ပထမဆုံးနှင်းများ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ဖြတ်သန်းကူးလားသွားပြီးသည့်အခိုက်တွင် အပူဓါတ်များကို တစ်ပါတည်းသယ်​ဆောင်သွားသည့်အလား နန်းဝူမြို့၏​ဆောင်းရာသီက တစ်စစနှင့်ဝင်လာပြီး အ​အေးဓါတ်လွှမ်းလာခဲ့သည်။ အချိန်များစီးဆင်းသွားခဲ့သည်နှင့်အတူ စန်းရန်၏ဒဏ်ရာလည်း သက်သာလာခဲ့ကာ အမာရွတ်ရာ​ရေး​ရေး​လေးသာ ကျန်​နေ​တော့သည်။

ဝိန်းရိဖန်က အမာရွတ်​ပျောက်ကင်းနိုင်မည့်နည်းလမ်းမျိုးစုံကိုရှာ​ဖွေကြည့်ပြီး ရက်ပိုင်းခန့် လက်တည့်စမ်းအသုံးပြုကြည့်လိုက်အခါ သူ့အမာရွတ်က အမှန်တကယ်လည်း ​မှေးမှိန်လာခဲ့သည်။

အချိန်ကာလမှာ သတိမထားမိလိုက်ပါဘဲ နှစ်ကုန်ခါနီးသို့ ​ရောက်လာခဲ့သည်။

အင်တာဗျူးကိစ္စအပြီး ဌာနသို့ ပြန်လာသည့်အခါ ဝိန်းရိဖန်သည် 'ကန်ဟုန်ယွမ်'၏ လျှပ်တပြက် စကား​ခေါ်​ပြောခြင်းကိုခံလိုက်ရ​သည်။ အဓိကဆိုလိုရင်းမှာ ယခုနှစ်၏ နှစ်ပတ်လည်အခမ်းအနားက မကြာမီ​ရောက်​တော့မည်ဖြစ်၍ သူမ၏ကိုယ်​ရေးရာဇဝင်ထဲရှိ ဆယ်နှစ်​တာအက,​လေ့ကျင့်ထားသည့်အ​တွေ့အကြုံအရ 'ချွမ်တ' သတင်းဌာနအုပ်စု၏ဂုဏ်ကို​ဆောင်၍ သူမအား ​ဖျော်​ဖြေမှုတစ်ခုလုပ်​ပေးရန် ​တောင်းဆိုလာခြင်းဖြစ်သည်။

ဝိန်းရိဖန်က ကြိုတင်သိထားခြင်းမရှိသည့် ရုတ်တရက်ဆန်​သောအ​ခြေအ​နေကြီး​ကြောင့် ​ကြောင်အမ်းသွားရ၏။

"ဒါရိုက်တာ..ကျွန်မ ဆယ်နှစ်နီးပါးက,ခဲ့တာမှန်​ပေမယ့် မက,ဖြစ်​တော့လည်း ဆယ်နှစ်ပြည့်​​တော့မှာလေ"

'ကန်ဟုန်ယွမ်'က တပြုံးပြုံးလုပ်ရင်း ​ရေ​နွေးခွက်ကိုလှမ်းယူ၍

"ကိစ္စမရှိပါဘူး..ဘာမှမတတ်တာထက်စာရင် တတ်ထားတာက ပိုသာပါတယ်​လေ..ပြီး​တော့ အားလုံးက အ​ပျော်သ​ဘောပဲလုပ်ကြတာပါ..ဆရာတို့ဌာနထဲမှာရှိတဲ့ ​​ကောင်မ​လေးငယ်ငယ်​လေး​တွေဆိုတာ လက်ချိုး​ရေလို့​တောင်ရတယ်..အားလုံးက သန်သန်မာမာ​ယောက်ျားကြီး​တွေချည်းပဲ..ဘယ်​သူကမှလည်း ကြည့်​ပျော်ရှု​ပျော်ရှိကြတာမဟုတ်ဘူး"

ဝိန်းရိဖန်က ဆက်၍ငြင်း​နေဆဲ

"ဒါ​ပေမယ့် ကျွန်မမှာ ​လေ့ကျင့်ဖို့ကလည်း အချိန်က သိပ်မရဘူး..အ​ခြေခံကကွက်​တွေကို​တောင် မ​​လေ့ကျင့်ဖြစ်ခဲ့တာ အရမ်းကြာလှပြီ..လက်ထဲမှာလည်း ​နောက်ဆက်တွဲလိုက်ရမယ့် သတင်း​တွေရှိ​နေ​သေးတယ်"

ကန်ဟုန်ယွမ်က ​ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့်

"ဒါဆို မင်း အခုတ​လော ဆရာ့ကို သတင်း​တွေတင်ပြ​ပေးစရာ မလို​တော့ဘူး..​​ဖျော်ဖြေပွဲအတွက်ပဲ ​ကောင်း​ကောင်းပြင်ဆင်ပါ..အရမ်းကြီး ​လျှပ်​ပေါ်​လော်လီစရာမလိုဘူး..ဆရာတို့ရဲ့ဌာနက အများနဲ့မ​တူဘူး​လေ..သ​ဘော​ပေါက်တယ်မလား..ကတတ်သလို က,ရင်ကိုရပြီ"

"...."

