ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခြဲခြာခဲ့ရသည့္ ကိုရီးယား ေျမသို႔

ဆင္းဆင္းခ်င္း ေစာင့္ႀကိဳသူမရွိေပမယ့္

ထြက္ခြာခဲ့တုန္းက အခ်ိန္တခ်ိဳ႕ကို ျပန္႔ျမင္ေယာင္ကာ ရင္ထဲမွာေတာ့ေဆြးေျမ႕ေျမ႕...

ဒီေျမ.. ဒီေရ.. ဒီေလ...

ပတ္ဝန္းက်င္အားလံုးက မိမိထြက္သြားခဲ့တုန္းက ႏွင့္

ျခားနားစြာ ေျပာင္းလဲတိုးတက္ေနသည္ကို

ျမင္ေတာ့ ႐င္ထဲက လြမ္းဆြတ္မႈ႕ ရသ တခ်ိဳ႕က

အစိမ္းသက္သက္

ဓါတ္ေလွကားက ဆင္းလာေတာ့ မွန္တဖက္ကေန

တစ္စစ ျဖင့္ လွမ္းျမင္ေနရေသာ လူအုပ္ႀကီး..

အင္း.. ႏိုင္ငံရပ္ျခားကိုေရာက္ေနတဲ့ သူတို႔ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြကို လာေစာင့္ႀကိဳေနတယ္ ထင္ပါရဲ႕..

ဂိတ္မ်ား တဆင့္ၿပီး တဆင့္ ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး

ကိုယ့္အထုပ္ကိုယ္ဆြဲကာ လူအုပ္ၾကားထဲ

တိုးဝင္လာခဲ့သည္။

အေဖမ်ား လာႀကိဳေလမလားဆိုတဲ့

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က ခပ္သဲ့သဲ့...

"Doctor Oh Sehun လား မသိဘူးခင္ဗ်"

လက္ထဲက ဆိုင္းဘုတ္ေလးကို ေထာင္ျပကာ

ေျပာလာေသာ အက်ႌခပ္ႏြမ္းႏြမ္းျဖင့္ လူသည္ အသက္ ၄၀ ေလးဆယ္ ဝန္းက်င္ေလာက္

ရွိမည္ထင္ရသည္

"ဟုတ္ပါတယ္"

"ကၽြန္ေတာ္က အကိုေလးရဲ႕ အေဖ Company က လႊတ္လိုက္တဲ့ ဒ႐ိုက္ဘာပါ.. အကိုေလးကို ေစာင့္ၿပီး ႀကိဳခိုင္းထားလို႔ပါ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လိုက္ခဲ့ေပးပါဗ်"

"...."

လက္ထဲက အိတ္ကို လာဆြဲေပးေနတာမို႔

"ရတယ္ ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္သယ္လိုက္မယ္"

"ဟုတ္ကဲ့"

အ႐ိုေသေပးကာ ကားရွိရာသို႔

ဦးေဆာင္သြားေသာ ဦးေလးႀကီး ေနာက္သို႔

Oh sehun လိုက္လာခဲ့လိုက္သည္

"အကိုေလး ဒီ တည့္တည့္က သြားၿပီး ညာဘက္

ကား parking မွာ အျဖဴေရာင္ super custom ေလး ရပ္ထားပါတယ္ ဒီမွာ ကားေသာ့ပါ ဟို.. ကၽြန္ေတာ္ Toilet ေလး ခဏသြားခ်င္လို႔"

"ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္

ကားေပၚမွာထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္မယ္"

တိုက္ခတ္လာေသာ ေလပူတခ်က္ႏွင့္အတူ

အနည္းငယ္ ကိုက္ေနေသာေခါင္းကို အနားေပးခ်င္တာေၾကာင့္ Oh sehun ကားရွိရာသို႔ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ေလွ်ာက္လာခဲ့လိုက္သည္။

.......

...........

"ေတာက္!! ဘယ္ေကာင္က ကားကို

အေရွ႕မွာ ပိတ္ရပ္သြားတာလဲမသိဘူး "

ပူေလာင္ေနေသာ ရာသီဥတုႏွင့္အတူ

မိမိကားေရွ႕တြင္ အလိုက္ကမ္းဆိုးမသိ

ပိတ္ရပ္ထားေသာ ကားေၾကာင့္ Kai ေဒါသတို႔

ငယ္ထိပ္ေရာက္ေနရသည္။

ဒီေနရာမွ မတ္တပ္ရပ္ေစာင့္ေနတာ

တစ္နာရီနီးပါးေလာက္ရွိၿပီျဖစ္သည္၊

လမ္းသြားရင္း store ဆိုင္ေတြ႕သျဖင့္

ေရဆင္းဝယ္သည့္ အခ်ိန္..

ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာင္ မၾကာလိုက္ေသာ

အခ်ိန္ေလးတြင္ ဘယ္ကမွန္းမသိ ေရာက္လာေသာ ကားက မိမိကားအေရွ႕ ပိတ္ရပ္ထားတာေၾကာင့္ ထြက္လို႔လဲမရ.. ကားပိုင္ရွင္ကို လိုက္ရွာေတာ့လဲ မေတြ႕ႏွင့္.. ဒီၾကားထဲ ဆီက ကုန္ခါနီးမို႔ ကား အဲယားကြန္းကလဲဖြင့္မရတာေၾကာင့္ ေခၽြးဒီးဒီးက်ကာ ေဒါသက ပိုပိုထြက္လာရသည္။

ဘယ္လို လူက ဒီလို သူမ်ားကားေရွ႕ပိတ္ရပ္ရတာလဲ

အဲ့ေလာက္ေတာင္ လူလိုမသိဘူးလား

စိတ္ရွိတိုင္းသာ ႐ိုက္ခြဲရရင္ အေရွ႕ကကား

တစစီျဖစ္ေတာ့မည္။

သိပ္မၾကာခင္ ပိတ္ရပ္ထားေသာ ကားဆီက အခ်က္ေပးသံ ႏွင့္အတူ ကားမီးမ်ားလင္းလာသည္။

ၾကည့္ရတာ ကားပိုင္ရွင္လာၿပီထင္တယ္..

