(Jeon Shin အသတ္ခံရေသာ အခ်ိန္)

Kai ထားခဲ့ေသာ စားေသာက္ဆိုင္မွ ေက်ာင္းသို႔ သြားသည့္လမ္းတြင္ bus မ်ား မရွိေတာ့တာေၾကာင့္ Baekhyun လမ္းေလွ်ာက္ လာခဲ့ရသည္။

ေက်ာင္း ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ည၈နာရီထိုးေနၿပီျဖစ္သည္

ေက်ာင္းအဝင္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ရွိ သစ္ပင္မ်ားသည္ ေန႔ခင္းဘက္တြင္ မသိသာေသာ္လဲ ညအခ်ိန္တြင္ ေမွာင္မဲကာ ေျခာက္ျခားမႈ႕ကို လမ္းစျပေပးေနသည္။

မွိန္ျပျပလေရာင္ႏွင့္ ပိန္းပိတ္ေနေသာ အေမွာင္ထုေၾကာင့္ ဝန္းက်င္တခုလံုး အသက္မဲ့ေနသည့္အလား

Baekhyun ေျခလွမ္းမ်ားကို အရွိန္တင္ကာ ေက်ာင္းထဲသို႔ ခပ္သြက္သြက္ ေလွ်ာက္လာခဲ့လိုက္သည္။

မီးေရာင္ တစ္စြန္းတစမရွိ ေမွာင္မဲ ေနေသာ ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးေရွ႕တြင္ Baekhyun ေျခလွမ္းမ်ား ေခတၱရပ္တန္႔ၿပီး ေက်ာင္းေဆာင္ကို ေမာ့ျကည့္မိလိုက္သည္။

တဒုန္းဒုန္း ခုန္ေနေသာ ႏွလံုးခုန္သံႏွင့္အတူ

Baekhyun စိတ္ထဲတြင္ မသိုးမသန္႔ျဖစ္လာသည္။

ညအခ်ိန္မွာေတာင္ မီးထိန္ထိန္လင္းေနတတ္ေသာ ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးသည္ ဒီေန႔မွ ဘာလို႔ အဲ့ေလာက္ ေမွာင္မဲေနရသည္လဲ။

ဘာလို႔ အဲ့ေလာက္ တိတ္ဆိတ္ေနရသည္လဲ။

ငါ တစ္ေယာက္ထဲ ဝင္လာမိတာမွားၿပီလား

Baekhyun ေနာက္သို႔ လွည့္ျပန္ခ်င္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားကို ဘရိတ္အုပ္လိုက္ရသည္။

မျဖစ္.. မနက္ျဖန္ project ထပ္ရဦးမည္။ အရင္ထဲက အထင္ေသးခံရေသာ

Baekhyun တြင္ အထင္ႀကီးစရာဆိုလို႔ စာေတာ္သည္ဟူေသာ ဂုဏ္ပုဒ္တစ္ခုသာရွိသည္။

အခု စာဘက္တြင္ပါ ထပ္မံယုတ္ေလ်ာ့လို႔ လံုးဝမျဖစ္

Baekhyun နဖူးတြင္ က်ေနေသာ ေခြ်းစေလးမ်ား လက္ဖမိုးျဖင့္ ခဖြဖြ သုတ္ကာ သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္

ဒီအထိ ေရာက္လာၿပီးေတာ့မွ အေပၚတတ္ၿပီး ယူလိုက္ပါေတာ့မည္ ဟူေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္အတူ ေက်ာင္းေဆာင္ ေလွကားထစ္မ်ားကို အားယူ၍ တတ္လွမ္းလာခဲ့သည္။

တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ေက်ာင္းေဆာင္ထဲတြင္ Baekhyun ရဲ႕ ေျခသံမ်ားက က်ယ္ေလာင္ေနသည္။

လကြယ္ညမ်ိဳးတြင္ ပတ္ဝန္းက်င္က ေမွာင္မဲေနတာေၾကာင့္ Baekhyun ဖုန္းမွ မီးကို ဖြင့္ကာ စမ္းတဝါးဝါးႏွင့္ ေက်ာင္းေဆာင္ေလွကားမ်ားကို ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့သည္။

ဝူးး!!

ဒုတိယထပ္ ေကာ္ရဒါသို႔တတ္စဥ္ ႐ုတ္တရပ္ တိုက္ခတ္လာေသာ ေလျပင္းသံက Baekhyun အ႐ိုးမ်ားထဲပင္ ေအးစိမ့္သြားေစသည္။

Baekhyun လက္ထဲမွ ဖုန္းအား တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္၍ စာသင္ခန္းရွိရာသို႔ ေျဖးညႇင္းစြာ ဆက္ေလ်ာက္လာခဲ့သည္။

ေတြ႕ပါၿပီ Baekhyun စာသင္ေနၾကျဖစ္သည့္ အခန္း

လူေလးဆယ္ေလာက္ စာသင္သည့္က်ယ္ဝန္းေသာအခန္းထဲတြင္ ျပတင္းေပါက္မွဝင္လာေသာ လေရာင္က လံုေလာက္ေသာ အလင္းေရာင္ကိုမေပးႏိုင္။

ေမွာင္မဲေနေသာ အခန္းက်ယ္ႀကီးႏွင့္

စာသင္သူမရွိ လြတ္ေနေသာ စားပြဲခံုမ်ား။

အခန္းထဲမွ ညႇီစို႔စို႔ အနံ့တခု baekhyun နားေခါင္းသို႔ ျဖတ္ေျပးသြားသည္။

Baekhyun စိတ္ထင္ ေသြးညႇီနံ႕ မ်ိဳးပင္..

တရိပ္ရိပ္ တိုးပြားလာေသာ ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ baekhyun လက္ဖ်ားမ်ား ေအးစက္လာသည္။

ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ baekhyun ဒီေနရာမွ အျမန္ဆံုးျပန္ခ်င္လွၿပီ။ ဒီလို ေက်ာခ်မ္းစရာေနရာႀကီးမွာ တစ္ေယာက္ထဲ ဆက္မေနရဲေတာ့..

