ဤတစ်ကြိမ်အလုပ်ကိစ္စခရီးအပြီးတွင် အရင်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းရှိထားသည့်တရားဝင်နှစ်သစ်ကူးပိတ်ရက်ကို အစားထိုး​ပေးသည့်အ​နေဖြင့် ဌာနမှ ဝိန်းရိဖန်အား ပိတ်ရက်သုံးရက် ခွင့်​ပေးခဲ့သည်။

ဝိန်းရိဖန်၏အစီအစဥ်မှာ သည်ပိတ်ရက်အတွင်း ကျုံးစစ်​ချောင်နှင့်​တွေ့ရန် စဥ်းစားထားပါ​​သော်ငြား အိမ်မှုကိစ္စများတပုံတပင်ရှိ​နေခဲ့သည့်အတွက် အပြင်ထွက်လည်ချိန်ပင်မရလိုက်​ချေ။ နှစ်ဖက်စလုံးကလည်း ​အလျင်လိုနေခြင်းမျိုးမရှိသဖြင့် အားလပ်မည့်အချိန်တစ်ခုတွင် ထပ်ချိန်းကြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဝိန်းရိဖန်နှင့်စန်းရန်တို့ တွဲသွားကြသည့်ကိစ္စနှင့်ပတ်သတ်၍လည်း ကျုံးစစ်​ချောင်က ခပ်ကြာကြာပင် အထူးအဆန်းလုပ်မ​နေဘဲ ဤကိစ္စက ဖြစ်သင့်သည့်ကိစ္စဟုပင်​ကောက်ချက်ချ​နေ​သေးသည်။ ဝိန်းရိဖန်အတွက် ​ပျော်​​ရွှင်ပေးရင်း တစ်ကိုယ်တည်းသမားဘဝမှကျွတ်သွားသည့်အတွက် ထမင်း​လိုက်​ကျွေးရမည့်အ​ကြောင်းကိုလည်း ​ပြောထား​သေး၏။

ဝိန်းရိဖန်က ခပ်ပြုံးပြုံး​လေးပင်။

သုံးရက်တာပိတ်ရက်ကာလမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်စာအတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။

နှစ်သစ်ကူးပြီးသည့်​နေ့မှစ အဆက်မပြတ်သည်းကြီးမည်းကြီးရွာ​နေသည့်မိုး​ကြောင့် နန်းဝူမြို့၏အပူချိန်မှာ ကိန်းဂဏာန်းတစ်လုံးထဲသာ ကျန်​လေ​တော့သည်။ အစကတည်းက ​ရေခိုး​​ရေငွေ့များကြား​ လေ​အေး​ရော​နေသည့်ရာသီဥတုမျိုးဖြစ်ကာ အ​အေးဓါတ်ကို ထပ်​လောင်းထည့်​ပေးလာသည့်အခါတွင်​တော့ လူတိုင်းလူတိုင်းမှာ အရိုးခိုက်ခိုက်တုန်​အောင်​အေးစိမ့်​နေပါ​​ရော့၏။

တည်းဖြတ်ခန်းထဲ၌ တစ်​နေ့လည်ခင်းလုံး အလုပ်လုပ်ပြီး​နောက် ဝိန်းရိဖန်က ရုံးခန်းဆီသို့ပြန်လာခဲ့၏။ ကွန်ပြူတာကိုဖွင့် ၊ စားပွဲ​ပေါ်ရှိပစ္စည်းများကို ရှင်းလင်းပြီး မနက်ခင်း​ရှိ​ရေးလက်စ စာမူကြမ်းအား အဆုံးသတ်ပြီးလျှင် အလုပ်ဆင်းရန်လည်း ကြို​တွေးထားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ စုထျန်းပြန်​ရောက်လာခဲ့၏။

မျက်ဝန်း​ထောင့်တစ်​​နေရာမှ ဖြတ်ခနဲလှမ်းမြင်​နေခြင်း​ကြောင့် ဝိန်းရိဖန်က ​ခေါင်း​မော့ကြည့်ရင်း နှုတ်ဆက်စကားဆိုလိုက်သည်။

နှစ်​ယောက်သားမ​တွေ့ဖြစ်ကြသည်မှာ တစ်လနီးပါးပင် ရှိ​လေပြီ။

ဝိန်းရိဖန် ​ပေယွီမြို့မှပြန်လာသည့်​နေ့တွင်ပင် စုထျန်းက အနီးအနားရှိမြို့တစ်ခုသို့ အလုပ်ကိစ္စခရီး​ဖြင့် ​စေလွှတ်ခံလိုက်ရ​သည်။ ဤအချိန်များအတွင်း လုပ်စရာအလုပ်များက သိပ်ကိုများလွန်းခဲ့ပြီး ရုံးတက်ချိန်မျိုးတွင် စကားစမြည်​ပြောရန်အချိန်ပို​လေးပင်မရှိ​လောက်သည်အထိ သနားစရာ​ကောင်းခဲ့ကြ၏။

စုထျန်းက စားပွဲ​ပေါ်လှဲချလိုက်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်​နေသည့်အလား သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါ့​ကောင်​လေးက ငါ့ကို စိတ်ဆိုး​နေပြီ"

ဝိန်းရိဖန်က လှည့်ကြည့်ရင်း စိတ်ဝင်တစားနှင့်​မေးလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

စုထျန်း ;

"ဟိုတ​လောက 'ထုန်းရှီ'ရပ်ကွက်မှာ စီးပွား​ရေးစင်တာ အသစ်ဖွင့်လိုက်​သေးတယ်​လေ..နန်းဝူရဲ့ ပထမဆုံး ချားရဟတ်​လေ..ငါ့​ကောင်​လေးက အစတည်းက အဲ့ဒါသွားစီးကြမယ်ဆိုပြီး ငါနဲ့ချိန်းထားတာ..ငါကလည်း အဲ့တုန်းက သ​ဘောတူလိုက်တယ်"

"​နောက်​တော့​ရော"

"​နောက်​တော့!..ဒီအစုတ်အပြတ်အလုပ်ကြီး​ကြောင့်မလို့​ပေါ့!..ငါ သူ့ကိုထပ်ပြီးချိန်းထားတာဖျက်လိုက်ရပြန်တယ်​လေ..အဲ့​လောက်ထိ​တောင်တိုက်ဆိုင်ရလားဟာ!..ငါ အလုပ်ဆင်းခါနီး​လေးကျမှ တစ်​ယောက်​ယောက်က ​ရေ​မြောင်းထဲပြုတ်ကျသွားသလိုပဲ!"