ဆက္ခနဲ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့

ျမင္ရသည္က အသားျဖဴျဖဴႏွင့္ လူတစ္ဦး..

တီရွပ္အျဖဴေရာင္ကို လက္ေခါက္၍

အမဲေရာင္ေနကာမ်က္မွန္ကို တပ္ကာ

မ်က္ခံုးမ်ား က်ံဳ႕ထားသည္မွာ တစ္ႏိုင္ငံလံုး သူ႔လုပ္စာ ထိုင္စားေနသည့္႐ုပ္

ခပ္တင္းတင္း ေစ့ထားေသာ နႈတ္ခမ္းမ်ားက

သူ႔အေခ်႐ုပ္ကို ပို၍ ေပၚလြင္ေစသည္။

ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ကားေနာက္ခန္းတံခါးကို ဖြင့္ကာ အထုပ္မ်ား ထည့္ေနေသာ Sehun ကို

Kai ေၾကာင္ၾကည့္ေနမိသည္။

အေရးႀကီးကိစၥရွိလို႔ သူမ်ားကားေရွ႕ပိတ္ရပ္ ထားမိတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ျပန္လာရင္ ကားပိုင္ရွင္ကို ေတာင္းပန္စကား အနည္းက်ဥ္းေလာက္ေတာ့ ေျပာသင့္တယ္မဟုတ္လား..

အခု ဒီလူ႔မ်က္ႏွာထားက ရပ္ခ်င္လို႔ရပ္တာ

မေက်နပ္လဲ ေသလိုက္ဆိုတဲ့ ႐ုပ္မ်ိဳး..

Kai သည္းမခံႏိုင္စြာ လူလံုးျပရန္ ကားျပင္သို႔ ထြက္၍ သူ႔ေဘးနား သြားရပ္ရင္း..

"ဒီမွာ.."

"..."

ထိုလူက လုပ္လက္စ အလုပ္ကို ဆက္လုပ္ေနသည္

"ဒီမွာ ...!! "

ေခၚသည့္ အသံသာ ျမင့္သြားတယ္ အိတ္ေတြ

ကားထဲသို႔ စီထည့္ေနသည့္ ထိုလူက လွည့္မလာ

နည္းနည္းေတာ့ မ်ားသြားၿပီ...

"ဒီမွာ.. မင္း ကို ေခၚေနတာ !!"

လက္ဖ်ံကို ဖ်က္ခနဲ ႐ိုက္ခ်လိုက္တာေၾကာင့္ Sehun အိတ္ကို ခ်ၿပီး Kai ဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လာသည္။

တန္းတူ ျဖစ္ေနေသာ အရပ္ေမာင္းတြင္

မ်က္လံုးမ်ားက တန္းတူက်လ်က္...

ေခၽြးမ်ား ရႊဲကာ ေဒါသျဖစ္ေနဟန္ ရွိေသာ Kai ကို

Sehun ေျပာ ဆိုသည့္သေဘာနဲ႔

ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္သည္။

ဘယ္သူ႔ကိုမဆို ေခါင္းတခ်က္ၿငိမ့္ျပကာ

ေျပာေစသည္က Sehun ၏ အက်င့္ျဖစ္ေသာ္လဲ

အခုမွ စ ေတြ႕ေသာ Kai အတြက္ေတာ့ မက္႐ိုင္းသည္ဟုသာ ျမင္သည္။

"မင္း ကားကို ဘယ္လိုရပ္ထားတာလဲ"

Kai ခါးကို အနည္းငယ္ မတ္ကာ အသံမာ၍ ေမးလိုက္ေသာ္လည္း Sehun က ခပ္ေအးေအး မ်က္ႏွာျဖင့္

"ျပသနာရွိလို႔လား"

"မင္း ကားပိတ္ရပ္ထားလို႔ ငါ့ကားထြက္လို႔

မရဘူးျမင္လား... "

"အခုထြက္ေပးမယ္ ခဏေစာင့္ "

ေနာက္ခန္းတံခါးဆြဲပိတ္ကာ ကားဖယ္ေပးရန္

ကားေပၚသို႔ တတ္ေနေသာ Sehun ေၾကာင့္

Kai ေဒါသထြက္သြားရသည္

ဘာအခ်ိဳးခ်ိဳးတာလဲ..

သူကလည္း မွားေသးတယ္ အဲ့လိုလုပ္လို႔ရမလား

"ေနဦးး.. မင္း ငါ့ကို ေတာင္းပန္သင့္တယ္

မဟုတ္ဘူးလား"

"ေတာင္းပန္ရမယ္ ... ဘာအတြက္လဲ.."

မ်က္ခံုးႏွစ္ဘက္ကို ခ်ိဳးကာ နားမလည္ဟန္ျဖင့္

ေမးေနေသာ Sehun..

"မင္း ကား မဖယ္ေပးလို႔ ငါ့ အခ်ိန္ေတြ တစ္နာရီနီးပါးေလာက္ ပုပ္သြားတယ္ေလ.. အဲ့အတြက္ မင္း ျပန္ ေတာင္းပန္ ရမယ္ မဟုတ္ဘူးလား"

တင္းမာစ ျပဳေနၿပီျဖစ္ေသာ Kai ရဲ႕ အသံေၾကာင့္

ေဘးလူမ်ား ကလည္း ရန္ျဖစ္ေတာ့မည္ထင္ကာ ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္ႏွင့္...

