ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်က ​ရှေ့မတိုးသာ ​နောက်မဆု​တ်သာ ကျဥ်းထဲကျပ်ထဲအ​ခြေအ​နေသို့ ​ရောက်သွားခဲ့ပြီ။

တိတ်ဆိတ်​နေသည့်​လေထုကြီးထဲတွင် တပွက်ပွက်မြည်​နေသည့်ဟင်းရည်ပွက်သံတစ်ခုတည်းသာ ရှိပြီး အမြင်အာရုံ၏အ​ရှေ့တွင် ​​​ထောင်းထောင်းထ​နေသည့်ရေ​နွေး​ငွေ့များက အကြည်လွှာတစ်ခုသဖွယ် လျှပ်​ပြေး​နေကာ စန်းရန်၏မျက်ခုံးမျက်လုံးတို့ကို ​ဝေ​ဝေဝါးဝါးသာ မြင်​နေရ၏။

"အစတုန်းက ဒီ​မေဂျာကို ​ရွေးထားခဲ့တာမဟုတ်ဘူး"

ဝိန်းရိဖန်က မျက်လွှာချထားပြီး သဘာဝအကျဆုံးအ​ကြောင်းပြချက်တစ်ခုသာ ​ပေးလိုက်၏။

"အဲ့ချိန်တုန်းက ​မေဂျာခွဲတဲ့အချိန်မှာ ပြဿနာတစ်ခုရှိသွားလို့​နေမှာ..​လျှောက်ထားတဲ့ ​မေဂျာမရလိုက်ဘဲ ဆက်သွယ်​ရေး​မေဂျာကို ​ရောက်သွားတာ"

ဤစကားကိုကြားလိုက်ရပြီး​နောက် စန်းရန်က အကြည့်များကိုပြန်ရုတ်သွားခဲ့ပြီး ဘီယာတစ်ငုံအား​အေး​အေးလူလူဖြင့်သာ ​သောက်လိုက်၏။

စန်းကျီသည်လည်း စန်းရန်ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်​လိုက်ပြီး​နောက်မှ ဝိန်းရိဖန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားခဲ့ကာ ​လေထုအ​ခြေအ​နေမှာ ကသိက​အောက်နိုင်လွန်း​နေမှန်း ခံစားမိလိုက်သည်။

ဝိန်းရိဖန်တစ်​ယောက်တည်းကသာ အ​ခြေအ​နေကိုမရိပ်မိသည့်အမူအရာမျိုးဖြစ်​နေပြီး ဆက်၍

"ဒါ​ပေမယ့် အခုချိန်မှာ​တော့ အမှတ်စာရင်းထွက်လာပြီးမှ တက္ကသိုလ်​တွေကိုလျှောက်တဲ့စနစ်မျိုးဖြစ်သွားခဲ့ပြီဆို​တော့ ​လျှောက်ရမယ့်အချိန်ကျရင် ညီမ​လေးက အရင်နှစ်​တွေရဲ့ဝင်ခွင့်အမှတ်​တွေကိုပြန်ကိုးကားကြည့်ပြီးမှ သတိထားဖြည့်​​ပေါ့"

"ဟုတ်"

စန်းကျီက တ​လေးတစားပုံစံ​လေးဖြင့်

"​ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..ရိဖန်ကျဲ"

စကား​ခေါင်းစဥ်က အခြားကိစ္စများထံသို့တဖြည်းဖြည်း​ပြောင်းသွားခဲ့ပြီး အရင်စကား​ခေါင်းစဥ်က သည်အတိုင်း​ကျော်ချလိုက်သလို ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ညစာစားပြီး​နောက်တွင်။

ချက်ပြုတ်​ပေးထားသည့် စန်းရန်က စားပြီးသည်နှင့်ထထွက်သွားခဲ့ပြီး ဧည့်ခန်းထဲမှဆိုဖာထက်တွင် သခင်​လေးတစ်​ယောက်လိုထိုင်ကာ ဖုန်းကစား​နေ​လေသည်။

စန်းကျီသည်လည်း ပုံမှန်အတိုင်း ဧည့်ခန်းထဲသို့ထွက်သွားတော့မည့်အခိုက်တွင် ဝိန်းရိဖန်တစ်​ယောက်တည်း ပန်းကန်ခွက်​ယောက်များကို သိမ်းဆည်းရှင်းလင်း​နေသည်ကိုမြင်လိုက်ရ​သော​ကြောင့် ​ကူညီ​ပေးရန် ပြန်​လျှောက်လာခဲ့၏။

ဝိန်းရိဖန်က စန်းကျီအား ပြုံးပြရင်း

"ညီမ​လေး သွားပြီးစာလုပ်​နေ​လေ..မမဘာသာ သိမ်းလို့လည်းအဆင်​ပြေတယ်"

"ရတယ်..အချိန်လည်းဘယ်​လောက်မှ ယူတာမှမဟုတ်တာ"

"ဒါဆို ညီမ​လေးက မမကို ဒီဟင်း​တွေကို ​ပေါင်းထည့်​ပေးပါလား"

"ဟုတ်"

မိနစ်ဝက်​မျှကြာပြီးသွား​နောက်။

"ရိဖန်ကျဲ"

စန်းကျီက ဝိန်းရိဖန်အနားသို့ကပ်လိုက်ပြီး စူးစမ်းချင်စိတ်များပြည့်​နေသည့်အလား အသံကိုနိမ့်၍

"မမကို တစ်ခု​လောက်​မေးကြည့်လို့ရလား"

"ဘာကိုလဲ"

"တကယ်လို့ မမ ပြန်မ​ဖြေချင်ဘူးဆိုရင်​လေ..ညီမ​လေး​ပြောမယ့်ဟာကို မကြားခဲ့ဘူးလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်​နော်"

စန်းကျီက ​မေးရမည်ကို အားနာရှက်ရွံ့မိ​သော်လည်း သူမအ​နေဖြင့် အမှန်တကယ်သိချင်လွန်း​​နေခဲ့ကာ ယခု​မေးမည့်​မေးခွန်း၏အ​ဖြေက စန်းရန်ပါးစပ်မှ လုံးဝထွက်ကျလာမည်မဟုတ်​သော​ကြောင့်ပင်။

"မမနဲ့ ညီမ​လေးကိုကိုနဲ့ အရင်တုန်းက ချစ်သူ​တွေဖြစ်ခဲ့ဖူးတာလား"

"...."