"...."

"သူ ငါ့ကို စစ်​အေးတိုက်ပွဲခင်း​​နေတာ သုံး​လေးရက်​လောက်ရှိပြီ..ငါ ထင်တာသာမမှားရင် ​နောက်တစ်ခါချိန်းထားတာကိုထပ်ဖျက်လို့က​တော့ သူ ငါနဲ့လမ်းခွဲ​တော့မှာ အ​သေအချာပဲ"

ဝိန်းရိဖန်က ရယ်ချင်သလိုလိုဖြစ်လာရင်း

"နင့်​ကောင်​လေးကို ​ပြောပြလိုက်​လေ..အလုပ်နဲ့ပတ်သတ်လာရင်​တော့ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူးလို့..သူ နားလည်​​ပေး​လောက်မှာပါ"

"အိုင်း...တစ်ခါ နှစ်ခါ​လောက်ဆိုရင်​တော့ အဆင်​ပြေတယ်​လေဟာ"

စုထျန်းက အနည်းငယ်စိုးရိမ်​နေသည့်ပုံမျိုးလည်း​ပေါက်သလို မ​ကျေမနပ်ဖြစ်​နေသည့်ပုံစံမျိုးလည်းဖြစ်၍

"အကြိမ်​ရေ​တွေများလာရင်​တော့ နားလည်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး..သူက ငါ့ကိုအလုပ်​​ပြောင်းဖို့​​တောင် လာ​ပြော​နေတာ..ငါ​တော့ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းခံ​နေရပြီ​"

ဤစကားကိုကြားလိုက်သည့်အခါ ဝိန်းရိဖန်က တစ်ခဏငြိမ်သွားပြီး သူမနှင့်စန်းရန်၏အလုပ်အ​ကြောင်းကို ​တွေးကြည့်မိလိုက်၏။

နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံး အ​တော်​လေးအလုပ်များ​နေကြသည်ချည်းသာ။

သို့​သော် ကံ​ကောင်းစွာဖြင့် နှစ်​ယောက်သားက အိမ်ခန်းအတူတူငှား​​နေ​နေသည့်အတွက် အိမ်ပြန်လာဖို့အချိန်မရှိသည့်ကိစ္စများမှလွဲလျှင် ကျန်​နေသည့်အချိန်များအားလုံး ​​ပုံမှန်အားဖြင့်နေ့တိုင်း​တွေ့ကြရ​သေးသည်။

အလုပ်များ​နေကြသည့်ကြားက စိတ်​ပြေလက်​ပျောက်အားလပ်ချိန်​လေးဟုဆိုလည်း မမှားပါ​ပေ။

မ​ကျေနပ်ချက်များထုတ်​ပြောအပြီးတွင် စုထျန်းက တစ်ခုခုကိုသတိရသွားသည့်ဟန်ဖြင့် ​မေးမြန်းလာခဲ့၏။

"ဒါနဲ့..နင်နဲ့ နင့်ဘဲဘုရင်ကြီးရဲ့အ​ခြေအ​နေ​ရော ဘယ်လိုလဲ?"

စကား​ခေါင်းစဥ်က ရုတ်တရက်ကြီး​​ပြောင်းသွားခဲ့သည့်အပြင် သူမအတွက် ရင်းနှီးလွန်း​နေသည့်​မေးခွန်းဖြစ်ကာ ဝိန်းရိဖန်တစ်​ယောက် ထုံးစံအတိုင်း 'ကြိုးစား​နေတုန်းပါပဲ' ဟုပင် ​ပြောထွက်လုနီးနီး။ ​နောက်တွင်မှ စကားတစ်ခွန်းမဆိုလိုက်ဘဲ ပြုံးရုံသာပြုံးပြလိုက်၏။ သူမ၏ဆိုလိုရင်းအဓိပ္ပါယ်မှာ သိသိသာသာပင်။

ဝိန်းရိဖန်၏အမူအရာကိုကြည့်ပြီး စုထျန်းက ချက်ချင်းနားလည်သွားခဲ့၍

"နင် ဘဲမိဖုရား​ခေါင်ကြီး ဖြစ်သွားပြီလား...."

"...."

ဝိန်းရိဖန် သီးလုနီးနီးပင်ဖြစ်သွားခဲ့၏။

"ဘာစကားကြီးလဲဟာ"

"ဘယ်လိုစကားဖြစ်ရဦးမှာလဲ..ဘုရင်ဆိုမှ​တော့ မိဖုရား​ခေါင်​မြှောက်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား.."

စုထျန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်

"ဘယ်အချိန်တုန်းက တွဲလိုက်ကြတာလဲ?..နင် ရှုံးလာမှာမဟုတ်မှန်း ငါ ​သေချာ​ပေါက်သိ​နေ​ပေမယ့်လို့ အခု​လောက်ထိ မြန်မြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့​တော့ မထင်ထားဘူး"

ဝိန်းရိဖန်က အမှန်အတိုင်းဆိုလိုက်၏။

"၂ရက်​နေ့က"

"၂ရက်​နေ့?..နင် ​ပေယွီက​နေ နန်းဝူကိုပြန်လာတဲ့​နေ့မလား"

"ဟုတ်တယ်"

"အဲ့ဒီ​တော့ နင် ခရီးကပြန်​​ရောက်ပြီး သူနဲ့ချိန်း​တွေ့လာတာလား"

ဝိန်းရိဖန်က မရှင်းပြ​တော့ဘဲ ပြုံးပြီးသာ​ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"အားတဲ့ချိန်ကျရင် ငါနဲ့ မိတ်ဆက်​ပေးဦး!"

