ကၽြီ.....!!

ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပြင့္သြားေသာ ျခံတံခါးႏွင့္ အတူ

ေမွာင္မဲေနေသာ အိမ္ႀကီးက Sehun အား

ေစာင့္ႀကိဳလ်က္ရွိသည္။

ဒါက Park မိသားစု ရဲ႕ စံအိမ္ေတာ္ႀကီးအား

ဆယ္ႏွစ္ၾကာၿပီးမွ Sehun ပထမဆံုးအႀကိမ္

ျပန္ေရာက္ျခင္းျဖစ္သည္။

ျခံအႏွံ႕ ထူထဲစြာေပါက္ေရာက္ေနေသာ

ျမက္ပင္ရွည္မ်ား...

ျပဳျပင္မည့္သူမရွိ က်ိဳးပဲ့ေနေသာ ဒန္းငယ္ေလး..

ေနသူမရွိသည့္ဟန္ သံႀကိဳးမ်ားျဖင့္ ေသာ့ခတ္ၿပီး ပိတ္ထားေသာ တံခါးေပါက္မ်ား...

လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္တုန္းက ကဲ့သို႔ပင္ ခမ္းနားစြာအထီးက်န္ေနလ်က္ရွိသည္...

မဟုတ္ဘူး လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္က Sehun ေရာက္ခဲ့ေသာ အိမ္ႀကီးသည္ အထီးက်န္ေနခဲ့ယံုသာ..

ယခု အိမ္ႀကီးက အထီးက်န္ျခင္းအျပင္

ေျခာက္လွန္႔ ျခင္းေတြကပါ လႊမ္းမိုးေနသည္...

ဦးတည္ရာမဲ့ တိုက္ခတ္လာေသာ ေလျပင္းမ်ား

ေမွာင္ရီ ျပ ေနမင္း ႏွင့္အတူအခ်ိန္က ညေန ၄နာရီခြဲ..

"Ting Tong!!"

အိမ္ေရွ႕ တံခါးဝမွ Sehun တီးခတ္လိုက္ေသာ

လူေခၚဘဲလ္ အသံသည္ အိမ္ႀကီး၏ ပတ္ဝန္းက်င္အႏွံ ပဲတင္ထပ္သြားသည္။

မိနစ္ အေတာ္ၾကာသည္အထိ အိမ္ႀကီးထဲမွ တုန္႔ျပန္မည့္သူမရွိ တိတ္ဆိတ္စြာ...

"Ting Tong!!"

ေနာက္ တႀကိမ္ ထပ္မံ တီးခတ္လိုက္သည့္ေနာက္တြင္ ဂေလာက္ခနဲ ပြင့္သြားေသာ တံခါးေၾကာင့္

Sehun ေက်ာစိမ့္သြားသည္။

ေၾကာက္သည္ေတာ့မဟုတ္..

မထင္မွတ္ထားတာေၾကာင့္ လန္႔သြားမိျခင္းသာ..

ပြင့္သြားေသာ တံခါးအား Sehun တြန္းဖြင့္ကာ

ေမွာင္မဲေနေသာ အိမ္ႀကီးထဲသို႔

တစ္လွမ္းျခင္းဝင္လာခဲ့သည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္က ေမွာင္မဲေနေသာ ဤအိမ္ထဲသို႔ဝင္ရန္ ေၾကာက္ရြံ႕ေနခဲ့ဖူးေသာ ေကာင္ေလးသည္

အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေျခလွမ္းတို႔က တြန္႔ဆုတ္ျခင္း အလ်င္းရွိမေန..

ဧည့္ခန္းဘက္သို႔ ဝင္လာခဲ့သည့္အေလ်ာက္ အလင္းေရာင္ ခပ္ျပျပကို Sehun လွမ္းျမင္ေနရသည္။

အမဲေရာင္ စႏၵာယားႀကီးတစ္လံုးႏွင့္

အနီေရာင္ ကထၳီပါျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ

ေရွးေဟာင္း ထိုင္ခံုမ်ား.....

ျမင့္မားေသာ ျပတင္းေပါက္မွ လိုက္ကာအမဲမ်ားက

ၾကမ္းျပင္ထိ တြဲေလာင္းခ်ထားသည္။

ႀကီးမားေသာ မိသားစု ဓါတ္ပံုႀကီးက

ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ခန္႔ညားစြာ...

"မင္း ေရာက္လာၿပီလား.."

အေမွာင္ထဲမွ ထြက္လာေသာ အသံတစ္ခု..

လူကို ရွာမေတြ႕ေသးေသာ္လည္း အသံကိုၾကားသည္ႏွင့္ ဘယ္သူလဲဆိုတာ Sehun သိသည္။

"Chanyeol hyung.."

အခန္းရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ဘက္သို႔မ်က္ႏွာမူၿပီး ဧည့္ခန္းကို ေက်ာေပးမတ္တပ္ရပ္ေနသည့္ Chanyeol...

Sehun ၏ ေခၚသံေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္ရင္း..