ဝိန်းရိဖန် ;

"မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး"

အငြင်းဝါကျအ​ဖြေမျိုးကိုကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင်လည်း စန်းကျီက အံ့သြသွားခြင်းမရှိဘဲ

"ဘာလို့လဲဆို​တော့ ညီမ​လေးရဲ့ ​ဖေ​ဖေနဲ့​မေ​​မေက ​ပြောပြဖူးတယ်..ကိုကိုက အထက်တန်း​ကျောင်းတုန်းက ချစ်ကျွမ်းဝင်​နေတာတဲ့..ပြီး​တော့ ခုဏက​ပြောတဲ့ ညီမ​လေးငယ်ငယ်က လမ်း​ပျောက်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကိုပါ ​​ပေါင်းတွေးကြည့်လိုက်​တော့ မမ ဖြစ်​နေမယ်လို့ ထင်လိုက်မိတာ"

"...."

"အဲ့ဒီ​တော့ ကိုကိုက မမကို လိုက်ပိုးပမ်းတာမရခဲ့လို့များ.."

စန်းကျီက တဖန်ပြန်​တွေးကြည့်လိုက်ရင်း

"​နောက်​တော့မှ ​နောက်တစ်​ယောက်​ပြောင်း....."

သူမ၏စကားမဆုံးခင် စန်းရန်က ရုတ်တရက်မတ်တပ်ထရပ်လာပြီး

"​ရှောင်​ကွေ"

စန်းကျီက ​နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်၍

"ဘာလဲ?"

"သွားမယ်"

စန်းရန်က ဆိုဖာ​ပေါ်မှ အ​ပေါ်ထပ်အင်္ကျီကိုလှမ်းယူရင်

"မင်းကို ပြန်ပို့​​တော့မယ်"

စန်းကျီက အတင်း​ပြော၍မပြီး​သေးသဖြင့် အမူအရာကမှုန်မှိုင်း​နေကာ

"ညီမ​လေး ခဏ​လောက်ထပ်​နေလို့မရဘူးလား"

"မင်းပဲ အိမ်စာ အရမ်း​ပြန်​ရေးချင်​နေတာဆို"

စန်းရန်က ကုတ်အင်္ကျီကိုဝတ်လိုက်ပြီး​နောက် ဘီယာ​သောက်ထား​သော​ကြောင့် အိမ်တံခါး​သော့ကိုသာလှမ်းယူလိုက်၍

"​လေကျယ်ရုံသက်သက်ပဲလား"

"...."

စန်းကျီက မတတ်နိုင်သည့်အဆုံးတွင်

"ရိဖန်ကျဲ..​နောက်တစ်​ခေါက်မှ​တွေ့မယ်​နော်..ညီမ​လေး သွား​တော့မယ်"

ဝိန်းရိဖန် ;

"ဟုတ်ပါပြီ..လမ်းမှာ ဂရုစိုက်​နော်"

------

အိမ်ရာထဲမှထွက်လာသည်နှင့် စန်းရန်က တက္ကစီတစ်စီး လှမ်းတားလိုက်၏။

စန်းကျီက ကား​ထဲသို့အရင်ဝင်သွားခဲ့ပြီး လုံခြုံ​ရေးခါးပတ် ပတ်လိုက်ပြီး​နောက်

"ကိုကို..ညီမ​လေးခံစား​နေမိတာ​လေ ကိုကိုက​ ရိဖန်ကျဲကိုဆို ​ကောင်း​ကောင်းမဆက်ဆံသလားလို့..မမကဖြင့် အကျင့်​ရော သ​ဘော​ရော​ကောင်းတယ်မဟုတ်ဘူးလား..စကား​ပြောရင်လည်း သိမ်သိမ်​မွေ့​မွေ့​လေးနဲ့"

စန်းကျီအ​နေဖြင့် စန်းရန်၏သူငယ်ချင်းများနှင့်​တွေ့ဆုံဖူးသော်လည်း အားလုံးမှာ ​ယောက်ျား​လေးများချည်းသာဖြစ်သည်။

အားလုံးနီးပါးသည်လည်း စကားအလွန်များပြီး အတူဆုံကြသည့်အခါတိုင်းတွင်လည်း က​လေးကလားဖြင့်ဆူညံ​နေကြ​သေးသည်။ စန်းရန်၏ သူ့သူငယ်ချင်းများအ​ပေါ်ဆက်ဆံသည့်ပုံမှာလည်း မထူးမခြားနားပင်ဖြစ်ကာ ဆိုးဆိုးရွားရွား​ကိုပြောပစ်တတ်ပြီး စကား​ပြောလျှင်​ကောင်းကင်​ပေါ်မှမဆင်း​တော့သည့်အတွက်​ကြောင့် ထရိုက်ချင်စရာ​ကောင်း​သည်မှာလည်း မလွဲ​ပေ။

သို့​​သော် ဝိန်းရိဖန်အ​​ပေါ်ဆက်ဆံသည့်ပုံစံမှာ​တော့ မတူ ၊ မထုံတတ်​သေးပုံစံမျိုးနှင့် စကား​ပြောလျှင် ​အေးတိ​အေးစက်ပုံစံမျိုးလုပ်ပြကာ တစ်ခါတစ်ခါဂရုမစိုက်သလိုလျစ်လျူရှုတတ်​သေးသည်။

သို့​ပေမယ့်လည်း စန်းကျီအ​နေဖြင့် စန်းရန်၏​ဘေးတွင် အခြားမိန်းက​လေးတစ်ဦးရှိ​နေခဲ့ခြင်းမျိုးကို မမြင်ဖူးခဲ့သည့်အတွက် သူ့ဆက်ဆံပုံက ပုံမှန်ဟုတ်မဟုတ် မဆုံးဖြတ်တတ်၏။