"ေကာင္းၿပီေလ အဲ့တာဆို ခဏေစာင့္

ဒ႐ိုက္ဘာလာရင္ ေတာင္းပန္ခိုင္းေပးမယ္"

"မင္းက မေတာင္းပန္ ႏိုင္ရေအာင္

မင္းပါးစပ္က အ ေနလို႔လား"

Sehun ျပန္ၾကည့္ လာေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားက မီးဟုန္းဟုန္း ေတာက္ေနသလို Kai သည္လည္း ေဒါသေၾကာင့္ စူးရဲေနသည္။

အျပန္လွန္ စိုက္ၾကည့္ေနေသာ လူႏွစ္ေယာက္သည္

သိပ္မၾကာရန္ ရန္ ထျဖစ္ေတာ့မည့္ ပံုစံ..

"အကိုေလး.."

Sehun ႏွင့္ Kai ၏ တင္းမာေနေသာ အေျခေနေၾကာင့္ ေနာက္မွေရာက္လာေသာ ဒ႐ိုက္ဘာ ဦးေလးႀကီး မ်က္လံုး ျပဴးသြားရသည္။

ျပသနာ မတတ္ေစရန္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား အတင္းဝင္ကာ အသံေပးလိုက္ေတာ့မွ

လက္သီးမ်ားကို တင္းတင္းဆုပ္ကာ

Sehun တဖက္သို႔ မ်က္ႏွာလႊဲသြားသည္။

စိတ္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ထိန္းေနသည့္ဟန္..

ေကာင္းေကာင္းေတာင္းပန္လိုက္ရင္ အဆင္ေျပေနသည့္ ကိစၥကို မေတာင္းပန္ပဲ လူပါးဝေနေသာ Sehun ကို Kai မေက်ၾကည့္ ၾကည့္ၿပီးေနာက္

"ဦးေလးႀကီး က ဘယ္သူလဲ"

"ဦးေလးက ဒီကား ဒ႐ိုက္ဘာပါ

ဟို.. ဘာ ျပသနာရွိလို႔လဲ"

"ကၽြန္ေတာ့္ကားေရွ႕မွာ ပိတ္ရပ္ထားတာ တစ္နာရီေလာက္ရွိေတာ့မယ္ ဖုန္းနံပါတ္လဲမခ်ိတ္ထားေတာ့ ဘယ္လို ဆက္သြယ္ရမွာလဲ.. ကၽြန္ေတာ္ ကိစၥရွိလို႔ ထြက္ခ်င္တာေတာင္ ကားက ပိတ္ရပ္ထားေတာ့ ထြက္လို႔မရဘူးျဖစ္ေနတယ္ေလ ရပ္ထားတဲ့အခ်ိန္ကလဲ ခဏေလးမဟုတ္ဘူး တစ္နာရီေတာင္"

"ဟို.. ဟို ဦးေလးေတာင္းပန္ပါတယ္ ငါ့တူရယ္

ဦးေလး အျပစ္ပါ ဦးေလး ပံုမွန္ဆို ကား မွန္မွာ ဖုန္းနံပါတ္ ကပ္ထားေနၾကပါ ဒီေန႔က ေလာေနတာနဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ ခ်န္ခဲ့ဖို႔ေမ့သြားတာ.. အကိုေလးက အခုမွ လာတာဆိုေတာ့ ဘာမွသိမွာမဟုတ္ဘူး ဦးေလးမွားတာပါ ေတာင္းပန္ပါတယ္"

"သူ ဘာမွ မသိရင္ေတာင္ လူပါးမဝနဲ႔ေလ အခုဟာက.. က်စ္... ရတယ္ ဦးေလး ထားလိုက္ေတာ့

အခု ဦးေလးကားပဲ ဖယ္ေပး

ကၽြန္ေတာ္သြားစရာရွိေသးလို႔"

"ေကာ.. ေကာင္းပါၿပီ ဖယ္ေပးပါ့မယ္"

ကားအေရွ႕နည္းနည္းတိုးၿပီး လမ္းဖယ္ေပး လိုက္သည္ႏွင့္ ဝူးခနဲ အရွိန္ႏွင့္ ေမာင္းထြက္သြားေသာ

ကား အျပာေလးကို ေနာက္ၾကည့္မွန္မွ တဆင့္ Sehun လွမ္းၾကည့္ေနမိသည္...

ငါပဲ မွားသြားတာလား...

.....

.........

"Baekhyun !! "

"အ့.."

နာမည္ေခၚသံ ၾကားသည္ႏွင့္ လွည့္ၾကည့္ခ်ိန္ေတာင္ မရလိုက္ မိမိဆီ အရွိန္နဲ႔ေျပးဝင္ကာ ပခံုးကို ဖက္လိုက္ေသာ Kai...

"မင္း ေက်ာင္းျပန္တတ္ၿပီေပါ့ ဟုတ္လား"

"အင္း.."

မ်က္ႏွာကို မဲ့ရြဲ႕ျပံဳးျပကာ ပခံုးေပၚတင္ထားေသာ လက္ကို Baekhyun ဆြဲခ်ေနရသည္။

လူေကာင္ခ်င္း မမွ်ပါဘူးဆို သူ႔ကိုယ္လံုးႀကီးနဲ႔

လက္အျပင္ တစ္ကိုယ္လံုးပါ ဖိထားတာေၾကာင့္

အဖက္ခံရေသာ Baekhyun မွာ မသက္သာလွ..

လက္ေမာင္းၾကားထဲကေန ႐ုန္းေနေသာ Baekhyun ေၾကာင့္ Kai ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္ၿပီး

Baekhyun မႏိုင္မနင္း သယ္ထားေသာ

စာအုပ္ထုပ္ႀကီးကို ၾကည့္၍...