လက္ထဲတြင္ ဝိုင္ခြက္တခုကို ကိုင္ကာ အေမွာင္ထဲမွ မီးေရာင္ေအာက္သို႔ ဝင္လာသည္။

"Chanyeol hyung"

မေတြ႕တာ ႏွစ္ေပါင္းစြာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ အကိုျဖစ္သူကို

Sehun ေနာက္တႀကိမ္ ထပ္မံေခၚမိသည္။

ထင္ထားတာထပ္ Sehun အသံမ်ား တုန္ေနသည္။

တဦးတည္းေသာ သားျဖစ္သည့္ Sehun အတြက္ အသက္နည္းနည္းသာ ႀကီးေသာ Chanyeol တို႔ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္သည္ Sehun ဘဝအတြက္ အခင္တြယ္ရဆံုးသူ ႏွစ္ဦးျဖစ္ခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ ဆိုးရြားေသာ အေျခေနေၾကာင့္

Noona ကို ဆံုးရွံုးခဲ့ရသည့္ အျပင္ Chanyeol hyung အတြက္ ပါ ဘာမွ မကူညီေပးႏိုင္ခဲ့သည့္အတြက္ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္လံုး ေနာင္တေတြနဲ႔ Sehun ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည္။

မိသားစု ကို ဆံုးရွံဳးၿပီးထဲက Chanyeol hyung ရဲ႕ ဆိုးရြားသြားေသာ စိတ္အေျခေနေၾကာင့္ မိဘေတြက Sehun ကို hyung နဲ႔ ေတြ႕ခြင့္မေပးခဲ့..

တေန႔က်ရင္ Hyung ရဲ႕ စိတ္ေရာဂါက ေပ်ာက္ေအာင္ ကုႏိုင္ရမည္ဆိုတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုထဲႏွင့္

မိဘနဲ႔ ခြဲၿပီး စိတ္ေရာဂါဆရာဝန္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ျပည္ပမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အေျခခ်ခဲ့သည္။

ေတာင္းပန္ပါတယ္ Hyung

ခက္ခဲေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ

ကၽြန္ေတာ္ မရွိေနေပးႏိုင္ခဲ့လို႔..

အခု.. အခု ကၽြန္ေတာ္ Hyung ကို ကူညီႏိုင္ၿပီ

ကၽြန္ေတာ္ hyung ေဘးမွာ ရပ္တည္ႏိုင္တဲ့

ခြန္အားေတြ ရွိေနၿပီ hyung..

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ညီတစ္ေယာက္အေနနဲ႔

Noona အေပၚမွာေရာ hyung အေပၚမွာပါ

မေက်ခဲ့တဲ့ တာဝန္အေႂကြးေတြကို

ကၽြန္ေတာ္ အခုျပန္ဆပ္ပါ့မယ္..

တခုပဲ.. hyung ကၽြန္ေတာ့ကို အရင္ကလို

ညီတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ျပန္လက္ခံေပးပါ..

"မင္း ဘာလို႔ျပန္လာတာလဲ"

ျပတ္သားစြာ ထြက္လာေသာ အသံက Sehun ရဲ႕ အေတြးစအားလံုးကို ျပတ္ေတာက္သြားေစခဲ့တယ္..

"ဘာလို႔လဲ Hyung.. ကၽြန္ေတာ္

ျပန္လာလို႔မရဘူးလား"

Sehun ရဲ႕ အသံသည္လည္း Chanyeol

နည္းတူ ျပတ္သားေနသည္။

ဝိုင္ခြက္ထဲက အနီေရာင္ဝိုင္မ်ားနဲ႔ ထပ္တူညီစြာ

အေဝးတေနရာသို႔ ေငးၾကည့္ေနေသာ

Chanyeol ရဲ႕ မ်က္ဝန္းမ်ားကလည္းနီေဆြးေနသည္။

"Hyung ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္"

"ဘာအတြက္လဲ.."

အျပံဳးတခုနဲ႔ အတူ ေမးလာေသာ Chanyeol..

မထီမဲ့ျမင္ျပံဳးသည့္ အျပံဳးမ်ဳိးမဟုတ္..

ေလွာင္ေျပာင္သေယာ္သည့္ အျပံဳးမ်ဳိးလဲမဟုတ္..

ေဖ်ာ့ေတာ့စြာ ခပ္ေဆြးေဆြးအျပံဳးမ်ိဳး..

"ကၽြန္ေတာ္ Hyung ကို တစ္ေယာက္ထဲ အေမွာင္ ထဲမွာ ထားခဲ့မိတဲ့အတြက္.."

အဖ်ားခတ္သြားေသာ စကားသံႏွင့္အတူ..

ျပံဳးေနေသာ Chanyeol နႈတ္ခမ္းမ်ားက

ယုတ္ခ်ည္းရပ္တန္႔သြားခဲ့သည္။

Chanyeol မ်က္လံုးမ်ား

အေရာင္ေျပာင္းသြားသည္ကို

Sehun သတိထားမိလိုက္သည္။

"မင္း သြားေတာ့.."

"Hyung.."

"ငါ မင္းကို သြားေတာ့လို႔ ေျပာေနတယ္ေလ.."

စူးခနဲ လွည့္ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္ေသာ

Chanyeol အသံသည္ တည္ၿငိမ္ေနေသာ္လည္း

မ်က္ဝန္းတို႔က ေဒါသရိပ္ ဖံုးလႊမ္းေနသည္။

Sehun အေျခေန တခုကို သေဘာေပါက္သြားသည္..

Park Chanyeol ကို ဒီလို ကိုင္တြယ္လို႔ မရပါ..