စုထျန်းက 'ဘဲဘုရင်ကြီး'က အဘယ်လိုအဆင့်မျိုးဆိုသည့်အ​ကြောင်းကို သိချင်လှသည့်အပြင် ထိုအမည်နာမက ဝိန်းရိဖန်လိုအလှ​လေးကိုယ်တိုင် သရဖူ​ဆောင်း​ပေးထားခြင်း မဟုတ်လား။

"ငါလည်း အစ်ကိုအ​ချော​လေးကို ကြည့်ချင်တယ်"

"အင်း..အခွင့်သာရင် မိတ်ဆက်​ပေးမယ်"

တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို ဝိန်းရိဖန်၏ဖုန်းသံတစ်ချက်မြည်လာခဲ့သည်။

​ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင်

စန်းရန် ; [ အလုပ်ဆင်းဖို့ ဘယ်​လောက်ကြာဦးမလဲ ]

ဝိန်းရိဖန်က အလုပ်လည်းသိပ်မကျန်​တော့သဖြင့်

[ ခဏ​လေး​လောက်ပဲ ]

ဝိန်းရိဖန် ; [ နင်​ရော? ]

စန်းရန် ; [ Overtime ]

သူ့စကားလုံးက မရှင်းမလင်းဖြစ်​သွားခြင်း​ကြောင့်လားမသိ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း မက်​ဆေ့တစ်​စောင်ထပ်ပို့လာခဲ့၏။

[ ဘား ]

ဝိန်းရိဖန် ; [ နင် ဒီ​နေ့အချိန်ပိုဆင်းစရာမလိုဘူးလား ]

စန်းရန် ; [ အခု​လေးတင် အလုပ်ဆင်းလာတာ ]

​နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် စန်းရန်က အသံမက်​ဆေ့တစ်ခုပို့လာခဲ့၏။

"အလုပ်ပြီးခါနီးရင် ကိုယ့်ကို လှမ်း​ခေါ်လိုက်..အပြင်ဘက်မှာ ​အေးတယ်..မထွက်လာခင် မာဖလာကို​သေချာပတ်ခဲ့..ကိုယ် ​ရောက်လာပြီးမှ ​အောက်ထပ်ကိုဆင်းလာ"

ဝိန်းရိဖန် ; [ ဟုတ်ပြီ ]

ဖုန်းကို ​​ဘေးချထားလိုက်ပြီး​နောက် ဝိန်းရိဖန်နှင့်စုထျန်းလည်း စကားစပြတ်သွားခဲ့သည်။ ကွန်ပြူတာကို တစ်ခဏလှမ်းကြည့်ပြီး​နောက် လက်​ချောင်းများက ကီးဘုတ်​ပေါ်၌အမြန်ဆုံး​ပြေးလွှားလိုက်ကာ ချက်ချင်းဆိုသလို အလုပ်ကြမ်းပိုးအမူအရာမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့၏။

စုထျန်းသည်လည်း အကြည့်လွှဲလိုက်ရင်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အပြင်မှပြန်လာသည့် မုချန်ယွင်ကို ​တွေ့လိုက်ရ၏။

မုချန်ယွင်က လက်ထဲတွင် စာရွက်စာတမ်းများကိုကိုင်ထားပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အင်တာဗျူးပြီး ပြန်လာပုံရသည်။ သူတို့အနားမှဖြတ်သွားခါနီးတွင် ထုံးစံအတိုင်း ဝိန်းရိဖန်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သွားခဲ့​သေးသည်။

ဤအချင်းအရာ​ကြောင့် စုထျန်းက ဝိန်းရိဖန်အနားသို့ ပြန်​ရောက်လာပြီး

"​အေ့..ဟို​ခွေး​ပေါက်​လေး​ရော နင် ရည်းစားရသွားတာကိုသိပြီးပြီလား"

ဝိန်းရိဖန်က စန်းရန်ကိုအကြာကြီး​စောင့်မ​နေ​စေချင်သည့်အတွက် အလုပ်လုပ်ရင်းသာပြန်​ဖြေလိုက်၏။

"အင်း"

"အဲ့ဒါ​ကြောင့်ကိုး..သူ့မျက်နှာ​ပေါ်မှာ အချစ်ရှုံးသမားဆိုတဲ့စာ​တန်းကြီးကို မ​ရေးထားရုံ​တမယ်ပဲ"

--------

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

စန်းရန်က ဖုန်းကိုချထားပြီး ​ရေခဲ​ရေတစ်ငုံအား ထပ်​သောက်လိုက်သည်။

သူ့​ဘေးတွင်မူ စု​ဟောက်အန်းက သူ့ချစ်မှု​ရေးရာအဖြာဖြာအ​တွေ့အကြုံများအား 'ယွိ​ကျော'ကို ​လေကျယ်ပြ​နေ​လေသည်။ အချစ်ဇာတ်ဝင်ခန်းများတွင် နှစ်​ပေါင်းများစွာပါဝင်ခဲ့ဖူးသည့် ဝါရင့်ဆရာသမားကြီးအသွင်ဖြင့် စကား​ပြောသည့်အခါ ​မေးတ​ငေါ့​ငေါ့ ;

"မိုက်တယ်မလား..ငါ စု​ဟောက်အန်း ဒီအသက်အရွယ်ထိအသက်ရှင်လာသမျှကာလမှာ ငါ မလိုက်နိုင်ခဲ့တဲ့​မိန်းက​လေးဆိုတာမျိုး မ​တွေ့ဖူး​သေးဘူး"

ယွိ​ကျောက ပိုင်ရှင်သူ​ဌေးကို အား​ပေးအား​မြှောက်လုပ်ကာ လက်မ​ထောင်ပြ၍

"​ဟောက်အန်း​ကောက အရမ်းမိုက်!"

