ကုမ္ပဏီမှတဆင့် အ​ဆောက်အဦး​အောက်ထိပြန်လာရာလမ်းတစ်​လျှောက်လုံးတွင် စန်းရန်၏အမူအရာက သိပ်မူမမှန်ပါ​ပေ။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီးသည့်အခါတွင်​တော့ သူ့အပြုအမူတို့က ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုရှိမှန်း သိသာလွန်းလာပြီး တစ်စုံတစ်​ယောက်၏နှုတ်မှ ဤကိစ္စကို သိလာခဲ့မှန်း​​သေချာ​နေ​လေသည်။

ဝိန်းရိဖန်က သူ​ပြောသည့်စကားတစ်ခွန်း​နောက်သို့လိုက်၍ ​အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်ရင်း ရုန်းကန်​နေသည့်အမှုကိုလည်း ရပ်တန့်လိုက်​တော့၏။

"အတွန်းခံလိုက်ရပြီး သစ်ကိုင်းနဲ့ခြစ်မိထားတာ..အရမ်းမဆိုးပါဘူး..​ဆေးလိမ်းထားပြီးပြီမလို့ မကြာခင် သက်သာသွားမှာ"

ဤစကားအဆုံးတွင် အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဝိန်းရိဖန်က ​အောက်နှုတ်ခမ်းကိုဖိထားမိရင်း စိတ်ထဲ၌လည်း ​နေသာထိုင်သာမရှိပါ​တော့​ပေ။ မျက်လုံးပင့်ပြီး တဖန်ပြန်​မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမအား လှမ်းကြည့်​နေ​သော စန်းရန်၏မျက်ဝန်းများဖြင့် ထိပ်တိုက်ဆုံပြန်သည်။ သူ့ပုံစံမှာ သူမထပ်​ပြောလာမည့်စကားကို ​စောင့်​နေ​သေးသည့်ဟန်။

တစ်ခဏကြာသွားပြီးသည့်အခါတွင်​တော့ စန်းရန် စိတ်မရှည်​တော့ဘဲ

"​ပြောလို့ ပြီးသွားပြီလား?"

"...."

စန်းရန် ;

"ဘယ်သူတွန်းတာလဲ?"

"ငါ့ရဲ့ ဟိုဦး​လေးဆိုတဲ့လူ"

စန်းရန်က ​နောက်ထပ်​မေးခွန်းတစ်ခု ဆက်​မေးလာသည်။

"ဘယ်​လောက်ကြာ​နေပြီလဲ?"

"အာ?"

"သူ မင်းကိုလိုက်​နှောင့်ယှက်​နေတာ ဘယ်​လောက်ကြာ​ပြီလဲ?"

"...."

ဝိန်းရိဖန်က အထိုက်အ​လျောက်ကို ငြင်းလိုက်မိ၏။

"မကြာ​သေးပါဘူး"

စန်းရန်က သူမ၏အ​ဖြေကို မကြားသည့်အလား ဆက်၍

"အရင်တစ်​ခေါက် 'Overtime' မှာ​နှောင့်ယှက်တဲ့အကြိမ်က စတာလား..အဲ့ထက်စောတဲ့ အရင်ကတည်းကလား"

"မဟုတ်ဘူး..ငါနဲ့သူနဲ့က အဲ့​လောက်ထိဆုံမိကြတာမျိုး မဟုတ်ဘူး..ငါ အရင်တုန်းက သူ နန်းဝူမှာရှိ​နေမှန်း​တောင် သိခဲ့တာမဟုတ်ဘူး..ပြီး​တော့ ဒီအ​တောအတွင်းလည်း မ​တွေ့...."

"ဒီအ​တောအတွင်း?"

စန်းရန်က ဝိန်းရိဖန်၏စကားကို ဖြတ်​ပြောလိုက်၏။

"အဲ့​တော့ ဘယ်​လောက်ကြာ​နေပြီလဲ"

"...."

"ဝိန်းရိဖန်..'တစ်ခုခုဆိုရင် ကိုယ့်ကို​ပြော'.."

စန်းရန် ​ဒေါသထွက်ထွက်ဖြင့်ရယ်လိုက်ပြီး

"အဲ့စကားကို ဒီအ​တောအတွင်းမှာ ကိုယ် ဘယ်နှကြိမ်​​တောင်ပြောခဲ့လဲ"

ဤမျှထိ အချိန်​တွေကြာလာပြီး​နောက်တွင် စန်းရန်ထံမှ သူမ၏နာမည်အရင်းကို ထပ်ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝိန်းရိဖန် ဆွံ့အ​ကြောင်အမ်းသွားရ​တော့၏။ နှုတ်ခမ်းကိုဖွင့်ဟလိုက်​သော်လည်း စကားဆိုဖို့ရာ မရဲပါ​တော့​ချေ။ အ​တော်​လေးကြာသွားပြီးကာမှ

"​တောင်းပန်ပါတယ်"

စန်းရန် သူမအား မမှင်မ​သွေစိုက်ကြည့်​နေ၏။

"ငါ​တွေးထားတာက ဒီလိုကိစ္စမျိုးအတွက်​ကြောင့်နဲ့ ငါတို့နှစ်​ယောက်ကြားက​ စိတ်ခံစားချက်​တွေကို ​ထိခိုက်ခံစရာမလိုဘူးလို့​လေ..ပြီး​တော့ ဒီကိစ္စက ငါ့အ​နေနဲ့​တွေးကြည့်ရင် ကြီးကြီးမားမားကိစ္စမဟုတ်ဘူး..ငါ့တစ်​ယောက်တည်း ​​ဖြေရှင်းနိုင်တယ်လို့ ​တွေးထားလို့"

"ကြီးကြီးမားမားကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလို့ ​တွေးထားလို့?"

စန်းရန်၏စကား​​ပြောသံမှာ ညင်ညင်သာသာမျိုးဖြစ်​သော်ငြား ​နွေး​ထွေးမှုတစ်စုံတစ်ရာမပါ​ချေ။

"ဒါဆို ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးကမှ ကြီးကြီးမားမားကိစ္စလဲ?"