"အခု အဲ့ စာအုပ္ထုပ္ႀကီးပိုက္ၿပီး

ဘယ္သြားမလို႔လဲ မင္းက"

"စာၾကည့္တိုက္ကို..."

"ဟမ္.. ဒီခ်ိန္ႀကီး စာၾကည့္တိုက္ ဘာသြားလုပ္မွာလဲ"

"ေက်ာင္းပ်က္ထားတုန္းက လြတ္ထားတဲ့

စာေတြ ျပန္က်က္ရေအာင္လို႔ေလ"

"လခြမ္း.. မင္းတတ္ေနတာ အထက္တန္းေက်ာင္းမဟုတ္ဘူးေနာ္ တကၠသိုလ္သိလား baekhyun... တေန႔စာတေန႔ပံုမွန္က်က္ၿပီး Roll 1 ရလဲ ဘယ္သူမွ မင္းကို ႏိုဘယ္ဆုလာမေပးဘူး"

"ဒါေပမယ့္.."

"ဘာမွ ဒါေပမယ့္ မေနနဲ႔

ငါနဲ႔လိုက္ခဲ့လာ ကန္တင္းသြားမယ္"

ဂုတ္ကေန အတင္းဆြဲကာ ေခၚသြားေသာ Kai ေၾကာင့္ Baekhyun ယက္ကန္ယက္ကန္ နဲ႔ ပါသြားရသည္

( Kai နဲ႔ေပါင္းတာ ေမေမသာသိရင္ ဆူေတာ့မွာပဲ အက္လယ္ )

....

........

" ေရာ့.. ဒီမွာ ဘာမွ မစားရင္ေတာင္ အေအးေတာ့ေသာက္.. ငါတစ္ေယာက္ထဲစားၿပီး မင္းက ထိုင္ၾကည့္ေနရင္ ငါစားရတာ မ်ိဳမက်လို႔ "

ဆူပုတ္ပုတ္ႏွင့္ ေျပာလိုက္ေသာ Kai စကားေၾကာင့္

Baekhyun တခ်က္ျပံဳးကာ အေရွ႕က အေအးကို

ယူၿပီးေသာက္ေနမိသည္။

"မင္း အခု ဘယ္မွာေနလဲ.. "

"အိမ္မွာပဲေလ ဘာလို႔လဲ.."

"ငါသတင္းၾကားပါတယ္.. မင္း Jeon shin ကိစၥနဲ႔ ေထာင္ထဲ ခဏဝင္ရတုန္းက မင္းကို မင္းအေမက စိတ္ဆိုးၿပီး အိမ္ျပန္မလာနဲ႔လို႔ေျပာတယ္ဆို..?"

စကားအဆံုးမွာ Baekhyun မ်က္ႏွာပ်က္သြားသည္ကို Kai သတိထားမိလိုက္သည္။

"အင္း.. ငါ့ကို သူတို႔ျပန္လက္ခံတယ္ေလ"

"ေအာ္ ျပန္ အဆင္ေျပသြားၿပီေပါ့"

"အင္း"

အျပံဳးမျမည္ေသာ အျပံဳးတခုျဖင့္ တိတ္ဆိတ္စြာ အေအးဆက္ေသာက္ေနေသာ baekhyun ရဲ႕

ခံစားခ်က္ကို Kai နားလည္မည္တဲ့လား..

Baekhyun မေျပာျပခဲ့ပါဘူး..

အခုလို မိဘေတြ ျပန္လက္ခံဖို႔ အိမ္ေရွ႕မွာ တစ္ရက္ တိတိ ဒူးေထာက္ အသနားခံခဲ့ရတယ္ဆိုတာကို..

Baekhyun မေျပာျပခဲ့ပါဘူး..

ကိုယ့္သားေလး ေနစရာမရွိလို႔ ဒုကၡေရာက္ေနမည္ကို စိုးရမ္တာထပ္ သူတို႔ သားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ လမ္းေဘးမွာ ေသေနရင္ သူတို႔ သိကၡာက်မည္ကို စိုးတာေၾကာင့္ ျပန္လက္ခံခဲ့တယ္ဆိုတာကို...

Baekhyun မေျပာျပခဲ့ပါဘူး..

ကိုယ္နဲ႔ မသက္ဆိုင္တဲ့ Jeon Shin ကိစၥကို ပက္သက္မိလို႔ မိဘေတြဆီက ျပစ္ဒဏ္အေနနဲ႔ မနက္တိုင္း မနက္စာစားခြင့္ပိတ္ခံထားရသည္ကို..

Baekhyun ေျပာမျပခဲ့သလို.. ေျပာျပစရာလဲမလိုဘူးဟု ထင္သည္။ ကိုယ့္ အပူေတြကို ေျပာျပေတာ့ တျခားလူပါ ဝမ္းနည္းရသည္ပဲ အဖက္တင္မည္..

ကိုယ့္ ဒုကၡေတြကိုလဲ တျခားလူကို ေဝမမွ်ခ်င္ပါ

သနားတဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္ခံရတာကိုမုန္းသလို ကိုယ့္ဟာႏွင့္ကိုယ္ ဒုကၡေတြက အသားက်ႏွင့္ျပီးသား။

"ဟို.. ဒီမွာ ထိုင္လို႔ရမလားမသိဘူး "

ေညႇာင္စိစိ ျဖင့္ ခြင့္ေတာင္းေနေသာ အသံေၾကာင့္ Kai ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့

အသံပိုင္ရွင္က ဆံပင္ ႏွစ္ခြစည္းကာ အေကာင္ေသးေသးေလးႏွင့္ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေကာင္မေလး တစ္ဦး..