"ဒါက ဘာမှမဟုတ်​သေးပါဘူး..ငါ့ရဲ့ ဆွဲ​ဆောင်မှုအားပြင်း​နေတဲ့အဓိကအချက်ကကွာ အရပ်မြင့်၊ရုပ်​ချော၊​ရေလျှံ ​နေလို့မဟုတ်ဘူး.."

စု​ဟောက်အန်းက အားနာပါးနာပြုံးလိုက်၍

"ရိုးရိုးရှင်းရှင်း​လေးဖြစ်တဲ့ ငါဆိုတဲ့ဒီလူရဲ့ ထင်​ပေါ်​ကျော်ကြားလွန်းတဲ့အကျင့်စရိုက်​ကြောင့်ပဲ"

"...."

"​လေကျယ်​နေလိုက်တာ"

စန်းရန်က နှာတစ်ချက်မှုတ်လိုက်၍

"​နောက်ဆုံး​တော့လည်း ဦးထုပ်စိမ်း​ဆောင်းခံလိုက်ရတာပဲ မလား"

"...."

စု​ဟောက်အန်းက ​ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့်အလား စန်းရန်အား လက်ညှိုးတထိုးထိုးဖြင့်

"ငါ-ိုး!..မင်း​မေကြီး​တော် ငါက ကြာကြာမ​တွဲချင်တာကွ ok?..ငါ့ဘက်ကပဲစပြီး လမ်းခွဲမယ့်အ​​ခြေအ​နေ​ရောက်​အောင် လမ်း​ကျောင်း​ပေးခဲ့တာကွ!..ဒါကိုက ငါ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်မရှိ လူကြီးလူ​ကောင်းအပြုအမူ!"

စန်းရန်က အာရုံစိုက်ရမည်ကိုပင် ပျင်းရိလွန်းလှပြီး ​ဘေးနားမှ ကုတ်အင်္ကျီအား လှမ်းယူပြီးဝတ်နေလိုက်၏။

"​အေ့..​ပြောရရင် ငါ သ​ဘောအကျဆုံးက​တော့ ငါ့ရဲ့​ဆယ့်နှစ်​ယောက်​​မြောက်တစ်​ယောက်ပဲ"

စု​ဟောက်အန်းက တစ်ငုံ​သောက်ကာ သက်ပြင်းချ၍

"ချစ်စရာ​ကောင်းလွန်းတဲ့တက္ကသိုလ်​ကျောင်းသူ​လေး​လေ..စကား​ပြောလိုက်ရင် ချိုမြလို့..ဝါဂွမ်းချိုချဥ်​လေးအတိုင်းပဲ..ငါ လိုက်ပြီးသိပ်မကြာလိုက်ခင်ပဲ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ့ကို နမ်းမိသွားတဲ့အချိန်"

စန်းရန်က ကုတ်အင်္ကျီအား အကျအနဖြစ်​​အောင်ဝတ်ပြီးသည့်အချိန်။

စု​ဟောက်အန်း ;

"လျှာပါမိသွားလို့"

"...."

"​နောက်​တော့..အဲ့​နေ့ပြန်​ရောက်ပြီးတဲ့ချိန် ငါ့ကို လမ်းခွဲမယ်လို့​ပြော​တော့တာပဲ.."

အမှန်တကယ် ခံစား​နေပုံရသည့်စု​ဟောက်အန်းက အသံတို့ပါ အနည်းငယ်သိမ်ဝင်သွားခဲ့ပြီး

"ငါ့ကို မ​ကောင်းတဲ့​ကောင်တဲ့..ပထမဆုံးနမ်းတာကို လျှာပါထုတ်လာပါတယ်ဆိုပြီး အ​တွေ့အကြုံအရမ်းများမယ့် လူယုတ်မာတဲ့"

ယွိ​ကျော ;

"အဲ့စကားက ဟုတ်လည်းဟုတ်တာပဲ​လေ..အစ်ကို အဲ့အကြိမ်တုန်းကနမ်းတာနဲ့ဆို တကယ်လည်း ဆယ့်နှစ်ကြိမ်​မြောက်မဟုတ်လား"

စု​ဟောက်အန်းက ​ပြောထွက်လာမည့်စကားများနင့်ခနဲဖြစ်သွားပြီး စူးစူးဝါးဝါးစိုက်ကြည့်လာ၍

"သွားစမ်းကွာ..သွားပြီး အလုပ်လုပ်​တော့"

ဤစကားအဆုံးတွင် စု​ဟောက်အန်းက စန်းရန်အား တဖန်ပြန်လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ ကုလားအုတ်​ရောင်ကုတ်အင်္ကျီကို သတိထားမိလိုက်ကာ မ​နေနိုင်​အောင် စကားစမိလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ဒီအင်္ကျီက ဘယ်လိုဖြစ်​နေတာလဲ..ကြည့်ရတာ မိန်းက​လေးဆန်လိုက်တာ"

သည်စကား​ကြောင့် ယွိ​ကျောပါ လှမ်းကြည့်လာ၏။

"အရမ်းမိုက်တယ်ဗျ"

က​ပြောင်းကပြန်လိုက်​ပြောခံ​နေရခြင်း​ကြောင့် စု​ဟောက်အန်း ​ဒေါသထွက်လာခဲ့ပြီး စီးကရက်ဘူးအခွံဖြင့်လှမ်း​ပေါက်လိုက်၍

"ဒီ​ကောင်​လေး အလုပ်မြန်မြန်သွားလုပ်စမ်းပါ!"

ယွိ​ကျောက ချက်ချင်း​ပြေးထွက်သွားရင်း

"​အေ့​အေ့​အေ့!..ကျွန်​တော် သွားပါပြီဗျ!"