ဝိန်းရိဖန် ပြန်မ​ဖြေမိ​ပေ။

"ကိုယ် တစ်ခွန်း​မေးမှ မင်း တစ်ခွန်း​ဖြေမယ်ဆိုပြီး လုပ်​နေတာလား?..တကယ်ပဲ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင်​တောင် မင်းအတွက်​တော့ ကြီးကြီးမားမားကိစ္စမဟုတ်ဘူးဆိုပြီး လုပ်​နေဦးမှာလား..ဟုတ်လား?"

"...."

"ဝိန်းရိဖန်"

စန်းရန်၏လည်စလုတ်မှာ အထက်မှ​အောက်သို့ ​ရွေ့လျားသွားခဲ့၏။

"မင်း ကိုယ့်ခံစားချက်ကို​ရော ထည့်တွက်​ပေးရဲ့လား?"

စန်းရန်ခံစားမိလိုက်ရသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးကြား အနီးကပ်ဆုံးရှိနိုင်မည့်အတိုင်းအတာမှာ ဤ​နေရာ၌သာ အဆုံးသတ်​နေသည့်အတိုင်းပါပင်။

သူ့ဘက်မှ ဘယ်လိုအရာမျိုးများ ပြုလုပ်​နေခဲ့ပါ​စေ..

သူမ၏နှလုံးသားထဲသို့ သည်ထက်ပို၍ မဝင်ဆန့်နိုင်​တော့​ပေ။

"မင်းမှာလည်း မ​ပြောပြချင်တဲ့ကိစ္စမျိုး​တွေရှိတယ်ဆိုတာကို ကိုယ် နားလည်တယ်..ရတယ်..ကိစ္စမရှိဘူး..မင်း​ပြောပြချင်တဲ့အချိန်မှ​ပြောလည်း အဆင်​ပြေတယ်..ဒါ​ပေမယ့် ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို​တောင်မှ ကိုယ့်ကိုမ​ပြောချင်ဘူးဆို​တော့.."

စန်းရန်က ထိန်းကိုင်ထားသည့်သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ကို လွှတ်​ပေးလိုက်ကာ ​ဖြေး​ဖြေးချင်းဖြင့်

"မင်းအတွက် ကိုယ်က အဲ့​လောက်​တောင် ယုံချင်စရာမ​ကောင်းလို့လား"

"ငါ အဲ့လိုဆိုလိုချင်တာမဟုတ်ဘူး​လေ"

ဝိန်းရိဖန်အ​နေဖြင့် စန်းရန်စိတ်ဆိုး​ဒေါသထွက်​နေသည့်ပုံစံအား မ​တွေ့မမြင်ချင် ၊ သို့​သော် အ​ခြေအ​နေမှာ မလွှဲသာမ​ရှောင်သာ ဖြစ်​နေသည့်အတွက်

"နင်က ယီဟဲကို ခရီးထွက်ရဦးမှာ​လေ..ဒီကိစ္စ​ကြောင့်နဲ့ စိတ်ပူ​မ​နေ​စေချင်လို့"

စန်းရန်က စကားထပ်မဆို​တော့ဘဲ ဒီအတိုင်းသာ လှမ်းကြည့်​နေ​တော့သည်။

တစ်ခဏကြာသွားပြီးချိန်တွင်​တော့။

စန်းရန်၏မျက်ဝန်းထဲမှာ အရိပ်အ​ယာင်များဟာ ပျယ်လွင့်သွားပြီး ​ဒေါသများကလည်း ငြိမ်းသတ်သွားသည့်သဖွယ် ၊ ထပ်၍ သူစိမ်းများနှင့်ခပ်​ဝေး​ဝေး​နေတတ်သည့် အမူအကျင့်အဖြစ် ​ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

မည်သည့်​မေးခွန်းမျိုးမှထပ်မ​မေး​တော့ဘဲ သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ကား​သော့ကိုထုတ်ပြီး ဖိနပ်စင်​ပေါ်တင်​ပေးလိုက်၏။

"ကား​သော့ကို ကိုယ် ဒီမှာထားခဲ့မယ်..ဒီရက်​တွေထဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကား​မောင်းပြီးပဲ အသွားအပြန်လုပ်..မအိပ်ခင် အိမ်တံခါးကို​သော့ခတ်ဖို့​မ​မေ့နဲ့"

"...."

စန်းရန်က မျက်လွှာအား ​အောက်သို့စိုက်ထားကာ သူမ၏ဘောင်းဘီအား ဖြည်းဖြည်းချင်းပြန်ဆွဲချ​ပေးလာခဲ့သည်။ ​နောက်တွင် ဖိနပ်စင်​ပေါ်မှ ပွေ့၍ပြန်ချ​ပေးလာသည်မှာ အရာအားလုံးအား မူလ​နေရာဆီသို့ ပြန်ထား​နေသည့်အတိုင်းပင်။

နှစ်​ယောက်သားကြားရှိ စကားများမှုတစ်ခုမှာ ထင်​ယောင်ထင်မှား ဖြစ်​နေသည့်အလား။

"ကိုယ် သွားပြီ"

စန်းရန်က သူမအား ထပ်မကြည့် ၊ တံခါးလက်ကိုင်ကိုလှည့်ဖွင့်​နေရင်း

"သွားနား​တော့"

-----

ပိတ်သွားသည့်အိမ်တံခါးကိုကြည့်​နေမိရင်း ဝိန်းရိဖန်၏စိတ်ထဲ အလိုလို လိုက်သွားချင်လာပါ​တော့၏။ သို့​သော် စန်းရန်၏စကားသံတို့အပြင် ​နောက်ဆုံး​ပြောသွားခဲ့သည့်စကားတို့​ကြောင့် သူမ၏​ခြေလှမ်းများ ​​နှေး​ကွေးသွားခဲ့ကာ ဆက်၍ မလိုက်သွားရဲပါ​တော့​ချေ။

ထိုအ​ခြေအ​နေတစ်ခု ၊ အမူအရာတစ်ခုက ဝိန်းရိဖန်အတွက် ရင်းနှီး​​နေနှင့်ပြီး​သော မြင်ကွင်းပင်။

သူမက အမှားလုပ်မိလိုက်ခြင်းရှိမရှိ..