ဝိန်းရိဖန်က သုံး​လေးကြိမ်ထပ်ငြင်းကြည့်ပါ​သေး​​သော်လည်း စကားလုံးတိုင်းကို ကန်ဟုန်ယွမ်က တစ်ခွန်းချင်း ပြန်​ချေပနိုင်သဖြင့် အဆုံးတွင် စင်​​ပေါ်တင်ခံလိုက်ရသည့် ဘဲတစ်​ကောင်အဖြစ်သို့ ​ရောက်သွားခဲ့ရ​တော့သည်။

​နေရာသို့ပြန်​ရောက်သည့်အခါ စုထျန်းက သူမအနားသို့ စပ်စပ်စုစုဖြင့်​ရောက်လာ​လေသည်။

"ဒါရိုက်တာက နင့်ကို​ခေါ်ပြီး ဘာ​​ပြောတာတဲ့လဲ..နှစ်ပတ်လည်အခမ်းအနားကိစ္စလား"

ဝိန်းရိဖန် လှည့်ကြည့်လိုက်၍

"နင်​ရော အ​ခေါ်ခံထားရတာလား"

"ဟုတ်ပ..ဒါ​ပေမယ့် ငါ့မှာ ထူးချွန်​နေတာမျိုးဘာမှမရှိတာမလို့..သူ တစ်ခွန်း​ပြောတိုင်း ငါတစ်ခွန်း ပြန်ငြင်းခဲ့တာပဲ"

စုထျန်းက အမှန်တကယ်ကို မလုပ်နိုင်သဖြင့်လည်း တဟီးဟီးဖြင့်ပြုံး၍

"အရင်နှစ်တုန်းက အစ်မဝမ်လင်လင်ရှိ​တော့ သူပဲ ဦး​ဆောင်ပြီးစီစဥ်​နေကျ​လေ..ဒီနှစ်ကျ​​တော့ ဘယ်သူကမှ ဦး​ဆောင်ပြီးမထွက်​တော့ ဒါရိုက်တာလည်း စိတ်ညစ်ပြီ​​နေမှာ..သူ ခုဏတုန်းက​တောင် အခြားသူ​တွေ​ တစ်ယောက်ပြီးတစ်​ယောက်ရှာ​နေ​တာ ငါ​တွေ့လိုက်​သေးတယ်..ကြည့်ရတာ အခု နင့်ကို တာဝန်​ပေးလိုက်ပြီထင်တယ်"

ဝိန်းရိဖန် ​ခေါင်းကိုက်လာရ​တော့၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..ဒီအတိုင်း အဆင်​ပြေသလိုသာက,လိုက်..အရင်နှစ်​ရဲ့ နှစ်ပတ်လည်ပွဲကို နင်လည်း မြင်ဖူးထားတာပဲ..​ဖျော်​ဖြေမယ့်အစီအစဥ်မျိုးက သုံး​လေးခု​လောက်ပဲပါတာ..ဒီအတိုင်း​ ပျော်​ပျော်ပါးပါးစည်ကား​​နေရုံပဲ"

စုထျန်းက ထပ်၍ အား​ပေးလာခဲ့သည်။

"ပြီး​တော့ ဆု​တွေဘာ​​တွေလည်း ​ပေးဦးမှာ​..ဟုတ်သားပဲ နင့်ရဲ့ စန်းဘဲဘုရင်ကြီးကိုလည်း အတူ​ခေါ်လာလို့ရ​သေးတယ်​လေ"

ဤစကားကို ကြားသည့်အခါ ဝိန်းရိဖန် ခပ်မတ်မတ်​လေးဖြစ်သွားခဲ့၏။

စုထျန်းက စ​နောက်သည့်သ​ဘောဖြင့်

"​ပြောမရရင် သူလည်း နင်က,တာကို ကြည့်ရင်ကြည့်ချင်​မှာ​ပေါ့"

ဝိန်းရိဖန်က တစ်စုံတစ်ရာကို​သတိရသွားသည့်အလား စုထျန်းရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်မိလိုက်ရင်း အ​စောပိုင်းတုန်းက ရှိ​နေခဲ့သည့် မျက်နှာထက်မှ ကူကယ်ရာမဲ့ခြင်းများမှာ ​ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ မျက်နှာကို​ထောက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတို့ကလည်း ​ရေး​ရေး​​လေး​ကွေးလိုက်မိ၏။

"အင်း..ငါ ပြန်​ရောက်ရင် ​သေချာစဥ်းစားကြည့်လိုက်မယ်"

--------

အိမ်ပြန်​ရောက်သည့်အချိန်တွင် စန်းရန်က ပြန်မ​ရောက်​သေး။ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာကာ ​ရေချိုးလိုက်ပြီး​နောက် သူမ ဧည့်ခန်းဘက်သို့ ပြန်ထွက်လာသည့်အချိန်တွင်​တော့ စန်းရန်၏ အသံမက်​ဆေ့ပို့​နေသည့် စကားသံကိုကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းရဲ့ကိုကို ငါက ၉၀ခုနှစ်ဖွား..​ကျေးဇူး"

"...."

ဤစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် ဖုန်းတစ်ဖက်ရှိလူမှာ မည်သူဖြစ်​ကြောင်း ဝိန်းရိဖန် ချက်ချင်းတန်းသိလိုက်သည်။

​ရေခဲ​သေတ္တာထဲမှ ဒိန်ချဥ်တစ်ဘူးကိုယူပြီး စန်းရန်၏​ဘေး၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည့်အချိန် ထိုသူက အသံမက်​ဆေ့အရှည်ကြီးအား စိတ်မရှည်​တော့သည့်အသံမျိုးဖြင့် ပို့​နေ​လေသည်။

"ဒီ​လောက်အကြာကြီးအချိန်ဆွဲမ​နေနဲ့ လိုရင်းကိစ္စကို​ပြော..မင်း အရင်ဆုံး ငါ့ကို အ​ကြောင်းပြချက်​ပြောပြ..ဘာလို့ သ​ဘောမတူတာတဲ့လဲ..အ​ကြောင်းအရင်းက 'အို'​နေလို့ ဆိုရင်​တော့ ငါလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး..မင်းရည်းစားက တကယ်လည်း နည်းနည်းအို​နေပြီ"

ဝိန်းရိဖန်က ဒိန်ချဥ်အား တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ဖြင့်သာ ​သောက်​နေ၏။

သူ စာပို့ပြီးသွားမှသာ ဝိန်းရိဖန် ​​မေးလိုက်၏။

"ကျီကျီ ဘာဖြစ်​လို့လဲ"

စန်းရန်က ပျင်းတိပျင်းရွဲဖြင့်

"နှစ်သစ်ကူးမှာ သွမ့်ကျားရွှီကို အိမ်​ခေါ်လာချင်လို့တဲ့..​ပြောတာ​တော့ ကိုယ့်အ​ဖေနဲ့အ​မေက သူတို့နှစ်​ယောက်ကို သ​ဘောမတူဘူးဆိုလား"

"အာ?"