"မင်းရဲ့မရီးဝယ်​ပေးထားတာ"

စန်းရန်က မ​နှေးလွန်းမမြန်လွန်း ၊ စကားသံမှာ ​​​လေတိုက်တော့မည့်အလားဖြင့်

"​ကောင်မ​လေးက ငါ ဒီအ​ရောင်ဝတ်တာကို မြင်ချင်တယ်ဆိုလို့"

"...."

စန်းရန်က ဖုန်းကိုကြည့်​​နေရင်း

"သွားပြီ..မင်းဘာသာမင်း ဒီ​နေရာမှာတစ်​ယောက်တည်းဆက်ထိုင်ပြီး ​​သောက်ကြီး​သောက်ကျယ်​​တွေ​ပြောရင်းနေခဲ့​​တော့"

"​ဝေ့..မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ရည်းစားက ဘယ်အဆင့်​ရောက်​နေပြီလဲ"

စန်းရန်က ပြန်မ​ဖြေ။

"လူပျိုသိုးကြီး..ခုဏတုန်းက ငါ့အ​တွေ့အကြုံ​တွေကိုနား​ထောင်လိုက်ရတယ်မလား..တစ်ဆင့်ချင်းစီသွား​ဦးနော်"

စု​ဟောက်အန်း၏စကားသံက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိလုပ်ပြ​နေ​သည့်အသံ ;

"မင်းရဲ့​ဒီခွေး​ဒေါသကြီးကို လက်ခံထားနိုင်တဲ့ တစ်​ယောက်တည်း​သောရည်းစား​​လေးကို လန့်မ​ပြေး​စေနဲ့ဦး"

"အို့..​ကျေးဇူး.."

စန်းရန်က ​အောက်နှုတ်ခမ်းကို​ကွေးပြ၍

"ဒါ​ပေမယ့်..."

"?"

"ငါ မင်းရဲ့ဒီအသုံးမဝင်တဲ့အကြံဥာဏ်​တွေကို နားမ​ထောင်ထားမိဘူး"

စု​ဟောက်အန်းက ဆွံ့အသွားသည့်​ဟန််ဖြင့်

"မင်း ဘယ်အချိန်ကျမှ မင်းရဲ့ရည်းစား​လေးကို ​ခေါ်လာပြီးမိတ်ဆက်​ပေးမှာလဲ?..ရက်​တွေ​တောင်ကြာ​နေပြီ..အဲ့​လောက်ထိဖွက်ထားစရာလိုလို့လား..မင်းကိုယ်မင်း ယုံကြည်မှုမရှိ​တာ​တော့မဟုတ်ပါဘူး​နော်..မင်းရည်းစားက ငါ့ကိုမြင်ပြီးကြိုက်သွားမှာ ​ကြောက်​နေတာလား"

ဤစကားကိုကြားသည့်အခါ စန်းရန်၏​ခြေလှမ်းများရပ်သွားပြီး စု​ဟောက်အန်းငုံ့ကြည့်ကာ ​အေး​အေးလူလူဖြင့်မှတ်ချက်ပြုလိုက်၏။

"မင်း ​သောက်ကြီး​သောက်ကျယ်​တွေ​ပဲ ​ပြောနိုင်တာပါကွာ"

------

​နောက်ဆုံးအလုပ်အား အဆုံးသတ်ပြီး​နောက် ဝိန်းရိဖန်က ကွန်ပြူတာကိုပိတ်ပြီး ဌာနထဲမှထွက်လာလိုက်သည်။ စန်းရန်​ပြောထားသည့်စကားကို ပြန်​တွေးရင်း အိတ်ထဲမှမာဖလာကို ထုတ် ၊ အ​သေအချာပတ်လိုက်၏။ ပထမအလွှာနား​ရောက်သည့်အချိန်တွင် ဖုန်းတုန်ခါသံမြည်လာခဲ့သည်။

စန်းရန် ; [ ​ရောက်ပြီ ]

ဝိန်းရိဖန်က 'အင်း' ဟု ပြန်စာပို့ပြီး​နောက် တုံ့​နှေးမ​နေ​တော့ဘဲ အ​ဆောက်အဦးထဲမှအမြန်ထွက်လာလိုက်၏။ ​ဘေးပတ်လည်ကို ​ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ စန်းရန်၏ကား​ရော လူအရိပ်အ​ယောင်ပါ မ​တွေ့သဖြင့် တဖန် ဖုန်းကိုထုတ်ပြီးကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝိန်းရိဖန်၏ခန္ဓာကိုယ်အ​နောက်ဘက်၌ အ​ရိပ်တစ်ခုဖြတ်ခနဲ​ပေါ်လာခဲ့၏။

စန်းရန်က သူမ၏​ဘေးနားသို့ ​ရုတ်တရက်​ရောက်လာပြီး စကားအဖြစ်​မေးလာခဲ့သည်။

"ဘာ​တွေကြည့်​နေတာလဲ"

ဝိန်းရိဖန် အလိုလို​ခေါင်း​မော့မိလိုက်​၏။ မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူမ​ပေးထားသည့်ကုလားအုတ်​ရောင်ကုတ်အင်္ကျီကိုဝတ်ထား​သောစန်းရန် ၊ သူမနှင့်စကား​ပြောမည့်အတွက်​ကြောင့်လည်း သူက ခန္ဓာကိုယ်ကိုနည်းနည်း​​လေးကိုင်းထား​ကာ အမူအရာတို့က ​​ပေါ့​ပေါ့ပါးပါး ၊ မျက်နှာကျမှာမူ ကြည်လင်စူးရှပြီး ရုပ်ရည်​၏​ချော​မောမှုသည် ထင်သာမြင်သာရှိလွန်းလှသည်။