တူညီ​သောအမှားတစ်ခုကို ထပ်၍ကျူးလွန်မိလိုက်ခြင်းဟုတ်မဟုတ် ဝိန်းရိဖန် မသိပါ​ပေ။

သူမအ​နေဖြင့် သူ့အ​​ပေါ်​ကောင်း​ပေးချင်ရုံ ၊ သူမဘဝထဲရှိ သည်းညည်းခံချင်စရာမ​ကောင်း​သောကိစ္စများနှင့် ​ဝေး​ဝေးတွင်ရှိ​နေ​စေချင်ရုံ ၊ သူမနှင့်အတူရှိ​နေရသည့်အချိန်တိိုင်းတွင် သက်​တောင့်သက်သာနှင့်ပုံမှန်မျိုးသာ ခံစားမိ​စေချင်ရုံ ၊ သူမအ​နေဖြင့် အချိန်တိုင်းအတွက် သူနှင့်အတူ​နေသွားချင်ရုံကလွဲ အခြားလိုချင်​သောဆန္ဒမရှိ။

ကြည့်ရသည်မှာ သူမ၏ကြိုးစားမှုများက လုံ​လောက်​သေးပုံမရဘဲ ယခုလက်ရှိအချိန်ထိ စန်းရန်ကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် နာကျင်သွား​​အောင်လုပ်မိ​နေ​သေး၏။

ဝိန်းရိဖန် ​နေရာ၌သာ​ကြောင်အမ်း၍ရပ်​နေရင်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို တိုင်ကပ်နာရီဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အချိန်မှာ ၇နာရီခွဲ​တော့မည်။

တက္ကစီတားစီး၍မရမည်ကိုစိုးရိမ်​သော​ကြောင့် ဝိန်းရိဖန်က ကား​သော့ကိုယူပြီး အိမ်ပြင်သို့ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ လက်ကိုင်ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို စန်းရန်ထံသို့ မက်​ဆေ့ပို့လိုက်၏။

[ ငါ နင့်ကိုလိုက်ပို့​ပေးမယ်..ဒီအချိန်ဆို ကားငှားလို့အဆင်​ပြေမှာမဟုတ်ဘူး ]

ဝိန်းရိဖန်က ချိတုံချတုံဖြင့် စာဆက်ရိုက်လိုက်သည်။

[ နင် ပြန်​ရောက်တဲ့အချိန်ကျမှ ငါတို့ စကား​ကောင်း​ကောင်း​ပြောကြရ​အောင်​လေ...

သို့​သော် မက်​ဆေ့မပို့လိုက်ရခင်ပင် စန်းရန်ထံမှ ပြန်စာ​​ရောက်လာ၏။

[ ရပြီ ]

စန်းရန် ; [ ကား​ပေါ်မှာ ]

သူမ၏လက်​ချောင်းထိပ်များရပ်သွားခဲ့သလို ​ခြေလှမ်းများလည်း ရပ်သွားခဲ့​​တော့၏။ အချိန်ကြာသွားပြီးမှ ရိုက်ထားပြီးသည့်စာ​ကြောင်းကို ပြန်ဖျက်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ခုထပ်ရိုက်လိုက်သည်။

[ ဒါဆို လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ပါ ]

ဝိန်းရိဖန် ; [ ​ရောက်ပြီဆိုရင် ငါ့ကို အသိလှမ်း​ပေးဦး ]

ဤအချိန်ကြီး မြို့ထဲမှ​နေ၍ ​​လေဆိပ်ထိသွားရမည့်ကြာချိန်ကို တွက်ကြည့်လိုက်လျှင် ​လေယာဥ်​ပေါ်သို့ အချိန်မီ ​ရောက်နိုင်မ​ရောက်နိုင်သည်မှာ မ​သေချာ​ပေ။ သူမထံ၌ မည်သည့်လုပ်ချင်ကိုင်ချင်စိတ်မျိုးမှရှိမ​နေသည့်အတွက် အချိန်ကိုလှမ်းကြည့်ပြီး ထပ်​မေးလိုက်၏။

[ ​လေဆိပ်ကို​ရောက်ပြီလား ]

စန်းရန်က ​မေးခွန်းတိုင်းကိုပြန်​ဖြေ​ပေးလာပါ​သော်လည်း စကားလုံးအ​ရေအတွက်မှာ စာရိုက်​နေရမည်ကိုစိတ်မရှည်​တော့သည့်အလား နည်းလွန်းလှသည်။ အရင်အကြိမ်များနှင့် တမူထူးခြားစွာ ခြားနား​နေခြင်းမဟုတ်​သော်ငြား ယခင်ကဆိုလျှင် အသံမက်​ဆေ့ဖြင့် တိုက်ရိုက်ပြန်​ဖြေခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။

စကားလုံးများက လူတစ်​ယောက်၏စိတ်အ​ခြေအ​နေကို ခန့်မှန်းကြည့်၍မရ။ မမြင်ရသည့်လူနှစ်​ယောက်ကြားမှအကွာအ​ဝေးကို ဆွဲညှိ​ပေးရုံ​လောက်သာ တတ်နိုင်​လေသည်။

သူ၏ ​အေးစက်စက်အပြုအမူတို့​ကြောင့် ဝိန်းရိဖန် ဆက်မ​မေးရဲ​တော့သလို ​လေဆိပ်သို့​ရောက်​နေပြီဖြစ်​ကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ စိတ်​လျော့ချနိုင်လိုက်၏။ အိပ်ခန်းထဲသို့ဝင်လာပြီး စိတ်ပင်ပန်းလွန်းစွာဖြင့် အိပ်ရာ​ပေါ် လှဲအိပ်လိုက်မိကာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားလည်း မလှုပ်ချင်​တော့။ ​ခြေ​ထောက်​ပေါ်ရှိဒဏ်ရာ​ကြောင့်သာ ​ရေချိုးလိုက်ပြီး ထို့​နောက်တွင်​တော့ အိပ်ရာ​ပေါ်ထိုင်ပြီး ​ဆေးလိမ်း​နေလိုက်သည်။

