ဝိန်းရိဖန်က စကားဆုံးသည်နှင့် စန်းရန်ဘက်မှတုံ့ပြန်လာမှုကိုမ​စောင့်​တော့ဘဲ ခပ်တည်တည်ဖြင့် ​လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်း​လျှောက်ပုံက အ​တော်​လေးငြိမ်ပါ​သော်ငြား ​ခြေလှမ်းများမှာ​တော့ ​လေးလံလွန်းပြီး မ,ဖို့ရာပင်မလွယ် ၊ ထို့အပြင် ဂွမ်းစများအ​ပေါ်​လမ်းလျှောက်​နေရသည့် ခံစားချက်မျိုးပါ ရှိ​နေ​သေးသည်။

စန်းရန်က ဝိန်းရိဖန်တစ်ယောက် ပုံမှန်မဟုတ်​နေမှန်း သတိထားမိလိုက်ကာ

"မင်း ဘယ်​လောက်​တောင်​ သောက်ထားတာလဲ"

ဝိန်းရိဖန်က တုံ့ခနဲရပ်သွား၍

"၁ခွက်"

စန်းရန် ;

"၁ခွက်က ဘာ​တွေလဲ"

ဝိန်းရိဖန်​ ခေါင်းရမ်းပြပြီး

"မသိဘူး"

စန်းရန်က မျက်​မှောင်ကျုံ့လိုက်၍ စကားသံတို့က စိတ်မကြည်​တော့သည့်ပုံစံဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"မသိဘဲနဲ့ မင်း ​လျှောက်​သောက်လာတာလား"

ဝိန်းရိဖန် ;

"​ရှောင်ထျန်း ​ပေးတာ"

သူမက စက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား ​မေးသမျှပြန်​​ဖြေ​နေပြီး အမူအရာတို့မှာ ပုံမှန်နှင့်ဘာမှမကွာခြား​ပေ။ အကယ်၍ ခုဏကစကားမျိုးများသာ မ​ပြောလာခဲ့လျှင် စန်းရန်အ​နေဖြင့် သူမ အရက်မူး​နေမှန်းပင် သိမည်မဟုတ်၏။

လှဲကျသွားမည်ကိုစိုးရိမ်သည့်အတွက် စန်းရန်က အ​ရှေ့တိုးလာပြီး လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကိုထိန်း​ပေးမည့်ဟန်မျိုး ပြုလုပ်လိုက်၏။

"​မတ်မတ်ရပ်​"

သူ့လှုပ်ရှားမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝိန်းရိဖန်က အလိုလို​​နောက်ဆုတ်သွားမိပြီး ​လက်တစ်ဖက်က အင်္ကျီဆွယ်တာ​ခေါင်းစွပ်ကို ဖိထားလိုက်၍

"စန်းရန်"

"?"

သူ့မျက်ဝန်းများကို လှမ်းကြည့်ပြီး ဝိန်းရိဖန်က နှုတ်ခမ်းကိုတင်းတင်း​စေ့ကာ သူနှင့်အနားကပ်ဖို့ရာကြိုးစား​နေသည့်အတိုင်း စကားလုံးများကိုအ​လေးအနက်ထား​ပြော​လာခဲ့သည်။

"ငါ နင့်ကို ဒီအချိန်​တွေအတွင်းမှာ အ​ရမ်း​ကောင်း​ကောင်းမွန်မွန်ဆက်ဆံ​ပေးခဲ့တာ​လေ..ဟုတ်တယ်မလား"

စန်းရန်၏လှုပ်ရှားမှုက သိသိသာသာ​ရပ်သွားခဲ့သည်။

ဝိန်းရိဖန်ကဆက်၍

"နင် ဘာပဲ​ပြော​ပြော ငါ ပြန်လည်းခံမ​ပြောဘူး..ပြီး​တော့ စကားလည်းနား​ထောင်​သေးတယ်"

စန်းရန်က သူ့လက်ကိုပြန်ရုတ်လိုက်၏။

"မင်း ဘာ​ပြောချင်​နေတာလဲ"

"ငါက နင်နဲ့ ​ဆွေး​နွေးချင်တာ"

ဝိန်းရိဖန်က ရုတ်တရက်ပျို့အန်ချင်လာပြန်သဖြင့် သူ့အနားသို့ ပြန်ကပ်သွားခဲ့ကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်​ပေါ်မှရနံ့သင်းသင်းကိုရှူရှိုက်လိုက်သည့်အခါတွင်မှ သက်သာသလိုရှိသွားခဲ့သည်။

"နင် ငါ့ကို မွန်း​အောင်မဆွဲလို့ရလား"

စန်းရန် ; "?"

"ငါ...​ကောင်း​ကောင်း အသက်ရှူချင်လို့"

"...."

ဤစကားတစ်ခွန်းအဆုံးတွင် ဝိန်းရိဖန်က သူမ၏ဆွယ်တာ​ခေါင်းစွပ်ကိုတစ်ချိန်လုံးကိုင်ထားခဲ့မှန်း စန်းရန် သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုအခါ အ​စော​လေးတုန်းက သူ မုချန်ယွင်ကိုလုပ်ထားခဲ့သည့်ကိစ္စကိုလည်း ပြန်သတိရမိလိုက်၏။ သူ့နှုတ်ခမ်း​ထောင့်များ ​ကွေးသွားခဲ့သလို ​ပြောစရာစကားလည်းမဲ့သွားခဲ့ရင်း ဝိန်းရိဖန်၏လက်​မောင်းကိုလှမ်းဆွဲထားလိုက်၏။

ဝိန်းရိဖန်၏ ဆွယ်တာ​ခေါင်းစွပ်ကိုကိုင်ထားသည့်လက်တစ်ဖက်က တုတ်တုတ်မျှမလှုပ် ၊ ခန္ဓာကိုယ်၏ဘာသာစကားအရ သူ့အား သတိကြီးကြီးထား​နေ​ခြင်း​ပေ။

"အင်းပါ အင်းပါ"

စန်းရန် စုတ်တစ်ချက်သပ်ပြီး အားကိုခပ်​ဖျော့ဖျော့သာ သုံးပြီးဆွဲ​ခေါ်လိုက်၏။

"ဦးထုပ်ကိုမထိဘူး"

"...."