စာရြက္ကို အျမန္သြားယူမွျဖစ္မည္။

Baekhyun သိပ္ေတြ ေဝ မေနေတာ့ပဲ အခန္းထဲသို႔ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ဝင္လာလိုက္သည္။

ေမွာင္မဲေနေသာ အခန္းက်ယ္ထဲတြင္ မ်ားျပားလွေသာ ပံုစံတူ စားပြဲခံုမ်ား။

အလင္းေရာင္ မလံုေလာက္တာေၾကာင့္ Baekhyun

ကိုယ့္ခံုကိုပင္ ရွာရန္ ခက္ခဲလွသည္။

လက္ထဲမွ မွိန္ျပျပ ဖုန္းမီးေရာင္ျဖင့္ baekhyun အေမွာင္ထဲသို႔ တိုးဝင္လာခဲ့သည္။

"အာ့"

ဒုန္း!!

Baekhyun အေမွာင္ထဲမွာ မျမင္မစမ္း ျဖင့္

လမ္းေလွ်ာက္ရင္း တစံုတစ္ခုနဲ႔ တိုက္မိတာေၾကာင့္

ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ဖင္ထိုင္ရက္ လဲက်သြားသည္။

႐ုတ္တရက္ ခံစားမိလိုက္တာ စိုထိုင္းထိုင္း အထိအေတြ႕ႏွင့္အတူ ညႇီစို႔စို႔ အနံ႕တစ္ခုက ႏွာေခါင္းထဲသို႔ စူးစူးရြားရြား တိုးဝင္လာသည္။

ေခ်ာ္လဲမႈ႕ေၾကာင့္ ေအာင့္တတ္လာေသာ ခါးကို မ်က္ကြယ္ျပဳကာ လႈပ္ရွားသြားေသာ ရင္အစံုကိုလက္ႏွင့္ဖိထားမိသည္။

Baekhyun စိတ္အာရံုကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး တည္ၿငိမ္ေအာင္ ထား၍ မိမိ ခလုတ္တိုက္မိေသာ မဲမဲသ႑ာန္ အရာႀကီးအား ၾကည့္လိုက္သည္။

ေမွာင္ေနသာ အခန္းထဲတြင္ ထိုအရာအား သဲကြဲစြာ မျမင္ရ။ ေဘးတြင္ ျပဳတ္က်ေနေသာ ဖုန္းကို Baekhyun ေကာက္ကိုင္၍ ထိုအရာအား ဖုန္းမီးျဖင့္ ထိုးၾကည့္လိုက္သည္။

ဖြင့္ခ်လိုက္ေသာ ဖုန္းမီးေရာင္ႏွင့္အတူ ဘြားခနဲ ေပၚလာသည္က....

ေသြးအိုင္ထဲတြင္ ျမင္မေကာင္းေအာင္႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ေသေနေသာ အေလာင္းတစ္ေလာင္း။

မ်က္စိမ်ားပြင့္ကာ မရွဴ႕မလွေသဆံုး ေနသူမွာ အျခားသူေတာ့ မဟုတ္ Baekhyun ကိုအၿမဲ ရန္စခဲ့ေသာ

Jeon Shin..

ေခါင္းထဲက ေသြးမ်ား ခန္းေျခာက္သြားသလို ေဆာင့္တက္လာေသာ ေၾကာက္လန္႔မႈ႕ႏွင့္အတူ Baekhyun ၾကက္သီးေမႊးညႇင္းမ်ားေထာင္တတ္လာသည္။

ထိတ္လန္႔မႈ႕ေၾကာင့္ Baekhyun လက္ထဲမွ ဖုန္းက ေျမျပင္ေပၚသို႔ လြတ္က်သြားၿပီး

Baekhyun ဖင္ထိုင္ရက္ ျဖင့္ တရြတ္တိုက္ အေနာက္ကို ဆုတ္မိသည္။

ဟင္!!

Baekhyun လက္မွတဆင့္ ထပ္မံခံစားလိုက္ရေသာ

ခြ်ဲျပစ္ျပစ္အရည္မ်ား။

Baekhyun မီးအေမွာင္ ထဲတြင္ ကိုယ့္လက္ကိုယ္ ျပန္ၾကည့္မိလိုက္သည္။

ေသြးမ်ားး..

ထို အေလာင္းမွ ထြက္လာေသာ ေသြးမ်ားက baekhyun လက္မ်ားတြင္ ပင္ ေပက်ံေနသည္။

တဆက္ထဲျမင္လိုက္ရသည္က Baekhyun ထိုင္ေနမိေသာ ၾကမ္းျပင္တြင္ ေသြးမ်ားအိုင္ေနျခင္းပင္။

ဒါ.. ဒါဆို ငါ ဒီ ေသြးအိုင္ထဲမွာ ထိုင္ေနမိတာလား

ၾကမ္းျပင္မွ ေအးစက္ေနေသာ အထိအေတြ႕ႏွင့္အတူ

ထို ေသြးမ်ား၏ အနံ႕က ေသြးပ်က္ထိတ္လန္႔ဖြယ္

Baekhyun စိတ္တို႔ ေဆာက္တည္ရာမရေတာ့

ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ။

တကိုယ္လံုး ေအးစက္ကာ ေခၽြးေစး ျပန္လာသည္။

ဟင့္အင္း.. ဒီေနရာႀကီးမွာ ဆက္မေနရဲေတာ့ပါ

ဒီမႏွစ္ၿမိဳ႕ဖြယ္ ေနရာႀကီးမွာ ဆက္မေနရဲေတာ့ပါ

Baekhyun တုန္ရီကာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ထိုေနရာမွ ေသြး႐ူးေသြးတန္းျဖင့္ ေျပးထြက္လာမိသည္။

