"ျဖစ္ပါ့ မလား Appa ရဲ႕.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းနဲ႔

က်န္းမာေရး ေဟာေျပာပြဲနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္တာ စိတ္က်န္းမာေရးအေၾကာင္းေဟာေျပာရေအာင္ ေက်ာင္းသားေတြက ႐ူးေနတာလဲမဟုတ္.....

မျဖစ္ပါဘူးဗ်ာ"

"မင္း ေတာ္ေတာ္ စကားမ်ားပါလား Kai

ေဟာေျပာမယ့္ ဆရာဝန္က ငါ့ မိတ္ေဆြရဲ႕သား

သူက အခုမွ ေဟာင္ေကာင္က ျပန္လာတာ

သူ ငါတို႔ေက်ာင္းကို လာဖို႔ ငါဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပင့္ထားရတယ္မွတ္လဲ မင္းကို ရွင္းျပရတာ တကယ္ေမာတယ္ ငါေျပာသလိုသာ လုပ္စမ္းကြာ လွ်ာမရွည္နဲ႔"

Appa ရဲ႕ စကားေၾကာင့္ Kai မ်က္ႏွာ မဲ့ရြဲ႕သြားသည္။

အဲ့ဆရာဝန္ ဘယ္သူမို႔လို႔ Appa က

အဲ့ေလာက္ေတာင္ျဖစ္ေနတာလဲ

"ရတယ္ေလ.. လုပ္ခ်င္တာလုပ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ေဟာ ေျပာပြဲ မတတ္ႏိုင္ဘူး ဒါပဲ"

"Kai မင္း မဂ်စ္စမ္းနဲ႔ကြာ.. မင္း ကေလးလဲ မဟုတ္ေတာ့ဘူး အခုလာမယ့္ ဆရာဝန္ဆို မင္းထပ္ အသက္နည္းနည္းပဲႀကီးတယ္ ဒါေပမယ့္ သူ႔ အေဖ သူ႔ကိုအရမ္းအားကိုးေနရၿပီ.. မင္းကေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ အေဖကို ဂ်စ္တိုက္လို႔ေကာင္းတုန္းလား.. ရွက္တတ္စမ္းပါကြာ မင္း ငယ္ေတာ့တဲ့ အရြယ္လဲမဟုတ္ေတာ့ဘူး"

"ဟာာ.. ကၽြန္ေတာ္ က သူမ်ားသားသမီးေတြလို အိမ္မွာ ထိုင္ေနၿပီး မိဘလုပ္စာထိုင္စားေနလို႔လားေျပာ.. ကၽြန္ေတာ္လဲ စီးပြားေရးနယ္ပယ္မွာ ေအာင္ျမင္တာပဲ အေဖတို႔က ကိုရီးယားစာကို ေလ့လာေစခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ဒီႏိုင္ငံမွာ Uni ျပန္တတ္ေနတာ..

အခု ေက်ာင္းထြက္ၿပီး တ႐ုတ္ကိုျပန္ၿပီး အလုပ္ျပန္လုပ္လို႔ ရတယ္ ေပါက္လား"

မ်က္ခံုးတစ္ခ်က္ပင့္ကာ ျပံဳးစစ ျဖင့္ေျပာေနေသာ

Kai သည္ အေဖနဲ႔ ေျပာေနတဲ့ ပံုစံမဟုတ္ပဲ

သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ စေနာက္ေနသည့္ပံုစံျဖစ္ေနသည္။

အေဖသည္လည္း ကိုယ့္သားကိုယ္ တစက္ကေလးမွ မႏိုင္သျဖင့္ ေခါင္းခါ၍သာ သက္ျပင္းခ်လိုက္ရသည္။

ဆက္ေျပာလည္း ကၽြဲပါးေဆာင္းတီးပဲျဖစ္မွာမို႔...

"ေအး.. ေအး မင္းမွန္တယ္.. အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ မင္းပါးစပ္ ခဏေလး ပိတ္ထားဦး..

Doctor လာရင္ မင္းအသံဆိုးႀကီးၾကားၿပီး

လန္႔ေျပးေနဦးမယ္"

"ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေတာ့မယ္.. Appa ဟာ appa ပဲ ဆက္ဧည့္ခံထားလိုက္ေတာ့.."