ဝိန်းရိဖန်စိတ်ထဲ၌ ကရုဏာသက်မိသွား၍

"ဘာလို့ သ​ဘောမတူတာလဲ"

စန်းရန်၏ပုံစံမှာ​တော့ စိတ်ထဲ ထည့်ပုံပင်မရဘဲ

"မသိဘူး​လေ..အသက်အရမ်းကြီး​လို့​နေမှာ​ပေါ့"

ဝိန်းရိဖန် အန္တရာယ်များသည့်အ​ငွေ့အသက်များကို ရုတ်ချည်းခံစားမိလိုက်​တော့၏။

"ငါလည်း သွမ့်ကျားရွှီနဲ့ အသက်ချင်း အတူတူ​လောက်ပဲမလား"

စန်းရန်က တရားကျကျစကားဆိုလိုက်သည်။

"ကိုယ်တို့နှစ်​ယောက်က ၉၀ခုနှစ်​နောက်ပိုင်းဖွား​တွေ"

"...."

စန်းရန်တစ်​ယောက် အသက်ကြီးပြီး'အို'​နေပြီဆို​သော စာလုံးအား ဘယ်လိုအတိုင်းအတာမျိုးဖြင့် နှိုင်းယှဥ်မှန်း ဝိန်းရိဖန် နားမလည်ပါ​တော့​​ချေ။

ထို့​နောက်တွင်​ စန်းရန်က ဝိန်းရိဖန်အား ​ခေါင်း​စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ထိုစကားများကို​ရှေ့​ပြေးအ​နေဖြင့်သတ်မှတ်ကာ ရုတ်တရက်​မေးလာခဲ့သည်။

"ဝိန်းရွှမ်းကျန့်..ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးကျရင် ကိုယ့်အိမ်လိုက်ခဲ့မလား"

သွမ့်ကျားရွှီအ​ပေါ် မှတ်ချက်ပြုထားသည့် စန်းရန်၏မိဘများ၏သ​ဘောထားကို နား​ထောင်ထားရသည့်အတွက် ဝိန်းရိဖန်စိတ်ထဲ စိုးရိမ်​ကြောင့်ကြလာမိသည်။

"နင့်မိဘ​တွေက သ​ဘောမတူဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

စန်းရန်က မျက်ခုံးပင့်ပြ၍

"ဒီကိစ္စအတွက်​တော့ မင်း စိတ်ပူမ​နေနဲ့"

"ဘာလို့လဲ?"

"ကိုယ့်ရဲ့လက်တွဲ​ဖော်နဲ့ပတ်သတ်ပြီး သူတို့ လိုချင်တဲ့သတ်မှတ်ချက်က အရမ်းမများဘူး"

စန်းရန်သည်လည်း ယခုလို ဘာမှမသတ်မှတ်ထားသလိုပင် နိမ့်​နေသည့်သတ်မှတ်ချက်က လွဲမှား​နေသည်ဟု မထင်။ထို့​ကြောင့် ​အေး​အေးလူလူဖြင့်

"မိန်းက​လေးဆိုရင်ကို ရပြီ"

စန်းရန်၏အ​ခြေအ​နေက မိန်းက​လေးတစ်​ယောက်ရှာ​ဖို့ရာ အမှန်တကယ်ကို မစိုးရိမ်ရသည့်အ​ခြေအ​နေမျိုးဖြစ်​ပါ​သည့်တိုင် အဘယ်​ကြောင့်မှန်းမသိ စန်းရန်၏အ​မေက သားဖြစ်သူ​လေး ဇနီးတစ်​ယောက်ရှာမရမည့်အ​ရေးကို အလွန်စိုးရိမ်ပြီး အရင်ကဆိုလျှင် အမြဲတမ်းလိုလို Blind Date များစီစဥ်​ပေး​ခဲ့ဖူး​လေသည်။

ဝိန်းရိဖန်အ​နေဖြင့် အ​ကြောင်းအရင်းကိုမသိ​သော်ငြား ထပ်၍လည်း နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွ​တ်မ​​မေးဖြစ် ၊ အ​လေးအနက်ထားပြီးသ​ဘောတူလိုက်သည်။

"ဒါဆို အဲ့အချိန်ကျရင် လက်​ဆောင်ပြင်ဆင်ထားလိုက်မယ်..နင့်​ဖေ​ဖေ ​မေ​မေတို့က ဘာကြိုက်တတ်လဲ"

"အမ်..ဘာမှမဝယ်လည်းရတယ်"

စန်းရန်က စိတ်ကြည်လင်​နေသည့်အလား နှုတ်ခမ်းကို​ကွေး၍ပြုံးလိုက်၏။

"ဝယ်ချင်​နေရင်​တော့ အဲ့အချိန်ကျရင် ကိုယ် မင်းနဲ့အ​ဖော်လိုက်ခဲ့​ပေးမယ်​"

"အင်း"

ဝိန်းရိဖန် စိတ်​အေးသွားရပြီး ကုမ္ပဏီ​​၏နှစ်ပတ်လည်အခမ်းအနားကိစ္စအား ကြိုတင်​ပြောသင့် မ​ပြောသင့် ​တွေးကြည့်​နေလိုက်သည်။ သို့​သော်ငြား ကိုယ်တိုင် ကပြ​ဖျော်​ဖြေမည့်အ​ရေးက အချိန်ကျလျှင် ကနိုင် မက,နိုင် မ​သေချာ​သေးသည့်အတွက် သူ၏အချိန်စာရင်းကိုသာ တစ်ချက်​မေးကြည့်ထားလိုက်၏။

"ဒါနဲ့..၂၂ရက်​နေ့ ညကျရင် နင် အားလား"

"မ​သေချာ​သေးဘူး..ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..ကုမ္ပဏီနှစ်ပတ်လည်အခမ်းအနားရှိလို့"

ဝိန်းရိဖန်က မျက်လွှာချလိုက်ပြီး မရှင်းမလင်းသာဆိုလိုက်၏။

"မိသားစုဝင်​တွေကို ​ခေါ်လာလို့ရတယ်လေ"

စန်းရန်က ချက်ချင်းနားလည်လိုက်၏။

"မင်း ​ဖျော်​ဖြေမှုတစ်ခုခုထဲ ပါထားလို့လား"

"...."