ေမာသည္။

ေျပးေနရ၍ ေမာျခင္းမဟုတ္ဘူး ေၾကာက္လန္႔မႈ႕ေၾကာင့္ ႏွလံုးအိမ္မွ စို႔တတ္လာသည့္ ေမာပန္းမႈ႕မ်ိဳး။ ကိုယ့္အသက္ရွဴသံကိုပင္ ကိုယ္ျပန္ၾကားေနရသည့္ အေျခေနမ်ိဳးတြင္ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားမ်ား ထံုၾကဥ္ေအးစက္လာသည္အထိ Baekhyun ေျခလွမ္းမ်ား မရပ္မိ။

ေကာ္ရဒါတစ္ေလွ်ာက္ေမွာင္မဲေနေသာ အခန္းမ်ားကို ျဖတ္ေက်ာ္ကာ ေလွကားတစ္ထစ္မ်ားမွ တဆင့္ ေအာက္ထပ္သို႔ Baekhyun ေျပးဆင္းလာခဲ့သည္။

Baekhyun ၏ ဖုန္းကလဲ အေလာင္းနားတြင္ က်က်န္ခဲ့သည္။

ဒီအခ်ိန္တြင္ Baekhyun ကို လမ္းျမင္ရရန္ အလင္းကူႏိုင္မည့္အရာကား တိမ္မ်ားၾကားတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္ေနေသာ အနံကာလမင္း၏ အလင္းေရာင္တခုသာ

Baekhyun ေျပးလာရင္း ေခ်ာင္က်ေသာ ေလွကား အခ်ိဳးေကြ႕နားတြင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္၏ အားႏွင့္ ေဆာင့္ဆြဲျခင္းခံလိုက္ရသည္။

ထိုလူ၏ လက္ေမာင္းရင္းမွ ဆြဲယူပစ္လိုက္ေသာ

အရွိန္က ျပင္းလြန္းတာေၾကာင့္ Baekhyun နံရံႏွင့္ ေက်ာျပင္ကား ကပ္သြားရသည္။

တိုက္မိေသာ ဒဏ္က ေက်ာျပင္မွ စူးရြားစြာ ေအာင့္တတ္သြားေစသျဖင့္ Baekhyun မ်က္ရည္မ်ားပင္ဝဲသြားရသည္။

ျပင္းထန္ေသာ ေက်ာျပင္မွ ေအာင့္ခနဲနာက်င္မႈ႕ႏွင့္အတူ Baekhyun ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။

အေမွာင္ထုထဲတြင္ သူျမင္လိုက္ရသည္က အေမွာင္ထုထပ္ ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းေနေသာ လူတစ္ဦး။

ရွည္လ်ားေသာ အရပ္ႏွင့္အတူ Long coat အမဲကို ဝတ္ဆင္ထားၿပီး လက္ထဲတြင္ တူတစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္ကာ ျပံဳးေနသည့္ ထိုသူ႔ပံုစံမွာ ေၾကာက္မယ္ဖြယ္။

လေရာင္ မထြန္းလင္းေသာ ည ေမွာင္ထဲတြင္

ထိုသူ၏ မ်က္လံုးမ်ားက လက္ေနသည္။

ထိုသူ ကိုင္ထားေသာ တူမွ တစက္စက္က်ေနေသာ

ေသြးမ်ားက အေပၚထပ္တြင္ baekhyun ျမင္ခဲ့ရေသာ Jeon Shin အေလာင္း၏ တရားခံမွာ ထိုသူဆိုတာကို သက္ေသျပေနသည္။

တူကိုကိုင္ကာ ခ်ဥ္းကပ္လာေသာ ထိုသူ၏ ေျခသံမွအပ အားလံုးက ပကတိၿငိမ္သက္လ်က္။

လြတ္လမ္းမရွိ။

ေလွကားေအာက္ နံရံႏွစ္ဖက္ၾကားတြင္ Baekhyun အတြက္ ေျပးေပါက္မရွိ ပိတ္မိေနသည္။

ထိုသူကလဲ မျမင္သင့္တာကို ျမင္လိုက္ေသာ Baekhyun အား အဆံုးသတ္ေပးခ်င္ေနပံုေပၚသည္။

တရိပ္ရိပ္ နီးကပ္လာေသာ ထိုသူ၏ ေျခသံမ်ားက ေသျခင္းအတြက္ နီးကပ္လာေစသည့္ ေခၚသံမ်ားအလား။

ထိုသူ၏လက္ထဲမွ တူကို Baekhyun တုန္လႈပ္စြာ ေငးၾကည့္မိလိုက္သည္။

မဟုတ္မွလြဲေရာ...

ငါ..ငါ လဲ Jeon Shin လို....

Baekhyun အာရံုထဲတြင္ ေၾကာက္စိတ္လႈိင္းမ်ားက တဝုန္းဝုန္းတိုက္ခတ္လာသည္။ ခႏၶာကိုယ္မွာလဲ လဲၿပိဳၾကေတာ့မတတ္ တဆက္ဆက္တုန္ရီလာသည္။

တကယ္ပဲ ေသရေတာ့မည္လား

Baekhyun အံႀကိတ္ကာ ေမးလိုက္သည့္ေမးခြန္းအား ေျဖမယ္သူမရွိ။

ေမွာင္မဲေနေသာ ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးတြင္ ထိုလူသတ္သမား၏ လက္ထဲမွ လြတ္ရန္ ဆိုသည္မွာ မျဖစ္ႏိုင္သည့္ အေျခေန။

Baekhyun စို႔တတ္လာေသာ ရင္အစံုႏွင့္ အတူ မ်က္လံုးမ်ားကို စံုမွိတ္ကာ မိမိအေပၚက်လာမည့္ နာက်င္မႈ႕ကို ၿငိမ္သက္စြာႏွင့္ပဲ ခံယူရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

တစ္လွမ္း

ႏွစ္လွမ္း

သံုးလွမ္း

အာ့!!