သူ႔ စိတ္ေရာဂါက တစ္ေယာက္ထဲ ေဖာက္ျပန္ေနရာကေန တျခားလူေတြကိုပါ ထိခိုက္ေစတဲ့အထိ

ဆိုးရြားလာၿပီဟု ဆိုႏိုင္သည္။

ဒီတိုင္းဆို.. Baekhyun ဆိုတဲ့ေကာင္ေလး

အတြက္ အႏၲရာယ္ရွိတယ္..

မဟုတ္ဘူး.. Baekhyun ကိုေတာ့

သူ အႏၲရာယ္ေပးမွာမဟုတ္ဘူး..

တကယ္ အႏၲရာယ္ရွိတာက Baekhyun ေဘးက

လူေတြသာျဖစ္တယ္ဆိုတာ Sehun

သေဘာေပါက္လိုက္သည္..

မျဖစ္ႏိုင္မွန္းသိတယ္ Hyung..

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းမာစြာနဲ႔ ေတာင္းဆိုပါရေစ

Hyung အဆင္ေျပေနေပးပါ..

___________🦅____________

နီညိဳေရာင္ ေနလံုးက အေနာက္အရပ္မွ

မႈိင္ျပျပအလင္းေပးေနသည္။

Bus ကားဂိတ္မွ ဆင္းတိုင္း ေလွ်ာက္ေနၾကျဖစ္သည့္ဤ လူရွင္းေနေသာ လမ္းသည္ Baekhyun အတြက္ေတာ့ အဆန္းမဟုတ္..

သစ္ပင္ေတြ ၾကားမ်ား တိုးေဝွ႕တိုက္ခတ္လာေသာ ညေနေလေျပေလးႏွင့္အတူ ေဘးမွ အရွိန္ျဖင့္ ျဖတ္သြားေသာ ကားမ်ားကို Baekhyun ေငးၾကည့္ရင္း ေျဖးညႇင္းစြာ လမ္းေလွ်ာက္လာမိသည္။

"Baekhyun sunbae"

အေနာက္ဘက္မွ ခပ္သဲ့သဲ့ ေခၚသံေၾကာင့္

Baekhyun လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။

ေက်ာမွ က်လုနီးပါးျဖစ္ေနေသာ

လြယ္အိတ္ကို ဆြဲတင္ကာ

အေဝးမွ မိန္းကေလး တဦး

Baekhyun ထံသို႔ ဦးတည္၍ေျပးလာသည္။

ထိုမိန္းကေလးက အျခားသူေတာ့မဟုတ္..

လြန္ခဲ့တဲ့တပတ္ေလာက္က

ကန္တင္းမွာ ေတြ႕ခဲ့ေသာ Kang yuri ပင္..

" Sunbae က ဒီနားမွာ ေနတာလား"

"ဟုတ္တယ္"

Baekhyun ရဲ႕ စကားအဆံုးတြင္

ထိုမိန္းကေလးက မူပိုစြာျဖင့္ တခစ္ခစ္ရီေလသည္။

"Yuri မာမီ့ စကားကိုနားေထာင္ၿပီး ဒီရပ္ကြက္ကို ေျပာင္းလာတာမွန္သြားၿပီထင္တယ္"

ဘာလို႔လဲ ဟု ျပန္ေမးသင့္မွန္း သိေပမယ့္

Baekhyun ျပန္မေမးခဲ့ပါ..

အျပံဳးမျမည္ေသာ အျပံဳးျဖင့္ သူမ အားေခါင္းၿငိမ့္ျပ၍

လမ္းဆက္ေလွ်ာက္လာလိုက္သည္။

ျဖစ္ႏိူင္လွ်င္ Baekhyun ထိုေကာင္မေလးႏွင့္ မပက္သက္ခ်င္ပါ..

လူငယ္သဘာဝ စိတ္ကစားတာဟာ

ထိုေကာင္မေလးရဲ႕ အမွားမဟုတ္ေပမယ့္

ထိုေကာင္မေလးႏွင့္ အေရာတဝင္

ပက္သက္ေနရသည္ကို အျပစ္တခု

က်ဴးလြန္ေနရသကဲ့သို႔ ခံစားေနရသည့္

ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္သာ သိသည္။

"အခ်ိန္ တပတ္ျပည့္သြားၿပီေနာ္ Sunbae

Yuri ေျပာထားတဲ့ကိစၥ Sunbae

စဥ္းစား ၿပီးၿပီလားဟင္"

အဆက္ဆက္မရွိေမးခ်လာေသာ ေမးခြန္းေၾကာင့္

Baekhyun ေျခလွမ္းမ်ားရပ္တန္႔သြားရသည္။

"Yuri အေျဖေတာင္းထားတဲ့ ကိစၥကို

sunbae ေမ့ေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးမလားဟင္"

အသနားခံသည့္ဟန္ျဖင့္ မ်က္ရည္ဝဲကာေမးေနေသာ ထိုေကာင္မေလးကို ျမင္ေတာ့ Baekhyun နည္းနည္းေတာ့ အားနာသြားမိသည္။

အမွန္တကယ္လည္း Baekhyun

ေမ့ေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္

လြန္ခဲ့ေသာ တပတ္ေလာက္က

ကန္တင္းတြင္ ေနာက္ဆံုးေတြ႕ခဲ့ေသာ

ထိုမိန္းကေလးသည္ တပတ္လံုးလံုး

Baekhyun ေခါင္းထဲတြင္ ရွိမေနခဲ့ပါ

အေျဖေတာင္းထားသည့္ ကိစၥကိုေတာင္

အခု ထိုေကာင္မေလး ေျပာမွ သတိရျခင္းျဖစ္သည္

အခုကဲ့သို႔ ေနာက္တႀကိမ္ တည့္တိုးႀကီး အေျဖလာေတာင္းလိမ့္မည္ဟု ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးထားမိခဲ့..