ပတ်ပတ်လည်တစ်ခွင်၌ တိတ်ဆိတ်မှုကသာ လွှမ်းမိုးထားလျက်။

တ​ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် ပြင်းထန်လွန်းလှ​သောအထီးကျန်ဆန်မှုက သူမအား ဝါးမြိုချင်လာ​တော့သည်။

ဂွမ်းစကိုကိုင်ထားသည့် လက်တို့မှာ ရုတ်ချည်းတင်းခနဲဖြစ်သွားခဲ့ရင်း သူတို့နှစ်ဦးသား အတူရှိကြပြီး​နောက်​နေ့ ဒုတိယ​​မြောက်ရက်အ​ကြောင်းက အ​တွေးထဲဝင်လာ​ခဲ့၏။

---' မနက်ဖြန်ကျရင်​ရော နင် ငါ့ကို ​ဆေးလိမ်း​ပေးမှာလား'

---' ​ရေချိုးပြီးသွားရင် ကိုယ့်ဆီလာခဲ့'

မျက်လုံး​ရှေ့တွင်မြင်​နေရ​သော အနီ​ရောင်ဒဏ်ရာကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း​ဝေဝါးလာခဲ့ပြီး သဲသဲကွဲကွဲမမြင်ရပါ​တော့​ပေ။

ဝိန်းရိဖန်က တိတ်ဆိတ်ရင်း ငြိမ်သက်ရင်း အသံတစိုးတစိက​လေးမျှမထွက်ရင်း ဆက်၍ ​ဆေးလိမ်း​နေခဲ့သည်။ တဖျက်ဖျက်ခတ်လာသည့်မျက်​တောင်တို့ကြားမှ​နေ၍ မျည်ရည်​ပေါက်ကြီးများက ပြုတ်ကျလာ​တော့ကာ ထိုမျက်ရည်များထဲတွင် နာကျင်လွန်းသည့်အ​ငွေ့အသက်များလည်း ပါ​နေခဲ့​တော့သည်။

--------

​နောက်တစ်​​နေ့ ​နေ့လည်ခင်းတွင် ဝိန်းရိဖန်သည် ရဲစခန်းမှဖုန်း​ခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို ထပ်၍ရရှိလိုက်ပြီး လိုအပ်​နေ​သေးသည့်မှတ်တမ်းတစ်ချို့ပြုလုပ်ရန် အ​ခေါ်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။ သတင်း​ထောက်တစ်ဦးအ​တွက်​တော့ ရဲစခန်းသို့သွားလာ​နေရသည်မှာ အစိမ်းသက်သက်မဟုတ်။ ​ရေးလက်စ စာမူများကို လက်စသတ်ပြီးသည်နှင့် ဌာနထဲမှထွက်လာလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဓိကထား​မေးမြန်း​သည်မှာ ချယ်ရှင့်ဒယ်က ဝိန်းရိဖန်အား ဆက်တိုက်​နှောင့်ယှက်​နေသည့်အမှုအ​ကြောင်းပင် ဖြစ်၏။

ရဲစခန်းမှ ဌာန၏​စောင့်ကြည့်ကင်မရာကို စစ်​ဆေးကြည့်ပြီးသည့်​နောက် ​ချယ်ရှင့်ဒယ်က နန်းဝူရုပ်မြင်သံကြားနှင့်သတင်းဌာန​ရှေ့သို့ ​နေ့တိုင်း​ရောက်လာသည့်ကိစ္စအား အတည်ပြုနိုင်လိုက်သည်။ သို့​သော်ငြား ထိုလူက ဝိန်းရိဖန်ကို ကြီးကြီးမားမားထိခိုက်​စေခြင်းမျိုးမပြုခဲ့သလို ပြင်းထန်သည့်အ​ခြေအ​နေမျိုးများလည်း မရှိ။ ချယ်ရှင့်ဒယ်က ပစ္စည်းလုယူပြီးသည့်​နောက်တွင်လည်း ထွက်​ပြေးခြင်းမပြုခဲ့သဖြင့် ထိုအ​ခြေအ​နေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်အ​ရေးယူ၍မရ​ချေ။ ထို​နေ့က ချယ်ယန့်ချင်ဘက်မှ ဝိန်းရိဖန်အား ​ပြေလည်ရာ​ပြေလည်​ကြောင်း​ဆွေး​နွေးခဲ့​သော်လည်း ငြင်းပစ်ခဲ့​ခြင်း​ကြောင့် ​ရှေ့​နေ့​ခေါ်ယူသည်အထိ အမှုမှာဆက်သွားခဲ့၏။

အဆုံးသတ်မှာ ဘယ်လိုဖြစ်လာမည်မှန်း ဝိန်းရိဖန်လည်း မသိ​သေး၏။

တစ်​နေ့လုံးလည်း စိတ်နှင့်ကိုယ်နှင့်မကပ်ဘဲ အလုပ်လုပ်ချင်စိတ်လည်းမရှိ ၊ ဤအရာများအ​ပေါ် အာရုံစိုက်ချင်စိတ်လည်းမရှိ။ ဝတ္တရားအရ လုပ်သင့်သည့်အရာများကိုသာ လုပ်​နေပြီး အခြားအရာများအတွက်​တွေးပူ​နေဖို့ရာ အင်အားပင် မကျန်​တော့​ပေ။

ဝိန်းရိဖန်၏အ​​ခြေအ​နေကို သတိထားမိသည့် 'ကန်ဟုန်ယွမ်'က ချယ်ရှင့်ဒယ်အမှု​ကြောင့် စိတ်အဆင်မ​ပြေဖြစ်​နေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားခဲ့၏။ သည့်ထက်အပြင် ဝိန်းရိဖန်က ဟိုးအရင်ကရသည့်အားလပ်ရက်များတွင်လည်း မ​တော်တဆကိစ္စများ​ပေါ်လာတိုင်း အချိန်ပိုဆင်း၍လုပ်​ပေးခဲ့​သော​ကြောင့် စိတ်အနားယူဖို့ရာ သုံးရက်ခွင့်​ပေးလာခဲ့သည်။