"ဟာ ေဟ့ေကာင္ မျပန္နဲ႔.. ျပန္လာထိုင္

Doctor အျပန္ လိုက္ပို႔ေပးမယ့္သူ မရွိဘူး

မင္းျပန္လိုက္ပို႔ေပးရမွာ.."

"အဲ့ဆရာဝန္ကို သူ႔ဟာသူျပန္ခိုင္းလိုက္ဗ်ာ..ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတယ္"

"ခ်ိန္းထားလဲ ေနာက္မွသြား.. ငါ Doctor ကို ျပန္လိုက္ပို႔ေပးမယ္လို႔ ကတိေပးၿပီးသား မင္းလိုက္ပို႔ေပးမွကို ျဖစ္မွာ"

က်စ္.....

Kai စိတ္ေပါက္ေပါက္ျဖင့္ လြယ္အိတ္ကို ပစ္ခ်ကာ ဖုန္းဆက္သံုးရင္း ဆရာဝန္ဆိုတဲ့ လူ အလာကိုသာ ေစာင့္ေနလိုက္ေတာ့သည္။

တံခါး ေခါက္သံႏွင့္အတူ Appa ေျပာေသာ ဆရာဝန္ဆိုသည့္လူက အခန္းထဲဝင္လာသည္။

ရွည္လ်ားေသာ အရပ္ေမာင္း..

ျဖဴဝင္းေသာ အသားရည္ႏွင့္

ေထာင့္ခ်ိဳးထားေသာ မ်က္ခံုးမ်ား..

ဟာာ.. ဒီလူ..

Kai လက္ၿငိဳးထိုးကာ မတ္တပ္ရပ္လိုက္မိသည္။

ဟိုေန႔က Kai ကားေရွ႕မွာ ပိတ္ရၿပီး

မေတာင္းပန္ပဲ မက္႐ိုင္းသြားသည့္လူ..

ဒီလူက အရမ္းေတာ္တဲ့ စိတ္ေရာဂါဆရာဝန္တဲ့..

မျဖစ္ႏိုင္တာ.. ဒီလိုမ်က္ႏွာထားနဲ႔သာ ေဆးကုရင္

လူနာေတြ သူ႔မ်က္ႏွာၾကည့္ၿပီး

ေရာဂါတတ္ေသမယ့္အေပါက္..

"ေအာ္... ဆရာေလး Oh sehun ေရာက္ၿပီလား

လာပါ ထိုင္ပါဦး"

Appa က ဧည့္ဝတ္ေက်စြာ ပ်ဴပ်ဴငွာငွာ ဧည့္ခံေနေသာ္လည္း Kai မ်က္ႏွာက ရွံဳ႕မဲ့ေနသည္။

ေတာက္!!

ဒီလူမွန္းသိရင္ Appa ေျပာတဲ့

ေဟာေျပာပြဲကိစၥလြယ္လြယ္လက္မခံခဲ့ပါဘူး

Kai က သာ ၾကည့္မရတာ

Sehun ကေတာ့ Kai ကိုရွိတယ္လို႔ကို မထင္.. တခ်က္ေတာင္ လွည့္ၾကည့္ၿပီး အဖက္မလုပ္

အကုသိုလ္ အတံုးလိုက္စိုက္တယ္ဆိုတာ

ဒါမ်ိဳးပဲေနမွာ..

ဆီပူထဲမွာ ထည့္ေၾကာ္ခံရတာကမွ ငရဲမဟုတ္ဘူး တစက္မွေသာက္ခ်ိဳးမေျပတဲ့ မ်က္ႏွာကို

အန္ႀကိတ္ၿပီး ထိုင္ၾကည့္ေနရတာလဲငရဲပဲ

Appa နဲ႔ အဲ့ အေရွ႕က လူနဲ႔ ေျပာေနၾကေသာ စကားမ်ားက လဲ ၾကားတခ်က္ မၾကားတခ်က္..