ဝိန်းရိဖန်၏အမူအရာမှာ မယုံသင်္ကာဖြစ်​​နေဆဲ ဖြစ်သည့်တိုင် လက်ကို​တော့ ​ဖြေး​ဖြေးချင်းလွှတ်ချလာ​ပေး၏။

စန်းရန်က သူမကိုထိန်းထား​ပေးရင်း အိမ်ခန်းဆီသို့​လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ သူမ၏မျက်နှာကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး​နောက် သူ့မျက်ဝန်းက​အောက်သို့ဆက်ဆင်းသွားပြီး သူမ၏အရိုးမရှိသည့်အလား နူးညံ့​နေသည့်လက်​မောင်းကိုစိုက်ကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုး​လေးသာ စကားဆိုလိုက်၏။

"မင်းကို​တော့ အဲ့လိုဆက်ဆံမှာမဟုတ်ဘူး​လေ"

အိမ်ထဲသို့ဝင်လာပြီး​နောက် ဝိန်းရိဖန်က အိမ်​နေရင်းဖိနပ်ကိုလဲစီးပြီးသည်နှင့် အိပ်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်ပြီး​လျှောက်သွား​တော့သည်။ သုံး​လေးလှမ်းမျှပင်မလှမ်းရ​သေးခင် စန်းရန်က သူမအား ပြန်ဆွဲ​ခေါ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာ​ပေါ်၌ထိုင်ခိုင်းထား၏။

"ထိုင်​​နေ"

ဝိန်းရိဖန် 'အို့' ဟု အသံတစ်ချက်ပြုပြီး စန်းရန်က ​ရေ​​နွေးအိုးတည်ပြီး မီးဖို​ချောင်ထဲဝင်သွားသည်အား လိုက်ကြည့်​နေလိုက်၏။

ချက်ချင်းဆိုသလို စန်းရန်က ​နောက်ပြန်လှည့်လာ၍

"အဲ့​ရေကို မထိနဲ့"

စန်းရန်က ဘာလုပ်​ချင်​နေမှန်း သူမလည်း မသိသဖြင့် ​ခေါင်းသာငြိမ့်ပြလိုက်၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အစာအိမ်ထဲမှ မသက်မသာဖြစ်​နေရပြီး မျက်ခွံများကလည်း ထိန်းမရ​အောက်​မှေးလာခဲ့ကာ ပူပူ​​နွေး​နွေးတစ်ခုခုစား​သောက်ပြီး အိပ်ရာထဲသာဝင်ချင်​တော့သည်။

တစ်ခဏကြာကြာ​စောင့်ပြီးချိန်တွင်။

​ဘေးနားမှ ​ရေ​နွေးအိုးမှာ အချိန်ကိုက် ဆူပွက်လာသည့်အတွက် ဝိန်းရိဖန် သက်ပြင်းချကာ ​ရေ​နွေးတစ်ခွက်လှမ်းငှဲ့​တော့မည့်အချိန် ရုတ်တရက်လက်ပြန်ရုတ်လိုက်မိပြီး ​နောက်စက္ကန့်ပိုင်း​လေးအတွင်း စန်းရန်၏အသံ ထွက်လာခဲ့​၏။

"ဘာလုပ်​နေတာလဲ"

"...."

ဝိန်းရိဖန် ချက်ချင်းလက်ရုတ်သိမ်းလိုက်၏။

တစ်စုံတစ်​ယောက်၏ပစ္စည်းကို ခွင့်ပြုချက်မ​တောင်းဘဲ ထိချင်​နေသည့်မသိုးမသန့်ဖြစ်သွားရ​သောစိတ်မျိုး ​ပေါက်ဖွားလာလျက်။

စန်းရန်က အနားသို့ပြန်​လျှောက်လာပြီး သူမ၏​ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။လက်ထဲတွင် ပျားရည်ပုလင်းကိုကိုင်လာပြီး ဖန်ခွက်ထဲသို့ သုံး​လေးဇွန်းထည့် ၊ ​ရေ​အေးကို​လောင်းပြီး​နောက် ​ရေ​နွေးဖြင့် ​ရောသမျှ​အောင်ပြန်​မွှေလိုက်သည်။

သူ့အ​နောက်တိုင်းဝတ်စုံမှာ အခုထိမချွတ်ရ​သေး ၊ ခပ်ကျယ်ကျယ်ပုခုံးပြင် ၊ ​ခြေတံရှည်ရှည်တို့နှင့် တွဲဖက်လိုက်သည့်အခါ ​သူ့ပုံစံမှာ လေးနက်တည်ကြည်သည့်စိတ်​နေသ​ဘောထားဘက်သို့​ရောက်သွားပြီး အဆိုးမြင်ဝါဒီသမားမဟုတ်​ကြောင်း ဖုံးဖိထားသလိုလိုပင်။

ဝိန်းရိဖန်က သူ့အဝတ်အစားများကို သတိထားမိ​နေသည်မှာကြာလှပြီဖြစ်၍

"နင် ဒီ​နေ့ဘာလို့ ဒီလိုဝတ်စုံမျိုး ဝတ်ထားတာလဲ"

စန်းရန်က ပြန်မ​ဖြေဘဲ ဖန်ခွက်ကို သူမအ​ရှေ့သို့ချ​ပေးလာ၏။

"​သောက်လိုက်"

ဝိန်းရိဖန် လှမ်းယူပြီး​နောက် သုံး​လေးငုံမျှ​သောက်လိုက်ပြီး ဆက်၍

"နင် အလုပ်ရှာ​တွေ့သွားပြီလား"

စန်းရန်က တမူထူးခြား​အောင်​အေးစက်​နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမှပြန်မ​ဖြေ​ပေ။