အားလပ်ရက်ရသွားသည့်အခါတွင်လည်း ဝိန်းရိဖန် ထင်ထားသ​လောက် မ​ပျော်ပါ​ပေ။ သူမအ​နေဖြင့် 'ကန်ဟုန်ယွမ်'အား ခွင့်သုံးရက်ကို ​နောက်အပတ်ထဲ​ရွေ့​ပေးရန် ​ခွင့်တောင်းကြည့်ချင်ပါ​သေးသည်။ ဘယ်လိုပင်ဖြစ်​စေ ပိတ်ရက်ရလျှင်လည်း အိမ်ထဲ​အောင်း​နေရုံကလွဲ အခြားအလုပ်မျိုးမရှိ။ စန်းရန်ပြန်​ရောက်လာသည့်အခါမှသာ ခွင့်ရက်သုံးရက်ယူရန် ​တွေးမိလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။ သို့​သော်လည်း စိတ်ပူမိ​သေးသည်မှာ အကယ်၍ သူမဘက်ကသာ ယခုလိုခွင့်​တောင်းလိုက်လျှင် 'ကန်ဟုန်ယွမ်'က သူမ အဆင်​ပြေ​နေသည်ဟုထင်မှတ်ထားပြီး ​ပေးထားသည့်ခွင့်ရက်​လေး ပြန်သိမ်းသွားမည်ကိုပင်။

'ကန်ဟုန်ယွမ်' ထံမှ ခွင့်အတိအလင်းရလာပြီးသည့်တိုင် ဝိန်းရိဖန်က ချက်ချင်း အိမ်မပြန်​သေးဘဲ ​ခြောက်နာရီထိုးသည်အထိ ဌာနထဲသာ ​နေ​နေခဲ့သည်။ ကွန်ပြူတာကိုပိတ် ၊ ထုံးစံအတိုင်း Wechat ထဲဝင်ကာ စန်းရန်ထံမက်​ဆေ့ပို့ရန် ပြင်လိုက်၏။

[ ထမင်းစားပြီးပြီလား? ]

လက်​ချောင်းထိပ်များက ​ပေးပို့သည့်​နေရာသို့ နှိပ်ခါနီးတွင် မသိမသာလက်သီးဆုတ်လိုက်မိရင်း ချိတုံချတုံ ဖြစ်ပြီးမှ ဖိနှိပ်မိလိုက်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် စန်းရန်က ချက်ချင်းပြန်စာမပို့လာ​ပေ။

ဝိန်းရိဖန် တစ်ခဏ​စောင့်​နေပြီး​နောက်တွင်မှ ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲမှထည့်ပြီး ဌာနမှထွက်လာခဲ့လိုက်၏။ အိမ်သို့ပြန်​ရောက်သည့်အခါ ​သော့ကိုထုတ် ၊ တံခါးကိုဖွင့်ပြီး ဖိနပ်စင်ရှိရာဘက်သို့ အချိန်အကြာကြီး​ငေးစိုက်ကြည့်​နေမိသည်။ မ​နေ့ညတုန်းက စကားများခဲ့သည့်ကိစ္စမှာ ​ခေါင်းထဲ​ပြေးဝင်လာပြန်​တော့သည်။

​နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏အ​တွေးများကိုဝင်​နှောက်လာသည်မှာ ဖုန်းမြည်သံတစ်ခု။

ဝိန်းရိဖန် အိတ်ကပ်ထဲမှဖုန်းကို ချက်ချင်းနှိုက်လိုက်ပြီး ​တိုက်ရိုက်ဖြေဆိုလိုက်သည်။ အခြားတစ်ဖက်မှ ရယ်လွင်လွင်နှင့်ကျုံးစစ်​ချောင်၏အသံ ထွက်လာခဲ့၏။

"ဘယ်လိုလဲ..​ဘေးနားမှာ ချစ်သူ​ကောင်​လေးမရှိ​တော့ ​လောကကြီး အရမ်း​အေးချမ်းသွားတယ်လို့ မခံစားမိဘူးလား"

"...."

ဝိန်းရိဖန်က အကြည့်လွှဲလိုက်ရင်း ရယ်ရုံသာရယ်​နေလိုက်၏။

"နင် အားတဲ့ရက်ကျရင် ငါတို့နှစ်​ယောက် အပြင်ထွက်ပြီးမုန့်သွားစားရ​အောင်..စန်းရန်သွားတာ တစ်ပတ်ကြာမှာမလား..နင် ရည်းစားထားပြီးတဲ့​နောက်ပိုင်း အချိန်​တွေအားလုံး သူချည်းပဲ အပိုင်ယူထားတာ..ငါ​တောင် နင်နဲ့မ​တွေ့ဖြစ်တာ ကြာလှပြီ"

ဝိန်းရိဖန်က ခပ်တိုးတိုးသာပြန်​ဖြေလိုက်၏။

"အင်း"

"နင့်အသံက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ?..စန်းရန်သွားတာဖြင့် တစ်ရက်ပဲရှိ​သေးတယ် သူ့ကိုလွမ်း​နေပြီလား..နင် ဒီ​လောက်ကြီးထိ လူကပ်​နေတာကို ငါ အရင်တုန်းကမမြင်ဖူးပါဘူး​နော်"

ဝိန်းရိဖန်က ပြုံးရုံသာပြုံး​နေပြီး ပြန်မ​ဖြေ​ပေ။

ကျုံးစစ်​ချောင်က စကား​ပြော​လေ​လေ တစ်စုံတစ်ရာမူမမှန်​လေ​ကို သတိထားမိသွားကာ

"​အေ့..ဘာဖြစ်​နေတာလဲ..ပုံမှန်ဆိုရင် ငါ စန်းရန်အ​ကြောင်း​ပြောတိုင်း နင်လည်း ဝင်​ပြော​နေကျပါ..ဒီ​နေ့ကျမှ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ တစ်ခွန်းမှမဟရတာလဲ..နင်တို့နှစ်​ယောက် ရန်ဖြစ်ထားကြတာလား"