Kai စိတ္တို႔ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး စိတ္တို႔ကို ေလ်ာ့ခ်ကာ မ်က္စိ စံုမွိတ္ထားလိုက္ရသည္။

အဲ့ အေခ်မ်က္ႏွာကို ေနာက္ငါးမိနစ္ေလာက္

ဆက္ၾကည့္ေနရရင္ ဘာထ လုပ္မိမယ္ မသိ။

သူတို႔ စကားေျပာတာကို ႀကိတ္မွိတ္နားေထာင္ၿပီး နာရီဝက္ေလာက္ ၾကာၿပီးေနာက္..

"ကဲ အဲ့တာဆို အဆင္ေျပၿပီေနာ္ Doctor..

ဒါဦးေလးရဲ႕သားပါ သူလည္း ဒီေက်ာင္းတတ္ေနတာ

ဦးေလးက ဒီအေတာတြင္း oversea ေရာက္ေနမွာမို႔

ေဟာေျပာပြဲအတြက္ လိုအပ္တာရွိရင္ သူ႔ကိုေျပာလို႔ရပါတယ္"

"ေကာင္းပါၿပီ ဦးေလး ဒါဆို

ကၽြန္ေတာ့ကို ျပန္ခြင့္ျပဳပါဦး"

"ေအးေအး.. Doctor ကို

အိမ္ ေသခ်ာျပန္လိုက္ပို႔လိုက္ဦးေနာ္ Kai"

သိပါတယ္..အိမ္ကို မပို႔ပဲ လမ္းမွာတင္

႐ိုက္သတ္ထားလိုက္ရ မေကာင္းရွိေတာ့မယ္..

"အင္းပါ.. ဒါဆိုသြားၿပီေနာ္ Appa"

"ေအး ေအး"

ထြက္သြားေသာ Kai အေနာက္ကို Sehun

လိုက္လာ ခဲ့သည္။

"သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လည္း ပါမယ္

အဲ့တာ မင္း အဆင္ေျပလား"

အျပင္ေရာက္ေတာ့ လွည့္မၾကည့္ပဲ

ေမးလိုက္ေသာ Kai အေမးကို

Sehun က ေခါင္းတခ်က္ညိတ္ျပကာ

အေျဖေပးလိုက္သည္။

"အဆင္ေျပတယ္ဆိုလည္း ၿပီးတာပဲ"

စကား အဆံုးတြင္ ထြက္သြားၿပီျဖစ္ေသာ ေက်ာျပင္..

ထင္တာထပ္ Kai ဘက္ကတင္းမာေနတာေၾကာင့္

Oh sehun သက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။

အဲ့ေလာက္ေတာင္ ငါ့ကို အျမင္ကတ္ေနတာလား..

.....

.........

"Baekhyunn!!"

အာ.. ၾကားရျပန္ၿပီ ဒီအသံၿပဲႀကီး..

ေက်ာင္းမွာ Baekhyun ကို ဒီေလာက္ၿပဲလန္ေနေအာင္ ေခၚမယ့္သူဆိုလို႔ Kai က လြဲၿပီး အျခားသူ မရွိတာသိေနတာေၾကာင့္ ကားမွတ္တိုင္မွာ ရပ္ေစာင့္ေနရင္း အသံလာရာဘက္သို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

Baekhyun ရပ္ေနသည့္ေနရာသို႔ အားႀကိဳးမာန္တတ္ လက္ျပရင္း ေအာ္ေခၚေနေသာ Kai ႏွင့္...

သူ႔ေဘးကေန Baekhyun ကို မ်က္ခံုးႏွစ္ဖက္ တြန္းခ်ဳိးရင္း စိုက္ၾကည့္ေနေသာ Oh sehun...

အလိုမက်ဖြယ္ အၾကည့္မ်ားေၾကာင့္ Baekhyun

ထိုလူကို ျပန္ၾကည့္လိုက္မိသည္။

ခန္႔ညားေသာ သြင္ျပင္ႏွင့္ ထိုလူကို Baekhyun ေက်ာင္းမွာ တခါမွမျမင္ဖူးပါ.. ဒီလူ႔ၾကည့္ရတာလဲ ေက်ာင္းသား ဟုတ္ပံုမရ

Kai ရဲ႕ မိတ္ေဆြေတြ ဘာေတြ မ်ားလား..