က်ယ္ဝန္းေသာ ကန္တြင္းအတြင္းရွိ စားပြဲဝိုင္းေပါင္းမ်ားစြာ ခံုေပါင္းမ်ားစြာ ရွိသည္ထဲက Baekhyun ေဘးတြင္မွ ထိုင္ခြင့္ေတာင္းေနေသာ ထိုမိန္းကေလးကို Kai ေၾကာင္ၾကည့္ေနမိသည္။

ထိုင္စရာေနရာေတြ အဲ့ေလာက္ေတာင္ ရွားေနၿပီလား

Kai ေၾကာင္အ စြာ ခံု အလြတ္မ်ားကို လွည့္ၾကည့္ၿပီး..

"ဟို... တျခားဝိုင္းေတြ အမ်ားႀကီး လြတ္ေနတယ္ေလ ညီမေလး"

(ကိုယ့္ထပ္ ငယ္တဲ့ပံုေပါက္တာေၾကာင့္ ညီမေလးဟု သံုးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္)

Baekhyun ကလဲ ဘာေျပာရမွန္းမသိ Kai ကို

ျပန္ေမာ့ၾကည့္လ်က္..

"မဟုတ္ဘူး Baekhyun sunbae nim

နားမွာပဲထိုင္ခ်င္တာ.."

Baekhyun ေဘးက ခံုကိုသာ လက္ညႇိဳးထိုးျပၿပီး

ထိုင္ခြင့္ေတာင္းေနတာေၾကာင့္

"အမ္.. ေအာ္ ေအာ္ ထိုင္ပါ"

Kai ေဘးက Baekhyun ကို တံေတာင္ႏွင့္တြက္ ကာ

မင္းနဲ႔သိလား ဟု ကပ္ေမးလိုက္ေတာ့

Baekhyun ကလဲ ဘုမသိဘမသိ ေခါင္းခါျပေနသည္

ဒီမိန္းကေလး သူနဲ႔ မသိတဲ့ ေယာက္်ားေလးႏွစ္ေယာက္ၾကား လာထိုင္ရဲတာ နည္းတဲ့ သတိၲေတာ့မဟုတ္..

"ညီမက Kang Yuri ပါ.. ဒီတကၠသိုလ္ အႏုပညာေမဂ်ာမွာ ပထမႏွစ္တတ္ေနတာပါ.. ဟို Baekhyun sunbae nim ကို သတိထားမိတာ ၾကာပါၿပီ ဒါမယ့္ စၿပီး မနႈတ္ဆက္ရဲလို႔"

ရွက္ေသြးျဖာေနသည့္ဟန္ ပန္းေရာင္သန္းေနေသာ ပါးေလးျဖင့္ မူပိုကာ ေျပာေနေသာ မိန္းကေလး..

သူမ ဆြဲယူၿပီး ထိုင္လိုက္ေသာ ေနရာက Baekhyun ႏွင့္ အရမ္းနီးကပ္လြန္းေနသျဖင့္

Baekhyun မသိမသာ အေနာက္သို႔ ဆုတ္ကာ Kai အနားသို႔ ကပ္လိုက္ရသည္။

လာမနႈတ္ဆက္ရဲလို႔ပဲ နႈတ္မ်ား နႈတ္ဆက္ရဲရင္ စေတြ႕ထဲက ေပါင္ေပၚမ်ား တတ္ထိုင္မလားမသိ

ဟု Kai ခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္ေတြးလိုက္မိသည္။

ေခတ္ကာလာ သားသမီးေတြမ်ား မလြယ္လိုက္တာ..

"အာာ ဟုတ္ကဲ့ အခုက ဘာကိစၥရွိလို႔လဲမသိဘူး"

Baekhyun အေမးစကားကို သူမက ရွက္ျပံဳးေလးျဖင့္

(Kai မ်က္လံုးထဲတြင္ ပဲမ်ားေနသည္ဟုသာျမင္သည္)

"ဟို... Baekhyun sunbae ကို စိတ္ဝင္စားလို႔ပါ"

ဟမ္....!!

ထိုေကာင္မေလး၏ စကားေၾကာင့္ Kai စားလက္စ ထမင္း လုတ္ေတာင္လည္ပင္းထဲ နင္ သြားရသည္။

Baekhyun ကေတာ့ ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖင့္..

"ဟုတ္တယ္ ဒီေက်ာင္းစတတ္ထဲက Baekhyun ကိုသတိထားမိခဲ့တာပါ.. အေနေအးၿပီး တစိမ္းေတြနဲ႔ သိပ္စကားမေျပာတဲ့ ပံုစံေလးေတြ.. အားတဲ့အခ်ိန္ စာပဲလုပ္ေနတတ္တဲ့ အက်င့္ေလးေတြ.. သူမ်ားကို အားနာတတ္တဲ့ အမူယာေလးေတြ.. ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေအာင္ ျပံဳးတဲ့အျပံဳးေလးေတြက လံုးဝကို ညီမ type ပဲ"

မ်က္စိစံုမွိတ္ရင္း သေဘာက်ေၾကာင္းေျပာေနေသာ သူမႏွင့္ ဘာေျပာရမွန္းမသိ ေၾကာင္အေနေသာ Baekhyun...

သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားတြင္ ထိုင္၍ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖင့္ စြံအ ေနေသာ Kai..

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္မ်က္ႏွာကို တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ လိုက္ၾကည့္ရင္း Kai ေခါင္းေတြပါ မူးလာရသည္။

စားလက္စ ထမင္းေတာင္ ဆက္စားခ်င္စိတ္မရွိေတာ့

"အဲ့တာ ညီမကို စဥ္းစားေပးပါ..

တပတ္ျပည့္တဲ့ေန႔က်ရင္ ညီမ

အေျဖလာေတာင္းမယ္ေနာ္

အခု အတန္းတတ္ရေတာ့မွာမို႔လို႔ သြားေတာ့မယ္"

ေျပာစရာရွိတာေျပာၿပီး ထြက္သြားေသာ

ေကာင္မေလးသည္ ေပါ့ပါးစြာ..