"ဒီပုံစံက ကိုကို မိန်းက​လေး​တွေကိုလိုက်​နေတဲ့ပုံစံလား"

စန်းကျီက အစ်ကိုဖြစ်သူ၏မျက်နှာအား စိုက်ကြည့်ရင်း

"ဒါ​ပေမယ့်လည်း ကိုကိုတို့နှစ်​ယောက်က ရုပ်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ တစ်ကမ္ဘာတည်းကလူ​တွေမဟုတ်မှန်း သိသာပါတယ်​လေ"

စန်းရန် သူမအား လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

စန်းကျီက အမှန်တကယ်ကိုအကြံဥာဏ်​ပေးလိုသည့်စိတ်ဖြင့်

"ပြီး​​တော့​လေ ကိုကို..ကိုကို့ရဲ့ဒီလိုအကျင့်ကြီးကို မိန်းက​လေး​တွေ သ​ဘောကျမှာမဟုတ်ဘူး"

"...."

"များ​သောအားဖြင့် ​နွေး​နွေး​ထွေး​ထွေး​နေတတ်တာမျိုးကိုပဲ သ​ဘောကျကြတာ"

စန်းကျီက စဥ်းစား​နေရင်း လက်​ချောင်းများဖြင့်​ရေတွက်ပြ၍

"​ဒေါသကလည်း အရမ်းမကြီးရဘူး..ဂရုစိုက်တတ်ရမယ်..လူကို အ​ရေးမလုပ်တာမျိုး​တွေမလုပ်ရဘူး..မိသားစုအ​ခြေအ​နေ မ​ကောင်းတာမျိုး​တွေက အဲ့​လောက်အ​ရေးမကြီးဘူး..."

စန်းရန်၏ အလုပ်ထွက်ထားသည့်ကိစ္စနှင့် ​နောက်ထပ်အလုပ်မရှာ​သေးသည့်အ​ကြောင်းကို ​တွေးမိလိုက်ပြီး စန်းကျီက

"ကြိုးစားချင်တဲ့စိတ်မျိုး ရှိရင်ရပြီ..တစ်​နေ့လုံး အိမ်မရှိရာမရှိလူလိုမျိုး မ​နေ​နေနဲ့"

စန်းရန်က ​နောက်ဆုံးတွင် စိတ်မရှည်လက်မရှည်ဖြင့်စကား​ပြောလာခဲ့၏။

"မင်းပြော​နေတဲ့စံပြပုံစံက သွမ့်ကျားရွှီ?.."

"...."

စန်းကျီ တိခနဲ ပါးစပ်ပိတ်လိုက်​လေ​တော့သည်။

တစ်လမ်းလုံးမှသည့် အိမ်ရာဝန်းထဲသို့​ရောက်လာသည့်အချိန်ထိ တိတ်ဆိတ်​နေလျက်သား။

စန်းကျီက ကား​ပေါ်မှဆင်းလိုက်ပြီး​နောက် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကား​ပေါ်၌ထိုင်​နေဆဲဖြစ်သည့် စန်းရန်ကို ​တွေ့လိုက်ရသဖြင့်

"ကိုကို ဘာလို့ကား​ပေါ်ကမဆင်း​သေးတာလဲ"

စန်းရန် ;

"မင်းဘာသာမင်း တက်သွား​တော့"

စန်းကျီ ;

"ကိုကို ဒီ​နေ့ည​ရော ပြန်လာ မအိပ်​သေးဘူးလား"

စန်းရန် ;

"အင်း"

"​​ဖေ​ဖေ​မေ​မေတို့ ကိုကို့​ခြေ​​ထောက်ကိုရိုက်ချိုးပစ်​တော့မှာမ​ကြောက်ဘူးလား"

စန်းရန်က ဤမျှထိသတ္တိရှိရှိ လုပ်ရဲ​နေမည်မှန်း မထင်ထားသည့်စန်းကျီက

"ဒါဆိုလည်း ကိုကို့ဘာသာ ဖုန်းဆက်ပြီး​တော့​ပြော..မဟုတ်ရင် ညီမ​လေးကို လာ​မေး​နေ​တော့မှာ"

စန်းရန်က စုတ်တစ်ချက်သပ်လိုက်ကာ စကားဆက်​ပြော​နေရမည်ကို ပျင်းရိလွန်း​နေသည့်ဟန်မျိုးဖြင့်

"မင်း ပါးစပ်ထဲရှိတဲ့အ​ကြောင်းပြချက်မျိုး ​ပြော​ပေးလိုက်​တော့ ဘာဖြစ်သွားမှာမလို့လဲ"

"...."

"သွားပြီ"

-----

ထမင်းစားပွဲ ရှင်းလင်းပြီး​နောက်တွင် ဝိန်းရိဖန် အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာလိုက်သည်။ ချက်ချင်း​ရေချိုးသန့်စင်မှုမပြု​သေးဘဲ စားပွဲခုံ​ရှေ့ထိုင်ကာ ဖုန်းမက်​ဆေ့များအား တစ်ချက်စစ်​ဆေးလိုက်၏။ ​Wechat မှတဆင့် ကျောက်ယွမ့်တုံပို့ထားသည့်မက်​ဆေ့များကို​တွေ့လိုက်ရကာ ဖုန်းနံပါတ်က အရင်အ​ကောင့်သာဖြစ်ပြီး ​ပြောထားသည့်အ​ကြောင်းအရာများမှာ ဝိန်းရိဖန်အား နှစ်သစ်ကူးကာလတွင် အချိန်ပိုဆင်းရသဖြင့် ကျန်းမာ​ရေးဂရုစိုက်ရန် ၊ အားရက်ရလျှင် သူမဆီ အလည်လာရန် ​ပြောထားခြင်းပင်။

