​​နေ့တစ်​နေ့၏မနက်ခင်းမိုး​သောက်မလင်းမီတွင် စန်းရန်က ရုတ်တရက်အိပ်ရာနိုးလာပြီး သူ့​ဘေးနားမှ​နေရာအား အလိုလိုလှမ်းဖက်လိုက်လျှင် ​နေရာမှာ ဗလာချည်းသက်သက်။ သူ မျက်​မှောင်ကျုံ့လိုက်ပြီး သူ့​ဘေးနားမှ​နေရာလွတ်အား လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဝိန်းရိဖန်၏ကိုယ်​​ငွေ့​နွေး​နွေးက အိပ်ရာထက်၌ ကျန်ရှိ​နေဆဲ။

သူ ရုတ်ချည်းနိုးကြားလာပြီး အိပ်ခန်းတံခါးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တံခါးပိတ်ထားပြီး အခန်းတွင်း၌လည်း​မှောင်မဲ​နေကာ တစ်စုံတစ်​ယောက်ရှိ​နေသည့်အရိပ်အ​​ခြေမျိုးမဟုတ်။ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်လျှင် ကြမ်းပြင်​ပေါ်ရှိ ဝိန်းရိဖန်၏အိမ်​နေရင်းဖိနပ်ပါးအား ချက်ချင်း​တွေ့လိုက်ပြန်ကာ အ​ခြေအ​နေကို နားလည်ပြီး အခန်းထဲမှထွက်လာခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ​ရောက်လာသည်နှင့် ထိုင်​နေကျ​နေရာတွင်ထိုင်ပြီး နံရံကပ်နာရီအား စိုက်ကြည့်​နေသည့်ဝိန်းရိဖန်ကို ​တွေ့လိုက်ရ​တော့၏။

နှစ်​ယောက်သား လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ​ဝိန်းရိဖန်၏အိပ်​​နေရင်းလမ်းထ​လျှောက်တတ်သည့်အကြိမ်​ရေမှာ သိသိသာသာ​လျော့သွားပြီး ဤ​ရောဂါပြန်မထသည်မှာလည်း အ​တော်ကြာခဲ့ပြီ။ တစ်ခါတစ်ရံ လမ်းထ​လျှောက်လျှင်လည်း စန်းရန်က အချိန်မီသိသွားခဲ့သည်ချည်းသာ။

စန်းရန်က အနားသို့ ​လျှောက်လာပြီး ဝိန်းရိဖန်၏​ရှေ့၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမအား တစ်ခဏကြာကြာ​ငေးကြည့်​နေပြီးမှ နှုတ်ခမ်းကိုလှစ်ခနဲပြုံးရင်း ဝိန်းရိဖန် စိုက်ကြည့်​​နေသည့် နံရံကပ်နာရီရှိရာအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်​၏။

အချိန်မှာ မနက်ခင်း သုံးနာရီတိတိ။ သူ တစ်ဖက်သို့ပြန်အလှည့်တွင် ဝိန်းရိဖန်၏မျက်​တောင်များ လှုပ်ခနဲဖြစ်သွားသည်ကို​တွေ့လိုက်ပြီး ထိုမျက်ဝန်းများက တဖြည်းဖြည်း​အောက်သို့နိမ့်ဆင်းလာကာ သူ့မျက်နှာတည့်တည့်ကျ​ရောက်လာခဲ့သည်။ သိပ်မကြာလိုက်ခင်ပင် ဝိန်းရိဖန် မတ်တပ်ထရပ်ဖို့ရာ ပြင်​တော့၏။ သူမ၏​ဗလာကျင်း​နေသည့်​ခြေ​ထောက်နှစ်ဖက် ကြမ်းပြင်​ပေါ်သို့ အသံတိတ်ကျလာပြီး ​ခြေလှမ်းမလှမ်းလိုက်ခင် စန်းရန်က သူမအား ​ကောက်​ပွေ့လိုက်​တော့သည်။

သူမ၏အ​ရှေ့တွင်ရှိ​နေသည့် ဖြစ်တည်မှုကို သတိထားလာမိခြင်း​ကြောင့်​လည်းဖြစ်နိုင်သလို လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သွားခြင်း​ကြောင့် နိုးသွားခြင်းလားမသိ ၊ ဝိန်းရိဖန်က အသိစိတ်ကပ်သွားပုံရကာ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း​ပျော့​ပျောင်းလာပြီး သူ့လည်တိုင်အား သိုင်းဖက်လာခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်​နေတာလဲ"

စန်းရန်က အသံတိုးတိုး​လေးဖြင့် ​ချော့​​မော့လိုက်၏။

"မနက်ခင်း သုံးနာရီထိုးပြီ"

​နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် စန်းရန်က တိုးတိုးဖျဖျ​လေးထပ်​ပေါင်း၍ စကားဆိုလိုက်သည်။

"အိပ်ရ​တော့မယ့်အချိန်"

-------

(Zawgyi)