"Baekhyun မင္းကို ေခၚေနတာကို

ဘာေၾကာင္ၾကည့္ေနတာလဲ"

ပခံုးကို ႐ိုက္ရင္းေျပာလာေသာ Kai ေၾကာင့္..

"မဟုတ္ပါဘူး ဟိုလူ ငါ့ကိုၾကည့္ေနတဲ့ပံုစံႀကီးက

တမ်ိဳးႀကီးျဖစ္ေနလို႔"

Baekhyun ေမးေငါ့ျပသည့္ ေနရာကို Kai

လွည့္ၾကည့္လိုက္ၿပီးေနာက္..

"ေအာ္ အဲ့လူက ငါတို႔ေက်ာင္းမွာ ေဟာေျပာမယ့္ ဆရာဝန္.. Oh sehun တဲ့.. အဲ့လူကို စိတ္ထဲထားမေနနဲ႔ ငါနဲ႔ စေတြ႕တုန္းကလဲ အဲ့အတိုင္းပဲ ႐ုပ္က ႐ိုက္ေပါက္.. အေျပာဆိုကလဲ ဘုကလန္႔နဲ႔ အခ်ိဳးမေျပဘူး"

"ေအာ္"

"ေအာ္ မေနနဲ႔ အခု မင္း ငါနဲ႔ အျပန္လိုက္ခဲ့"

"ဘာလို႔လဲ ငါ အိမ္ျပန္မလို႔ေလ"

"ေအး သိတယ္ေလ ငါ့ကို ငါ့အေဖက အဲ့ဆရာဝန္ကို ျပန္လိုက္ပို႔ခိုင္းထားတာ လမ္းမွာ သူနဲ႔ငါ ႏွစ္ေယာက္ထဲျဖစ္ေနရင္ ေနရခက္လို႔ အဲ့တာ မင္းပါ လိုက္ခဲ့..

အဲ့ဆရာဝန္ကို ပို႔ၿပီးရင္ မင္းအိမ္ကို ဝင္ပို႔ေပးမယ္"

"ေအာ္ ေအးပါ ဒါဆိုလဲလိုက္ခဲ့မယ္"

"အင္း.. "

Baekhyun ကို ပခံုးကေန ဆြဲဖက္ကာ ကားဆီေခၚသြားေသာ Kai ကို Sehunn ၾကည့္ေနမိသည္..

Baekhyun....

Byun Baekhyun...

Kai ရဲ႕ ပါးစပ္က အဲ့နာမည္ ေခၚသံၾကားလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ Sehun မယံုၾကည္ႏိုင္စြာ ထို အျဖဴေရာင္ ေကာင္ေလးကို ေငးစိုက္ၾကည့္လိုက္မိသည္။

သူသိပ္မွတ္မိတာေပါ့..

BYUN BAEKHYUN ဆိုတဲ့ နာမည္ကို...

အဲ့အမည္က တစ္ခါ ၾကားဖူးခဲ့ရံုန႔ဲ

ဘယ္ေတာ့မွမေမ့တဲ့အထိ အမွတ္တရဆိုးအေနနဲ႔ Sehun ေခါင္းထဲကို ဝင္လာခဲ့တာပဲဟာ..

Sehun သိပ္ကိုမွတ္မိတာေပါ့...

တိုက္ခတ္လာေသာ ေလေျပေအးတခုႏွင့္အတူ

Sehun ရဲ႕ မွတ္ဉာဏ္တခ်ိဳ႕က လြန္ခဲ့ေသာ

ဆယ္ႏွစ္ခန္႔ေလာက္က ပံုရိပ္မ်ားဆီသို႔.....

________🦅🦅________

January 28 ,2006 (Wed)

ေအးခ်မ္းၿပီး စိမ္းဆိုေနေသာ ျခံဝန္းေလး..

တျဖဴးျဖဴးတိုက္ခတ္ေနေသာ ေလႏုေလးမ်ားက

ခမ္းနားေသာ အိမ္ႀကီးနဲ႔ လိုက္ဖက္ေနသည္။

ကားေပၚမွ ဆင္း၍ ေလွ်ာက္လာခဲ့ေသာ

ေျမနီလမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ႀကီးမားေသာ

သစ္ပင္ႀကီးမ်ားက ျခံရံလ်က္..