Kai နဲ႔ baekhyun သာ ၾကက္ႀကီးလည္လိမ္ ထားသကဲ့သို႔ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖင့္ က်န္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

......

...........

နှစ်ပေါင်းများစွာ ခွဲခွာခဲ့ရသည့် ကိုရီးယား မြေသို့

ဆင်းဆင်းချင်း စောင့်ကြိုသူမရှိပေမယ့်

ထွက်ခွာခဲ့တုန်းက အချိန်တချို့ကို ပြန့်မြင်ယောင်ကာ ရင်ထဲမှာတော့ဆွေးမြေ့မြေ့...

ဒီမြေ.. ဒီရေ.. ဒီလေ...

ပတ်ဝန်းကျင်အားလုံးက မိမိထွက်သွားခဲ့တုန်းက နှင့်

ခြားနားစွာ ပြောင်းလဲတိုးတက်နေသည်ကို

မြင်တော့ ရင်ထဲက လွမ်းဆွတ်မှု့ ရသ တချို့က

အစိမ်းသက်သက်

ဓါတ်လှေကားက ဆင်းလာတော့ မှန်တဖက်ကနေ

တစ်စစ ဖြင့် လှမ်းမြင်နေရသော လူအုပ်ကြီး..

အင်း.. နိုင်ငံရပ်ခြားကိုရောက်နေတဲ့ သူတို့ဆွေမျိုးသားချင်းတွေကို လာစောင့်ကြိုနေတယ် ထင်ပါရဲ့..

ဂိတ်များ တဆင့်ပြီး တဆင့် ဖြတ်ကျော်ပြီး

ကိုယ့်အထုပ်ကိုယ်ဆွဲကာ လူအုပ်ကြားထဲ

တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

အဖေများ လာကြိုလေမလားဆိုတဲ့

မျှော်လင့်ချက်က ခပ်သဲ့သဲ့...

"Doctor Oh Sehun လား မသိဘူးခင်ဗျ"

လက်ထဲက ဆိုင်းဘုတ်လေးကို ထောင်ပြကာ

ပြောလာသော အကျႌခပ်နွမ်းနွမ်းဖြင့် လူသည် အသက် ၄၀ လေးဆယ် ဝန်းကျင်လောက်

ရှိမည်ထင်ရသည်

"ဟုတ်ပါတယ်"

"ကျွန်တော်က အကိုလေးရဲ့ အဖေ Company က လွှတ်လိုက်တဲ့ ဒရိုက်ဘာပါ.. အကိုလေးကို စောင့်ပြီး ကြိုခိုင်းထားလို့ပါ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးပါဗျ"

"...."

လက်ထဲက အိတ်ကို လာဆွဲပေးနေတာမို့

"ရတယ် ကိုယ့်ဟာ ကိုယ်သယ်လိုက်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

အရိုသေပေးကာ ကားရှိရာသို့

ဦးဆောင်သွားသော ဦးလေးကြီး နောက်သို့

Oh sehun လိုက်လာခဲ့လိုက်သည်

"အကိုလေး ဒီ တည့်တည့်က သွားပြီး ညာဘက်

ကား parking မှာ အဖြူရောင် super custom လေး ရပ်ထားပါတယ် ဒီမှာ ကားသော့ပါ ဟို.. ကျွန်တော် Toilet လေး ခဏသွားချင်လို့"

"ဒါဆို ကျွန်တော်

ကားပေါ်မှာထိုင်စောင့်နေလိုက်မယ်"

တိုက်ခတ်လာသော လေပူတချက်နှင့်အတူ

အနည်းငယ် ကိုက်နေသောခေါင်းကို အနားပေးချင်တာကြောင့် Oh sehun ကားရှိရာသို့ ခပ်မြန်မြန်ပဲ လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။

.......

...........

"တောက်!! ဘယ်ကောင်က ကားကို

အရှေ့မှာ ပိတ်ရပ်သွားတာလဲမသိဘူး "

ပူလောင်နေသော ရာသီဥတုနှင့်အတူ

မိမိကားရှေ့တွင် အလိုက်ကမ်းဆိုးမသိ

ပိတ်ရပ်ထားသော ကားကြောင့် Kai ဒေါသတို့

ငယ်ထိပ်ရောက်နေရသည်။

ဒီနေရာမှ မတ်တပ်ရပ်စောင့်နေတာ

တစ်နာရီနီးပါးလောက်ရှိပြီဖြစ်သည်၊

လမ်းသွားရင်း store ဆိုင်တွေ့သဖြင့်

ရေဆင်းဝယ်သည့် အချိန်..

ငါးမိနစ်လောက်တောင် မကြာလိုက်သော

အချိန်လေးတွင် ဘယ်ကမှန်းမသိ ရောက်လာသော ကားက မိမိကားအရှေ့ ပိတ်ရပ်ထားတာကြောင့် ထွက်လို့လဲမရ.. ကားပိုင်ရှင်ကို လိုက်ရှာတော့လဲ မတွေ့နှင့်.. ဒီကြားထဲ ဆီက ကုန်ခါနီးမို့ ကား အဲယားကွန်းကလဲဖွင့်မရတာကြောင့် ချွေးဒီးဒီးကျကာ ဒေါသက ပိုပိုထွက်လာရသည်။

ဘယ်လို လူက ဒီလို သူများကားရှေ့ပိတ်ရပ်ရတာလဲ

အဲ့လောက်တောင် လူလိုမသိဘူးလား

စိတ်ရှိတိုင်းသာ ရိုက်ခွဲရရင် အရှေ့ကကား

တစစီဖြစ်တော့မည်။

သိပ်မကြာခင် ပိတ်ရပ်ထားသော ကားဆီက အချက်ပေးသံ နှင့်အတူ ကားမီးများလင်းလာသည်။

ကြည့်ရတာ ကားပိုင်ရှင်လာပြီထင်တယ်..