သို႔ေပမယ့္.. ဘယ္လိုပဲ အခ်ိန္ယူၿပီး စဥ္စားစဥ္းစား

ထိုမိန္းကေလးအတြက္အေျဖက တခုထဲသာ..

"Yuri yaa"

"Nae"

"ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္"

ခပ္တိုးတိုး ေလသံေၾကာင့္ Yuri

ဆက္ခနဲ ေမာ့ၾကည့္လာသည္။

"ဘာလို႔လဲ sunbae.. ဘာလို႔ေတာင္းပန္တာလဲ"

"ကိုယ္ မင္းကို ညီမေလးတေယာက္ထပ္

မပိုႏိုင္ဘူး မင္းလိုခ်င္တဲ့ အေျဖမေပးႏိုင္ခဲ့လို႔တကယ္စိတ္ရင္းနဲ႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္

ကိုယ့္ကိုသြားခြင့္ျပဳပါဦး"

မ်က္ရည္မ်ားဝဲကာ ေမာ့ၾကည့္ေနေသာ

ထိုေကာင္မေလးအား ဥပကၡာျပဳလ်က္

ေအးစက္စြာ ေက်ာခိုင္းထြက္လာခဲ့သည္။

ထိုမိန္းကေလးကို ေက်ာခိုင္းထြက္လာသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ Baekhyun အေတြးထဲသို႔ ေမ့ျပစ္ခဲ့တာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ အသံတခ်ိဳ႕က ၾကားေယာင္လာခဲ့သည္...

"Cha..yuu"

"အာ.. Chayuu မဟုတ္ဘူးး ေလကြာ

ကိုယ္ေျပာသလို ေသခ်ာလိုက္ေျပာၾကည့္

C h a n y e o l !! "

"C h a.. y u u"

မပီတပီႏွင့္ ထြက္လာေသာ အသံေလးေၾကာင့္

Chanyeol ေခါင္းေမာ့ကာ အသံထြက္ရီေလသည္။

အဲ့ ရီသံေတြ..

ခပ္ထူထူ နႈတ္ခမ္းမ်ားၾကားမွ ထြက္လာေသာ

ၾသရွရွ ရီသံသည္ Baekhyun ၏

ႏွလံုးအိမ္ အနက္ဆံုးအပိုင္းအထိ

ေႏြးေထြးသြားေစႏိုင္စြမ္းရွိသည္။

ဘဝမွာ ပထမဆံုး စြဲလန္းမိေသာ အသံပိုင္ရွင္ကို

Baekhyun ႀကိဳးစားပမ္းစား ရွာေဖြခဲ့ဖူးသည္

ထို အသံပိုင္ရွင္ကို သတိရလြန္းလို႔ ညတိုင္း ႀကိတ္ကာ အသံတိတ္ ငိုေႂကြးခဲ့ဖူးသည္

ဆံသားမ်ားထဲသို႔ ထိုးသြင္းဆြဲဖြတတ္ေသာ

လက္ေခ်ာင္းမ်ား၏ အထိအေတြ႕ကို

Baekhyun ႏွစ္သက္ခဲ့ဖူးသည္။

ဝမ္းနည္းစရာေတြ ၾကံဳတိုင္း ထိုသူမ်ား

Baekhyun အနား အေရာက္လာၿပီး

ႏွစ္သိမ့္ေလမလားဆိုတဲ့

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ႐ူးမတတ္တဲ့ နာက်င္ခဲ့ဖူးသည္။

ငယ္စဥ္က စြဲလန္းခဲ့ဖူးေသာ

ထိုသူ၏ ရီသံေတြက Baekhyun ရဲ႕

အိပ္မက္မ်ားထဲတြင္ ယခုခ်ိန္ထိတိုင္

ပါဝင္ေႏွာက္ယွက္ေလ့ရွိသည္

ဆိုးရြားလြန္းသည္။

ခါးသီးလြန္းသည္။

Chanyeol ဆိုတဲ့ နာမည္ႏွင့္

မျပတ္သားေသာ ရီသံတခုသာ..

ထိုမွ်ေလာက္ေသာ အမွတ္တရမ်ိဳးနဲ႔

Baekhyun ထိုသူကို ၁၀ ႏွစ္ၾကာသည့္တိုင္

ေခါင္းမာစြာ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သည္

တခ်ိန္က်ရင္ ထိုသူ႔ကို ျပန္ရွာေတြ႕ရမယ္ ဆိုတဲ့

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခုထဲႏွင့္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာကို

ခက္ခဲစြာ အသက္႐ွဴရင္း အားတင္းျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့သည္

သို႔ေသာ္... တရိပ္ရိပ္တိုက္စားသြားေသာ အခ်ိန္မ်ားကဒီေရလႈိင္းမ်ားကဲ့သို႔ Baekhyun ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားကို အေရာင္ေမွးမွိန္သြားေစခဲ့သည္..