႐ုတ္တရက္ Baekhyun ေခါင္းအား အၾကမ္းပတမ္း ေမာ့ေစ၍ နႈတ္ခမ္းမ်ားအား ဖိကပ္နမ္းရွိဳက္ျခင္းခံလိုက္ရသည္။

မထင္မွတ္ပဲ အနမ္းခံလိုက္ရတာ ေၾကာင့္ Baekhyun

ပါးျပင္ ႏွစ္ခုလံုး ရဲတတ္သြားသည္။

ရွက္စိတ္ ႏွင့္ေၾကာက္စိတ္ ေလ်ာယွက္ကာ Chanyeol ရင္ဘတ္အား Baekhyun လက္မ်ားျဖင့္ ႐ုန္းကန္ တြန္းထုတ္ေနမိသည္။

"အင့္"

႐ုန္းမွ ပိုၾကမ္းသလိုပင္။

Baekhyun လက္မ်ားကို ဖိခ်ဳပ္ကာ အုပ္မိုး၍ နမ္း႐ွိဳက္လာသည္။

အေပၚ နႈတ္ခမ္း၊ ေအာက္နႈတ္ခမ္းမ်ားကို သူ႔ စိတ္ႀကိဳက္ ျခယ္လွယ္ၿပီး လွ်ာဖ်ားေလးမ်ားက Baekhyun

နႈတ္ခမ္းပါးမ်ားၾကား ကၽြမ္းက်င္စြာ တိုးဝင္လာသည္

"ခ.. ခင္ဗ်ား ... အ့"

Baekhyun ေျပာလဲေျပာ ေခါင္းမ်ားကို လဲ အတင္းေစာင္းကာ ျငင္းေနတာေၾကာင့္

"ေတာ္ေတာ့ Baekhyun မင္းကို ငါ ဘာမွ ထပ္မလုပ္မိခင္ ဒီအတိုင္း ၿငိမ္ေနေပးတာ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္"

ေလသံ ေအးေအးႏွင့္ ၿခိမ္းေျခာက္လာေသာ စကားေၾကာင့္ Baekhyun ခႏၶာကိုယ္ေလး ေတာင့္သြားရသည္။ ေနာက္တြင္ ခါးေသးေသးေလးမ်ားကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ဆြဲယူကာ ထပ္မံ ထိကပ္လာေသာ ထိုသူ၏ နႈတ္ခမ္းမ်ား။

ႏူးညံ႕ျခင္းအလ်ဥ္းမရွိ။

လက္တဖက္ Baekhyun ခါးကို တင္းၾကပ္စြာ သိုင္းဖက္၍ က်န္တစ္ဖက္က Baekhyun ပါးေလးမ်ားကို ညစ္ကာေခါင္းေမ့ထားေစသည္။ Baekhyun တစ္ကိုယ္လံုးကို ရင္ခြင္ထဲ တင္းၾကပ္ေနေအာင္ ထည့္၍ နႈတ္ခမ္းမ်ားကို နက္နဲစြာ စုပ္ယူ နမ္းရွိဳက္ေနသည္။

Baekhyun အသက္ရွဴမဝေတာ့တာေၾကာင့္ လက္ေသးေသးေလးမ်ားျဖင့္ Chanyeol ရင္ဘတ္မ်ားအား တြန္းေနသည္။ သို႔ေသာ္ အရမ္းႀကီးေတာ့ မ႐ုန္းရဲ။

မုန္းသည္။

ပူတတ္ေနေသာ နႈတ္ခမ္းပါးမ်ားသည္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ထံမွ ျဖစ္သည္ဟူေသာ အေတြးက ခႏၶာကိုယ္ထဲရွိ ေသြးမ်ားကို ေယာက္ယက္ခတ္ေစသည္။

ပထမဆံုးအႀကိမ္။ ပထမဆံုးအနမ္း။

ပထမဆံုး ရင္ခုန္သံ က ဘာလို႔ ဒီေလာက္ ႏိုင့္ထက္စည္းနင္းႏိုင္ေနရတာလဲ။

ေယာက်ာ္း တစ္ေယာက္ထံတြင္ အခုလို အရွက္မရွိ အနမ္းခံရတာေတာင္ မ႐ုန္းရဲပဲ ၿငိမ္ေနရေသာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လဲ စိတ္ပ်က္လြန္းလို႔ မ်က္ရည္ဝဲမိသည္အထိ။

အဆက္မျပတ္နမ္းရွိဳက္ခံေနရေသာ နႈတ္ခမ္းပါးမ်ားက ပူေလာင္လာတာေတာင္ Chanyeol အနမ္းမ်ား မရပ္တန္႔ေပး။

တအိအိႏွင့္ စုပ္ယူျခင္းခံေနရေသာ နႈတ္ခမ္းမ်ားသည္

နာက်င္လာသည္အထိ..

"ေတာ္.. ေတာ္ပါေတာ့"

နမ္းခံေနရသည့္ၾကားထဲမွ အလုယက္ အသက္ရွဴရင္း ေျပာေနေသာ Baekhyun စကားသံေလးေၾကာင့္ Chanyeol တစ္ခ်က္ၿငိမ္သြားသည္။

ေနာက္ဆံုးအေနႏွင့္ ခပ္ဖြဖြ ဖိနမ္းၿပီးေနာက္

ႏႈတ္ခမ္းေသးေသးေလးမ်ားကို Chanyeol လႊတ္ေျမာက္ခြင့္ေပးလိုက္သည္။

အလႊတ္ေပးလိုက္သည္ႏွင့္ Baekhyun ေမာဟိုက္မႈ႕ကို သက္သာေစရန္ အသက္ကို အသည္းသန္႐ွဴေနရသည္။

အျပင္းထန္ နမ္းခံထားရတာေၾကာင့္ နီေဆြးေနေသာ နႈတ္ခမ္းေလးမ်ားႏွင့္ မပြင့္တပြင့္မ်က္လံုးေလးမ်ားက