သို့​သော်လည်း ​သောက်ထားသည့်ဝိန်းရိဖန်က ပုံမှန်ထက် ပို၍စကားများ​နေခဲ့ပြီး

"ဘယ်အချိန်တုန်းက ရသွားတာလဲ"

ဝိန်းရိဖန်မှာမူ တစ်ဖက်လူက​ဖြေသည်ဖြစ်​စေ မ​ဖြေသည်ဖြစ်​စေ ဂရုမစိုက်အား ၊ သူမဘာသာ ဆက်​မေး​နေဦးမည့်သ​ဘောဖြင့်

"ဒီအလုပ်က ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဖို့လိုတာလား"

စန်းရန်က ပြုံးလိုက်မိရင်း

"​မေးခွန်း​တွေကလည်း များလိုက်တာ"

ဝိန်းရိဖန် မျက်​တောင်တဖျက်ဖျက်ခတ်ရင်းလှမ်းကြည့်​နေ၏။

"ဒါ​ပေမယ့် ကိုယ်က​တော့ အခု​လော​လောဆယ်..."

တစ်ဝက်နီးပါး​သောက်ပြီးသွားသည့် သူမ၏ဖန်ခွက်ကိုကြည့်လိုက်၍

"မင်းနဲ့ စကား​ပြောဖို့ကို စိတ်မဝင်စားဘူး..အရက်သမား"

စွပ်စွဲခံရလိုက်သည့် ဝိန်းရိဖန်က ချက်ချင်းခွန်းတုံ့ပြန်လာသည်။

"ငါ တစ်ခွက်ပဲ​သောက်တာ"

စန်းရန်က အာရုံမစိုက်​တော့ဘဲ မီးဖို​ချောင်ဘက် ပြန်ထွက်လာလိုက်၏။

အ​နောက်တွင်ကျန်​နေခဲ့သည့် ဝိန်းရိဖန် ;

"နင့်လိုမျိုး ဘွဲ့ရတဲ့​နေ့တုန်းကတစ်ဒါဇင်နီးပါး​သောက်တဲ့လူကိုမှ အရက်သမားလို့ ​​ခေါ်တာ"

စန်းရန် ချက်ချင်းငြိမ်သွားခဲ့ကာ ​နောက်ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိတာလဲ"

ဝိန်းရိဖန် ;

"မုချန်ယွင် ​ပြောပြတာ"

"...."

"နင် ဘာဖြစ်လို့ အဲ့​လောက်အများကြီး​သောက်ခဲ့တာလဲ"

အချိန်အ​တော်ကြာ​အောင်ငြိမ်​နေခဲ့ပြီးမှ စန်းရန်က အကြည့်လွှဲလိုက်၍

"ဘယ်​လောက်​တောင်ကြာခဲ့ပြီးတဲ့ကိစ္စ​တွေမလို့လဲ"

စန်းရန် ; "​အ​စောတည်းက မေ့သွားခဲ့ပြီ"

"အို့"

ပျားရည်တစ်ဝက်နီးပါး​သောက်ပြီးသွား​​နောက် ဝိန်းရိဖန်၏စိတ်က နဂိုကထက် ကြည်လာပြီး အစာအိမ်မှာလည်း အနည်းငယ်​နေသာထိုင်သာရှိလာခဲ့သည်။

"ဒါဆိုလည်း ​နောက်ဆိုရင်​တော့ နင်​ နည်းနည်းလျော့​သောက်​ပေါ့"

စန်းရန်က မည်သည့်အ​ဖြေမျိုးကိုမှ ပြန်မ​ပေး​တော့ဘဲ မီးဖို​ချောင်ဆီသို့သာ တိုက်ရိုက်ဝင်လာခဲ့သည်။

သိပ်မကြာလိုက်ခင် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်နှင့် ပြန်​ရောက်လာပြီး ဝိန်းရိဖန်​ရှေ့သို့ ချ​ပေးလာ၏။ ထို့​နောက် ဆိုဖာ​ပေါ်သို့မှီချလိုက်ကာ သူ့တာဝန်ပြီးဆုံးသွားသည့်အလား ပျင်းတိပျင်းရွဲဖြင့်

"​သောက်ပြီးသွားရင် သွားအိပ်​တော့"

"...."

ဤအခိုက်အတန့်တွင်​တော့ ဝိန်းရိဖန်တစ်​ယောက် အိမ်ခန်း​ဖော်တစ်ဦးရှိ​သည့်အကျိုး​ကျေးဇူးများကို ​ပျော်​ပျော်ကြီးခံစား​နေမိ​တော့သည်။ သူမ၏စိတ်ထဲ စန်းရန်က သ​ဘော​ကောင်းလွန်းသည့်အ​ကြောင်း​တွေးမိလိုက်သည့်အပြင် အကယ်၍​နောင်တွင် သူ မသက်မသာဖြစ်လာသည့်အခါမျိုး၌ သူမဘက်က ​သေချာ​ပေါက်ပြန်​စောင့်​ရှောက်​ပေးမည်ဖြစ်​ကြောင်း တိတ်တိတ်​လေး​တွေးထားလိုက်သည်။

စန်းရန်က ဆိုဖာ​ပေါ်​ကျောမှီထိုင်ထားရင်း ဖုန်းကစား​နေ၏။

ဝိန်းရိဖန်က ဆန်ပြုတ်ကို ခပ်​ဖြေး​​ဖြေးသောက်ရင်း သူ့အား ​ကျေးဇူးတင်စကားဆိုမည့်အခိုက်တွင် စန်းရန်၏လက်ကိုင်ဖုန်းသံမြည်လာခဲ့သည်။

စန်းရန်က ချက်ချင်းလက်ခံ​​ဖြေဆိုလိုက်၏။

"​ပြော"

သူ့ပုံစံက အမြဲတမ်း သည်လိုမျိုးပင် ၊ အခြားသူနှင့်ဖုန်း​ပြောသည့်အချိန် နှုတ်ဆက်သည့်စကားတစ်ခွန်း​တောင်မဆိုဘဲ အလွန်အမင်းစိတ်မရှည်သည့်အလား ပထမဆုံးအဖွင့်စကားလုံးဖြင့်ပင် တစ်ဖက်လူအား လွင့်ထွက်သွား​အောင်​မောင်းထုတ်​နေ​လေသည်။

ဝိန်းရိဖန်လည်း သူမစကားလုံးများအား ပြန်မျိုချပစ်လိုက်​တော့၏။

ဖုန်းတစ်ဖက်မှလူသည် ဘာ​ပြော​နေမှန်းမသိ​သော်ငြား စန်းရန် ပြန်​မေးလိုက်သည်မှာ

"ဘယ်သူ့​မွေး​နေ့?"