ဆက်ခနဲ ခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်တော့

မြင်ရသည်က အသားဖြူဖြူနှင့် လူတစ်ဦး..

တီရှပ်အဖြူရောင်ကို လက်ခေါက်၍

အမဲရောင်နေကာမျက်မှန်ကို တပ်ကာ

မျက်ခုံးများ ကျုံ့ထားသည်မှာ တစ်နိုင်ငံလုံး သူ့လုပ်စာ ထိုင်စားနေသည့်ရုပ်

ခပ်တင်းတင်း စေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းများက

သူ့အချေရုပ်ကို ပို၍ ပေါ်လွင်စေသည်။

ခပ်တည်တည်နှင့် ကားနောက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ အထုပ်များ ထည့်နေသော Sehun ကို

Kai ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။

အရေးကြီးကိစ္စရှိလို့ သူများကားရှေ့ပိတ်ရပ် ထားမိတယ်ဆိုရင်တောင် ပြန်လာရင် ကားပိုင်ရှင်ကို တောင်းပန်စကား အနည်းကျဉ်းလောက်တော့ ပြောသင့်တယ်မဟုတ်လား..

အခု ဒီလူ့မျက်နှာထားက ရပ်ချင်လို့ရပ်တာ

မကျေနပ်လဲ သေလိုက်ဆိုတဲ့ ရုပ်မျိုး..

Kai သည်းမခံနိုင်စွာ လူလုံးပြရန် ကားပြင်သို့ ထွက်၍ သူ့ဘေးနား သွားရပ်ရင်း..

"ဒီမှာ.."

"..."

ထိုလူက လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေသည်

"ဒီမှာ ...!! "

ခေါ်သည့် အသံသာ မြင့်သွားတယ် အိတ်တွေ

ကားထဲသို့ စီထည့်နေသည့် ထိုလူက လှည့်မလာ

နည်းနည်းတော့ များသွားပြီ...

"ဒီမှာ.. မင်း ကို ခေါ်နေတာ !!"

လက်ဖျံကို ဖျက်ခနဲ ရိုက်ချလိုက်တာကြောင့် Sehun အိတ်ကို ချပြီး Kai ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လာသည်။

တန်းတူ ဖြစ်နေသော အရပ်မောင်းတွင်

မျက်လုံးများက တန်းတူကျလျက်...

ချွေးများ ရွှဲကာ ဒေါသဖြစ်နေဟန် ရှိသော Kai ကို

Sehun ပြော ဆိုသည့်သဘောနဲ့

ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

ဘယ်သူ့ကိုမဆို ခေါင်းတချက်ငြိမ့်ပြကာ

ပြောစေသည်က Sehun ၏ အကျင့်ဖြစ်သော်လဲ

အခုမှ စ တွေ့သော Kai အတွက်တော့ မက်ရိုင်းသည်ဟုသာ မြင်သည်။

"မင်း ကားကို ဘယ်လိုရပ်ထားတာလဲ"

Kai ခါးကို အနည်းငယ် မတ်ကာ အသံမာ၍ မေးလိုက်သော်လည်း Sehun က ခပ်အေးအေး မျက်နှာဖြင့်

"ပြသနာရှိလို့လား"

"မင်း ကားပိတ်ရပ်ထားလို့ ငါ့ကားထွက်လို့

မရဘူးမြင်လား... "

"အခုထွက်ပေးမယ် ခဏစောင့် "

နောက်ခန်းတံခါးဆွဲပိတ်ကာ ကားဖယ်ပေးရန်

ကားပေါ်သို့ တတ်နေသော Sehun ကြောင့်

Kai ဒေါသထွက်သွားရသည်

ဘာအချိုးချိုးတာလဲ..

သူကလည်း မှားသေးတယ် အဲ့လိုလုပ်လို့ရမလား

"နေဦးး.. မင်း ငါ့ကို တောင်းပန်သင့်တယ်

မဟုတ်ဘူးလား"

"တောင်းပန်ရမယ် ... ဘာအတွက်လဲ.."

မျက်ခုံးနှစ်ဘက်ကို ချိုးကာ နားမလည်ဟန်ဖြင့်

မေးနေသော Sehun..

"မင်း ကား မဖယ်ပေးလို့ ငါ့ အချိန်တွေ တစ်နာရီနီးပါးလောက် ပုပ်သွားတယ်လေ.. အဲ့အတွက် မင်း ပြန် တောင်းပန် ရမယ် မဟုတ်ဘူးလား"

တင်းမာစ ပြုနေပြီဖြစ်သော Kai ရဲ့ အသံကြောင့်

ဘေးလူများ ကလည်း ရန်ဖြစ်တော့မည်ထင်ကာ ကွက်ကြည့် ကွက်ကြည့်နှင့်...

"ကောင်းပြီလေ အဲ့တာဆို ခဏစောင့်

ဒရိုက်ဘာလာရင် တောင်းပန်ခိုင်းပေးမယ်"

"မင်းက မတောင်းပန် နိုင်ရအောင်

မင်းပါးစပ်က အ နေလို့လား"

Sehun ပြန်ကြည့် လာသော မျက်ဝန်းများက မီးဟုန်းဟုန်း တောက်နေသလို Kai သည်လည်း ဒေါသကြောင့် စူးရဲနေသည်။

အပြန်လှန် စိုက်ကြည့်နေသော လူနှစ်ယောက်သည်

သိပ်မကြာရန် ရန် ထဖြစ်တော့မည့် ပုံစံ..