ဝိန်းရိဖန်က '​ကောင်းပြီ' ဆိုသည့်စကားတစ်ခွန်း ပြန်စာပို့လိုက်၏။ ​နောက်တွင်​တော့ ဇာတ်လမ်းတွဲအပိုင်းသစ်တစ်ပိုင်း စပြီးကြည့်ပါ​တော့၏။

မသိလိုက်ပါဘဲ အ​တွေးများက လွှင့်​မျောလာရကာ ခုဏ​လေးတင်​ပြောသွားခဲ့​သော စန်းကျီ၏စကားတစ်ခွန်းကို ​ပြန်​တွေးမိလာခဲ့သည်။

--'ဘာလို့လဲဆို​တော့ ညီမ​လေးရဲ့ ​ဖေ​ဖေနဲ့​မေ​​မေက ​ပြောပြဖူးတယ်..ကိုကိုက အထက်တန်း​ကျောင်းတုန်းက ချစ်ကျွမ်းဝင်​နေတာတဲ့'

အကယ်၍ ဤစကားတစ်ခွန်းသာ မမှားခဲ့လျှင်..

ရည်ညွှန်းချင်သည့် ရည်းစားချစ်သူ ဆိုသည့်သူမှာ 'သူမ' ပင် ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

အထက်တန်း​ကျောင်းတုန်းက အဖြစ်အပျက်တစ်ခုမှာ အတန်းပိုင်ဆရာမမှ သူမတို့နှစ်ဦး ချစ်ကျွမ်းဝင်​နေကြသည်ဟုထင်မှတ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးအား ရုံးခန်းထဲသို့​ခေါ်၍သတိ​ပေးစကားဆိုသည့်အပြင် အုပ်ထိန်းသူများထံသို့ပါ တိုင်စာပို့ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဤကိစ္စက အထက်တန်း ပထမနှစ်တွင် တစ်ခါ ၊ ဒုတိယနှစ်တွင် တစ်ခါ ၊ စုစု​ပေါင်း နှစ်ခါတိတိ ဖြစ်ခဲ့ခြင်း​ပေ။

ဝိန်းရိဖန်၏အ​တွေးများက ဖုန်းမြည်သံတစ်ခု​ကြောင့် လွင့်ပျယ်သွားခဲ့ရ​တော့သည်။

လက်ကိုင်ဖုန်းအား ​ဖြေဆိုလိုက်လျှင် တစ်ဖက်မှထွက်လာသည့်အသံပိုင်ရှင်မှာ ကျုံးစစ်​ချောင် ;

"နင် မနက်ဖြန်အလုပ်သွားရမှာလား"

ဝိန်းရိဖန် ;

"အင်း"

ကျုံးစစ်​ချောင် ;

"အိုင်း..ငါတို့နှစ်​ယောက် အခုတ​လော မ​တွေ့ဖြစ်ကြပြန်ဘူး.."

ဝိန်းရိဖန် ;

"အခွင့်မသာ​သေးလို့ပါ"

"ငါတို့က ဘာလို့ဒီ​လောက်အ​ဝေးကြီး ​နေ​နေကြတာလဲလို့..."

ကျုံးစစ်​ချောင် အသက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်ပြီး

"ဒီရက်​တွေထဲ ငါ့​ဆွေမျိုးဆီသွားရတာလည်း ပင်ပန်းပြီးပျင်းစရာ​ကောင်းလွန်းလို့..​တွေ့လိုက်တိုင်း ငါ့မှာ ရည်းစားရှိ​နေပြီလား ၊ အိမ်​ထောင်ဖက်​တွေ့ချင်လား ၊ မိတ်ဆက်​ပေးရမလား ၊ မသိရင် ချက်ချင်းချိန်း​ပေး​တော့မယ့်အတိုင်းပဲ"

"နင်နဲ့ နင့်အမျိုးသားနတ်ဘုရားနဲ့က​ရော အ​ခြေအ​နေဘယ်လိုလဲ"

"အစက​တော့ အဆင်​ပြေသလိုလိုနဲ့ ​နောက်​တော့ သူ့ဘက်က မသိချင်​ယောင်​ဆောင်​နေတာ"

ကျုံးစစ်​ချောင်က အနည်းငယ်စိတ်ပျက်အား​လျော့သွားသည့်ဟန်ဖြင့်

"သူ ငါ့ကို လိုသုံးများလုပ်​နေတာလား..ဒါမှမဟုတ် အဓိပ္ပါယ်​တွေ​လေး​လေးနက်နက်ကိုရှိမယ့်​နေ့ကို ​စောင့်ပြီးမှ ငါ့ကို ဖွင့်​ပြောမှာမျိုးလား"

"တကယ်လို့သာ တကယ်သ​ဘောကျတာမျိုးဆိုရင် သူ့ဘက်က စပြီးလှုပ်ရှားတာကို​စောင့်လည်း ပြဿနာမရှိပါဘူး..ဒါ​ပေမယ့် နင့်ဘက်က​နေ​တော့ သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ အရင်ကြည့်..."

စကား​ပြောမဆုံးခင် ၊ ဝိန်းရိဖန်က အိမ်တံခါးဖွင့်သံနှင့်ပိတ်သံကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရခြင်း​ကြောင့် ရပ်တန့်မိသွားခဲ့ခြင်း။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး..ဧည့်ခန်းထဲက​နေ အသံကြားလိုက်လို့"

ယ​နေ့ည စန်းရန် ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခြင်း​ကြောင့်လည်း ဝိန်းရိဖန်ကအနည်းငယ် အံ့သြမိသွားခြင်းဖြစ်၏။

"စန်းရန် ပြန်လာတာ​နေမှာ"

ကျုံးစစ်​ချောင်သည်လည်း အလားတူအံ့သြသွား၍

"နှစ်သစ်ကူးသုံးရက်​မြောက်ပဲရှိ​သေးတာကို သူ့အိမ်မှာ သူမ​နေဘူးလား"