"အို့..မင်း ငါ့ကိုတကူးတကဖုန်းဆက်ပြီး လာ​သတိ​ပေးနေစရာမလိုဘူး..မင်းဘာသာမင်း သွမ့်ကျားရွှီကိုတိုက်ရိုက်သွား​ပြော..သူ့ ဒီအသက်ဒီအရွယ်ကြီးနဲ့ ​မွေး​နေ့ရှိ​ကြောင်းကို တစ်​လောကလုံးလိုက်​ကြေညာ​​ပေးနေစရာလိုလို့လား"

"...."

"တအား​တွေ ​မွေး​နေ့လုပ်ချင်​နေရင်..ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တိုးတိုးတိတ်တိတ်​လေး လုပ်ရင်​တော်ပြီ​ပေါ့"

စက္ကန့်ပိုင်းမျှရပ်သွား​နောက် စန်းရန်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ရယ်လိုက်၍

"ဘယ်လို..ငါလည်း အို​နေပြီ ဟုတ်လား?..သူ့လို 80ခုနှစ်ဖွား နဲ့ ​လောင်ဇစ်လို 90ခုနှစ်ဖွားကို မင်း လာမယှဥ်ချင်စမ်းနဲ့"

"​တော်စမ်းပါ..မြန်မြန်လစ်ပြီး စာသာလုပ်​နေ..​နောက်လဆိုရင်ပဲ တက္ကသိုလ်ဝင်​တန်းစာ​မေးပွဲက​​ဖြေရ​တော့မှာကို ဒီအစုတ်ပလုတ်ကိစ္စ​တွေကို ဘာကိစ္စနဲ့လိုက်စိတ်ပူ​နေတာလဲ"

"ဖုန်းချပြီ"

ဖုန်းချပြီး​နောက်တွင် အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

ဝိန်းရိဖန်က ဦး​နှောက်ထဲ ​နှေး​နှေး​ကွေး​ကွေးစဥ်းစားရင်း တစ်စုံတစ်ရာအား သတိရလာခဲ့ပြီး​နောက်

"နင့်​မွေး​နေ့က 90ခုနှစ် 1လပိုင်းထဲမှာ မလား"

စန်းရန်က လှမ်းကြည့်လာ၍

"ဘာလဲ?"

"နှစ်သစ်ကူးပြီး ​နောက်တစ်​နေ့မလား(1လပိုင်း 2ရက်​နေ့)..89ခုနှစ်ဖွား​တွေနဲ့ နှစ်ရက်ပဲခြားတာကို"

စန်းရန်က ဖုန်းကစား​နေပြန်ကာ သူမ​ပြောသည့်စကား၏အဓိပ္ပါယ်ကိုမကြားချင်​ယောင်​ဆောင်ကာ သိပ်စိတ်မဝင်စားသည့်အသံမျိုးဖြင့်

"မင်း ကိုယ်နဲ့ပတ်သတ်တာ​တွေကို ​သေချာမှတ်မိ​သေးတယ်​ပေါ့"

ဝိန်းရိဖန် တုံ့ခနဲရပ်သွားရင်း ခပ်​တိုးတိုးသာပြန်​ဖြေလိုက်သည်။

"အဲ့​ရက်စွဲက မှတ်ရလွယ်လို့ပါ"

"အို့"

စန်းရန်က သိပ်ဂရုမစိုက်သည့်အမူအရာမျိုးဖြင့်သာဆိုလာခဲ့၏။

"မှတ်ရလွယ်လို့လား"

--------

ဆန်ပြုတ်​သောက်ပြီး​နောက်တွင် ဝိန်းရိဖန်က စန်းရန်ကို​ကျေးဇူးတင်လိုက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့၏။ ​ရေ​နွေး​နွေးဖြင့်​ရေချိုးလိုက်ခြင်း​ကြောင့် စိတ်အစဥ်က တ​ဖြေး​ဖြေးပြန်ကြည်လင်လာခဲ့ကာ ယ​နေ့ညတွင် ​သူမ​ပြောမိထားသည့် ​ပေါက်ကရစကားများနှင့် အပြုအမူများကို ပြန်မြင်​ယောင်လာကြည့်မိ​တော့သည်။

​နောက်ကျမှ ​နောင်တရသည်ဟုပဲဆိုဆို အရက်​သောက်မိသွားသည့်အတွက် ကိုယ့်ကိုကိုယ် စိတ်ညစ်မိသည်မှာလည်းမလွဲ။

ကျန်​နေ​သေးသည့်အရက်ရှိန်​ကလည်း ဝိန်းရိဖန်အား အိပ်ချင်စိတ်များ အမြင့်ဆုံးသို့​ရောက်​အောင် တွန်းပို့​နေ​ပါ​သေး၏။

​ရေချိုးခန်းထဲမှထွက်လာပြီး အိပ်ရာ​ပေါ်ပစ်လှဲအိပ်လိုက်ရာ မျက်ခွံများက လုံးဝမဖွင့်နိုင်​တော့သည့်အ​ခြေအ​နေဆီသို့ ​ရောက်သွားခဲ့ပြီး ယ​နေ့ညတွင်ဖြစ်ခဲ့သည့်ကိစ္စများကို​တွေးပူ​နေဖို့ပင် ခွန်အားမကျန်​တော့​ချေ။ ရီ​ဝေ​ဝေကြားကာလထဲတွင် စန်းရန်မှ သူမလက်ထဲသို့ထည့်​ပေးလာသည့် ပျားရည်တစ်ခွက်ကို သွားသတိရမိလိုက်သည်။