ဝိန်းရိဖန်က အချိန်ကြာကြာငြိမ်​နေပြီးမှ ဝန်ခံသည့်အစား စကားတစ်ခွန်းသာဆိုလိုက်၏။

"ဖြစ်ထားတဲ့ပြဿနာက ငါက သူ့ကိုဘာမှမ​ပြောပြလို့ဆိုပြီး"

"အာ..နင့်ရဲ့ဒီ​ရောဂါကလည်း တကယ်လည်း အရမ်းဆိုးတယ်​လေ..ဘယ်ကိစ္စမဆို စိတ်ထဲမှာချည်းပဲ မျိုသိပ်ထား​​နေတာ..ဒါ​ပေမယ့် စုံတွဲ​​တွေကြားထဲမှာ​တော့ ဒီလိုမျိုးလုပ်​နေရင် အဆင်​ပြေမှာမဟုတ်ဘူး..'အစက်အစက်'..ဒီလိုပြဿနာမျိုးက တစ်ခါနှစ်ခါဆိုကိစ္စမရှိ​ပေမယ့် အကြိမ်​ရေများလာရင်​တော့ နင်တို့နှစ်​ယောက် တဖြည်းဖြည်းနဲ့​ဝေးသွားလိမ့်မယ်​နော်"

"...."

ဝိန်းရိဖန် ခပ်ပြတ်ပြတ်ဖြင့် စကားဆိုလိုက်၏။

"ဒါ​ပေမယ့် ငါ့ဘက်ကလည်း သူ့ကို ဘာဆိုဘာမှမ​ပြောပြတာမျိုးမှ မဟုတ်တာ"

"အာ?"

"ငါက မ​ကောင်းတဲ့ကိစ္စမျိုး​တွေကို မ​ပြောပြချင်ရုံပဲ"

ကျုံးစစ်​ချောင် ရယ်လိုက်မိ​တော့၏။

"အဲ့ဒါလည်း အတူတူပဲ​လေဟာ"

"...."

"နင့်ဘက်က မ​ပြောပြရင် တစ်ဖက်လူကလည်း နင် ဘာလို့မ​ပြောပြချင်တာလဲဆိုတာကို မသိနိုင်ဘူး​လေ..သူ့ဘက်က​နေပြီး ခံစားမိလိုက်မှာက နင်တို့နှစ်​ယောက်ရဲ့​ဆက်ဆံ​ရေးက အခုချိန်ထိ နင့်ဘက်ကကိစ္စအားလုံး သူ့ကို မ​ပြောပြ ရင်မဖွင့်နိုင်​သေးတဲ့ဆက်ဆံ​ရေးလို့ပဲ ထင်သွားမှာ..တကယ်လို့သာ အခြားလူ​ပြောပြမှသိရတာမျိုးဆိုရင် သူလည်း စိတ်ပျက်သွားမှာပဲ"

အချိန်တစ်ခုစာ တိတ်ဆိတ်​နေပြီးသည့်​နောက်တွင် ဝိန်းရိဖန်၏အသံတို့ အနည်းငယ်တုန်ယင်​လာ​တော့၏။

"​ချောင်​ချောင်..စန်းရန်နဲ့အတူရှိလာတာ ကြာလာလို့လားမသိဘူး..ငါ​လေ အခုတ​လော အမြဲတမ်းလိုလို ဟိုးအရင်ကကိစ္စတစ်ခုကိုပဲ စဥ်းစား​နေမိတယ်"

"ဘာကိစ္စလဲ"

ဝိန်းရိဖန်က ​ဖြေး​ဖြေးချင်းဖြင့်

"ဟိုးအရင်က ငါ နင့်ကို​ပြောပြဖူးတယ်​လေ..ငါ နန်းဝူတက္ကသိုလ်ကို​လျှောက်မယ့်အ​ကြောင်း"

အဘယ်​ကြောင့် ဤအ​ကြောင်းကိုအစ​ဖော်လာမှန်းမသိသည့်အတွက် ကျုံးစစ်​ချောင် ​ကြောင်အမ်းသွားရင်း

"အင်း ဟုတ်တယ်​လေ..ငါ​တောင်မှ နင် ယီဟဲတက္ကသိုလ်ကို​ရွေးလိုက်လို့ အထူးအဆန်းဖြစ်ခဲ့​သေးတယ်..ပြီး​တော့ ငါတို့နှစ်​ယောက် တက္ကသိုလ်တစ်ခုတည်း အတူတူတက်ရပြီလို့​တောင် ထင်ထားတာ"

"အဲ့တုန်းက တက္ကသိုလ်​တွေလျှောက်ခါနီးအချိန် စန်းရန်က ငါ့ကို လာ​မေးဖူးတယ်..ငါ နန်းဝူတက္ကသိုလ်ကို​လျှောက်မှာဆိုပြီး သူ့ကို ကတိ​ပေးထားခဲ့တာ.."

ဝိန်းရိဖန်သည် ဤကိစ္စအား မည်သူ့ကိုမှလည်း မ​ပြောပြရဲခဲ့သလို စန်းရန်၏​ရှေ့၌လည်း ပြန်အစမ​ဖော်ရဲခဲ့ပါ​ပေ။

"ဒါ​ပေမယ့် ငါ..."

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

ဝိန်းရိဖန်အတွက် ​ပြောထုတ်လိုက်ဖို့ရာ အနည်းငယ်ခက်ခဲလာခဲ့ပြီး

"ငါ ​နောက်ဆုံးမှာ စိတ်​ပြောင်းသွားခဲ့လို့"

"...."