စန်းရန်က ဘယ်လိုဘယ်ပုံ ခန့်မှန်းသွားမိမှန်းမသိ ၊ ဝိန်းရိဖန် တည်ငြိမ်​ယောင်​ဆောင်ထားလိုက်၍

"အင်း..စုထျန်းနဲ့အတူတူ သီချင်းဆိုမလို့..နင် လာကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင် လာလို့ရတယ်"

စန်းရန်က များများစားစားမ​တွေးဘဲ အလျင်းသင့်သလိုပြန်​ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီ"

နှစ်ပတ်လည်အခမ်းအနားမတိုင်ခင် တစ်ရက်တွင် တိုက်တိုက်ဆိုင်​ဆိုင် ဝိန်းရိဖန် ပိတ်ရက်တစ်ရက်ရလိုက်သည်။ သူမ၏ နဂိုမူလအစီအစဥ်မှာ တစ်ညတာ​ကောင်း​ကောင်းအနားယူပြီး နိုးလာသည့်အချိန်တွင် အက,​လေ့ကျင့်ရန်ဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်တွင်​​တော့ တစ်ညလုံး စန်းရန်၏ဒဏ်ကို လူးလွန့်၍ခံရသည်မှာ မနက်မိုး​သောက်လင်းခါနီးအထိ။

ဝိန်းရိဖန်တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်ရှားချင်စိတ်​လေးပင် ရှိမ​နေ​တော့​ချေ။

နိုးတစ်ဝက် အိပ်တစ်ဝက်အ​ခြေအ​နေကြားတွင် စန်းရန်၏ဖုန်းသံကလည်း တစ်ချိန်လုံးမြည်လျက်။

​နောက်တွင်​တော့ သူမ အ​နှောင့်အယှက်ဖြစ်၍ နိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်း​ကြောင့် စန်းရန်က အိပ်ရာထဲမှထကာ အခန်းထဲမှတန်းထွက်သွားခဲ့သည်။ တစ်ခဏတာမျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်​သေး​သော်လည်း အိပ်ချင်​နေသည့်စိတ်က အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲ ပြန်ဆွဲ​ခေါ်သွားခဲ့၏။

သိပ်ပင်မကြာသည့်အချိန်အတွင်း ဝိန်းရိဖန်က အိမ်​ရှေ့တံခါး​ခေါက်​နေသည့်အသံကို ထပ်၍ကြားရပြန်​တော့သည်။

နားရွက်ကို ​ခေါင်းအုံးဖြင့်အုပ်ပြီး စန်းရန် တံခါး​ပြေးဖွင့်​ပေးမည့်အချိန်ကို ​စောင့်​နေလိုက်၏။

သို့​သော် မိနစ်ပိုင်းကြာသွားသည်အထိ အိမ်​ရှေ့တံခါးသံမှာ ကြား​နေဆဲပင်။

ဝိန်းရိဖန်၏ အိပ်ရာအနှိုးခံရသည့်ဒေါသများက ငယ်ထိပ်အထိ ထိုးထွက်​နေ​လေပြီး အတွင်းစိတ်ထဲမှလည်း အသက်ကိုနှုတ်ယူပစ်ချင်အသည်အထိ ​တေးထားကာ အိပ်ရာထဲမှ ကုန်းရုန်းထလာခဲ့သည်။ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ​ကြောင်​အမ်းနေသည့်အခိုက် ​ရေချိုးခန်းဆီမှ​ရေကျ​သံတစ်ချို့ ကြားလိုက်ရသည်။

ဝိန်းရိဖန်က တံခါးဝဆီသို့သာ ​လျှောက်လာပြီး သစ်သားတံခါးချပ်​လေးကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်၍

"ဘယ်သူလဲ?"

အပြင်ဘက်ရှိလူမှာ ပစ္စည်းပို့​ဆောင်​သည့်ဝန်ထမ်းဝတ်စုံမျိုးကို ဝတ်ထား၏။

"မှာထားတဲ့ပစ္စည်း လာပို့တာပါ"

ဝိန်းရိဖန်၏ဦး​နှောက်က လုံးဝအလုပ်မလုပ်​နိုင်​တော့​ချေ ၊ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဤပစ္စည်းကိုအမြန်ယူပြီး မြန်မြန်ပြန်အိပ်မည့်အ​ရေးကိုသာ ​လော​နေ​လေ​၏။ ပစ္စည်းလက်ခံပြီးသည်နှင့် တံခါးပြန်ပိတ်ကာ ဖွင့်ပင်မကြည့်​တော့ဘဲ ပစ္စည်းထုပ်အား ထမင်းစားပွဲ​ပေါ်တင်ပြီး စန်းရန်၏အိပ်ခန်းထဲ၌ ပြန်အိပ်​နေ​​လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း မည်မျှကြာသွားမှန်းမသိ။

​ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာသည့်စန်းရန်၏အသံကို ဝိန်းရိဖန် ထပ်ကြားရပြန်၏။ တံခါးဖွင့်ဝင်လာသည့်သူက အခန်းထဲ​ရောက်လာသည်နှင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ စန္ဒကူးရနံ့များကလည်း ​နေရာတိုင်းလွှမ်းမိုးသွားခဲ့ကာ သူမ၏​ဘေး၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ခုဏက ဘယ်သူလာတာလဲ"

ဝိန်းရိဖန်က ခြုံ​စောင်ကို ​ခေါင်းထိလုံ​အောင်ဖုံးပစ်လိုက်သည်မှာ ထိုသူအား အ​ရေးမလုပ်ချင်သည့်အပြုအမူ။

စန်းရန်က ထပ်၍အ​နှောင့်အယှက်မ​ပေး​တော့ဘဲ အပြင်ထွက်သွားခဲ့ကာ သိပ်မကြာခင် ပြန်​ရောက်လာခဲ့သည်။ မည်သည့်အရာကို မြင်ခဲ့ခြင်း​ကြောင့်မှန်းမသိ စန်းရန်က သူမ၏ ခြုံ​စောင်ကိုလှန်လိုက်၍

"​ဝေ့..ဝိန်းရွှမ်းကျန့်..စိတ်ဆိုး​နေတာလား"

ဝိန်းရိဖန် သည်းညည်းခံထားလိုက်ရင်း ခြုံ​စောင်ကိုပြန်ဆွဲယူ၏။

"ငါ အိပ်ချင်​နေတယ်"

"အဲ့ပစ္စည်းက သွမ့်ကျားရွှီက ကိုယ့်အတွက်မှာ​ပေး...."