အလွန်တရာကိုမှ ​နွေး​ထွေး​နေ​သောခံစားချက်။

ထိုအပူချိန်က လက်​ချောင်းထိပ်​လေးမှတဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသလိုပင် ခံစားမိ​စေနိုင်ခဲ့​သော​နွေး​ထွေးမှု။

လုံးဝသတိလက်လွတ် အိပ်​မောမကျသွားခင် စက္ကန့်ပိုင်း​လေးတွင်။

ဝိန်းရိဖန်၏စိတ်ထဲ၌ အ​တွေးတစ်ခုက ထိန်းမရ​​အောင်​ပေါ်လာခဲ့​​တော့၏။

စန်းရန်က သည်​နေရာတွင် ကြာကြာပို​နေသွားရန် ​မျှော်လင့်လိုက်ခြင်း​ပေ။

ယ​နေ့ညတွင်ကြားခဲ့ရသည့် မုချန်ယွင်၏စကားများ​ကြောင့်လားမသိ ဝိန်းရိဖန်သည် သူမ ဘွဲ့ယူခဲ့သည့်​နေ့ရက်အား အိပ်မက်ထဲ၌ တိတိကျကျထည့်မက်လာခဲ့​တော့သည်။ သို့​သော် ပုံရိပ်များက အနည်းငယ်​ဝေဝါးသလိုရှိ​နေသည့်အတွက် မြင်​နေရသည့်သူမှာ အမှန်တကယ်ဟုလည်းခံစားမိရသလို သိပ်မ​သေချာသည့်မြင်ကွင်းများလိုလည်း ဖြစ်​နေခဲ့၏။

သူမ၏အိပ်မက်ဖြစ်​နေပါသည့်တိုင် ဤအရာများဟာ အမှန်တကယ်လား ထင်​ယောင်ထင်မှားသက်သက်လား ကာယကံရှင်သူမကိုယ်တိုင် မခွဲခြားနိုင်ပါ​တော့​ချေ။

မှတ်ဥာဏ်ပုံရိပ်များထဲတွင် ဘွဲ့ယူပွဲအခမ်းအနားက ​နေ့လည်ခင်းပြီးသွားပုံရသည့်အချိန်။

ဝိန်းရိဖန်က ဘွဲ့ဝတ်စုံကိုဝတ်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ဘွဲ့လက်မှတ်အားကိုင်ထားကာ ဘွဲ့ခန်းမထဲမှထွက်လာကြသည့်လူအုပ်ကြီးထဲမှ​နေ၍ အခန်း​ဖော်သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် လူစုံတက်စုံရှိလှပြီး အများဆုံးမှာ ဘွဲ့ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့်​ကျောင်းသား​ကျောင်းသူများက မိဘ​ဆွေမျိုးသူငယ်ချင်းများနှင့် ဓါတ်ပုံရိုက်​နေကြခြင်းသာဖြစ်သည်။ သွားသွားလာလာလုပ်​နေကြသည့်သူများမှာလည်း ​နေရာတိုင်းတွင်ရှိပြီး ရင်းနှီးသည့်သူနှင့်ပင် တစ်ခါတစ်ခါမျက်မှန်းတန်းမိနိုင်ပါ​သေးသည်။

ဝိန်းရိဖန်သည်လည်း အမှတ်တရဓါတ်ပုံရိုက်ဖို့ရာအတွက် မကြာမကြာဆွဲ​ခေါ်ခံ​နေရ၏။

​နောက်ဆုံးနှစ်​ကျောင်းသားများဖြစ်ကြသည့်အတွက် ကိုယ်စီအလုပ်သင်ဆင်းကြပြီး ဤမိန်းက​လေးအုပ်စု​လေးမှာ အချိန်တစ်ခုစာအတွင်း တစ်​ယောက်နှင့်တစ်​ယောက် မ​တွေ့ဖြစ်ခဲ့ကြ​ပေ။ထို့​ကြောင့် ပြန်ဆုံကြသည့်အချိန်​လေးအတွင်းတွင် ​ပြောစရာစကားများ တစ်ပုံတစ်ပင်ရှိ​နေကြပြီး များ​သောအားဖြင့် အလုပ်သင်ဆင်းရသည့်အ​တွေ့အကြုံများသာ ဖြစ်သည်။

စကားဝိုင်းတစ်ဖြတ်ပြီးသွားသည့်အချိန်တွင် အခန်း​ဖော်သူငယ်ချင်းတစ်​ယောက်က စကားဆိုလာခဲ့၏။

"ဒါနဲ့​လေ..ခုဏတုန်းက ငါ ဘွဲ့ယူပြီး ဆင်းလာတဲ့အချိန် ​​နောက်ဆုံးတန်းမှာထိုင်​နေတဲ့ အရမ်းအရမ်းအရမ်းကို​ချောတဲ့​ကောင်​လေးတစ်​ယောက်​တွေ့လိုက်တယ်..ဘယ်​မေဂျာက ​ကောင်​လေးလဲမသိဘူး"

အခြားအခန်း​ဖော်တစ်ဦး ;

"ငါလခွမ်း!..ဘာလို့ ငါ့ကိုလှမ်းမ​ခေါ်တာလဲ"

"ဘာလို့ ငါ့ကို လာအပြစ်တင်​နေတာလဲ..အဲ့တုန်းက နင်တို့ ဘွဲ့ယူဖို့ရပ်​စောင့်​​နေရတဲ့အချိန်​လေ..နင်တို့ ဆင်းလာတဲ့အချိန်ကျ​တော့ ​ငါပြောပြမယ်ဆိုပြီး လှမ်းကြည့်တဲ့အချိန် အဲ့​ကောင်​လေးကို အဲ့​နေရာမှာရှာမ​တွေ့​တော့လို့..ငါ့မျက်လုံး​တွေတဖျက်ဖျက်လက်သွားတဲ့ခံစားချက်ကြီး​တောင် အခုထိရှိ​သေးတယ်"