တခ်ိန္က ကေလးရယ္သံ မ်ားျဖင့္ သာယာေနခဲ့ေသာ ျခံႀကီးသည္ ယခုခ်ိန္တြင္မူ တိတ္ဆိတ္ျခင္းကသာ ႀကီးစိုးလ်က္..

ေရာင္စံုပန္းမ်ားျဖင့္ လွပေနေသာ ျခံကို Oh sehun မ်က္စိတဆံုး ၾကည့္ၿပီး သက္ျပင္းခပ္ ဖြဖြခ်မိသည္။

ခပ္လွမ္းလွမ္းက ျမင္ေနရတဲ့

ဘန္ကလို အေသးစားေလး..

သစ္ပင္ ပင္စည္၏ အလည္ကေန ျဖတ္၍

စားပြဲပံုသ႑ာန္ ျပဳလုပ္ထားၿပီး ကၽြန္းခံုေလးမ်ားျဖင့္

အစိမ္းေရာင္ ေခါင္မိုးေလး မိုးကာ ထိုင္ခ်င္စဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ဖန္တီးထားသည္။

အစိမ္းေရာင္ ဘန္ကလိုေလးကို ၾကည့္ရင္း

အတိတ္က ပံုရိပ္တခ်ဳိ႕ကို Sehun

ျပန္ျမင္ေယာင္လာမိသည္။

အသက္ရြယ္သိပ္မကြာပဲ ကစားအတူ စားအတူျဖင့္ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ၾကတဲ့ ကေလးသံုးေယာက္..

အသက္ႀကီးလာရင္ နာမည္ႀကီးေဆးရံုမွာ ေဆးရံုအုပ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမည္ ဆိုသည့္ Sehun..

နာမည္ႀကီး Idol တေယာက္အျဖစ္ ကမာ႓ပတ္ၿပီး သီခ်င္းဆိုခ်င္သည္ ဆိုသည့္ Chanyeol ႏွင့္...

ေမာင္ေလး ေတြ ေပ်ာ္ရင္ၿပီးေရာ ဆိုၿပီး

Chanyeol ႏွင့္ Sehun ေျပာသမွ် ကို

ျပံဳးၿပီးနားေထာင္ေပးခဲ့တဲ့ အမျဖစ္သူ

Park yoora..

အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ျဖဴစင္ေသာ ကေလးငယ္မ်ားသည္ အိမ္မက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ေကာင္းကင္ေပၚသို႔ ေပါ့ပါးစြာ ပ်ံသန္းရန္ စိတ္လႈပ္ရွားစြာ တိုင္ပင္ခဲ့ၾကဖူးသည္။

ျခံထဲမွာ ေျပးလႊားေနခဲ့ေသာ ကေလးသံုးေယာက္၏

ပံုရိပ္မ်ားသည္ Sehun မ်က္စိေရွ႕တြင္ အိမ္မက္ကဲ့သို႔

တစစျဖင့္ တိုး၍ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ရသည္။

ဘာလို႔လဲ...

ကၽြန္ေတာ္ အေဖတာဝန္က်တဲ့ေဒသသို႔ လိုက္သြားခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ ဆိုေသာ အခ်ိန္ပိုင္းျခားေလး တစ္ခု အတြင္းမွာ အရာအားလံုးက ျပန္ျပင္လို႔မရေတာ့တဲ့အထိ ဘာလို႔ ေျပာင္းလဲသြားရတာလဲ...

နယ္ဘက္ေရာက္ေနတုန္းျကားလိုက္ရသည့္

သတင္းက Sehun ကို တခဏမွ် အေမွာင္ကမာၻထဲသို႔ ဆြဲေခၚသြားႏိုင္စြမ္းရွိသည္။

Park family accident တစ္ခုေၾကာင့္ မိသားစုဝင္ ၃ ေယာက္ အသက္ဆံုးရွံဳးခဲ့ရၿပီး Park Chanyeol တစ္ေယာက္ပဲ အသက္ရွင္လ်က္ က်န္ခဲ့တယ္တဲ့..