Chanyeol စိတ္ကို မသက္မသာျဖစ္ေစသည္။

ဘာလို႔ အဲ့ေလာက္ေတာင္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနရသည္လဲ

လံုေလာက္ေသာ ေအာက္စီဂ်င္ကို ရရန္ ပါးစပ္ေလးမ်ားဟ ကာ အသက္ရွဴေနေသာ Baekhyun အား

Chanyeol မ်က္ႏွာမွ ကိုင္၍ ေခါင္းေမာ့ေစၿပီးေနာက္

ႏွာေခါင္းႏွင့္ ပါးမ်ား မ်ား နီရဲသည္အထိ ေမာပန္းေနေသာ ထိုေကာင္ေလးကို Chanyeol စိုက္ၾကည့္ေနသည္။

Chanyeol လက္မ်ားၾကားတြင္ နစ္ျမဳပ္ေနေသာ မ်က္ႏွာေသးေသးေလး။

မ်က္ဝန္းထဲတြင္ မ်က္ရည္ေလးမ်ားဝိုင္းကာ ရင္ခြင္ထဲမွ ေၾကာင္အ စြာ ေမာ့ၾကည့္ေနသည့္ပံုစံေလး။

ျဖဴစင္လြန္းသည္။

ခဏေလး ထိမိရံုနဲ႔တင္ နီရဲသြားေသာ ထိုေကာင္ေလး၏ ပါးေလးမ်ားသည္ ဝါဂြမ္းဆိုင္ေလးမ်ားကဲ့သို႔ ႏူူးညံ႕ ကာ ကေလးတစ္ေယာက္သဖြယ္ ျဖဴစင္သည္။

သေဘာက်လြန္းသည္။

ေႂကြ႐ုပ္ေလးသဖြယ္ မထိရက္သည္အထိ လွပလြန္းေသာ ထိုေကာင္ေလးအား တစ္သတ္လံုး အနားမွာ ဖမ္းခ်ဳပ္၍ ေခၚထားခ်င္သည္အထိ သေဘာက်သည္။

အခ်ိန္တခုပဲ ေစာင့္ပါ Baekhyun ငါမင္းကို မရရေအာင္ လာေခၚမယ္

.........

.............

..................

တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ Hong Kong ျမဳိ႕ေပၚရွိ နာမည္ႀကီး စိတ္ေရာဂါကု ေဆးရံုႀကီးတစ္ခုတြင္..

"အခန္း ၂၆ က လူနာကို စိတ္ၿငိမ္ေဆး ေပးထားတယ္

ေနာက္ႏွစ္နာရီေလာက္က်ရင္ သတိရလာလိမ့္မယ္

ေဆးေသခ်ာတိုက္ထားလိုက္ပါ။

အခန္း ၁၂ က လူနာက မေန႔ညက ဆရာဝန္ေတြနဲ႔ ႐ုန္းရင္းဆံခတ္ ျဖစ္ၿပီး ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ထိခိုက္မိသြားတယ္ အဲ့တာေၾကာင့္ သူ႔ကို ထိန္းခ်ဳပ္တဲ့အေနနဲ႔ ဒီေန႔တစ္ေန႔လံုး ခ်ဳပ္ထားတဲ့ႀကိဳးေတြ မျဖည္ေပးနဲ႔

အခန္း ၉ က လူနာကို ေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္ေနပါ

သူအခုခ်ိန္အရမ္းစိတ္အားငယ္ေနတယ္ မဟုတ္တာတခုခု ထမလုပ္ဘူးလို႔ ဘယ္သူမွ အာမ မခံႏိုင္ဘူး ဒါေၾကာင့္ သတိထားေစာင့္ၾကည့္ထားပါ..."

အခန္းနံပါတ္မ်ားႏွင့္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိေသာ ျပသနာမ်ား၊

လူနာအေျခေနမ်ားႏွင့္ လိုအပ္သည္မ်ားကို

အလုပ္သင္ ဆရာဝန္ေလးမ်ားအား

ပါးစပ္မွ ၫႊန္ၾကားကာ

လူနာၾကပ္မတ္ေဆာင္သို႔

လ်င္ျမန္ေသာေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ဦးတည္ကာ

လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ Doctor Oh sehun..

လက္တစ္ဖက္ကို ေဘာင္းဘီထဲသို႔ထည့္ကာ

မဲနက္ေနေသာ ဆံပင္ကို ဂ်ယ္ျဖင့္သက္ရပ္စြာလွန္တင္ထားၿပီး အျဖဴေရာင္ duty coat ကို ခန္႔ညားစြာဝတ္ဆင္ထားေသာ Oh sehun သည္

ေဆးရံုထဲရွိ တျခားဆရာဝန္မ်ားႏွင့္ျခားနားစြာ

ေတာက္ေျပာင္လြန္းေနသည္။

အေနာက္မွ ေျပးလိုက္ေနေသာ အလုပ္သင္ဆရာဝန္ေလးမ်ားကလည္း

Doctor oh sehun ေျပာၾကားေနေသာ

မ်ားျပားလွသည့္ အခန္းမ်ားမွ

႐ွဳပ္ေထြးလွေသာ လူနာအေျခေနမ်ားအား

တလံုးမက်န္ note လိုက္မွတ္ေနရသည္။

မမွတ္၍လဲမရပါ။

ဤမွ်ေလာက္ က်ယ္ဝန္းေသာ ေဆးရံုႀကီးထဲတြင္ ဤမွ်ေလာက္မ်ားျပားလွေသာ အခန္းမ်ားမွ

လူနာတစ္ဦးခ်င္းစီ၏ အေျခေနမ်ားအား လက္တန္း မွတ္မိေနရေလာက္သည္ထိ Oh sehun ကဲ့သို႔

ဆရာဝန္ေလးမ်ား မွတ္ဉာဏ္မွာ မေကာင္း။

လမ္းေလွ်ာက္ရင္း တလမ္းလံုး ေျပာလာသည္မ်ားကို

အသည္းသန္လိုက္မွတ္ေနရသျဖင့္ ၾကပ္မတ္ေဆာင္သို႔ ေရာက္ေသာ္ ဆရာဝန္ေလးမ်ား အေတာ္ပင္ေမာေနၿပီျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ တစ္ခ်က္မညည္းရဲ။