"အင်းပါ..ငါ နင့်ကို မျက်လုံးလက်သွားတဲ့ဟာမကြီးလို့ သတ်မှတ်လိုက်ပြီ"

ဝိန်းရိဖန်က သူတို့​ပြော​နေကြသည့်စကားများကိုနား​ထောင်ရင်း သ​ဘောတကျလိုက်​နေခဲ့၏။

သိပ်မကြာလိုက်ခင် သူတို့​လေးဦးအား အခြားအတန်း​ဖော်များက ဓါတ်ပုံရိုက်ရန် လှမ်း​ခေါ်လာခဲ့၏။

ဝိန်းရိဖန်က သူမ၏သူငယ်ချင်းအုပ်စု၏ဦး​ဆောင်မှုဖြင့် အလယ်တည့်တည့်တွင်​နေရာ​ပေးခံလိုက်ရပြီး ကင်မရာကိုကြည့်ကာ ခပ်​ရေး​ရေး​လေးပြုံး​နေလိုက်၏။ ဓါတ်ပုံဆရာက ကင်မရာကိုကိုင်ထားပြီး နံပါတ်စဥ်အား ခပ်ကျယ်ကျယ်​ရေတွက်လာ​ပေး၏။

"သုံး..နှစ်.."

​နောက်ဆုံးတစ်လုံးအား မ​​​ရေတွက်လိုက်ခင်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ​ရော​ထွေး​နေသည့်လူအုပ်ကြီးထဲမှ တစ်စုံတစ်​ယောက်က သူမ၏နာမည်​ခေါ်သံအား ဝိန်းရိဖန် ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရ၏။ အသံမှာ ငြင်သာလွန်းသည်လည်းမဟုတ် ပြင်းထန်လွန်းသည်လည်းမဟုတ်ဘဲ အလွန်ကိုမှရင်းနှီး​နေသည့်အသံ။ သူမ၏အသက်ရှူသံများရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ​ခေါင်းကိုအလိုလိုလှည့်လိုက်ကာ ​ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်မိလိုက်သည်။

ဓါတ်ပုံဆရာက အသံတစ်ချက်ပြု၍

"စီနီယာအစ်မ..ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး လှုပ်လိုက်ရတာလဲ"

​ဘေးနားမှ အခန်း​ဖော်သူငယ်ချင်းကလည်း ​မေးလာ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဝိန်းရိဖန်က ​ဘေးပတ်ပတ်လည်လိုက်ကြည့်​နေဆဲဖြစ်ကာ အနည်းငယ်ထူးဆန်းသလိုခံစားမိလိုက်ရ၍

"တစ်​ယောက်​ယောက်က ငါ့ကိုလှမ်း​ခေါ်​နေသလားလို့"

"အာ?"

ဤစကားကြားသည့်အခါ အခန်း​ဖော်သူငယ်ချင်းကပါ ​​ဘေးသို့လိုက်ကြည့်​လိုက်၏။

"နင် နားကြားမှားတာများလား..နင့်ကို​ခေါ်တဲ့အသံ​တော့ ငါမကြားမိဘူး..တစ်​ယောက်​ယောက်ရဲ့နာမည်က နင်နဲ့ဆင်​နေတာ​နေမှာပါ..ဒီမှာ လူ​တွေအများကြီးရှိ​..."

အခန်း​ဖော်သူငယ်ချင်း၏​နောက်ဆက်တွဲစကားများကို ဝိန်းရိဖန် ​သေချာမကြားရ​တော့​ပေ။

သူမ၏အကြည့်များက ​နေရာတစ်ခုတည်း၌ ပုံ​သေကပ်ညှိသွားခဲ့​လျက်။

​ယောက်ျား​လေး၏​နောက်​ကျောပြင်မှာ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့်အရပ်မြင့်မြင့် ၊ သူ့ပုံစံမှာ ဘွဲ့ယူပွဲအခမ်းအနားသို့ အထူးတလည်လာသည့်ပုံစံမျိုးဖြစ်ပြီး သာမန်အဖြူ​ရောင်ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ​အနောက်တိုင်းစတိုင်လ်​ဘောင်းဘီကို ဝတ်ထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူက ​ခေါင်းငုံ့ပြီးလက်ကိုင်ဖုန်းကိုကြည့်​နေပုံရကာ ဤ​စည်ကားပြီးဆူညံ​နေသည့်နေရာမှ ​ဖြေး​ဖြေးချင်းထွက်ခွာသွား​နေခဲ့ပြီး...

လူအုပ်ကြီး၏​ဝေးရာဆီသို့ ဦးတည်​နေခြင်း​ပေ။

ဤစက္ကန့်ပိုင်းတွင်...

ဝိန်းရိဖန် ပြန်မြင်​ယောင်လာမိသည်မှာ လွန်ခဲ့​သော​လေးနှစ်က ​​ကိုပင်။

မိုး​ရေစက်များ ​အေးစက်​နေသည့်တိုင် ​လေထုမှာ ပူအိုက်​နေသည့်အချိန်။

တိတ်ဆိတ်​နေခဲ့သည့်​ကောင်ငယ်​လေးက သူမအား အိမ်​အောက်ထပ်ထိလိုက်ပို့​ပေးခဲ့ပြီး မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင်ရှိ​သော မာနများဟာ ကျိုးပဲ့ပြီး​နေခဲ့ပြီ။ မြင်မြင်ချင်းကတည်းက ခံစားမိခဲ့ရ​သော ​ကောင်ငယ်​လေး၏ တလူလူလွင့်​နေသည့်ဂုဏ်ရှိန်ဂုဏ်ဝါများဟာလည်း အရိုးများထဲမှကိုဆွဲနှိုက်ထုတ်ပြီး ချိုး​ချေပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ၊ ထိုနှိမ့်ချလိုက်ခြင်းများကို​တော့ ထပ်၍ ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိ​တော့​​ချေ။

ထိုအဆုံးမရှိသည့်သဖွယ် ​နှေး​ကွေးရှည်လျား​နေပါ​​သောလမ်းကြားငယ်​လေးထဲတွင်...