ကုတ်အင်္ကျီမဝယ်ခင်​တုန်းက ဝိန်းရိဖန်အ​နေဖြင့် ဤအ​ရောင်မှာ အ​တော်​လေးကို​နွေး​​ထွေးလှသည့်အ​ရောင်ဟု ထင်ခဲ့မိ​သေးသည်။ အစကထင်ထားခဲ့သည်မှာ အကယ်၍ သူသာဝတ်လိုက်လျှင် သူ၏တစ်​လောကလုံးကိုမထီမဲ့မြင်ပြုတတ်သည့်အရိပ်အ​ယောင်များက နည်းနည်းပါးပါး​လျော့သွားလိမ့်မည်ဟူ၍။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် လူတစ်​ယောက်က အဝတ်အစားကို မှီပြီးရုပ်ထွက်ခြင်းဖြစ်ပါသည့်တိုင် သူ အဝတ်အစားဝတ်လိုက်သည့်အခါတွင်​တော့ အဝတ်အစားကို ပိုမိုက်သွား​အောင် ပြုလုပ်​ပေးလိုက်သလိုပါပင်။

ဝိန်းရိဖန်၏အကြည့်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်​ပေါ်၌သာ ကပ်ညှိ​နေပြီး သူမ၏အဝတ်အစား​ရွေးတတ်သည့်အရည်အချင်းက အ​တော်​လေး​ကောင်း​ကြောင်းကိုလည်း ခံစားမိလိုက်ရ​သေး၏။ ရုတ်ချည်းဆိုသလို ​အောင်မြင်ချင်သည့်စိတ်များတဖွားဖွား​ပေါက်လာကာ အလုပ်ကြိုးစားလုပ်၍ပိုက်ဆံများများရှာပြီး သူ့အတွက် အဝတ်အစားများကို အရူးအမူး​ပြေးဝယ်​ပေးချင်လာပါ​တော့သည်။

"ဘာလဲ?"

သူမ၏အမူအရာကို သတိထားမိသည့်စန်းရန်က မျက်ခုံးများပင့်ပြ၍

"မင်း​ကောင်​လေး အရမ်း​​ချော​လို့လား"

ဝိန်းရိဖန် ပြုံးပြလိုက်ရင်း

"အင်း..ငါ့​ကောင်​လေး အရမ်း​ချောလို့"

"...."

ဤစကားကိုကြားလိုက်သည့်အခါ စန်းရန်၏အကြည့်များက ​အောက်သို့ဆင်းလာပြီး သူမ၏ပြုံး​နေသည့်နှုတ်ခမ်းပါးအား စိုက်ကြည့်​နေကာ တစ်ခဏအကြာတွင် သူပါ လိုက်၍ပြုံးလာခဲ့သည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို​မြှောက် ၊ သူမ၏မာဖလာကို ပြန်ပြင်​ပေးရင်း

"ဒါဆို များများပိုကြည့်​ပေးပါဦး"

ဝိန်းရိဖန်က ​နေရာ၌သာရပ်​နေရင်း အသာအယာ​ခေါင်း​မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"Overtime က​နေ လာခဲ့တာလား"

"အင်း"

"​နောက်ဆိုရင် နင့်သူငယ်ချင်း​တွေနဲ့ ​ပျော်​နေတဲ့အချိန်မျိုးဆို ငါ့ကို လာမကြိုလည်းရတယ်"

ဝိန်းရိဖန်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ နားလည်​ပေးတတ်သည့်ချစ်သူ​ကောင်မ​လေးတစ်ဦး ဖြစ်​စေ​ရေး ၊ ထို့​ကြောင့် တ​လေးတနက်ဖြင့်

"ငါ့ဘာသာငါ ပြန်ရင်လည်းအဆင်​ပြေတယ်"

စန်းရန် ;

"အဲ့​ယောက်ျားရင့်မာအုပ်စုကြီးနဲ့နေ​နေရတာ ဘယ်နားကများ​ ပျော်စရာ​​ကောင်းမှာမလို့လဲ"

"...."

စန်းရန်က လမ်း၏တစ်ဖက်ခြမ်း၌ ကားရပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

နှစ်​ယောက်သားက ​ဘေးချင်းကပ်ရပ်ယှဥ်၍လမ်း​လျှောက်​နေကြကာ အလယ်တွင် ၂၀စင်တီမီတာနီးပါး အကွာအ​ဝေးခြား​နေပြီး ​နောက်ထပ်လူတစ်​ယောက်ပင် ဝင်လာရပ်​နေ၍ရသည်။ လမ်းမကြီး​ဘေးသို့​ရောက်​သော် နှစ်ဦးသားကရပ်ပြီး မီးနီမည့်အချိန်ကို​စောင့်​နေ၏။

ဝိန်းရိဖန်က သူရှိသည့်ဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း အကြည့်များက ဗလာကျင်း​နေသည့်သူ့လက်​​ချောင်းများဆီသို့ ​ရောက်လာခဲ့သည်။

အကြည့်ပြန်လွှဲလိုက်ရင်း မာဖလာကိုပြန်ပြင်မည့်အမူအရာမျိုး ပြုလိုက်ကာ..

လမ်းဖြတ်ကူးသည့်အခါတွင်မှ..

သဘာဝကျကျနည်းလမ်းဖြင့် လက်ကို လှမ်းကိုင်ရန် ​တွေးထားလိုက်သည်။

ဝိန်းရိဖန်က မီးပွိုင့်​ပေါ်မှ ​ရေတွက်ပြ​နေသည့်ကိန်းဂဏာန်းများကိုကြည့်​နေပါ​သော်လည်း စိတ်အာရုံမှာ​တော့ ထို​နေရာ၌လုံးဝရှိမ​နေ။ သုံးစက္ကန့်သာကျန်​တော့သည့်အချိန် သူမက ​နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လွှာချလိုက်ရင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် စိတ်ခွန်အား​ပေးလိုက်၏။

သုံး။

နှစ်။

တစ်စက္ကန့်သာ လို​တော့သည်။

သို့​သော် ဝိန်းရိဖန်၏လှုပ်ရှားမှုများ ဘာမှမပြုလိုက်ရခင်..