"စန်းရန်"

ဝိန်းရိဖန်က သူ့စကားကိုဖြတ်​ပြောလိုက်ပြီး ခပ်တည်တည်ဖြင့်

"နင် ငါအိပ်​နေတာကို ဆက်ပြီး​နှောင့်ယှက်​နေဦးမယ်ဆိုရင် ​နောက်ထပ်တစ်ပတ်လုံးလုံး ငါ နင့်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲပစ်​ထားလိုက်​တော့မှာ..နားလည်လား?"

"...."

စန်းရန်က စက္ကန့်ပိုင်း​ကြောင်အမ်းသွား​သော်ငြား မျက်ခုံးကိုပင့်ပြီး ရယ်လိုက်မိ၏။

"ဘာဖြစ်လို့ ကိုယ်စကား​ပြောတဲ့ပုံစံအတိုင်း လိုက်​​ပြော​နေ​တာလဲ"

ဝိန်းရိဖန်က ခြုံ​စောင်ထဲလျှိုဝင်သွားပြီး တစ်ဖက်သို့လှည့်ကာ ​ကျော​ပေးပစ်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်ညီမက နန်းဝူကို ပြန်လာတာမလို့ ကိုယ် သွားကြိုလိုက်ဦးမယ်"

စန်းရန်သည်လည်း ဤကောင်မ​လေး၏ အိပ်ရာအနှိုးခံရသည့်​ဒေါသက အဘယ်​ကြောင့် ဒီ​လောက်ထိကြီး​နေမှန်းကို နားမလည်​တော့သဖြင့် အသံခပ်တိုးတိုးဖြင့်သာ စကားဆိုလိုက်သည်။

"ခဏ​နေကျရင် ကိုယ်တို့ အပြင်ထွက်ပြီးထမင်းသွားစားကြမယ်​နော်"

ဝိန်းရိဖန်က ​ပြောစကားကိုမကြားသည့်အလား သူ့ကို လုံးဝ အ​ရေးမလုပ်​ချေ။

လက်ရှိအ​ခြေအ​နေကိုကြည့်ရင်း စန်းရန် ​အ​ကြောင်းအရင်းမရှိပါဘဲ အသည်းယားလာမိကာ အသံထွက်​အောင်ရယ်လိုက်ရင်း သူမအား လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ခြုံ​စောင်ကိုဖယ် ၊ သူ့ရင်ခွင်ထဲ မဆိုင်းမတွ ဆွဲထည့်၍ ခပ်ပြင်းပြင်း ဖိနမ်းပစ်လိုက်သည်။

သူမ ထပ်၍ ​ဒေါသထွက်လာသည့်အ​ငွေ့အသက်များကို ခံစားမိလိုက်သည့်အခါတွင်​တော့ စန်းရန်က ဘာမှမဖြစ်သွားသည့်အတိုင်း ချက်ချင်း ​စောင်ဖြင့်ပြန်ပတ်​ပေးလိုက်၏။

"အင်းပါ..အိပ်​တော့​နော်..ကိုယ် အပြင်သွားပြီ"

---------

ထို့​နောက်တွင်​တော့ ဝိန်းရိဖန် အိပ်ရာထဲ၌သာ လူးလိမ့်​နေပြီး ထပ်၍အိပ်မ​ပျော်ပါ​​တော့၏။ အိပ်​ရေးပျက်ထားခြင်း​ကြောင့် သူမ၏စိတ်အ​ခြေအ​နေက အ​တော်​လေးကိုစိတ်ဆတ်​နေ​လေပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့် ဖုန်းထဲတွင် စန်းရန်ပို့ထားသည့်မက်​ဆေ့တစ်​စောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

[ အိပ်ရာနိုးရင် ကိုယ့်ကို​ပြောဦး ]

ဝိန်းရိဖန်က ထိုလူအား လုံးလုံးလျားလျားကို အ​ရေးမစိုက်ချင်​တော့သဖြင့် စာမပြန်​ပေ။

​ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးသည့်အခါ ဝိန်းရိဖန်က စားပွဲ​ပေါ်မှ ပစ္စည်းကိုကြည့်ရင်း အ​ပေါ်၌ လက်ခံမည့်သူအတွက် မှတ်စုတို​ရေး​ပေးထားသည်။

---ငါ့​ကောင်​လေးက အဖျားရှိပြီး​နေမ​ကောင်းဖြစ်​နေလို့ သုံးရက်တိတိ ဘယ်သူနဲ့မှ အဆက်အဆံလုပ်လို့မရဘူး ၊ ငါက အခြားမြို့ကို​ရောက်​နေပြီး ချက်ချင်းပြန်မလာနိုင်တာမလို့ ​ကျေးဇူးပြု၍ သူ့ကို ​​သေချာ​ပေါက်နှိုး​ပေးပြီး ထမင်းစားခိုင်းလိုက်ပါ ၊ ​ကျေးဇူး ---

"...."

ဤအစားအ​သောက်က စန်းရန် မှာထားသည့်ပုံရကာ..

သူက ဤစာများကို ဘာအတွက်​ကြောင့် ​ရေးခိုင်းရသနည်း။

သူ အိပ်ရာမနိုးမှာစိုးတဲ့အတွက်​ကြောင့်လား?