တျဖည္းျဖည္း ေသခ်ာလာတာတခုက

သူ Baekhyun ဆီကို ျပန္မလာေတာ့ဘူး.......

နင့္ခနဲ ေအာင့္တတ္လာေသာ

ဘယ္ဘက္ရင္အံုက နာက်င္မႈ႕ ေၾကာင့္

Baekhyun ရင္ဘက္ကို ခဏဖိထားလိုက္ရသည္။

ခပ္ေႏြးေႏြးက်လာတဲ့ မ်က္ရည္မ်ားက

ပါးျပင္တေလွ်ာက္ စိုရႊဲသြားေစသည္

၁၀ႏွစ္... ၁၀ႏွစ္ဆိုသည့္

အခ်ိန္တခု ၾကာသည့္တိုင္ေအာင္

Baekhyun ဘယ္လိုပဲႀကိဳးစားေမ့ခဲ့ ေမ့ခဲ့

ထိုသူက Baekhyun ကို စိုးမိုးဆဲပင္ျဖစ္သည္...

"ဟင့္"

ငိုသံႏွင့္အတူ Baekhyun ကို ခါးကို

ဖက္ထားေသာ လက္တစံု..

Baekhyun လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့

ခုနက ေကာင္မေလး Kang yuri..

"Yuri မင္းဘာလုပ္.."

"Sunbae Yuri ေတာင္းပန္ပါတယ္..

Yuri ကို ထပ္စဥ္းစားေပးလို႔မရဘူးလား"

ခါးကို မလႊတ္ပဲ ငိုယိုကာ ေတာင္းပန္ေနေသာ

ထိုမိန္းကေလးေၾကာင့္ Baekhyun အေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္မိသြားသည္။

"Kang Yuri မင္းကိုငါ စိတ္မတိုခင္

မင္းလက္ကို အခုခ်က္ခ်င္းလႊတ္ပါ.. "

လမ္းလယ္ေကာင္တြင္ လူျမင္မေကာင္းေအာင္ ဖက္ထားတာေၾကာင့္ Baekhyun အသံသည္

ရွက္စိတ္ျဖင့္ တင္းမာစ ျပဳေနၿပီျဖစ္သည္။

"Sunbae nim.. Yuri ေတာင္းပန္.. အာာ့"

Baekhyun ခါးကို ဖက္ထားေသာ

ထိုမိန္းကေလး အား ဂုတ္မွာ ကိုင္၍

ဆြဲဖယ္လိုက္သူ တစ္ဦးရွိသည္..

ထိုသူကေတာ့ Kim Kai...

ကျွီ.....!!

ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်သွားသော ခြံတံခါးနှင့် အတူ

မှောင်မဲနေသော အိမ်ကြီးက Sehun အား

စောင့်ကြိုလျက်ရှိသည်။

ဒါက Park မိသားစု ရဲ့ စံအိမ်တော်ကြီးအား

ဆယ်နှစ်ကြာပြီးမှ Sehun ပထမဆုံးအကြိမ်

ပြန်ရောက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ခြံအနှံ့ ထူထဲစွာပေါက်ရောက်နေသော

မြက်ပင်ရှည်များ...

ပြုပြင်မည့်သူမရှိ ကျိုးပဲ့နေသော ဒန်းငယ်လေး..

နေသူမရှိသည့်ဟန် သံကြိုးများဖြင့် သော့ခတ်ပြီး ပိတ်ထားသော တံခါးပေါက်များ...

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်တုန်းက ကဲ့သို့ပင် ခမ်းနားစွာအထီးကျန်နေလျက်ရှိသည်...

မဟုတ်ဘူး လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က Sehun ရောက်ခဲ့သော အိမ်ကြီးသည် အထီးကျန်နေခဲ့ယုံသာ..

ယခု အိမ်ကြီးက အထီးကျန်ခြင်းအပြင်

ခြောက်လှန့် ခြင်းတွေကပါ လွှမ်းမိုးနေသည်...

ဦးတည်ရာမဲ့ တိုက်ခတ်လာသော လေပြင်းများ

မှောင်ရီ ပြ နေမင်း နှင့်အတူအချိန်က ညနေ ၄နာရီခွဲ..

"Ting Tong!!"

အိမ်ရှေ့ တံခါးဝမှ Sehun တီးခတ်လိုက်သော

လူခေါ်ဘဲလ် အသံသည် အိမ်ကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်အနှံ ပဲတင်ထပ်သွားသည်။

မိနစ် အတော်ကြာသည်အထိ အိမ်ကြီးထဲမှ တုန့်ပြန်မည့်သူမရှိ တိတ်ဆိတ်စွာ...

"Ting Tong!!"

နောက် တကြိမ် ထပ်မံ တီးခတ်လိုက်သည့်နောက်တွင် ဂလောက်ခနဲ ပွင့်သွားသော တံခါးကြောင့်

Sehun ကျောစိမ့်သွားသည်။

ကြောက်သည်တော့မဟုတ်..

မထင်မှတ်ထားတာကြောင့် လန့်သွားမိခြင်းသာ..