"သူ့ဘက်က ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သတ်ပြီးစိတ်ထဲထည့်ထားဦးမှာကို ငါ စိုးရိမ်​နေတာ"

လူဆိုသည်မှာ ဂရုစိုက်ချင်သည့်အရာတစ်ခုရှိလာသည်နှင့် စတင်ပြီး အားနည်း​သေးငယ်သွားပုံလည်းရကာ ကိစ္စတစ်ခု လုပ်ခါနီးတိုင်း အ​ရှေ့​ရော အ​နောက်ပါ အပြန်ပြန်အလှန်လှန်စဥ်းစား​တွေး​တောတတ်လာခဲ့သည်။

"အဲ့ဒါ​ကြောင့်မလို့ ငါ့ဘက်က ဒီကိစ္စကို သူ​ရှေ့မှာ အစပြန်မ​ဖော်ရဲဘူး..ပြီး​တော့ သူ့ကိုလည်း ငါ အတတ်နိုင်ဆုံး လိုက်​လျော​ပေးချင်တယ်..ပြဿနာ​​တွေ မ​ပေးချင်ဘူး"

ဝိန်းရိဖန် ဆက်၍

"ငါလုပ်တာ​တွေက မှား​​​နေလို့လား?"

မိနစ်ဝက်စာကြာသွားပြီးသည့်အခါ ကျုံးစစ်​ချောင်က ​မေးမြန်းလာခဲ့သည်။

"အဲ့​တော့ နင်က ဘာအ​ကြောင်းပြချက်နဲ့ စိတ်​ပြောင်းသွားခဲ့လဲ"

ဝိန်းရိဖန် ပြန်မ​ဖြေ​ပေ။

အဘယ်လိုမှ​ကောင်းမွန်သည့်အ​ကြောင်းပြချက်မျိုး ဖြစ်​နေမည်မဟုတ်မှန်း သိ​နေ​သော​ကြောင့် ကျုံးစစ်​ချောင်က အတင်းကာ​ရောမ​​မေး​တော့ဘဲ

"နင် သူ့ကိုပါ မ​ပြောပြတာလား"

"အင်း"

"ဒါလိုဆိုရင်​တော့ ငါ ဟိုစကားတစ်ခွန်းကိုပဲထပ်​ပြောရ​တော့မယ်..ဘယ်လိုအ​ကြောင်းပြချက်မျိုးပဲဖြစ်​နေပါ​​စေ တကယ်လို့ နင်သာ သူနဲ့ဆက်ပြီးလက်တွဲသွားချင်​သေးရင် နင် သူ့ကို ​ပြောကို​ပြောပြရမယ်..မဟုတ်ရင် ဒီကိစ္စက နင်တို့နှစ်​ယောက်အတွက် ဆူးတစ်​ချောင်းလို ဖြစ်လာမှာ"

"...."

"အစက်အစက်..​ပြောထွက်လာတဲ့စကားလုံး​တွေ​ကြောင့်ပဲ နာကျင်ရတာမဟုတ်ဘူး..ဘာမှမ​ပြောပြဘဲ​ရှောင်​နေတာ​ကြောင့်လည်း နာကျင်ရတာပါပဲ"

ဖုန်းအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြန်​တော့၏။

စက္ကန့်ပိုင်းကြာပြီးသွားသည့်အခါ ကျုံးစစ်​ချောင်က သက်ပြင်း​ရေး​ရေးချရင်း

"နင် တူညီတဲ့အမှားမျိုးကို ထပ်မလုပ်မိစေနဲ့​​တော့"

----------

​နောက်​တစ်​နေ့ ည ၈နာရီ ၊ ယီဟဲမြို့။

စန်းကျီ ၊ သွမ့်ကျားရွှီ တို့နှင့် ထမင်းအတူစားပြီး​နောက်တွင် စန်းရန်က သွမ့်ကျားရွှီ​၏အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်သာပြန်ပြီး ​စော​စောအိပ်ရန်​တွေးထားကာ မ​သေရုံတမယ် ချစ်ကျွမ်းဝင်ချင်​နေသည့်ဤအတွဲနှင့် ဆက်​နေ​နေဖို့ရာ စိတ်ကူးမရှိ​ပေ။

သို့​သော်ငြား စန်းကျီက ​စောဒကတက်ကာ သုံး​ယောက်သား အတူတူ​လျှောက်သွား​နေချင်​လေပြီး သူနှင့်သွမ့်ကျားရွှီအား အတွဲခုံထိုင်ရန် စီစဥ်​ပေး​နေ​သေးသည်။

စန်းရန် ထို​ပေါက်ကရလုပ်ရပ်များကို စိတ်မရှည်​တော့ဘဲ သွမ့်ကျားရွှီအား တန်း၍သာ နှင်ထုတ်ပစ်လိုက်​တော့၏။

ထို​နေ့ညက ​လေယာဥ်ချိန်မှာ လွဲသွားခဲ့ပြီး ​နောက်တစ်​နေ့ ​ည​နေခင်း​လေယာဥ်ကို ​ပြောင်းစီးခဲ့ရသည့်အ​ကြောင်းအား ဝိန်းရိဖန်ကို အထူးတလည်မ​ပြောပြဖြစ်ပါ​တော့​ပေ။ ထို့​ကြောင့် မ​နေ့ညက ဝိန်းရိဖန် မက်​ဆေ့ပို့ထားသည့်အချိန်တွင် သူ ​လေယာဥ်​ပေါ်၌ရှိ​နေဆဲသာဖြစ်၏။ ​လေယာဥ်​ပေါ်မှဆင်းလာပြီးချိန်တွင်​တော့ စန်းရန်က သူမဘက်မှပို့ထားသည့် ​စော​​စောအိပ်ခိုင်းသည့်မက်​ဆေ့တစ်ချို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့​နောက်တွင် ယ​နေ့တစ်​နေ့စာလုံး သူ့ဖုန်းထဲ၌ မည်သည့်မက်​ဆေ့မှ ​ရောက်မလာ​တော့​ပေ။

ယ​နေ့ ညစာစားသည့်အချိန်၌ပင် ဝိန်းရိဖန်ထံမှ မက်​ဆေ့တစ်​စောင် လက်ခံမရရှိ​သေး၏။

နှစ်​ယောက်သား၏ အချင်းချင်းစာပို့ထားကြသည့်မက်​ဆေ့​ဘောက်အား ဖွင့်ကြည့်​နေလျက်။

ယီဟဲသို့မလာခင် သူမအ​ပေါ် ​ပေါက်ကွဲထားသည့်​ဒေါသများအ​ကြောင်းကို ပြန်​တွေးကြည့်ရင်း..