"အကိုလေး.."

Sehun နှင့် Kai ၏ တင်းမာနေသော အခြေနေကြောင့် နောက်မှရောက်လာသော ဒရိုက်ဘာ ဦးလေးကြီး မျက်လုံး ပြူးသွားရသည်။

ပြသနာ မတတ်စေရန် သူတို့နှစ်ယောက်ကြား အတင်းဝင်ကာ အသံပေးလိုက်တော့မှ

လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ

Sehun တဖက်သို့ မျက်နှာလွှဲသွားသည်။

စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းနေသည့်ဟန်..

ကောင်းကောင်းတောင်းပန်လိုက်ရင် အဆင်ပြေနေသည့် ကိစ္စကို မတောင်းပန်ပဲ လူပါးဝနေသော Sehun ကို Kai မကျေကြည့် ကြည့်ပြီးနောက်

"ဦးလေးကြီး က ဘယ်သူလဲ"

"ဦးလေးက ဒီကား ဒရိုက်ဘာပါ

ဟို.. ဘာ ပြသနာရှိလို့လဲ"

"ကျွန်တော့်ကားရှေ့မှာ ပိတ်ရပ်ထားတာ တစ်နာရီလောက်ရှိတော့မယ် ဖုန်းနံပါတ်လဲမချိတ်ထားတော့ ဘယ်လို ဆက်သွယ်ရမှာလဲ.. ကျွန်တော် ကိစ္စရှိလို့ ထွက်ချင်တာတောင် ကားက ပိတ်ရပ်ထားတော့ ထွက်လို့မရဘူးဖြစ်နေတယ်လေ ရပ်ထားတဲ့အချိန်ကလဲ ခဏလေးမဟုတ်ဘူး တစ်နာရီတောင်"

"ဟို.. ဟို ဦးလေးတောင်းပန်ပါတယ် ငါ့တူရယ်

ဦးလေး အပြစ်ပါ ဦးလေး ပုံမှန်ဆို ကား မှန်မှာ ဖုန်းနံပါတ် ကပ်ထားနေကြပါ ဒီနေ့က လောနေတာနဲ့ ဖုန်းနံပါတ် ချန်ခဲ့ဖို့မေ့သွားတာ.. အကိုလေးက အခုမှ လာတာဆိုတော့ ဘာမှသိမှာမဟုတ်ဘူး ဦးလေးမှားတာပါ တောင်းပန်ပါတယ်"

"သူ ဘာမှ မသိရင်တောင် လူပါးမဝနဲ့လေ အခုဟာက.. ကျစ်... ရတယ် ဦးလေး ထားလိုက်တော့

အခု ဦးလေးကားပဲ ဖယ်ပေး

ကျွန်တော်သွားစရာရှိသေးလို့"

"ကော.. ကောင်းပါပြီ ဖယ်ပေးပါ့မယ်"

ကားအရှေ့နည်းနည်းတိုးပြီး လမ်းဖယ်ပေး လိုက်သည်နှင့် ဝူးခနဲ အရှိန်နှင့် မောင်းထွက်သွားသော

ကား အပြာလေးကို နောက်ကြည့်မှန်မှ တဆင့် Sehun လှမ်းကြည့်နေမိသည်...

ငါပဲ မှားသွားတာလား...

.....

.........

"Baekhyun !! "

"အ့.."

နာမည်ခေါ်သံ ကြားသည်နှင့် လှည့်ကြည့်ချိန်တောင် မရလိုက် မိမိဆီ အရှိန်နဲ့ပြေးဝင်ကာ ပခုံးကို ဖက်လိုက်သော Kai...

"မင်း ကျောင်းပြန်တတ်ပြီပေါ့ ဟုတ်လား"

"အင်း.."

မျက်နှာကို မဲ့ရွဲ့ပြုံးပြကာ ပခုံးပေါ်တင်ထားသော လက်ကို Baekhyun ဆွဲချနေရသည်။

လူကောင်ချင်း မမျှပါဘူးဆို သူ့ကိုယ်လုံးကြီးနဲ့

လက်အပြင် တစ်ကိုယ်လုံးပါ ဖိထားတာကြောင့်

အဖက်ခံရသော Baekhyun မှာ မသက်သာလှ..

လက်မောင်းကြားထဲကနေ ရုန်းနေသော Baekhyun ကြောင့် Kai ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး

Baekhyun မနိုင်မနင်း သယ်ထားသော

စာအုပ်ထုပ်ကြီးကို ကြည့်၍...

"အခု အဲ့ စာအုပ်ထုပ်ကြီးပိုက်ပြီး

ဘယ်သွားမလို့လဲ မင်းက"

"စာကြည့်တိုက်ကို..."

"ဟမ်.. ဒီချိန်ကြီး စာကြည့်တိုက် ဘာသွားလုပ်မှာလဲ"

"ကျောင်းပျက်ထားတုန်းက လွတ်ထားတဲ့

စာတွေ ပြန်ကျက်ရအောင်လို့လေ"

"လခွမ်း.. မင်းတတ်နေတာ အထက်တန်းကျောင်းမဟုတ်ဘူးနော် တက္ကသိုလ်သိလား baekhyun... တနေ့စာတနေ့ပုံမှန်ကျက်ပြီး Roll 1 ရလဲ ဘယ်သူမှ မင်းကို နိုဘယ်ဆုလာမပေးဘူး"

"ဒါပေမယ့်.."

"ဘာမှ ဒါပေမယ့် မနေနဲ့

ငါနဲ့လိုက်ခဲ့လာ ကန်တင်းသွားမယ်"

ဂုတ်ကနေ အတင်းဆွဲကာ ခေါ်သွားသော Kai ကြောင့် Baekhyun ယက်ကန်ယက်ကန် နဲ့ ပါသွားရသည်