ပွင့်သွားသော တံခါးအား Sehun တွန်းဖွင့်ကာ

မှောင်မဲနေသော အိမ်ကြီးထဲသို့

တစ်လှမ်းခြင်းဝင်လာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က မှောင်မဲနေသော ဤအိမ်ထဲသို့ဝင်ရန် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ဖူးသော ကောင်လေးသည်

အခုချိန်မှာတော့ ခြေလှမ်းတို့က တွန့်ဆုတ်ခြင်း အလျင်းရှိမနေ..

ဧည့်ခန်းဘက်သို့ ဝင်လာခဲ့သည့်အလျောက် အလင်းရောင် ခပ်ပြပြကို Sehun လှမ်းမြင်နေရသည်။

အမဲရောင် စန္ဒာယားကြီးတစ်လုံးနှင့်

အနီရောင် ကထ္ထီပါဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော

ရှေးဟောင်း ထိုင်ခုံများ.....

မြင့်မားသော ပြတင်းပေါက်မှ လိုက်ကာအမဲများက

ကြမ်းပြင်ထိ တွဲလောင်းချထားသည်။

ကြီးမားသော မိသားစု ဓါတ်ပုံကြီးက

ဧည့်ခန်းထဲတွင် ခန့်ညားစွာ...

"မင်း ရောက်လာပြီလား.."

အမှောင်ထဲမှ ထွက်လာသော အသံတစ်ခု..

လူကို ရှာမတွေ့သေးသော်လည်း အသံကိုကြားသည်နှင့် ဘယ်သူလဲဆိုတာ Sehun သိသည်။

"Chanyeol hyung.."

အခန်းရဲ့ ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့မျက်နှာမူပြီး ဧည့်ခန်းကို ကျောပေးမတ်တပ်ရပ်နေသည့် Chanyeol...

Sehun ၏ ခေါ်သံကြောင့် လှည့်ကြည့်ရင်း..

လက်ထဲတွင် ဝိုင်ခွက်တခုကို ကိုင်ကာ အမှောင်ထဲမှ မီးရောင်အောက်သို့ ဝင်လာသည်။

"Chanyeol hyung"

မတွေ့တာ နှစ်ပေါင်းစွာကြာပြီဖြစ်တဲ့ အကိုဖြစ်သူကို

Sehun နောက်တကြိမ် ထပ်မံခေါ်မိသည်။

ထင်ထားတာထပ် Sehun အသံများ တုန်နေသည်။

တဦးတည်းသော သားဖြစ်သည့် Sehun အတွက် အသက်နည်းနည်းသာ ကြီးသော Chanyeol တို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်သည် Sehun ဘဝအတွက် အခင်တွယ်ရဆုံးသူ နှစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဆိုးရွားသော အခြေနေကြောင့်

Noona ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် အပြင် Chanyeol hyung အတွက် ပါ ဘာမှ မကူညီပေးနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်လုံး နောင်တတွေနဲ့ Sehun ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

မိသားစု ကို ဆုံးရှုံးပြီးထဲက Chanyeol hyung ရဲ့ ဆိုးရွားသွားသော စိတ်အခြေနေကြောင့် မိဘတွေက Sehun ကို hyung နဲ့ တွေ့ခွင့်မပေးခဲ့..

တနေ့ကျရင် Hyung ရဲ့ စိတ်ရောဂါက ပျောက်အောင် ကုနိုင်ရမည်ဆိုတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တခုထဲနှင့်

မိဘနဲ့ ခွဲပြီး စိတ်ရောဂါဆရာဝန်တစ်ယောက်အဖြစ် ပြည်ပမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အခြေချခဲ့သည်။

တောင်းပန်ပါတယ် Hyung

ခက်ခဲနေတဲ့ အချိန်တွေမှာ

ကျွန်တော် မရှိနေပေးနိုင်ခဲ့လို့..

အခု.. အခု ကျွန်တော် Hyung ကို ကူညီနိုင်ပြီ

ကျွန်တော် hyung ဘေးမှာ ရပ်တည်နိုင်တဲ့

ခွန်အားတွေ ရှိနေပြီ hyung..

ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ညီတစ်ယောက်အနေနဲ့

Noona အပေါ်မှာရော hyung အပေါ်မှာပါ

မကျေခဲ့တဲ့ တာဝန်အကြွေးတွေကို

ကျွန်တော် အခုပြန်ဆပ်ပါ့မယ်..

တခုပဲ.. hyung ကျွန်တော့ကို အရင်ကလို

ညီတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြန်လက်ခံပေးပါ..

"မင်း ဘာလို့ပြန်လာတာလဲ"

ပြတ်သားစွာ ထွက်လာသော အသံက Sehun ရဲ့ အတွေးစအားလုံးကို ပြတ်တောက်သွားစေခဲ့တယ်..

"ဘာလို့လဲ Hyung.. ကျွန်တော်

ပြန်လာလို့မရဘူးလား"

Sehun ရဲ့ အသံသည်လည်း Chanyeol

နည်းတူ ပြတ်သားနေသည်။

ဝိုင်ခွက်ထဲက အနီရောင်ဝိုင်များနဲ့ ထပ်တူညီစွာ

အဝေးတနေရာသို့ ငေးကြည့်နေသော

Chanyeol ရဲ့ မျက်ဝန်းများကလည်းနီဆွေးနေသည်။

"Hyung ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်"

"ဘာအတွက်လဲ.."

အပြုံးတခုနဲ့ အတူ မေးလာသော Chanyeol..

မထီမဲ့မြင်ပြုံးသည့် အပြုံးမျိုးမဟုတ်..