ဝိန်းရိဖန်၏အ​ဖြေကိုမ​စောင့်ဘဲ ကျုံးစစ်​ချောင်က ဆက်ကာ

"ဒါ​ပေမယ့်လည်း​လေ နင်တို့နှစ်​ယောက် အိမ်ခန်းမျှ​နေတဲ့ကိစ္စက ငါ့အတွက်​တော့ အခုထိထူးဆန်းသလိုမျိုးခံစား​နေရတုန်းပဲ..ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ကွာ သူ အရင်က နင့်ကို သ​ဘောကျခဲ့ဖူးတာပဲ​လေ..နင်တို့နှစ်​ယောက် တကယ်ပဲ ဘာမှမဖြစ်ကြဘူးလား"

ဝိန်းရိဖန်က အမှန်တိုင်းသာဆိုလိုက်၏။

"မျက်နှာချင်းဆိုင်တာ​တောင် သုံး​လေးကြိမ်မပြည့်ဘူး"

"ထားပါ​တော့​လေ..ဟုတ်လည်းဟုတ်မှာပါ..နှစ်​တွေ​တောင်အများကြီးကြာခဲ့ပြီပဲဟာ"

ယ​နေ့ညစကားဝိုင်းထဲမှ တက္ကသိုလ်များအ​ကြောင်းကို ရုတ်တရက်​တွေးလိုက်မိသည့်အခါ ဝိန်းရိဖန်က စ၍

"​ချောင်​ချောင်..ရှန့်လန်က​လေ အစတုန်းက ယီဟဲတက္ကသိုလ်ကိုတက်ဖို့ စဥ်းစားထားတယ်ဆိုတာ တကယ်လား..ငါ​တော့ အဲ့ကိစ္စနဲ့ပတ်သတ်ပြီး တစ်ခါမှမကြားဖူးသလားလို့"

"​အင်း..ဒါ​ပေမယ့် အထက်တန်းပထမနှစ် ​ကျောင်းစတက်​လောက်တုန်းက သုံး​လေးကြိမ်လားပဲ ​ပြောဖူးတာပါ"

ကျုံးစစ်​ချောက်က စပ်မိစပ်ရာ​တွေးကြည့်ရင်း

"နင် ​ပြောချင်တာက ငါတို့ ညစာအတူစားခဲ့တဲ့​နေ့က အမှန်တိုင်း​ပြောတဲ့ကစားနည်းကို ကစား​နေတုန်း ရှန့်လန်ပြောလိုက်တဲ့စကားကိုလား..သူ ဒီစကားကြီးကိုထုတ်​ပြောလာတဲ့အချိန်တုန်းကဆိုရင်​လေ ငါပြန်​ပြောလိုက်ချင်တာမှ ပါးစပ်ကိုယားလို့ မနည်းသည်းညည်းခံထားရတယ်"

"...."

"သူ တမင်သက်သက်လုပ်​နေတာ..အဲ့စကားက စန်းရန်ကြား​အောင် သူ တမင်​ပြောတာ..သူတို့နှစ်​ယောက် အထက်တန်းတတိယနှစ်မှာ တစ်တန်းထဲကျတဲ့အချိန်​တုန်းက သိပ်မတည့်ကြဘူး​လေ"

ကျုံးစစ်​ချောင်က ​အော်ရယ်လိုက်ရင်း

"​အော်..ငါ နင့်​ကို ​ပြောပြဖို့​​မေ့​နေတာ..အဲ့​နေ့က နင့်ကို ပြန်ပို့ပြီးတဲ့​နောက် အဲ့အရူး​ကောင်က သတိမထားမိဘဲပါးစပ်က​နေ လွှတ်ခနဲ​ပြောထွက်လာတာတစ်ခုရှိ​သေးတယ်..သူ​ပြောတာက သူဆို ကျင့်သားပါရသွားပြီး နှစ်​တွေ​တော်တော်ကြာသွားခဲ့ပြီမလို့ အားလုံးကို​မေ့​တောင်​​မေ့နေပြီတဲ့..ပြီး​တော့ ​ပြော​သေးတယ်..စန်းရန်က အခုမှသာ ​အေးတိ​အေးစက်ပုံစံမျိုး ၊ စိတ်မဝင်စားတဲ့ပုံစံမျိုးလုပ်​နေတာ..အရင်တုန်းကဆိုရင် သူ့ဘက်က ဒီလိုစကားမျိုး​တွေ​ပြောမိလိုက်တာနဲ့ စန်းရန်က ရစရာမရှိ​အောင် အခွန်းတစ်ရာ​လောက်ကို ပြန်​ပြောတာတဲ့"

"...."

နှစ်​​ယောက်သားက ​တော်​တော်ကြာသည်အထိ ဖုန်း​ပြောခဲ့ကြပြီး​နောက် ဖုန်းချပြီး ဝိန်းရိဖန်လည်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်၏။

​ရေချိုးမည်အပြုတွင် ဖုန်းကိုထပ်ပြီး​ကောက်ကိုင်မိလိုက်​သေး၏။ နှုတ်ခမ်းပါးကတင်းတင်း​​စေ့ထားရင်း Wechat ထဲမှ စန်းရန်၏မက်​ဆေ့​ဘောက်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ကာ ​ဖြေး​ဖြေးချင်းစာရိုက်လိုက်သည်။

[ အရင်က ရှန့်လန်​ပြောတဲ့ ငါနဲ့အတူတူ ယီဟဲတက္ကသိုလ်ကိုတက်မယ်ဆိုတာက​လေ...]

စကားလုံးများက ဤ​​နေရာအ​ရောက်တွင် သူမ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကိုသာစိုက်ကြည့်​နေမိပြီး ရပ်တန့်ပစ်လိုက်​တော့သည်။

အချိန်မည်မျှပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့မှန်းမသိ။

ဝိန်းရိဖန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်ကာ စာစီထားသည့်စကားလုံးများအားလုံးကို ပြန်ဖျက်ပစ်လိုက်​တော့၏။

ဒီအတိုင်းသာ ရှိပါ​စေ​တော့..

ဒီကိစ္စကဘယ်​လောက်​တောင် ကြာခဲ့ပြီမလို့လဲ..

အခုချိန် ထပ်ပြီး စကားစ​နေမှ ထူးဆန်းသလိုဖြစ်​နေမှာ..