(အဲ့တုန္းက လူႀကီးေတြက အရမ္းငယ္လြန္းေသာ Oh sehun ကို မထိတ္လန္႔ေစခ်င္တာေၾကာင့္ Car accident လို႔သာ လိမ္ ေျပာၿပီး ဆိုးရြားလြန္းတဲ့ ေနာက္ကြယ္က ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြကို ဖုံးကြယ္ခဲ့ၾကတယ္)

ဒါဆို.. ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့

ကၽြန္ေတာ့ အမ Park Yoora ကို ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရွင္လ်က္ ေနာက္တခါ ထပ္မေတြ႕ႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့..

အသက္ရွင္လ်က္ ဝိဉာဥ္ထြက္သြားသလို ခံစားခ်က္..

ထိန္းခ်ဳပ္လို႔ မရႏိုင္တဲ့ အေျခေနမ်ိဳးမွာ

အသက္ရွဴဖို႔အထိ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တယ္...

တရိပ္ရိပ္ျဖင့္ ေဝဝါးလာေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားႏွင့္ အတူ

Sehun မ်က္ႏွာထပ္တြင္ စိုစြတ္ေသာ အထိေတြ႕ကိုခံစားမိလိုက္သည္။

ဒါဟာ.. ကၽြန္ေတာ္ဘဝမွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္

မ်က္ရည္က်ဖူးျခင္းျဖစ္သည္။

မယံုၾကည္ႏိုင္စြာ မ်က္ရည္မ်ားကို လက္ႏွင့္ထိၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ ရင္ဘတ္ထဲက နာက်င္မႈ႕ ဆစ္ခနဲ..

ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ဒီေလာက္ ခံစားခဲ့ရရင္

မိသားစုဝင္ သံုးေယာက္ကို ဆံုးရွံုးလိုက္ရတဲ့ Chanyeol hyung ဆိုရင္ေရာ..?

ဘယ္ေလာက္ေတာင္ နာက်င္ခံစားေနရလိုက္မလဲ..

ဒီျခံ ဒီပတ္ဝန္းက်င္ႀကီးမွာ သူတစ္ေယာက္ထဲ

က်န္ရစ္ေနခဲ့ရတာ သူ ဘယ္ေလာက္ေတာင္

အထီးက်န္ ငိုေႂကြးေနလိုက္မလဲ...

ေခြးေလးေသတုန္းကေတာင္

၂ရက္ေလာက္ မရပ္မနား ငိုခဲ့တဲ့ hyung...

တခုခုဆို သူမ်ားထပ္ ပိုေၾကာက္တတ္တဲ့ hyung...

အငယ္ျဖစ္သူ ကၽြန္ေတာ့ထပ္ေတာင္

အသည္းႏုလို႔ Noona ရဲ႕ မၾကာခဏ

စေနာက္ျခင္းကို ခံရတတ္တဲ့ Hyung...

အခုလို အေျခေနဆိုးႀကီးကို တေယာက္ထဲ

ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ေနမလဲ...

ဦးေႏွာက္ထဲ ေရာက္လာတဲ့ အေတြးတခ်ဳိ႕ေၾကာင့္

ကၽြန္ေတာ္ hyung ရွိရာ အိမ္ႀကီးထဲသို႔

စိုးရိမ္တႀကီး ေျပးဝင္လာခဲ့မိသည္။

အိမ္ထဲဝင္ဝင္ခ်င္း ခံစားလိုက္ရသည္က

Sehun တခါမွ မခံစားခဲ့ဖူးေသာ ေမွာင္မဲၿပီး

လူသူမရွိ ေျခာက္ကပ္ေနသည့္ ေက်ာခ်မ္းဖြယ္

ပတ္ဝန္းက်င္တခု...

ယခင္ Noona တို႔ရွိစဥ္က သန္႔ရွင္းကာ လင္းထိန္ေနတတ္ေသာ ဧည့္ခန္းႀကီးသည္ အရင္နဲ႔ မတူ ေအာင္ ဆြဲပိတ္ထားေသာ လိုက္ကာ အမဲမ်ားေၾကာင့္

ေမွာင္မဲကာ အထီးက်န္ေနသည္။

ဘယ္သူက ဒီလိုက္ကာေတြကို ပိတ္ထားတာလဲ..

Chanyeol Hyung က အေမွာင္ေၾကာက္တတ္တာ မသိၾကဘူးလား..