လှောင်ပြောင်သယော်သည့် အပြုံးမျိုးလဲမဟုတ်..

ဖျော့တော့စွာ ခပ်ဆွေးဆွေးအပြုံးမျိုး..

"ကျွန်တော် Hyung ကို တစ်ယောက်ထဲ အမှောင် ထဲမှာ ထားခဲ့မိတဲ့အတွက်.."

အဖျားခတ်သွားသော စကားသံနှင့်အတူ..

ပြုံးနေသော Chanyeol နှုတ်ခမ်းများက

ယုတ်ချည်းရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

Chanyeol မျက်လုံးများ

အရောင်ပြောင်းသွားသည်ကို

Sehun သတိထားမိလိုက်သည်။

"မင်း သွားတော့.."

"Hyung.."

"ငါ မင်းကို သွားတော့လို့ ပြောနေတယ်လေ.."

စူးခနဲ လှည့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သော

Chanyeol အသံသည် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း

မျက်ဝန်းတို့က ဒေါသရိပ် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

Sehun အခြေနေ တခုကို သဘောပေါက်သွားသည်..

Park Chanyeol ကို ဒီလို ကိုင်တွယ်လို့ မရပါ..

သူ့ စိတ်ရောဂါက တစ်ယောက်ထဲ ဖောက်ပြန်နေရာကနေ တခြားလူတွေကိုပါ ထိခိုက်စေတဲ့အထိ

ဆိုးရွားလာပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဒီတိုင်းဆို.. Baekhyun ဆိုတဲ့ကောင်လေး

အတွက် အန္တရာယ်ရှိတယ်..

မဟုတ်ဘူး.. Baekhyun ကိုတော့

သူ အန္တရာယ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး..

တကယ် အန္တရာယ်ရှိတာက Baekhyun ဘေးက

လူတွေသာဖြစ်တယ်ဆိုတာ Sehun

သဘောပေါက်လိုက်သည်..

မဖြစ်နိုင်မှန်းသိတယ် Hyung..

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ခေါင်းမာစွာနဲ့ တောင်းဆိုပါရစေ

Hyung အဆင်ပြေနေပေးပါ..

Oh Sehun

___________🦅____________

နီညိုရောင် နေလုံးက အနောက်အရပ်မှ

မှိုင်ပြပြအလင်းပေးနေသည်။

Bus ကားဂိတ်မှ ဆင်းတိုင်း လျှောက်နေကြဖြစ်သည့်ဤ လူရှင်းနေသော လမ်းသည် Baekhyun အတွက်တော့ အဆန်းမဟုတ်..

သစ်ပင်တွေ ကြားများ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာသော ညနေလေပြေလေးနှင့်အတူ ဘေးမှ အရှိန်ဖြင့် ဖြတ်သွားသော ကားများကို Baekhyun ငေးကြည့်ရင်း ဖြေးညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာမိသည်။

"Baekhyun sunbae"

အနောက်ဘက်မှ ခပ်သဲ့သဲ့ ခေါ်သံကြောင့်

Baekhyun လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ကျောမှ ကျလုနီးပါးဖြစ်နေသော

လွယ်အိတ်ကို ဆွဲတင်ကာ

အဝေးမှ မိန်းကလေး တဦး

Baekhyun ထံသို့ ဦးတည်၍ပြေးလာသည်။

ထိုမိန်းကလေးက အခြားသူတော့မဟုတ်..

လွန်ခဲ့တဲ့တပတ်လောက်က

ကန်တင်းမှာ တွေ့ခဲ့သော Kang yuri ပင်..

" Sunbae က ဒီနားမှာ နေတာလား"

"ဟုတ်တယ်"

Baekhyun ရဲ့ စကားအဆုံးတွင်

ထိုမိန်းကလေးက မူပိုစွာဖြင့် တခစ်ခစ်ရီလေသည်။

"Yuri မာမီ့ စကားကိုနားထောင်ပြီး ဒီရပ်ကွက်ကို ပြောင်းလာတာမှန်သွားပြီထင်တယ်"

ဘာလို့လဲ ဟု ပြန်မေးသင့်မှန်း သိပေမယ့်

Baekhyun ပြန်မမေးခဲ့ပါ..

အပြုံးမမြည်သော အပြုံးဖြင့် သူမ အားခေါင်းငြိမ့်ပြ၍

လမ်းဆက်လျှောက်လာလိုက်သည်။

ဖြစ်နိူင်လျှင် Baekhyun ထိုကောင်မလေးနှင့် မပက်သက်ချင်ပါ..