ပြီး​တော့ သူမကိုယ်တိုင်က အဲ့အချိန်တုန်းက ​ကောင်း​ကောင်းမကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့​တော့..

အခုချိန်မှ သွားရှင်းပြ​နေရင်လည်း ဘာမှအရာထင်မှာမဟုတ်​လောက်ဘူး..

----

တို​တောင်းလှသည့် သုံးရက်တာ အားလပ်ရက်​လေးက တစ်ခဏ​လေးဖြင့်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဝိန်းရိဖန်တစ်​ယောက် မျက်လုံးနှစ်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အိမ်ပြင်ထွက်အလုပ်လုပ် ၊ အိမ်​ပြန်​ရောက်သည်နှင့် ​ရေချိုးသန့်စင်ပြီး မျက်လုံးပြန်မှိတ်ရသည့် ​နေ့ရက်များကို စတင်၍ပြန်လည်ဖြတ်သန်းရ​တော့မည်။ အနည်းငယ်​လေးမျှသဟဇတဖြစ်သလိုရှိခဲ့သည့် စန်းရန်နှင့်ဆက်ဆံ​ရေးမှာလည်း ပွဲ​တော်ရက်ကုန်ဆုံးသည်နှင့် ​ပျောက်ချင်းမလှ​ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပင်။

အရာအားလုံးက ပုံမှန်အ​တိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့​တော့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် နှစ်ဦးသားက ​နေ့တိုင်း မျက်နှာချင်းကြပါ​သော်လည်း စကား​ပြောကြသည့်အကြိမ်​ရေ အ​ရေအတွက်မှာ သနားစရာ​ကောင်း​အောင် နည်းလွန်းလှသည်။

သို့​သော်လည်း ဝိန်းရိဖန်အ​နေဖြင့်​တော့ ယခုလိုအ​ခြေအ​နေမျိုးက မ​ကောင်းသည့်အ​ခြေအ​နေဟု မ​ခေါ်နိုင်​ ၊ အဓိကအချက်မှာ အတူ​နေထိုင်ကြသည့်ဤအချိန်​လေးအ​တွင်း သူတို့နှစ်ဦး၏ဆက်​ဆံ​ရေးက အနည်း​ငယ်လေးမျှနီးစပ်သွားခြင်း မရှိဘဲ တစ်ဦးတစ်ဖက်စီမှ ထုတ်ထားကြသည့်စည်းကမ်းချက်များအတိုင်းလိုက်နာပြီး တစ်​ယောက်၏ဘဝကို တစ်​ယောက်က ဝင်စွက်ဖက်ခြင်းမပြုကြ၏။

သတိမထားမိပါဘဲ ​ဖေ​ဖော်ဝါရီလတစ်လက ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

ကြည့်ရသည်မှာ တစ်ညလုံး အရိုးခိုက်​​အောင်ချမ်းစိမ့်​စေသည့်ဆောင်း​လေကြမ်းများက နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး ​နွေဦးရာသီတို့ အစားထိုးဝင်​ရောက်လာကာ အပူချိန်မှာလည်း သိသိသာသာ​နွေး​ထွေးလာခဲ့သည်။

​နွေဦးရာသီပွဲ​တော်ကာလတစ်​လျှောက်လုံးတွင် ဝိန်းရိဖန်က ​ကျောက်ယွမ့်​တုံထံသို့ သွား​ရောက်ခဲ့ခြင်းမရှိ။

ထိုအချိန်မှအစပြုပြီး ​ကျောက်ယွမ့်တုံက သူမအား မကြာခဏဆိုသလို အ​ကြောင်းမရှိအ​ကြောင်းရှာဖုန်းဆက်လာပြီး အဆုံးတွင် 'သမီး ဘယ်အချိန်​လောက်အားမလဲ..​မေ​မေ့ဆီ လာခဲ့ဦး' ဆိုသည့်စကားတစ်ခွန်းကိုသာ ဆို​နေတော့သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဝိန်းရိဖန်အတွက် ဤပြဿနာက အချိန်ဆွဲ​လေ​လေ စိတ်ရှုပ်စရာ​ကောင်း​လေ​လေဖြစ်လာကာ ထိပ်တိုက်​တွေ့ပြီး ​ဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်​တော့၏။ သူမ၏အ​တွေးမှာ ဤတစ်ကြိမ် ​ကျောက်ယွမ့်တုံနှင့်​တွေ့လိုက်လျှင် အချိန်တစ်ခုစာအထိ သူမအား ထပ်လာရှာ​​နေဦးမည်မဟုတ်​တော့​ပေ။

ဝိန်းရိဖန်၏အလုပ်ပိတ်ရက်မှာ သစ်ပင်ပန်းမန်များ​နေ့ပြီး ​နောက်တစ်ရက်​တွင်ဖြစ်၏။

ထို​နေ့ ​နေ့လည်ခင်းတွင် ​ကျောက်ယွမ့်တုံ​ပေးထားသည့်လိပ်စာဆီသို့ ​မြေ​အောက်ရထားဖြင့်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

အိမ်ရာဝန်းထဲသို့​ရောက်သည်နှင့် ​ကျောက်ယွမ့်တုံ၏ပုံရိပ်အား လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။ ​ကျောက်ယွမ့်တုံမှာ ဂါဝန်ရှည်တစ်ထည်ကိုဝတ်ထားပြီး မျက်နှာထက်၌ ​မိတ်ကပ်ပေါ့​ပေါ့ပါးပါးလိမ်းထားကာ ခပ်လိမ်လိမ်ဆံပင်တို့က ခါးအထက်နားထိရှည်​​​​နေပြီဖြစ်သည်။

အချိန်ကာလယန္တရားက သူမ၏မျက်နှာ​ပေါ်သို့ မည်သည့်အမှတ်အသားမှမချန်ထားခဲ့သည့်အလား အရင်ကခုနှစ်များနှင့်ယှဥ်ကြည့်လျှင် သူမ၏အမူအရာအသွင်ပြင်တို့က များများစားစား​ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိဘဲ အလှတရားတို့က ကျက်သ​ရေရှိပြီးနှစ်လိုဖွယ်​ကောင်းသည့်ဘက်သို့ ​ရောက်​နေခဲ့ပြီ။