စန်းရန်၏လက်​ချောင်းထိပ်များ လှုပ်ရှားလာကာ ဖုန်းမျက်နှာပြင်​​ပေါ် ​ပြေးလွှားသွားခဲ့​၏။

[ အိမ်ပြန်​နေပြီလား ]

ပြန်စာ မ​ရောက်လာပေ။

အချိန်ကိုက်ဆိုသလို ရုပ်ရှင် စ​တင်ပြသလာခဲ့သည်။

စန်းရန်က တစ်ခဏတာ​စောင့်​​နေပါ​သေး​သော်ငြား ​နောက်တွင်​တော့ ဖုန်းကိုတစ်ဖက်သို့ပစ်ချထားပြီး အ​ရှေ့ရှိပိတ်ကားချပ်ကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်​နေလိုက်သည်။ ရုပ်ရှင်ထဲ၌ အာရုံလုံးဝမရှိ ၊ စိတ်လည်းမဝင်စားသည့်အပြင် အ​တော်ကြာသွားပြီးမှ 3D ရုပ်ရှင်ဖြစ်​နေမှန်း သိလိုက်ရ​တော့ကာ သို့သည်တိုင် 3D မျက်မှန်တပ်လိုက်ရန်လည်း ပျင်းလွန်းလှ၏။

ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှ အသံပလံများမှာ ဆူညံပြီးကျယ်​လောင်လွန်း​သော​ကြောင့် နားစည်ပင်ကွဲမတတ်။ ထိုသို့​သော ဆူညံ​နေမှုကြီးက သူ့အ​ပေါ်သို့ မသက်​ရောက်​လေသည့်အလား ငိုက်မျည်းလာခဲ့ကာ မျက်ရစ်များက ​ဖြေး​ဖြေးချင်းစိုက်ကျလာပါ​တော့သည်။

ငိုက်မျည်းနေမှုက အားသာသွားသည့်အခါ လုံးဝအိပ်​မောကျသွားခဲ့ပြီး​နောက်တွင်​တော့ ရင်ထိတ်စရာ​ကောင်းသည့်အိပ်မက်ထဲ ​မျောပါသွားခဲ့​လေသည်။

စန်းရန်က အသက်ဆယ့်ခုနှစ်အရွယ်ဝိန်းရိဖန်အား အိပ်မက်မက်ခဲ့၏။

အိပ်မက်ထဲတွင် ဝိန်းရိဖန်က ​ပေယွီအထက်​တန်း​ကျောင်း၏ယူနီ​ဖောင်းကို ဝတ်ထားကာ သူတို့နှစ်ဦး အကြိမ်ကြိမ်​လျှောက်ခဲ့ဖူးသည့် လမ်းကြား​လေးထဲ၌ ခပ်သွက်သွက်လမ်း​လျှောက်လာသည်။ သူမ၏အ​နောက်ဘက်တွင် မည်သူမည်ဝါက လိုက်​နေမှန်းမသိ ၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံးက ​ကြောက်လန့်​နေသည့်အမူအရာများဖြင့် ကူကယ်ရာမဲ့​နေခဲ့သည်။

​နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တစ်စုံတစ်​ယောက်က သူမအား အ​နောက်ဘက်မှလှမ်းဆွဲလိုက်၏။

မြင်လိုက်ရသည်မှာ ထို'ဦး​​​လေး' ဟုအမည်တပ်​နေသည့်လူ၏ ပြီတီတီမျက်နှာ​ပေး။

သူမ၏ပုံစံက လုံးဝကိုရုန်းကန်​နေပြီး ထိုလူ၏လက်ထဲမှလွတ်​အောင် ကြိုးစား​နေသည့်တိုင်..

မလွတ်နိုင်ဘဲ ရှိ​နေသည့်ဟန်။

ပတ်ပတ်လည်တစ်ခွင်လုံးက ​ကြောက်စရာ​ကောင်း​​လောက်​အောင်တိတ်ဆိတ်​နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးကလွဲ၍ ​လောကကြီးထဲ မည်သူမှမရှိ​တော့သလိုပင်။ သူမဘက်မှ မည်မျှပင်ကြိုးစားရုန်းကန်ပြီး ​အော်ဟစ်၍အကူအညီ​တောင်း​နေပါ​စေ လက်ရှိအအ​ခြေအ​နေကို ထိန်းထားနိုင်ရုံကလွဲ မည်သူတစ်ဦးတစ်​ယောက်ကမှ လာ​ရောက်ကူညီ​ပေးမည်မဟုတ်၏။

မြင်ကွင်းက တစ်ချက်​ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ဝိန်းရိဖန်က အိပ်ရာထက်၌ တစ်ကိုယ်တည်းထိုင်​နေကာ မီး​ရောင်မှာ မှိန်​ဖျော့​ဖျော့။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ ဝိန်းရိဖန် အိပ်​နေရင်းလမ်းထ​လျှောက်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲ၌ တစ်ကိုယ်တည်းထိုင်​နေတတ်သည့်အ​ခြေအ​နေမျိုးနှင့် တူသ​ယောင်​ယောင်။ သူမက ​ခြုံ​စောင်ကို တစ်ကိုယ်လုံးပတ်ထားပြီး မျက်လွှာကိုချထားကာ မျက်ရည်များကျ​နေသည်မှာ ပိုးပိုး​ပေါက်​ပေါက်။

တံခါးချပ်ကြီးမှာ အပြင်ဘက်မှ​ထုရိုက်​နေခြင်း​ကြောင့် တဒုန်းဒုန်းနှင့်မည်​နေပါ​သေးသည်။

​နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ တစ်စုံတစ်​ယောက်၏လှုပ်နှိုးမှု​ကြောင့် စန်းရန် လန့်နိုးလာရ​တော့၏။

မျက်လုံးများကို ​ဖြေး​ဖြေးချင်းဖွင့်လိုက်သည့်အခါ စန်းကျီ​၏ပုံမှန်မဟုတ်သည့်မျက်နှာကို ​တွေ့လိုက်ရ၍

"ကိုကို..သွားမယ်"