လူငယ်သဘာဝ စိတ်ကစားတာဟာ

ထိုကောင်မလေးရဲ့ အမှားမဟုတ်ပေမယ့်

ထိုကောင်မလေးနှင့် အရောတဝင်

ပက်သက်နေရသည်ကို အပြစ်တခု

ကျူးလွန်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည့်

ကိုယ့်စိတ်ကိုယ်သာ သိသည်။

"အချိန် တပတ်ပြည့်သွားပြီနော် Sunbae

Yuri ပြောထားတဲ့ကိစ္စ Sunbae

စဉ်းစား ပြီးပြီလားဟင်"

အဆက်ဆက်မရှိမေးချလာသော မေးခွန်းကြောင့်

Baekhyun ခြေလှမ်းများရပ်တန့်သွားရသည်။

"Yuri အဖြေတောင်းထားတဲ့ ကိစ္စကို

sunbae မေ့နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလားဟင်"

အသနားခံသည့်ဟန်ဖြင့် မျက်ရည်ဝဲကာမေးနေသော ထိုကောင်မလေးကို မြင်တော့ Baekhyun နည်းနည်းတော့ အားနာသွားမိသည်။

အမှန်တကယ်လည်း Baekhyun

မေ့နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်

လွန်ခဲ့သော တပတ်လောက်က

ကန်တင်းတွင် နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သော

ထိုမိန်းကလေးသည် တပတ်လုံးလုံး

Baekhyun ခေါင်းထဲတွင် ရှိမနေခဲ့ပါ

အဖြေတောင်းထားသည့် ကိစ္စကိုတောင်

အခု ထိုကောင်မလေး ပြောမှ သတိရခြင်းဖြစ်သည်

အခုကဲ့သို့ နောက်တကြိမ် တည့်တိုးကြီး အဖြေလာတောင်းလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထားမိခဲ့..

သို့ပေမယ့်.. ဘယ်လိုပဲ အချိန်ယူပြီး စဉ်စားစဉ်းစား

ထိုမိန်းကလေးအတွက်အဖြေက တခုထဲသာ..

"Yuri yaa"

"Nae"

"ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်"

ခပ်တိုးတိုး လေသံကြောင့် Yuri

ဆက်ခနဲ မော့ကြည့်လာသည်။

"ဘာလို့လဲ sunbae.. ဘာလို့တောင်းပန်တာလဲ"

"ကိုယ် မင်းကို ညီမလေးတယောက်ထပ်

မပိုနိုင်ဘူး မင်းလိုချင်တဲ့ အဖြေမပေးနိုင်ခဲ့လို့တကယ်စိတ်ရင်းနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်

ကိုယ့်ကိုသွားခွင့်ပြုပါဦး"

မျက်ရည်များဝဲကာ မော့ကြည့်နေသော

ထိုကောင်မလေးအား ဥပက္ခာပြုလျက်

အေးစက်စွာ ကျောခိုင်းထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုမိန်းကလေးကို ကျောခိုင်းထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် Baekhyun အတွေးထဲသို့ မေ့ပြစ်ခဲ့တာကြာပြီဖြစ်သော အသံတချို့က ကြားယောင်လာခဲ့သည်...

"Cha..yuu"

"အာ.. Chayuu မဟုတ်ဘူးး လေကွာ

ကိုယ်ပြောသလို သေချာလိုက်ပြောကြည့်

C h a n y e o l !! "

"C h a.. y u u"

မပီတပီနှင့် ထွက်လာသော အသံလေးကြောင့်

Chanyeol ခေါင်းမော့ကာ အသံထွက်ရီလေသည်။

အဲ့ ရီသံတွေ..

ခပ်ထူထူ နှုတ်ခမ်းများကြားမှ ထွက်လာသော

သြရှရှ ရီသံသည် Baekhyun ၏

နှလုံးအိမ် အနက်ဆုံးအပိုင်းအထိ

နွေးထွေးသွားစေနိုင်စွမ်းရှိသည်။

ဘဝမှာ ပထမဆုံး စွဲလန်းမိသော အသံပိုင်ရှင်ကို

Baekhyun ကြိုးစားပမ်းစား ရှာဖွေခဲ့ဖူးသည်

ထို အသံပိုင်ရှင်ကို သတိရလွန်းလို့ ညတိုင်း ကြိတ်ကာ အသံတိတ် ငိုကြွေးခဲ့ဖူးသည်

ဆံသားများထဲသို့ ထိုးသွင်းဆွဲဖွတတ်သော

လက်ချောင်းများ၏ အထိအတွေ့ကို

Baekhyun နှစ်သက်ခဲ့ဖူးသည်။

ဝမ်းနည်းစရာတွေ ကြုံတိုင်း ထိုသူများ

Baekhyun အနား အရောက်လာပြီး

နှစ်သိမ့်လေမလားဆိုတဲ့

မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ရူးမတတ်တဲ့ နာကျင်ခဲ့ဖူးသည်။

ငယ်စဉ်က စွဲလန်းခဲ့ဖူးသော

ထိုသူ၏ ရီသံတွေက Baekhyun ရဲ့

အိပ်မက်များထဲတွင် ယခုချိန်ထိတိုင်

ပါဝင်နှောက်ယှက်လေ့ရှိသည်

ဆိုးရွားလွန်းသည်။

ခါးသီးလွန်းသည်။

Chanyeol ဆိုတဲ့ နာမည်နှင့်

မပြတ်သားသော ရီသံတခုသာ..

ထိုမျှလောက်သော အမှတ်တရမျိုးနဲ့

Baekhyun ထိုသူကို ၁၀ နှစ်ကြာသည့်တိုင်

ခေါင်းမာစွာ မျှော်လင့်ခဲ့သည်

တချိန်ကျရင် ထိုသူ့ကို ပြန်ရှာတွေ့ရမယ် ဆိုတဲ့

မျှော်လင့်ချက်တခုထဲနှင့် ရက်ပေါင်းများစွာကို

ခက်ခဲစွာ အသက်ရှူရင်း အားတင်းဖြတ်ကျော်ခဲ့သည်