​ကောင်ငယ်​လေးသည် အတိတ်ဆိတ်ဆုံးကျော​ပေးထားခဲ့ပြီး သူမ၏ကမ္ဘာထဲမှ တစ်လှမ်းချင်း တစ်လှမ်းချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့​ပေ​​တော့သည်။

​ဝေဝါးမိန်း​မောမှုများကြား။

ဤမြင်ကွင်းပုံရိပ်နှစ်ခုဟာ တစ်ထပ်တည်းကျ​တော့မည့်ဆဲဆဲ။

ဝိန်းရိဖန် စိတ်လွတ်ထွက်သွားခဲ့ကာ အ​ရှေ့သို့ အလိုလို​ခြေလှမ်းလှမ်းမိသည့်အချိန် အခန်း​ဖော်သူငယ်ချင်းက ချက်ချင်းပြန်ဆွဲ​ခေါ်လိုက်၍

"​ရှောင်ဖန်..ဘယ်သွားမလို့လဲ"

ဓါတ်ပုံဆရာကလည်း စကားထပ်ဆိုလာခဲ့သည်။

"စီနီယာအစ်မ..​နောက်တစ်ပုံ ထပ်ရိုက်မယ်!"

ဝိန်းရိဖန် ဗလာသက်သက် ပြန်လှည့်ကြည့်လာမိ၏။

သည်အချိန်တွင် သူက နန်းဝူမှာပဲ ရှိ​နေမှာ..ကီလိုမီတာ​ပေါင်း​ထောင်ချီ​ဝေးသည့် ယီဟဲမှာ ​ပေါ်လာနိုင်စရာအ​ကြောင်း မရှိ။

သူ ဤ​နေရာသို့​ရောက်လာစရာ အ​ကြောင်းပြချက်လည်း မရှိ။

ဝိန်းရိဖန်က စိတ်လွတ်လွတ်ဖြင့်ဓါတ်ပုံအရိုက်ခံလိုက်ပြီး​နောက် ထို​နေရာအား တဖန်ပြန်ကြည့်မိလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့​သောမိနစ်ပိုင်း​လေးက ​တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ စိတ်ထင်​ယောင်ထင်မှားဖြစ်​နေသည့်အလား...

ထိုရင်းနှီး​နေခဲ့​သောပုံရိပ်​လေးက လူအုပ်ကြီးထဲမှ​ ထွက်ခွာပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ထပ်၍​ပေါ်မလာ​တော့​ပေ။

-------

ဝိန်းရိဖန် အိပ်မက်မှနိုးလာသည့်အချိန်တွင်။

သူမ၏နှုတ်ခမ်းများ ​​ခြောက်ကပ်​နေပြီး အိပ်ရာထက် ထထိုင်ကာ အိပ်ရာ​ဘေးမှမီးအိမ်အား ဖွင့်လိုက်၏။ မီး​ရောင်​ကြောင့် မျက်လုံးများစူးခနဲဖြစ်သွားပြီး ဝိန်းရိဖန် မျက်​မှောင်ကျုံ့လိုက်ကာ အနည်းငယ်​နောက်ကျိကျိဖြစ်​နေ​သေးသည်။

အိပ်မက်ထဲမှမြင်ကွင်းများသည် လုံးဝကိုကြည်လင်​နေသည့်အ​နေအထား။

သို့​သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝိန်းရိဖန်အ​နေဖြင့် သူမသည် ဘွဲ့ယူပွဲအခမ်းအနား​နေ့က ထို​​နောက်​ကျောပြင်အား အမှန်တကယ်ကိုမြင်ခဲ့ရခြင်းလား သို့မဟုတ် သူမ၏မှတ်ဥာဏ်များ​ကြောင့် ဖြစ်တည်လာသည့်အိပ်မက်တစ်ခုလား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မသဲကွဲနိုင်ခဲ့၏။

ဝိန်းရိဖန် အ​တော်ကြာ​အောင်မှင်​သေ​နေပြီး​နောက်မှ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်ချလိုက်သည်။

အိပ်မက်​​ထဲမှပုံရိပ်​ယောင်များ လွှမ်းမိုးခံရခြင်း​ကြောင့်လား သို့တည်းမဟုတ် တစ်ညလုံး ပုံကြီးချဲ့လာသည့်ခံစားချက်​ကြောင့်လား မသိ ၊ လက်ရှိအချိန်တွင်​တော့ သူမ၏စိတ်အ​ခြေအ​နေမှာ အ​တော်​လေးကိုမသာယာ​ပေ။

အိပ်ချင်စိတ်များပါ ​ပျောက်လာခဲ့သဖြင့် အိပ်ရာထက်မှထကာ ​ရေ​နွေးတစ်ခွက်​​လောက်သောက်ရန် စဥ်းစားမိလိုက်သည်။

စန်းရန်ကို အ​နှောက်အယှက်​ပေးမိမည်စိုးရိမ်၍ ဝိန်းရိဖန်က အိမ်​နေရင်းဖိနပ်ပါးကိုမစီး​တော့ဘဲ အခန်းတံခါးကိုဖွင့်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲ​လျှောက်လာခဲ့သည်။ ​ကော်ဖီစားပွဲနား​ရောက်ရုံမျှရှိ​သေး ၊ အ​နောက်ဘက်ဆီမှ တံခါးဖွင့်သံကိုကြားလိုက်ရ​တော့၏။

ဝိန်းရိဖန်၏​ခြေလှမ်းများရပ်သွားကာ ​နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်မိလိုက်သည်။

အိပ်ခန်းထဲမှထွက်လာသည့်စန်းရန်က သာမန်အင်္ကျီလက်တို ​ဘောင်းဘီအတိုမျိုးကို ဝတ်ထားပြီး အနည်းငယ်အိပ်ချင်​နေသည့်ပုံစံအရ တစ်​ရေးနိုး သန့်စင်ခန်းသွားမည့်ပုံစံပင်။ သူမ၏တည်ရှိမှုကို သတိထားမိလိုက်သည့်သူက ​ခေါင်း​စောင်းကြည့်လာပြီး သာမန်ကာလျှံကာအသံမျိုးဖြင့်

"အိပ်​​နေရင်းလမ်းထ​လျှောက်ပြန်ပြီလား?.."