ဝိန်းရိဖန်လည်း များများစားစားမ​တွေးမိ ၊ ထိုအစား​အသောက်ဘူးကိုယူပြီး ဆိုဖာ​ပေါ်ထိုင်ကာ တီဗွီဖွင့်ပြီး အခုတ​လောနာမည်ကြီး​နေသည့်ဇာတ်လမ်းတွဲကို ရှာကြည့်လိုက်သည်။ စား​နေသည့်တစ်​လျှောက်လုံးတွင်လည်း စားပွဲ​ပေါ်တင်ထားသည့်ဖုန်းမှာ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် တုန်ခါလျက်။

ဝိန်းရိဖန်က လှမ်းကြည့်လိုက်​သော်ငြား ဘာကိစ္စမှမရှိသလို​နေပြီး စာမပြန်​သေး​ပေ။

စား​သောက်​နေသည့်လမ်းတစ်ဝက်အ​ရောက်တွင်​တော့ အိမ်တံခါးဆီမှ ရုတ်တရက်အသံကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးထဖွင့်​ပေးလိုက်လျှင် အပြင်ဘက်တွင်ရပ်​နေသည့်သူမှာ စန်းကျီ။

"ကျီကျီ..ညီမ​လေး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး​ရောက်လာတာလဲ"

"ညီမ​လေးရဲ့အစ်ကိုက အ​ပေါ်တက် လာ​ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့"

ထမင်းဘူး​ပေါ်မှ မှတ်စုတိုကိုလှမ်းကြည့်ပြီး စန်းကျီက အပြစ်ရှိသလိုလိုဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြ၍

"ရိဖန်ကျဲ..မမက ကိုကို့ကို ဒီကိစ္စ​ကြောင့်နဲ့ စိတ်ဆိုး​နေတာလား"

ဤစကားတစ်ခွန်း၏အဆုံးတွင် ဝိန်းရိဖန်သည် သူမ၏မျက်နှာအ​နေအထားက စိတ်ဆိုး​နေ​မှန်း အရမ်းများသိသာ​​နေခြင်းလား ဟူသည့် ​မေးခွန်းမျိုး​တွေးကြည့်မိလာ၏။ ထပ်ကာ မှတ်စုတိုကို လှမ်းကြည့်ရင်း

"မဟုတ်ပါဘူး..မမ​တောင် အကုန်လုံးစားလိုက်ပြီးပြီ"

စန်းကျီက သက်ပြင်းချလိုက်၍

"မမက ကိုကို့ကိုနောက်မီးလင်း​နေတယ်လို့များ အထင်လွဲသွားပြီလားလို့ ညီမ​လေးစိတ်ပူ​နေတာ"

စက္ကန့်ပိုင်းကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

မှတ်စုတို​ပေါ်မှ စာသားဟာ ထိုအဓိပ္ပါယ်မျိုးသက်​ရောက်​နေမှန်း ဝိန်းရိဖန် ချက်ချင်းသ​ဘော​ပေါက်လိုက်၍ မျက်လွှာကိုချပြီး ​ဖြေး​ဖြေးချင်း​မေးလာခဲ့သည်။

"အာ..ဒါက ​နောက်မီးလင်းတဲ့အဓိပ္ပါယ်လား"

"...."

စန်းကျီ သုံး​လေးခွန်းထပ်၍ ​ပြောရ​လေ​တော့သည်။

​နေ့လည်စာစားချိန်လည်းနီး​နေပြီဖြစ်​သော​ကြောင့် ဤက​လေးမ​လေး ဗိုက်ဆာ​နေမည်ကိုစိုးရိမ်ပြီး ဝိန်းရိဖန်က မီးဖို​​ချောင်ဝင်ကာ ​ခေါက်ဆွဲပြုတ်​ပေး​ရန်ပြင်လိုက်သည်။ စန်းကျီက အ​နောက်မှလိုက်လာရင်း

"ရိဖန်ကျဲ..ကိုကိုက ထမင်းစားဖို့အတွက် မမကိုပါ ခေါ်လာခိုင်းထားတာ..ညီမ​လေးတို့ မသွား​တော့ဘူးလား"

ဝိန်းရိဖန် ;

"မမက စားပြီးပြီ​လေ..ညီမ​လေး အပြင်ထွက်စားချင်လို့လား"

"​မမချက်​ပေးတာပဲ စား​တော့မယ်"

မကြာလိုက်သည့်အချိန်အတွင်း အိမ်တံခါးဝ၌​နောက်ထပ်လှုပ်ရှားသံတစ်ခုရှိလာကာ စန်းကျီက တံခါးထဖွင့်​ပေးသည်။

စန်းရန်က အပြင်ဘက်မှ​လျှောက်ဝင်လာပြီး အနက်​ရောင်​လေကာအင်္ကျီနှင့်အ​ရောင်တူ ​ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ထားခြင်း​ကြောင့် ပုခုံးကျယ်ကျယ် ​ခြေတံရှည်ရှည်အသွင်အပြင်တို့က ပို၍ထင်းရှင်း​နေ၏။ သူ့အရိပ်အ​ယောင်ကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်နှင့် မနက်ခင်းတုန်းက သူမကို အားရပါးရ​နှောင့်ယှက်သွားသည့်ကိစ္စကို ​ပြေး၍သတိရလိုက်​သေးသည်။

ထို့အပြင် သူ့ကိုယ်သူ အမှားမလုပ်ထားသလို ​နေ​နေသည့်မျက်နှာ​ပေး။

ဝိန်းရိဖန်က နှုတ်ခမ်းကိုတင်းတင်း​စေ့ထားပြီး သူနှင့် စကား​ပြောချင်စိတ်မှာ တစ်စိုးတစ်စိမှမရှိ။

မီးဖို​ချောင်ထဲ​ရောက်​နေကြသည့်လူနှစ်​ယောက်အား စန်းရန်က ​မေးလာခဲ့သည်။

"မင်းတို့နှစ်​ယောက် ဘာလုပ်​နေကြတာလဲ"

စန်းကျီ ;

"မမ​ယောင်းမက ညီမ​လေးအတွက် ​ခေါက်ဆွဲပြုတ်​ပေး​နေတာ"

'​ယောင်းမ' ဆိုသည့် စကားလုံးကိုကြားလိုက်သည့်အခါတွင်​တော့ ဝိန်းရိဖန်​ ​ခေါင်း​​စောင်းကြည့်လာပြီး စန်းရန်နှင့် နှစ်စက္ကန့်ကြာကြာအကြည့်ချင်းဆုံလိုက်၏။ ထို့​နောက် စန်းကျီဘက်သို့ ​ရွေ့သွားပြီး မှတ်စုတို​ပေါ်မှစာသားကို ပြန်အမှတ်ရ​အောင် တကူးတကပင် သတိ​ပေးလိုက်​တော့သည်။

"မမကို အဲ့လိုမ​ခေါ်နဲ့​..ညီမ​လေးရဲ့အစ်ကိုက ​နောက်မီးလင်း​နေပြီ"

စန်းရန် ; "...."

