Appa

အထဲမှာ တခုခုဖြစ်နေလားမသိဘူး..

သမီးတို့ကို တံခါးမဖွင့်ပေးဘူး."

" Appa ကားထဲမှာ သော့ဗူးရှိတယ်.. အဲ့ထဲက ရွှေရောင် လက်ကိုင်နဲ့ သော့ကို ယူခဲ့သမီး.."

Appa.. ရဲ့ စကားသံ အဆုံး Noona က

အောက်ထပ်ကို ပြေးဆင်းသွား၏..။

တိတ်ဆိတ်သွားသော အခြေနေတွင်

အပေါ်ထပ်၌ Appa နှင့် သူ နှစ်ယောက်သာ

ကျန်ခဲ့သည်

ပတ်ဝန်းကျင်သည် ချမ်းစိမ့်သည်ထပ်

အေးစက်သည့် အနေထားသို့ ရောက်နေသလို..

တကယ်ဆို Appa က တခုခုကို မေးသင့်တယ်မဟုတ်လား

အခုမှ ရောက်လာတဲ့ Appa က

ဘယ်သူ့ဆီက သတင်းကြားလို့

သူတို့ဖြစ်နေတဲ့ ကိစ္စတွေကို ကြိုသိနေရတာလဲ..

အခုဖြစ်နေတဲ့ ကိစ္စတွေကို Appa ကို

ဘယ်သူက ပြောပြခဲ့တာလဲ

သူသည် အခုမှ ပေါ်လာ သော Appa ကို

စကား တခွန်းမှ မပြောသည်ထိ

ငြိမ်သက်နေမိ၏..

" သား Appa ကို မေးစရာရှိနေလား.."

သူ့ကို နားလည်လွန်းတဲ့ Appa က

သူ့ စိတ်ကို သဘောပေါက်စွာ မေးလာခဲ့သည်

"သား Appa ကို တခုခုမေးချင်နေမှန်း Appa သိတယ်..

မေးပါ.. Appa ဖြေခွင့်ရှိတုန်း အကုန်ဖြေပေးမယ်"

*ဖြေခွင့်ရှိတုန်း ဆိုသော စကားက

သူ့ အတွေးများကို နစ်မွန်းသွားစေခဲ့သည်..။

သူ့အား ငေးကြည့်နေသည့်

Appa မျက်ဝန်းများက အရောင်မှိန်းလွန်းခဲ့သည်

" ဒီမှာ ဖြစ်နေတဲ့ ကိစ္စတွေကို Appa ဆီ

ဘယ်သူက အသိပေးခဲ့တာလဲ"

ပြတ်တောက်သွားတဲ့ စကားသံက

သူတို့နှစ်ယောက်ကြား

အေးစက်သွားစေပြန်တယ်..

သူ့အားကြည့်နေတဲ့ Appa မျက်လုံးတွေက

မသိမသာ ငိုက်စိုက်ကျသွားခဲ့တယ်..။

"Appa.. အဲ့လူနဲ့ အစော ထဲက သိနေခဲ့တာလား "

အရာအားလုံးက ဗလာနတ္တိ..။

မေးခွန်းတွေ ထပ်ခဲ့ပေမယ့် ဖြေဆိုမယ့်သူက

အင်အားချိနဲ့စွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်..

သူ နှုတ်ခမ်းများ အေးစက်လို့ လာခဲ့၏

လက်ခံထားရတဲ့ အမှန်တရားတခုကို

သူ နာကျင်မိလာသည်..

*သူ သိပ်ကို ယုံကြည်တဲ့ Appa က