Sehun ကိုယ္တိုင္သည္လဲ ေမွာင္မဲေနေသာ အိမ္ႀကီးေၾကာင့္ ေၾကာက္လန္႔မႈ႕က တစိုးတစ...

ခပ္ဟဟ ျဖစ္ေနေသာ အခန္းငယ္ေလးထဲတြင္ Chanyeol ရွိလို႔ ရွိျငား ျဖင့္ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲထဲသို႔ Sehun တိုးဝင္လာလိုက္သည္။

တစ္ေယာက္အိပ္ ကုတင္ႏွင့္ ေဘးတြင္ ရွိေသာ

စားပြဲျဖဴျဖဴေလးသည္ ရွင္းမည့္သူမရွိ စာရြက္ အပိုင္းစမ်ားႏွင့္ ရွဳပ္ပြလ်က္...

ေရမ်ားစိုရႊဲကာ ပ်က္စီးလုနီးပါး အ႐ုပ္တစ္႐ုပ္က

စားပြဲေပၚတြင္ အထီးက်န္စြာ တည္ရွိေနသည္။

Chanyeol ကေတာ့ အခန္းထဲတြင္ ရွိမေနခဲ့..

ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ က်ေနေသာ စာရြက္မ်ားအျပင္ ပုလင္းကြဲ အပိုင္းစမ်ားကပါ ျမင္မေကာင္းေအာင္ ႐ွဳပ္ပြေနသည္မွာ အခန္းတခန္းလံုး ေျခခ်စရာေနရာပင္မရွိ

ဖုန္တစက္ရွိရင္ေတာင္ မေနတတ္တဲ့ hyung က ဒီလို႐ွဳပ္ပြေနတဲ့ အခန္းထဲမွာ ေနသည္တဲ့လား...?

ေျခေထာက္နားသို႔ က်ေနေသာ စာရြက္မ်ားထဲမွ တစ္ရြက္ကို Sehun ယူၾကည့္မိလိုက္သည္။

မီးမဖြင့္ထားေသာ အခန္းငယ္ေလးအတြင္းတြင္

လိုက္ကာၾကားမွ တိုးဝင္ေနေသာ

ေနအလင္းေရာက္က ခပ္ျပျပ...

ပထမ တစ္ရြက္..

ႏွစ္ရြက္ ..

သံုးရြက္...

အရြက္ေပါင္းမ်ားစြာ..

စာရြက္မ်ားအားလံုးကို တစ္ရြက္မက်န္ Sehun

လိုက္ဖတ္ေနမိသည္။

အံ့ၾသမႈ႕ေၾကာင့္ မ်က္ဝန္းအိမ္က ဝိုင္းစက္လ်က္..

စာရြက္မ်ားအားလံုးတြင္ တူညီေသာ အရာတခု..

ထူးဆန္းစြာ ထိုအရာအား စာရြက္တိုင္းတြင္ Chanyeol ထပ္ခါတလဲလဲ ေရးသားထားခဲ့သည္။

ထိုအရာက..

Sehun တခါမွ မၾကားဖူးခဲ့ေသာ..

Sehun တခါမွ မသိကၽြမ္းခဲ့ဖူးေသာ..

Byun Baekhyun ဆိုတဲ့ အမည္တခုျဖစ္ေနခဲ့သည္..

စြဲလန္းျခင္းဆိုတာမ်ိဳးက သိပ္ကိုပူေလာင္တယ္..

ဒါေပမယ့္ ပိုင္ဆိုင္လိုျခင္းဆိုတဲ့အရာက

ပူေလာင္မႈ႕ထပ္ အဆင့္ျမင့္တယ္..

သူ႔ကို အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ၾကတာက ေလာင္ျမဳိက္ျခင္း...တဲ့

ငါ့ကိုယ္ငါ ေလာင္ျမဳိက္ခံၿပီးမွ မင္းကို ပိုင္ဆိုင္ရမယ္ဆိုရင္ မင္းငါ့အတြက္ မီးစေလး တစ္ခုပဲ ျဖစ္ေပးပါ...

ငါ့ကိုယ္ငါ ဓါတ္ဆီေလာင္းၿပီး မင္းဆီလာခဲ့မယ္...