စန်းရန်က ရုတ်တရက် သူမ၏လက်​​ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲယူလိုက်​တော့၏။ သူက သူမကိုမကြည့်ဘဲ အ​ရှေ့ကိုသာ တည့်တည့်ကြည့်​​နေပုံအရ လမ်းဖြတ်ကူးဖို့ရာ ဆွဲ​ခေါ်သည့်ပုံပါပင်။ သူမကိုဆွဲထားသည့်ခွန်အားသည်ပင် ခပ်​လျော့​လျော့​လေးသာ ဖြစ်၏။

ဝိန်းရိဖန်၏​ခြေလှမ်းများက သူ့ထက်​သေးသဖြင့် အ​နောက်ဘက်မှကပ်ပါသွားခဲ့၏။ သူမ၏လက်​ကောက်ဝ​တ်ကို ကိုင်ထားသည့်စန်းရန်၏လက်​ချောင်းများကို စိုက်ကြည့်​နေမိရင်း ယခုလို​လေးကလည်း အ​တော်​လေးကို​ကောင်းမွန်ပါ​ကြောင်း ​တွေးလိုက်မိသည့်အချိန် ၊ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စန်းရန်၏လက်​ချောင်းများက ​ဖြေး​ဖြေးချင်း​ ၊ တစ်လက်မချင်း အောက်ဆင်းလာခဲ့သည်မှာ သူမ၏လက်ဖဝါး​လေးနှင့် မထိမချင်း။

​နောက်တွင်​တော့ စန်းရန်က သူမ၏လက်အား သဘာဝကျကျတွဲကိုင်လိုက်ပါ​တော့သည်။

သူ့လက်ဖဝါးဟာ ခပ်ကြီးကြီးနှင့်​​နွေး​ထွေးလွန်းလှပြီး သူမ၏လက်ဖဝါးတစ်ခုလုံးကို ​ထွေးဆုတ်ထားနိုင်သည့် လျှပ်စစ်ဓါတ်တစ်မျိုးရှိ​နေပါ​သေးသည်။

ဝိန်းရိဖန်၏နှလုံးခုန်သံများ တဖြည်းဖြည်းမြန်ဆန်လာခဲ့ကာ အသိအာရုံအလုံးစုံက ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါး​ပေါ်၌သာရှိ​နေပြီး ဦး​နှောက်တစ်ခုက အလုပ်မလုပ်နိုင်ပါ​တော့​ချေ။

ပထမဆုံး​တွေးလိုက်မိသည့် အ​တွေးမှာ..

အရင်ဦး၍ အသားယူခံလိုက်ရပြီး..

သူမဘက်က တစ်စက္ကန့်​နောက်ကျသွားခဲ့ရခြင်း။

---------

နှစ်​ယောက်သားက ကား​ပေါ်တက်ပြီး​နောက် ဝိန်းရိဖန် လုံခြုံ​ရေးခါးပတ်ကိုပတ်လိုက်၏။

"ငါတို့ အခုပြန်​တော့မှာလား"

စန်းရန်က လက်​ကောက်ဝတ်မှနာရီကိုတစ်ချက်လှမ်းကြည့်၍

"တစ်ခုခုစားပြီးမှ ပြန်မယ်​လေ"

ဝိန်းရိဖန် ; "အင်း"

စန်းရန် ကားစက်နှိုးလိုက်၏။

"ဘာစားချင်လဲ"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ရတယ်"

"ဒါဆို အရင်ဆုံးစီးပွား​ရေးရပ်ကွက်တစ်ခုခုကို ရှာကြည့်ရ​အောင်"

ဤစကားကိုကြားသည့်အခါ ဝိန်းရိဖန်က စုထျန်း​ပြောထားသည့်စကားကို အမှတ်ရလိုက်၏။ စန်းရန်ရှိသည့်ဘက်သို့လှည့်ကြည့်ရင်း ချိတုံချတုံဖြင့်အကြံပြုလိုက်သည်။

" 'ထုန်းရှီ'ရပ်ကွက်ဘက်က အသစ်ဖွင့်ထားတဲ့စီးပွား​ရေးစင်တာဆိုရင်​ရော"

စန်းရန်က အ​ကြောင်းပြချက်ကိုမ​မေး ၊ 'အင်း' ဟုသာဆိုလာခဲ့သည်။

ဝိန်းရိဖန် ;

"ကြိုတင်ပြီး​နေရာယူထားလိုက်မယ်​နော်"

"...."

ဤစကားကို​ပြောပြီးသည့်အခါ ဝိန်းရိဖန်က ပြတင်း​ပေါက်အပြင်ဘက်သို့လှမ်းကြည့်​နေပြီး အမူအရာက ဘာဆိုဘာမှဝင်မ​​ပြောထားသည့်သူတစ်​ယောက်နှယ်။

တစ်ခဏအကြာတွင်။

စန်းရန်၏ရယ်သံသဲ့သဲ့အား ဝိန်းရိဖန်ကြားလိုက်ရ​တော့၏။

ကား​မောင်းသည့်ကြာချိန်မှာ နာရီဝက်။

ဤစီးပွား​ရေးစင်တာက နှစ်​တော်​တော်ကြာ​အောင်​ ဆောက်လုပ်ယူထားသည့်အ​ဆောက်အဦးကြီးဖြစ်ပြီး မကြာ​သေးမီကမှ ဖွင့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ​တည်နေရာက မြို့လယ်​ခေါင်မဟုတ်သည့်အတွက် လူထူထပ်​ခြင်း ၊ ယာဥ်​​ကြောပိတ်ဆို့ခြင်းမရှိ။ လက်ရှိ ညစာစားချိန်မျိုး၌ပင် စင်တာထဲ၌ လူသူသိပ်မများ​​​ပေ။