ေန႕တစ္ေန႕၏မနက္ခင္းမိုးေသာက္မလင္းမီတြင္ စန္းရန္က ႐ုတ္တရက္အိပ္ရာနိုးလာၿပီး သူ႕ေဘးနားမွေနရာအား အလိုလိုလွမ္းဖက္လိုက္လွ်င္ ေနရာမွာ ဗလာခ်ည္းသက္သက္။ သူ မ်က္ေမွာင္က်ဳံ႕လိုက္ၿပီး သူ႕ေဘးနားမွေနရာလြတ္အား လွမ္းၾကည့္လိုက္ရာ ဝိန္းရိဖန္၏ကိုယ္ေငြ႕ႏြေးႏြေးက အိပ္ရာထက္၌ က်န္ရွိေနဆဲ။

သူ ႐ုတ္ခ်ည္းနိုးၾကားလာၿပီး အိပ္ခန္းတံခါးကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ တံခါးပိတ္ထားၿပီး အခန္းတြင္း၌လည္းေမွာင္မဲေနကာ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရွိေနသည့္အရိပ္အေျခမ်ိဳးမဟုတ္။ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္လွ်င္ ၾကမ္းျပင္ေပၚရွိ ဝိန္းရိဖန္၏အိမ္ေနရင္းဖိနပ္ပါးအား ခ်က္ခ်င္းေတြ႕လိုက္ျပန္ကာ အေျခအေနကို နားလည္ၿပီး အခန္းထဲမွထြက္လာခဲ့သည္။ ဧည့္ခန္းထဲသို႔ ေရာက္လာသည္ႏွင့္ ထိုင္ေနက်ေနရာတြင္ထိုင္ၿပီး နံရံကပ္နာရီအား စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ဝိန္းရိဖန္ကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့၏။

ႏွစ္ေယာက္သား လက္ထပ္ၿပီးကတည္းက ဝိန္းရိဖန္၏အိပ္ေနရင္းလမ္းထေလွ်ာက္တတ္သည့္အႀကိမ္ေရမွာ သိသိသာသာေလ်ာ့သြားၿပီး ဤေရာဂါျပန္မထသည္မွာလည္း အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။ တစ္ခါတစ္ရံ လမ္းထေလွ်ာက္လွ်င္လည္း စန္းရန္က အခ်ိန္မီသိသြားခဲ့သည္ခ်ည္းသာ။

စန္းရန္က အနားသို႔ ေလွ်ာက္လာၿပီး ဝိန္းရိဖန္၏ေရွ႕၌ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။ သူမအား တစ္ခဏၾကာၾကာေငးၾကည့္ေနၿပီးမွ ႏႈတ္ခမ္းကိုလွစ္ခနဲၿပဳံးရင္း ဝိန္းရိဖန္ စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ နံရံကပ္နာရီရွိရာအတိုင္း လိုက္ၾကည့္လိုက္၏။

အခ်ိန္မွာ မနက္ခင္း သုံးနာရီတိတိ။ သူ တစ္ဖက္သို႔ျပန္အလွည့္တြင္ ဝိန္းရိဖန္၏မ်က္ေတာင္မ်ား လႈပ္ခနဲျဖစ္သြားသည္ကိုေတြ႕လိုက္ၿပီး ထိုမ်က္ဝန္းမ်ားက တျဖည္းျဖည္းေအာက္သို႔နိမ့္ဆင္းလာကာ သူ႕မ်က္ႏွာတည့္တည့္က်ေရာက္လာခဲ့သည္။ သိပ္မၾကာလိုက္ခင္ပင္ ဝိန္းရိဖန္ မတ္တပ္ထရပ္ဖို႔ရာ ျပင္ေတာ့၏။ သူမ၏ဗလာက်င္းေနသည့္ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ အသံတိတ္က်လာၿပီး ေျခလွမ္းမလွမ္းလိုက္ခင္ စန္းရန္က သူမအား ေကာက္ေပြ႕လိုက္ေတာ့သည္။

သူမ၏အေရွ႕တြင္ရွိေနသည့္ ျဖစ္တည္မႈကို သတိထားလာမိျခင္းေၾကာင့္လည္းျဖစ္နိုင္သလို လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္သြားျခင္းေၾကာင့္ နိုးသြားျခင္းလားမသိ ၊ ဝိန္းရိဖန္က အသိစိတ္ကပ္သြားပုံရကာ ခႏၶာကိုယ္ကလည္းေပ်ာ့ေပ်ာင္းလာၿပီး သူ႕လည္တိုင္အား သိုင္းဖက္လာခဲ့သည္။

"ဘာျဖစ္ေနတာလဲ"

စန္းရန္က အသံတိုးတိုးေလးျဖင့္ ေခ်ာ့ေမာ့လိုက္၏။

"မနက္ခင္း သုံးနာရီထိုးၿပီ"

ေနာက္တစ္စကၠန့္တြင္ စန္းရန္က တိုးတိုးဖ်ဖ်ေလးထပ္ေပါင္း၍ စကားဆိုလိုက္သည္။

"အိပ္ရေတာ့မယ့္အခ်ိန္"

-------