----------

(Zawgyi)

ပထမဆုံးႏွင္းမ်ား တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ ျဖတ္သန္းကူးလားသြားၿပီးသည့္အခိုက္တြင္ အပူဓါတ္မ်ားကို တစ္ပါတည္းသယ္ေဆာင္သြားသည့္အလား နန္းဝူၿမိဳ႕၏ေဆာင္းရာသီက တစ္စစႏွင့္ဝင္လာၿပီး အေအးဓါတ္လႊမ္းလာခဲ့သည္။ အခ်ိန္မ်ားစီးဆင္းသြားခဲ့သည္ႏွင့္အတူ စန္းရန္၏ဒဏ္ရာလည္း သက္သာလာခဲ့ကာ အမာ႐ြတ္ရာေရးေရးေလးသာ က်န္ေနေတာ့သည္။

ဝိန္းရိဖန္က အမာ႐ြတ္ေပ်ာက္ကင္းနိုင္မည့္နည္းလမ္းမ်ိဳးစုံကိုရွာေဖြၾကည့္ၿပီး ရက္ပိုင္းခန့္ လက္တည့္စမ္းအသုံးျပဳၾကည့္လိုက္အခါ သူ႕အမာ႐ြတ္က အမွန္တကယ္လည္း ေမွးမွိန္လာခဲ့သည္။

အခ်ိန္ကာလမွာ သတိမထားမိလိုက္ပါဘဲ ႏွစ္ကုန္ခါနီးသို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။

အင္တာဗ်ဴးကိစၥအၿပီး ဌာနသို႔ ျပန္လာသည့္အခါ ဝိန္းရိဖန္သည္ 'ကန္ဟုန္ယြမ္'၏ လွ်ပ္တျပက္ စကားေခၚေျပာျခင္းကိုခံလိုက္ရသည္။ အဓိကဆိုလိုရင္းမွာ ယခုႏွစ္၏ ႏွစ္ပတ္လည္အခမ္းအနားက မၾကာမီေရာက္ေတာ့မည္ျဖစ္၍ သူမ၏ကိုယ္ေရးရာဇဝင္ထဲရွိ ဆယ္ႏွစ္တာအက,ေလ့က်င့္ထားသည့္အေတြ႕အႀကဳံအရ 'ခြၽမ္တ' သတင္းဌာနအုပ္စု၏ဂုဏ္ကိုေဆာင္၍ သူမအား ေဖ်ာ္ေျဖမႈတစ္ခုလုပ္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုလာျခင္းျဖစ္သည္။

ဝိန္းရိဖန္က ႀကိဳတင္သိထားျခင္းမရွိသည့္ ႐ုတ္တရက္ဆန္ေသာအေျခအေနႀကီးေၾကာင့္ ေၾကာင္အမ္းသြားရ၏။

"ဒါရိုက္တာ..ကြၽန္မ ဆယ္ႏွစ္နီးပါးက,ခဲ့တာမွန္ေပမယ့္ မက,ျဖစ္ေတာ့လည္း ဆယ္ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မွာေလ"

'ကန္ဟုန္ယြမ္'က တၿပဳံးၿပဳံးလုပ္ရင္း ေရႏြေးခြက္ကိုလွမ္းယူ၍

"ကိစၥမရွိပါဘူး..ဘာမွမတတ္တာထက္စာရင္ တတ္ထားတာက ပိုသာပါတယ္ေလ..ၿပီးေတာ့ အားလုံးက အေပ်ာ္သေဘာပဲလုပ္ၾကတာပါ..ဆရာတို႔ဌာနထဲမွာရွိတဲ့ ေကာင္မေလးငယ္ငယ္ေလးေတြဆိုတာ လက္ခ်ိဳးေရလို႔ေတာင္ရတယ္..အားလုံးက သန္သန္မာမာေယာက္်ားႀကီးေတြခ်ည္းပဲ..ဘယ္သူကမွလည္း ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ရွိၾကတာမဟုတ္ဘူး"

ဝိန္းရိဖန္က ဆက္၍ျငင္းေနဆဲ

"ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မမွာ ေလ့က်င့္ဖို႔ကလည္း အခ်ိန္က သိပ္မရဘူး..အေျခခံကကြက္ေတြကိုေတာင္ မေလ့က်င့္ျဖစ္ခဲ့တာ အရမ္းၾကာလွၿပီ..လက္ထဲမွာလည္း ေနာက္ဆက္တြဲလိုက္ရမယ့္ သတင္းေတြရွိေနေသးတယ္"

ကန္ဟုန္ယြမ္က ေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္ျဖင့္

"ဒါဆို မင္း အခုတေလာ ဆရာ့ကို သတင္းေတြတင္ျပေပးစရာ မလိုေတာ့ဘူး..ေဖ်ာ္ေျဖပြဲအတြက္ပဲ ေကာင္းေကာင္းျပင္ဆင္ပါ..အရမ္းႀကီး လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီစရာမလိုဘူး..ဆရာတို႔ရဲ႕ဌာနက အမ်ားနဲ႕မတူဘူးေလ..သေဘာေပါက္တယ္မလား..ကတတ္သလို က,ရင္ကိုရၿပီ"

"...."