Doctor oh sehun အေရွ႕တြင္ ညည္းဖို႔မေျပာႏွင့္ မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ပ်က္လွ်င္ပင္ doctor က သိသည္။

စကားမ်ားမ်ားေျပာကာ ဆူပူတတ္ေသာ doctor မ်ိဳး မဟုတ္တာ သိၾကေသာ္လည္း doctor စိတ္ၿငိဳျငင္သြားမည္ကို ေၾကာက္သည္အထိ ဆရာဝန္ေလးမ်ားက Oh sehun အား ခ်စ္ေၾကာက္႐ိုေသၾကသည္။

Oh sehun သည္ မလိုအပ္ပဲစကားအပိုမေျပာတတ္၍ အခ်ိန္ျပည့္ မ်က္ႏွာ တည္ထားတတ္သည္ကလြဲလွ်င္

ေစတနာ ေကာင္း၍ တပည့္မ်ားအေပၚအနစ္နာခံကာ

လိုအပ္သည့္အခ်ိန္တြင္ ကူညီေဖးမေပးတတ္ေသာ ဆရာေကာင္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဤေဆးရံုတြင္ တာဝန္က်ေသာ အလုပ္သင္ ဆရာဝန္မ်ား အားလံုးက Oh sehun ၏ တပည့္ခံလိုၾကသည္။

"Doctor ဒီလူနာက အိမ္ျပန္ခ်င္လို႔တဲ့"

လူနာအေျခေန စစ္ေဆးေနေသာ oh sehun အား

အလုပ္သင္ ဆရာဝန္မေလး တစ္ဦးမွ ေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

"...."

Oh sehun ဆက္ေျပာဆိုသည့္သေဘာျဖင့္ ေခါင္းတစ္ခ်က္ညိတ္ျပလိုက္ေတာ့

"ညတိုင္း အေမကို လြမ္းတယ္လို႔ ေအာ္ေနတယ္ doctor ။ ေဆးစစ္ခ်က္ေတြ ၾကည့္တာလဲ အဲ့ေလာက္အေျခေနမဆိုးဘဲ အားလံုး ပံုမွန္နည္းပါးျဖစ္ေနပါၿပီ

အဲ့တာ ျပန္ခိုင္းလိုက္ရမလားဆရာ"

"သူ ဘာ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ဒီေဆးရံုကို ေရာက္လာတာလဲ ဆိုတာေရာ မင္းသိလား"

Oh sehun ေမးလိုက္ေသာ ေမးခြန္းေၾကာင့္ အလုပ္သင္ဆရာဝန္မေလး မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။

သူသိသည္ေလ Doctor Oh sehun က အေၾကာင္းမရွိပဲ ဒီကိစၥကို ေမးမည္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ..

"မ.. မသိပါဘူး Doctor ဒါ..ဒါေပမယ့္"

"မင္းမသိေသးရင္ တစ္ခ်က္သြားျပန္ၾကည့္လိုက္ပါ

ငါၿပီးမွ မင္းနဲ႔ စကားဆက္ေျပာမယ္"

ဆရာဝန္မေလး လူနာမွတ္တမ္းသို႔ ေျပးလွန္ရေတာ့သည္။ လူနာမွတ္တမ္းကို ၾကည့္လိုက္မွ ဆရာဝန္မေလး ေၾကာင္ အ စြာ ပါးစပ္ပင္ ဟ မိသြားသည္။

အေၾကာင္းက.. ခုနက အေမကို လြမ္းလို႔ အိမ္ျပန္မည္ဟု ေျပာေသာ လူနာသည္ မိသားစုတစ္စုလံုးကိုသတ္ကာ ဤေဆးရံုသို႔ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။

"ဒါ.. ဒါ ဆို ခုနက သူ ေျပာတဲ့ အေမကို

လြမ္းလို႔ဆိုတာ..."

"မင္း အလိမ္ခံလိုက္ရတာ!!"

အေနာက္မွ ေျပာလိုက္ေသာ Oh sehun အသံကို ၾကားသည္ႏွင့္ အလုပ္သင္ဆရာဝန္မေလး ေခါင္းငံု႔ထားမိသည္။

"မင္းတို႔ တစ္သက္ဆံုး စိတ္ေရာဂါဆရာဝန္ တစ္ေယာက္အျဖစ္ ရပ္တည္ဖို႔ စဥ္းစားထားတယ္ဆိုရင္

လူနာရဲ႕ အလွည့္စားကို နားမေယာင္မိဖို႔

မင္းတို႔ အရင္ဆံုး ေလ့က်င့္ရလိမ့္မယ္

ငါတို႔ ကုသေပးေနတာ ဗိုက္ေအာင့္လို႔ ေခါင္းကိုက္လို႔ လာျပတဲ့ လူနာမ်ိဳးမဟုတ္တဲ့အတြက္

ကုသတဲ့ေနရာမွာလဲ ေဆးေပးၿပီး

အိမ္ျပန္ခိုင္းလိုက္လို႔ရတဲ့ထိ မ႐ိုးရွင္းဘူး

စိတ္ေဝဒနာရွင္ေတြက သာမန္လူေတြထပ္

IQ ပိုျမင့္သလို ခြန္အားအေနနဲ႔လဲ

ငါတို႔ထပ္ အမ်ားႀကီးသာလြန္တယ္။

ဒါကို ငါတို႔က အူေၾကာင္ေၾကာင္ သြားလုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မင္းတို႔ ဒီအလုပ္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာ

မင္းတို႔ေသတြင္း မင္းတို႔တူးလိုက္တာနဲ႔တူတူပဲ

အားလံုးငါေျပာတာနားလည္လား"

Oh sehun အေရွ႕မွ ဆရာဝန္မေလးအား ရွင္းျပရင္း ေဘးမွ နားေထာင္ေနေသာ အလုပ္သင္ေလးမ်ား အားလံုးကိုပါ ေရာၿပီး သတိေပးလိုက္သည္။

"ဟုတ္ကဲ့ နားလည္ပါၿပီ Doctor "

အလုပ္သင္မ်ားစီမွ တစ္ၿပိဳင္ထဲထြက္လာေသာ

အသံႏွင့္အတူ အလုပ္သင္ဆရာဝန္မေလး

တစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္မိသည္။

ဒီလို ဆရာေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ အလုပ္ဝင္ေနရျခင္းအတြက္ ပီတိျဖစ္ျခင္းအျပံဳးမ်ိဳး..

"ဟုတ္ကဲ့ ပါ doctor ကၽြန္မ ေနာက္တစ္ခါ ဒီလိုမျဖစ္ေအာင္ ဆင္ျခင္ၿပီး အေကာင္းဆံုးႀကိဳးစားပါ့မယ္"

အသိမွတ္ျပဳသည့္ဟန္ ေခါင္းတစ္ခ်က္ညိမ့္ျပ၍

လုပ္လက္စ အလုပ္ကို ဆက္လုပ္ေနေသာ

Oh sehun အား အလုပ္သင္ေလးမ်ားက

ေလးစားေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားျဖင့္ ေငးၾကည့္ေနခဲ့သည္

-

-

-

-

Oh sehun ဂ်ဴတီခ်ိန္ၿပီးသြားသျဖင့္ အဝတ္စားလဲၿပီးအိမ္ျပန္ရန္ ဆရာဝန္မ်ား နားေနေဆာင္သို႔ လမ္းေလွ်ာက္လာသည္။

Duty coat ကို ခၽြတ္၍ လက္တစ္ဖက္ေပၚတင္ကာ

ေအာက္မွ ဝတ္ဆင္ထားေသာ Shirt အက်ႌအျဖဴေရာင္လက္ရွည္အား

တံေတာင္ဆစ္နားအထိ ေခါက္တင္ထားသည္။

အမဲေရာင္လည္သာေၾကာင့္ ေျပာင္လက္ေနေသာ

႐ွဴဖိနပ္ႏွင့္အတူ Oh sehun မ်က္ႏွာသည္လဲ

တည္ၾကည္ေနၿပီး

မ်က္ဝန္းမ်ားကလည္း ေျဖာင့္တန္းေနေသာ

မ်က္ခံုးႏွစ္ဖက္ႏွင့္အတူ ေလးနက္ျပတ္သားသည့္ အသြင္ကိုေဆာင္ေနသည္။

Oh sehun ၏ ခန္႔ညားေသာ သြင္ျပင္ကို ေဘးမွ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားေသာ သူမ်ား လွည့္မၾကည့္ပဲမေနႏိုင္။

"Duuu Duu duu"

Contact name မွာေပၚေနတာက

"Appa" ျဖစ္သည္.

Oh sehun အေဖသည္ ကိုရီးယားတြင္ အၿငိမ္းစားစိတ္ေရာဂါအထူးကုဆရာဝန္ႀကီးတစ္ဦးျဖစ္သည္။

တစ္လေနလို႔မွ တစ္ခါအေၾကာင္းမရွိပဲ ဆက္ေလ့မရွိေသာ အေဖက ဖုန္းဆက္လာသည္မို႔ Sehun အနည္းငယ္ ထူးဆန္းသည္ဟု ခံစားလိုက္ရသည္။

ထို႔ေနာက္တြင္..

"Hello"

"Oh sehun..."

အေဖ့အသံက ပံုမွန္မဟုတ္။

တခုခုကို အေလးနက္ေျပာခ်င္ဟန္

"အင္း ကၽြန္ေတာ္ေျပာေနတယ္.."

"....."

အေဖ က စကားေျပာဖို႔ အေတာ္အခ်ိန္ယူေနသျဖင့္

Oh sehun က

"အေဖ ေျပာေလ..."

"Chanyeol လူေတြ ျပန္စသတ္ေနၿပီ Sehun.."

ဖုန္းထဲမွ ထြက္လာေသာ Sehun အေဖ၏ အသံသည္ တိုးညႇင္းစြာ..

အေဖေျပာလိုက္ေသာစကားေၾကာင့္ Sehun လွမ္းေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားလည္း ရပ္တန္႔သြားသည္။

"......."

Sehun ဘာမွမေျပာပဲ နႈတ္ဆိတ္ကာ စဥ္းစားေနသည္။

"Chanyeol လူေတြမသတ္တာၾကာၿပီ အခုက.."

ထပ္ဆင့္ေျပာလိုက္ေသာ Sehun အေဖ၏စကားက

Sehun အေတြးမ်ားကို ပို၍ နစ္ေျမာသြားေစသည္။

အမွန္ပင္။ ထို အခ်ိန္က ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ

Chanyeol ရဲ႕ အတိတ္မွ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ ျဖစ္ရပ္ဆိုးႀကီးသည္ Chanyeol စိတ္အေျခေန ကို

အဆံုးစြန္ထိ ဆိုးရြားေစခဲ့သည္။

ထို အျဖစ္ဆိုးႀကီးေၾကာင့္လဲ Chanyeol မိသားစု တစ္ခုလံုး ဆံုးရွံဳးခဲ့ရသည္။

ငယ္စဥ္ကထဲက တစစျဖင့္ နာက်င္ခဲ့ရေသာ ခံစားခ်က္မ်ားအျပင္

တစ္ခ်ိန္ထဲမွာ မိသားစုဝင္ေတြကို ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ဆံုးရံွဳးလိုက္ရတဲ့ Chanyeol သည္