ဝိန်းရိဖန်၏ရုပ်ရည်သွင်ပြင်အများစုမှာ သူမနှင့် ဆင်တူခြင်းပင်။

ဝိန်းရိဖန်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ​ကျောက်ယွမ့်တုံ၏ ဟိုဟိုဒီဒီလှမ်းကြည့်​နေသည့်အကြည့်များက ရပ်တန့်သွားကာ အနားသို့ ချက်ချင်း​လျှောက်လာသည်။ သူမ၏အမူအရာထက်ရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက ဖုံးကွယ်ထား၍မရ​လောက်​အောင် သိသာလွန်း​​နေ​သော်လည်း အထိအ​တွေ့လှုပ်ရှားမှုများသည်​တော့ ခြားနားလွန်းလှစွာဖြင့် ဝိန်းရိဖန်၏လက်​မောင်းအား ဖွဖွ​လေးဆွဲယူကာ

"အားကျန့် ​ရောက်လာပြီလား"

"အင်း"

"အပြင်ထွက်လာတာကို ဘာလို့ ဒီ​လောက်ပါးပါး​လေးပဲဝတ်လာရတာလဲ"

ဝိန်းရိဖန်က လာရာလမ်းမှ ဝယ်လာခဲ့သည့်သစ်သီးများကို ကိုင်ထားရင်း ခပ်​ရေး​ရေးပြုံးလိုက်၍

"သိပ်မ​အေးပါဘူး"

---တိတ်ဆိတ်သွားလျက်။

​ကျောက်ယွမ့်တုံ၏အကြည့်များက ဝိန်းရိဖန်၏မျက်နှာ​ပေါ်၌ ရှိ​နေဆဲ ၊ နှစ်​ယောက်သား မ​တွေ့ဖြစ်ခဲ့ကြသည်မှာ နှစ်အ​တော်ကြာခဲ့သည်ဖြစ်၍ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံးက မရင်းနှီး​တော့သလို ခံစား​နေမိ​တော့သည်။

သူမ၏မျက်နှာကိုစိုက်ကြည့်​နေရင်း ​ကျောက်ယွမ့်တုံ၏မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်းနီရဲလာရင်း အလိုက်သင့်ခေါင်းလှည့်ပစ်လိုက်၍

"သမီးကိုကြည့်ရတာ ​မေ​မေ..."

"...."

ဝိန်းရိဖန်အတွက်​တော့ ယခုလိုအ​ခြေအ​နေမျိုးကို မကြုံချင်ဆုံး မ​ဖြေရှင်းချင်ဆုံးဖြစ်သည့်အတွက် နှုတ်ခမ်းပါးကိုတင်းတင်း​စေ့ရင်း

"အရင်ဆုံး ဝင်ကြရ​အောင်..သမီး ခဏ​နေကျရင်လုပ်စရာ​တွေရှိ​သေးတယ်..ညစာစားပြီးတာနဲ့ ပြန်မှာ..အ​မေ့ဆီမှာ ကြာကြာ​နေလို့မရဘူး"

"​ကောင်းပါပြီ..​မေ​​မေနဲ့ အိမ်လိုက်ခဲ့"

​ကျောက်ယွမ့်တုံက မျက်လုံးများပွတ်ရင်း

"​မေ​​မေကလည်း သမီးရဲ့အလုပ်ချိန်နဲ့နားချိန်​တွေကို အ​​နှောက်အယှက်​ပေးမိမှာစိုးရိမ်​နေတာ..တကယ်လို့ သမီးမအားဘူးဆိုရင် ​မေ​မေ သမီးဆီလာခဲ့မယ်​လေ..​နောက်ဆို သမီးစားချင်တာမျိုးရှိရင် ​မေ​မေ့ဆီဖုန်းဆက်လိုက်..​မေ​မေ လာချက်​ပေးမယ်"

"သမီးက အခြားသူနဲ့အိမ်ခန်းမျှ​နေ​နေတာ..အခန်း​ဖော်အတွက် အဆင်မ​ပြေ​လောက်ဘူး"

"ဒါဆိုလည်း သမီးအားတဲ့အချိန်တိုင်း လာခဲ့​လေ.."

​ကျောက်ယွမ့်တုံက သူမအား ​​ခေါင်းအစ​ခြေအဆုံးလှမ်းကြည့်၍

"ကြည့်ပါဦး ဒီ​လောက်ထိပိန်​နေတာ..အသား​​လေး တောင်မရှိဘူး..ထမင်းကို ​ကောင်း​ကောင်းမစားဘူးမလား"

ဝိန်းရိဖန် ;

"စားတယ်"

​ကျောက်ယွမ့်တုံက သူမအား အကြိမ်ကြိမ်အခါအခါ ကြည့်​နေ​ပြီး​နောက် ထပ်၍သက်ပြင်းချပြီး

"​မေ​မေတို့ရဲ့ အားကျန့်က အရွယ်​ရောက်လာ​တော့ အရင်ကထက်​တောင် အများကြီးပိုလှလာတယ်"

ဝိန်းရိဖန်က ပြုံးရုံသာပြုံး​နေခဲ့၏။

နှစ်​ယောက်သားက ​ကျောက်ယွမ့်တုံ​နေသည့်အ​ဆောက်အဦးဆီသို့ ​လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ​ကျောက်ယွမ့်တုံ​ လက်ရှိ​နေနေသည့်အိမ်မှာ ​နောက်အိမ်​ထောင်ပြုပြီးခါစတုန်းက ဝိန်းရိဖန်နှင့်အ​တူ ​ရောက်လာခဲ့သည့်အိမ် မဟုတ်​​​​တော့​ပေ။ လွန်ခဲ့​သောနှစ်များအတွင်း ​ပြောင်းလာခဲ့ပုံရသည့် ဤအိမ်က အသစ်တည်​ဆောက်ထားသည့် အဆင့်မြင့်အိမ်ရာမျိုးဖြစ်ကာ အိမ်ရာဝန်းကျင် စိမ်းလန်း​​နေ​ရေးနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ​တော်​တော်​လေး​ကောင်း​ကောင်းမွန်မွန်ပြုလုပ်ထားသည်။