ဝိန္းရိဖန္က သုံးေလးႀကိမ္ထပ္ျငင္းၾကည့္ပါေသးေသာ္လည္း စကားလုံးတိုင္းကို ကန္ဟုန္ယြမ္က တစ္ခြန္းခ်င္း ျပန္ေခ်ပနိုင္သျဖင့္ အဆုံးတြင္ စင္ေပၚတင္ခံလိုက္ရသည့္ ဘဲတစ္ေကာင္အျဖစ္သို႔ ေရာက္သြားခဲ့ရေတာ့သည္။

ေနရာသို႔ျပန္ေရာက္သည့္အခါ စုထ်န္းက သူမအနားသို႔ စပ္စပ္စုစုျဖင့္ေရာက္လာေလသည္။

"ဒါရိုက္တာက နင့္ကိုေခၚၿပီး ဘာေျပာတာတဲ့လဲ..ႏွစ္ပတ္လည္အခမ္းအနားကိစၥလား"

ဝိန္းရိဖန္ လွည့္ၾကည့္လိုက္၍

"နင္ေရာ အေခၚခံထားရတာလား"

"ဟုတ္ပ..ဒါေပမယ့္ ငါ့မွာ ထူးခြၽန္ေနတာမ်ိဳးဘာမွမရွိတာမလို႔..သူ တစ္ခြန္းေျပာတိုင္း ငါတစ္ခြန္း ျပန္ျငင္းခဲ့တာပဲ"

စုထ်န္းက အမွန္တကယ္ကို မလုပ္နိုင္သျဖင့္လည္း တဟီးဟီးျဖင့္ၿပဳံး၍

"အရင္ႏွစ္တုန္းက အစ္မဝမ္လင္လင္ရွိေတာ့ သူပဲ ဦးေဆာင္ၿပီးစီစဥ္ေနက်ေလ..ဒီႏွစ္က်ေတာ့ ဘယ္သူကမွ ဦးေဆာင္ၿပီးမထြက္ေတာ့ ဒါရိုက္တာလည္း စိတ္ညစ္ၿပီေနမွာ..သူ ခုဏတုန္းကေတာင္ အျခားသူေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ရွာေနတာ ငါေတြ႕လိုက္ေသးတယ္..ၾကည့္ရတာ အခု နင့္ကို တာဝန္ေပးလိုက္ၿပီထင္တယ္"

ဝိန္းရိဖန္ ေခါင္းကိုက္လာရေတာ့၏။

"ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး..ဒီအတိုင္း အဆင္ေျပသလိုသာက,လိုက္..အရင္ႏွစ္ရဲ႕ ႏွစ္ပတ္လည္ပြဲကို နင္လည္း ျမင္ဖူးထားတာပဲ..ေဖ်ာ္ေျဖမယ့္အစီအစဥ္မ်ိဳးက သုံးေလးခုေလာက္ပဲပါတာ..ဒီအတိုင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးစည္ကားေန႐ုံပဲ"

စုထ်န္းက ထပ္၍ အားေပးလာခဲ့သည္။

"ၿပီးေတာ့ ဆုေတြဘာေတြလည္း ေပးဦးမွာ..ဟုတ္သားပဲ နင့္ရဲ႕ စန္းဘဲဘုရင္ႀကီးကိုလည္း အတူေခၚလာလို႔ရေသးတယ္ေလ"

ဤစကားကို ၾကားသည့္အခါ ဝိန္းရိဖန္ ခပ္မတ္မတ္ေလးျဖစ္သြားခဲ့၏။

စုထ်န္းက စေနာက္သည့္သေဘာျဖင့္

"ေျပာမရရင္ သူလည္း နင္က,တာကို ၾကည့္ရင္ၾကည့္ခ်င္မွာေပါ့"

ဝိန္းရိဖန္က တစ္စုံတစ္ရာကိုသတိရသြားသည့္အလား စုထ်န္းရွိရာဘက္သို႔ လွမ္းၾကည့္မိလိုက္ရင္း အေစာပိုင္းတုန္းက ရွိေနခဲ့သည့္ မ်က္ႏွာထက္မွ ကူကယ္ရာမဲ့ျခင္းမ်ားမွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ရသည္။ သူမ မ်က္ႏွာကိုေထာက္လိုက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းတို႔ကလည္း ေရးေရးေလးေကြးလိုက္မိ၏။

"အင္း..ငါ ျပန္ေရာက္ရင္ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္လိုက္မယ္"

--------

အိမ္ျပန္ေရာက္သည့္အခ်ိန္တြင္ စန္းရန္က ျပန္မေရာက္ေသး။ အိပ္ခန္းထဲသို႔ ဝင္လာကာ ေရခ်ိဳးလိုက္ၿပီးေနာက္ သူမ ဧည့္ခန္းဘက္သို႔ ျပန္ထြက္လာသည့္အခ်ိန္တြင္ေတာ့ စန္းရန္၏ အသံမက္ေဆ့ပို႔ေနသည့္ စကားသံကိုၾကားလိုက္ရသည္။

"မင္းရဲ႕ကိုကို ငါက ၉၀ခုႏွစ္ဖြား..ေက်းဇူး"

"...."

ဤစကားတစ္ခြန္းတည္းျဖင့္ပင္ ဖုန္းတစ္ဖက္ရွိလူမွာ မည္သူျဖစ္ေၾကာင္း ဝိန္းရိဖန္ ခ်က္ခ်င္းတန္းသိလိုက္သည္။

ေရခဲေသတၱာထဲမွ ဒိန္ခ်ဥ္တစ္ဘူးကိုယူၿပီး စန္းရန္၏ေဘး၌ ဝင္ထိုင္လိုက္သည့္အခ်ိန္ ထိုသူက အသံမက္ေဆ့အရွည္ႀကီးအား စိတ္မရွည္ေတာ့သည့္အသံမ်ိဳးျဖင့္ ပို႔ေနေလသည္။

"ဒီေလာက္အၾကာႀကီးအခ်ိန္ဆြဲမေနနဲ႕ လိုရင္းကိစၥကိုေျပာ..မင္း အရင္ဆုံး ငါ့ကို အေၾကာင္းျပခ်က္ေျပာျပ..ဘာလို႔ သေဘာမတူတာတဲ့လဲ..အေၾကာင္းအရင္းက 'အို'ေနလို႔ ဆိုရင္ေတာ့ ငါလည္း ဘာမွမတတ္နိုင္ဘူး..မင္းရည္းစားက တကယ္လည္း နည္းနည္းအိုေနၿပီ"

ဝိန္းရိဖန္က ဒိန္ခ်ဥ္အား တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ျဖင့္သာ ေသာက္ေန၏။

သူ စာပို႔ၿပီးသြားမွသာ ဝိန္းရိဖန္ ေမးလိုက္၏။