စိတ္ထြက္ေပါက္အေနျဖင့္

လူသတ္မႈ႕မ်ား ဇာတ္တိုက္ျပဳလုပ္လာခဲ့သည္။

လူသတ္မႈ႕မ်ားကလဲ သာမန္မဟုတ္ပဲ ရက္စက္လြန္းသည္။ဆိုးရြားလြန္းသည္။

ထို သတ္ျဖတ္မႈ႕မ်ားကို Chanyeol ၏ ဦးေလးျဖစ္သူ Sehun အေဖ ကိုယ္တိုင္ပင္မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့။

(အဲ့တုန္းက Sehunက အထက္တန္းေက်ာင္းသားပဲရွိေသးတယ္)

သို႔ေသာ္ ထိုသတ္ျဖတ္မႈ႕မ်ားအားလံုးက တစ္စံုတစ္ခုေၾကာင့္ ႐ုတ္ခ်ည္းရပ္တန္႔သြားခဲ့သည္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ဆိုရေသာ္ Chanyeol ခံစားခဲ့ရသမွ် နာက်င္မႈ႕မ်ားအားလံုးကို ေပ်ာက္ကြယ္ေစႏိုင္မည့္သူ၊

Chanyeol ၏ အတိတ္ဆိုးမ်ားအားလံုးကို

ေဖ်ာက္ဖ်က္ေပးႏိုင္မည့္သူအား

Chanyeol ရွာေတြ႕ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္....

Sehun အေလးနက္စဥ္းစားၿပီးေနာက္

ျပတ္သားေသာ အေျဖတစ္ခုကိုေျပာခဲ့သည္။

"ကၽြန္ေတာ္ korea ကို ျပန္လာခဲ့မယ္ အေဖ"

-

-

-

...........

................

May 30,2016

(Jeon Shin အသတ်ခံရသော အချိန်)

Kai ထားခဲ့သော စားသောက်ဆိုင်မှ ကျောင်းသို့ သွားသည့်လမ်းတွင် bus များ မရှိတော့တာကြောင့် Baekhyun လမ်းလျှောက် လာခဲ့ရသည်။

ကျောင်း ရှေ့ရောက်တော့ ည၈နာရီထိုးနေပြီဖြစ်သည်

ကျောင်းအဝင် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သစ်ပင်များသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် မသိသာသော်လဲ ညအချိန်တွင် မှောင်မဲကာ ခြောက်ခြားမှု့ကို လမ်းစပြပေးနေသည်။

မှိန်ပြပြလရောင်နှင့် ပိန်းပိတ်နေသော အမှောင်ထုကြောင့် ဝန်းကျင်တခုလုံး အသက်မဲ့နေသည့်အလား

Baekhyun ခြေလှမ်းများကို အရှိန်တင်ကာ ကျောင်းထဲသို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။

မီးရောင် တစ်စွန်းတစမရှိ မှောင်မဲ နေသော ကျောင်းဆောင်ကြီးရှေ့တွင် Baekhyun ခြေလှမ်းများ ခေတ္တရပ်တန့်ပြီး ကျောင်းဆောင်ကို မော့ကြည့်မိလိုက်သည်။

တဒုန်းဒုန်း ခုန်နေသော နှလုံးခုန်သံနှင့်အတူ

Baekhyun စိတ်ထဲတွင် မသိုးမသန့်ဖြစ်လာသည်။

ညအချိန်မှာတောင် မီးထိန်ထိန်လင်းနေတတ်သော ကျောင်းဆောင်ကြီးသည် ဒီနေ့မှ ဘာလို့ အဲ့လောက် မှောင်မဲနေရသည်လဲ။

ဘာလို့ အဲ့လောက် တိတ်ဆိတ်နေရသည်လဲ။

ငါ တစ်ယောက်ထဲ ဝင်လာမိတာမှားပြီလား

Baekhyun နောက်သို့ လှည့်ပြန်ချင်သော ခြေလှမ်းများကို ဘရိတ်အုပ်လိုက်ရသည်။

မဖြစ်.. မနက်ဖြန် project ထပ်ရဦးမည်။ အရင်ထဲက အထင်သေးခံရသော

Baekhyun တွင် အထင်ကြီးစရာဆိုလို့ စာတော်သည်ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုသာရှိသည်။

အခု စာဘက်တွင်ပါ ထပ်မံယုတ်လျော့လို့ လုံးဝမဖြစ်

Baekhyun နဖူးတွင် ကျနေသော ချွေးစလေးများ လက်ဖမိုးဖြင့် ခဖွဖွ သုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်

ဒီအထိ ရောက်လာပြီးတော့မှ အပေါ်တတ်ပြီး ယူလိုက်ပါတော့မည် ဟူသော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့်အတူ ကျောင်းဆောင် လှေကားထစ်များကို အားယူ၍ တတ်လှမ်းလာခဲ့သည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော ကျောင်းဆောင်ထဲတွင် Baekhyun ရဲ့ ခြေသံများက ကျယ်လောင်နေသည်။

လကွယ်ညမျိုးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်မဲနေတာကြောင့် Baekhyun ဖုန်းမှ မီးကို ဖွင့်ကာ စမ်းတဝါးဝါးနှင့် ကျောင်းဆောင်လှေကားများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။

ဝူးး!!

ဒုတိယထပ် ကော်ရဒါသို့တတ်စဉ် ရုတ်တရပ် တိုက်ခတ်လာသော လေပြင်းသံက Baekhyun အရိုးများထဲပင် အေးစိမ့်သွားစေသည်။

Baekhyun လက်ထဲမှ ဖုန်းအား တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်၍ စာသင်ခန်းရှိရာသို့ ဖြေးညှင်းစွာ ဆက်လျောက်လာခဲ့သည်။

တွေ့ပါပြီ Baekhyun စာသင်နေကြဖြစ်သည့် အခန်း