​ကောင်းကင်ကြီးမှာ လုံးလုံးလျားလျားအ​မှောင်ဖုံး​နေလျက်။ စင်တာကြီးမှာ စုစု​ပေါင်း​ခြောက်လွှာရှိပြီး အပြင်ဘက်​အောက်​ခြေမှလှမ်းကြည့်လျှင် ​လေသာထပ်၌ရှိ​နေသည့် ချားရဟတ်ကြီးကိုလှမ်းမြင်​နေရကာ ​ရောင်စုံမီး​ရောင်များက အချိန်နှင့်အမျှ အ​ရောင်​ပြောင်းရင်း တပျိုးပျိုးလက်လျက်။

ဤသည်မှာ နန်းဝူမြို့၏ ပထမဆုံးချားရဟတ်ကြီးဖြစ်ကာ ထိုချားရဟတ်​ကြောင့်လည်း စီးပွား​ရေးစင်တာအား လူအများစိတ်ဝင်စား​နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ဝိန်းရိဖန် ​ငေးစိုက်ကြည့်​နေမိသည်။ ယခုလိုအပန်း​ဖြေကစားစရာမျိုးကြီး​ပေါ်၌ တစ်ခါမှမထိုင်ခဲ့ဖူးသလို စန်းရန်သည်လည်း ထိုချားရဟတ်​ပေါ် လိုက်ချင်စိတ်ရှိမရှိ ​တွေးကြည့်​နေမိကာ ၊ ​နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏လက်ဖဝါးကို ​နောက်တစ်ကြိမ်ဆုတ်ကိုင်လာသည့်စန်းရန်​ကြောင့် အ​တွေးများပျယ်လွင့်သွားရ​တော့သည်။

စန်းရန်က ​ခေါင်း​စောင်းကြည့်လာပြီး

"ဘာစားကြမလဲ?"

ဝိန်းရိဖန် ​ကြောင်အမ်းမိသွားရင်း နှလုံးခုန်သံများလည်း မြန်ဆန်လာ​လေ​တော့သည်။ မျက်လွှာကို​အောက်စိုက်ထားရင်း သူ့လက်ဖဝါးအား ပြန်​ထွေးဆုတ်ပစ်လိုက်၏။ ​နောက်တွင်​တော့ စန်းရန်၏ဆုတ်ကိုင်ထားသည့်ခွန်အားဟာ သိသိသာသာ​လေးတင်းကြပ်သွား​ကြောင်း ခံစားလိုက်ရပါ​တော့၏။

ဝိန်းရိဖန် ခပ်တိုးတိုးသာပြန်​ဖြေလိုက်၏။

"​ပေါ့​ပေါ့ပါးပါးပဲစားရ​အောင်"

စန်းရန်က ​ရေး​ရေး​​​​လေးပြုံးပြလာပြီး အ​ရှေ့မှဦး​ဆောင်၍​ခေါ်သွား​တော့သည်။

"ရတယ်"

​နှစ်​ယောက်သားက ဒုတိယအလွှာရှိ အိမ်ချက်အရသာ စား​သောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်အား ​ရွေးလိုက်ကြသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်ထိုင်​နေသည့်စန်းရန်က မီနူးကို သူမ​ရှေ့သို့ တိုးပေးလာ၍

"ဘာစားချင်လဲ ကြည့်ကြည့်"

ဝိန်းရိဖန်က လှမ်းယူပြီး စာရွက်တစ်ချို့လှန်​လှောရင်း

"နင်​ရော?"

"အားလုံးအဆင်​ပြေတယ်"

"နင်..."

ဝိန်းရိဖန်က အရင်တစ်​ခေါက် စန်းရန်ကိုညစာဖိတ်​ကျွေးဖူးသည့်ကိစ္စအား မဆီမဆိုင်​တွေးကြည့်မိလိုက်​၏။ ​ဝိန်းရိဖန်က အမှာစာ​ရွေးရန် ​ဘောပင်ကိုလှမ်းယူ၍

"အရမ်းအစား​ရွေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား"

စန်းရန် ;

"အို့..အခုမဟုတ်​တော့ဘူး"

ဝိန်းရိဖန်သည် သူ့အား လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း သူတို့နှစ်ဦး 'Overtime' ဘား၌ ပထမဆုံးပြန်​တွေ့ကြသည့်အချိန် အဘယ်​ကြောင့် မသိချင်​ယောင်​ဆောင်​နေသည့်အ​ကြောင်းကို ​မေးမြန်းချင်လာမိသည်။ သို့​သော်လည်း ​တွေးကြည့်မိ​နောက်တွင်​တော့ အ​ကြောင်းပြချက်ကို ခပ်​ရေး​​ရေးခန့်မှန်း၍ရ​နေသည်ပင်။

နှစ်​ယောက်သားက တစ်နှစ်နီးပါး အတူတူ​နေခဲ့​သေးကြသည်လည်း မဟုတ်လား။

ဝိန်းရိဖန်က စန်းရန်ကြိုက်တတ်သည့်ဟင်းပွဲတစ်ချို့ကို မှာလိုက်ပြီး​နောက် မီနူးအား စန်းရန်ထံလှမ်း​ပေးလိုက်သည်။

စန်းရန်က တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး​နောက် ဝိန်းရိဖန်ဆီသို့ တဖန်ပြန်ကြည့်လာကာ မျက်ခုံးပင့်ပြလာခဲ့၏။ ​နောက်တွင် သူသည်လည်း ​ဘောပင်ကိုလှမ်းယူကာ နှစ်ချက်ခြစ်လိုက်ပြီး စားပွဲထိုးကိုလှမ်း​ခေါ်လိုက်သည်။

ပထမဆုံး​ရောက်လာသည့်ဟင်းပွဲမှာ ဝိန်းရိဖန်မှာထားသည့်ဟင်းပွဲမဟုတ်ဘဲ သူမ ကြိုက်တတ်သည့်အစားအစာ။

ဝိန်းရိဖန် မျက်​တောင်တစ်ချက်ခတ်မိသွားခဲ့၏။

ညစာစား​ပြီး​နောက် နှစ်​ယောက်သားက ပြန်ဖို့အလျင်မလို။