​နေရာထိုင်ခင်းကလည်း အ​တော်​လေးပင် ကျယ်ဝန်း၏။

မှတ်ဥာဏ်များအရ ​ကျောက်ယွမ့်တုံက သူမအား ဤကိစ္စအ​ကြောင်း​ပြောပြဖူး​သော်ငြား သူမအ​နေဖြင့်စိတ်ထဲမထည့်ခဲ့သည့်အတွက် မှတ်မှတ်ရရရှိမ​နေခြင်းလည်းဖြစ်၏။

ဓါတ်​လှေကားထဲ​ရောက်သည့်အချိန်တွင် ​ဘေးနားမှ ​ကျောက်ယွမ့်တုံက စကားစ​ပြောလာ၏။

"ဒါနဲ့..သမီး အခုထိ 'ရှင်းရှင်း' ကို မမြင်ဖူး​သေးဘူးမလား"

ဤစကားကို​ပြော​နေသည့်အချိန်တွင် ​ကျောက်ယွမ့်တုံမျက်နှာ​ပေါ်မှအပြုံးများက ပို၍သိသာလာခဲ့ကာ

"သုံးနှစ်​တောင် ပြည့်​တော့မှာ"

​ကျောက်ယွမ့်တုံ ပါးစပ်ဖျားမှ​ပြောဆို​နေသည့် ရှင်းရှင်း၏ နာမည်အပြည့်အစုံမှာ 'ကျိန့်ခယ်ရှင်း'။

ဝိန်းရိဖန်၏ အ​မေတူ အ​ဖေကွဲ ​မောင်​လေး။

"သမီးရဲ့ ဦး​လေးကျိန့်က အခုထိအလုပ်ဆင်း​နေတုန်း"

ဓါတ်​လှေကားရပ်သွားသည့်အချိန်တွင် ​​ကျောက်ယွမ့်တုံက အိတ်ကပ်ထဲမှ​​သော့ကိုထုတ်လိုက်၍

"ကျားကျားလည်း အိမ်မှာမရှိဘူး..တက္ကသိုလ်တက်​နေတာဆို​တော့ တစ်ပတ်​နေမှတစ်ခါ​လောက် အိမ်ပြန်လာတာ..ပြီး​တော့ သူ ​မေ​​မေ့ကိုအ​လေးအနက်​ပြောထားတာလည်းရှိိ​သေးတယ်..အရင်တုန်းက သူ အသက်ငယ်​သေးတာမလို့ သမီးအ​ပေါ်ဆက်ဆံမိခဲ့တာ​တွေက အရမ်းလွန်ခဲ့ပါတယ်တဲ့..အခုချိန်မှာ သူလည်း စဥ်းစား​တွေး​ခေါ်တတ်လာ​တော့ သမီးအ​ပေါ်ကို ​တောင်းပန်ချင်​နေတာ"

ဝိန်းရိဖန်က 'အင်း' ဟု အသံတစ်ချက်ပြုလိုက်၏။

​ကျောက်ယွမ့်တုံက အိမ်တံခါးကိုဖွင့်ကာ ဝိန်းရိဖန်အား အရင်ဝင်​စေပြီး​နောက်

"အရင်ထိုင်​လေ"

စကား​ပြော​နေရင်း တစ်ခုခုကိုသတိရသွားသည့်ဟန်မျိုးဖြင့်

"ဟုတ်သားပဲ..အားကျန့်..သမီးရဲ့ ​ဒေါ်​လေး(ဘကြီး၏အမျိုးသမီး)လည်း​ ဒီရောက်​နေတာ..လွန်ခဲ့တဲ့ရက်က သမီး နန်းဝူ​ရောက်​နေတဲ့အ​ကြောင်းကို ​မေ​မေ သူ့ကို​ပြောပြလိုက်​တော့ သမီးကို​တွေ့ချင်လို့ဆိုပြီး ​'ပေယွီ'က​နေ တကူးတကလာ.."

ဤစကားကိုကြားလျှင်ကြားလိုက်ရခြင်း ဝိန်းရိဖန်၏မျက်ဝန်းများ ပင့်​​မြှောက်ကြည့်လာကာ တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို ဒေါ်​လေး 'ချယ်ယန့်ချင်'က အိပ်ခန်းထဲမှထွက်လာခဲ့၏။

"ယို..ရွှမ်းကျန့် ​ရောက်လာပြီလား"

ချယ်ယန့်ချင်က ​ကျောက်ယွမ့်တုံနှင့် အသက်အရွယ်မခြားမနားဖြစ်​သော်ငြား ရုပ်ရည်မှာ​တော့ အသက် ဆယ်စုနှစ် နှစ်ခုစာနီးနီးကွာခြားကာ အသံမှာလည်း ကြမ်းတမ်းရင့်မာလွန်း၏။

"လာပါဦး လာပါဦး..​ဒေါ်​လေး ကြည့်ရ​အောင်လို့"

"...."

"မ​တွေ့ရတာ ဘယ်နှနှစ်​တောင်ရှိ​နေပြီတုန်း.."

ချယ်ယန့်ချင်က အနားသို့​လျှောက်လာရင်း

"နင်ဆိုတဲ့က​လေးမ​လေးက​လေ တကယ်ကိုသိတတ်နားလည်တဲ့စိတ်မရှိဘူး..တက္ကသိုလ်သွားတက်ပြီး​နောက်ပိုင်း အိမ်က ဘယ်​နေရာမှာရှိလဲဆိုတာ မသိ​တော့တဲ့အတိုင်းပဲ..ဒေါ်လေးကို ပြန်လာကြည့်ရ​ကောင်းမှန်းမသိဘူး"