"...."

"မင်းရဲ့ ဒီအိပ်​နေရင်းလမ်းထ​လျှောက်တာရဲ့ အဓိကပြဿနာက ဘာများလဲ"

အခု​လေးမှ နိုးလာခြင်း​ကြောင့် စန်းရန်၏အသံတို့က တိုးဖျပြီးခပ်သြသြဖြစ်​နေကာ

"အရက်မူးရင်လည်း လမ်းထ​လျှောက်တာပဲလား"

ဝိန်းရိဖန် အသံမထွက်​ချေ။

သူ့လက်ရှိပုံစံကို မြင်​နေရသည့်အခါ အိပ်မက်ထဲမှပုံရိပ်များကလည်း တရိပ်ရိပ်ဖြင့်​ပြေးတက်လာခဲ့သည်။

ဝိန်းရိဖန်၏ဦး​နှောက်ထဲတွင် လူအုပ်ကြီး၏​ဝေးရာကို ​လျှောက်ထွက်သွားသည့်​နောက်​ကျောပြင်ပုံရိပ်က လုံးလုံးလျားလျားပြည့်နှက်လာခဲ့​တော့၏။

အလွန်ကိုမှ တိတ်ဆိတ်​နေသည့်​နေရာ ၊ ​မှေးမှိန်​ဖျော့​တော့​နေသည့်မြင်ကွင်းတို့က အရာအားလုံးကိုညှို့ယူ​နေသည့်အလား..

သူမ၏အတွင်းစိတ်ထဲ၌ တွန်းအားကြီးတစ်ခု လှိုင်းတံပိုးသဖွယ် ထကြွလာခဲ့​တော့သည်။

ရုတ်တရက် စန်းရန် အရင်က​ပြောဖူးသည့်စကားတစ်ခွန်းအား ပြန်သတိရသွားလျက်။

--'မင်း ရုတ်တရက်​ပြေးလာပြီး ကိုယ့်ကို ဖက်သွားတယ်'

ဘယ်လိုပင်ဖြစ်​စေ စန်းရန်မှ မသိဘဲ...

သူမ အိပ်​နေရင်းလမ်းထ​လျှောက်​နေသည်ဟုသာ ထင်​နေလိမ့်မည်။

သူမ နိုး​နေမှန်း သူ မသိနိုင်။

ဝိန်းရိဖန်က စန်းရန်ရှိသည့်​နေရာသို့ ​ဖြေး​ဖြေးချင်း​လျှောက်သွားလိုက်၏။

စန်းရန်က ပျင်းတိပျင်းရွဲဖြင့်သန်း​နေပြီး သူမအတွက် လမ်းဖယ်​ပေး၍

"ဒီတစ်​ခေါက်​ရော ကိုယ့်ကို အခွင့်အ​ရေးမယူ​တော့ဘူးလား"

ဒီတစ်​ခေါက်တည်း..

သူမ အခွင့်အ​ရေးယူတာ ဒီတစ်​ခေါက်တည်း..

အချိန်နာရီများက တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာ​မေးပွဲကြီးပြီး​နောက် ​ရောက်လာသည့်​နွေရာသီသို့ ပြန်​ရောက်သွားခဲ့ပြီး...

ဆယ်​ကျော်သက်အရွယ် သူမက ​ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည့် ဆယ်​ကျော်သက်​ကောင်​လေး၏​ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ရင်း အ​ရှေ့သို့​ပြေးထွက်ပြီး ​ပွေ့ဖက်ချင်သည့်စိတ်များကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရသည်။ သူမ၏အကြည့်များကို အတင်းကာ​​ရောလွှဲပစ်ခဲ့ပြီး ​ဖြေး​ဖြေးချင်း​နောက်ဆုတ်ကာ သူ့ကမ္ဘာထဲမှ နှုတ်ထွက်မည့်လမ်းကိုလည်း ​ရွေးချယ်ခဲ့ဖူးသည်။

ဤအချိန် ဤအခိုက်အတန့်တွင်​တော့..

ဤစက္ကန့်ပိုင်းသာကြာမည့် အချိန်တစ်ခုစာ​လေးတွင်​တော့..

အချိန်နာရီများ ​နောက်ပြန်လှည့်သွားခဲ့အတိုင်း...

ထိုအချိန်တုန်းက သူမ လုပ်ချင်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်း​သောလုပ်ရပ်အား လုပ်ချင်လာမိသည်။

ဝိန်းရိဖန်၏နှလုံးသားတစ်ခုလုံးက စိတ်ဆန္ဒများနှင့် ကျန်​နေ​သေး​သောအရက်ရှိန်တို့ ​ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ကာ တားမြစ်နိုင်မည့်အ​ကြောင်းပြချက်များက ဘာဆိုဘာမှမကျန်​တော့​ချေ။ သူမက သူ့​ဘေးနားတွင်ရပ်​နေပြီး လက်ရှိအချိန်တွင် နှလုံးသားတစ်ခုက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှခုန်ထွက်လာ​တော့အတိုင်း အတိုင်းအဆမရှိခုန်​နေ​တော့သည်။

သူမနှင့်စန်းရန်ကြားရှိ အကွာအ​ဝေးမှာ ​ခြေတစ်လှမ်းစာ​လေးသာ ကျန်​တော့သည်။