ဝိန်းရိဖန် အမှန်တကယ်က်ုမထင်ထားမိခဲ့သည်မှာ - အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်​နေပြီး သူမအား မမြင်ရသည့်​လေထုသဖွယ် သ​ဘောထားထားသည့်သူက ​နောက်ဆုံးတွင် သူမနှင့်စကားစမြည်​ပြောရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်​သော်ငြား 'တ​လေးတစား'ဖြင့် စ​ပြောလာသည့်စကားမှာ သူဖွင့်ထားသည့်ဆိုင်အတွက် ပရိုမိုးရှင်း ဆင်း​နေခြင်းပင်။

သူမ သုံး​လေးစက္ကန့်မျှငြိမ်​နေမိပြီး​နောက်

"နင့်ဘားက ဒီလိုမျိုး​ပြောစရာလို​လောက်တဲ့ထိ​ ကျပ်တည်းနေလို့လား"

"ဝင်​ငွေ​နည်း​နေတာဆို​တော့ ဆိုင်လူသိများလာ​အောင်လို့ ကြိုးစားအားထုတ်တာ"

စန်းရန်က ပျင်းတိပျင်းရွဲဖြင့်

"လာမှာလား မလာဘူးလား?..မင်း လာမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ဘက်ကရက်​ရောတဲ့အ​နေနဲ့ အိမ်ခန်း​ဖော် ဒစ်စ​ကောင့် ​ပေးမယ်"

သည်လိုဆိုပြန်​တော့လည်း ဝိန်းရိဖန် စိတ်ထဲ သွားချင်သည့်စိတ်က အနည်းငယ်အ​လေးသာသွားခဲ့၍

"ဒစ်စ​ကောင့် ဘယ်​လောက်​ပေးမှာလဲ?"

တကယ်လို့သာ ​လျော့​စျေးရမယ်ဆိုရင် အ​ကောင်းပဲ​လေ ဟုတ်တယ်မလား?..သူ့စီးပွား​ရေးကိုလည်း အား​ပေးရင်း သူမလည်း ​ချွေတာရာ​ရောက်ရင်း..

စန်းရန်က ​ခေါင်းသဲ့သဲ့​စောင်းကာ ​အ​သေအချာစဥ်းစားပြီးမှ​ပြောလိုက်သည့်အသံမျိုးဖြင့်

"ဒါဆိုလည်း 99% ပဲ​ယူမယ်" ( mean 1% Discount )

"...."

ဝိန်းရိဖန်က နားကြားမှားသွားသည်ဟုပင် ထင်လိုက်ပြီး

"ဘယ်​လောက်?"

စန်းရန်က သူ​ပြောလိုက်သည့်စကားနှင့်ပတ်သတ်ပြီး အနည်းငယ်​လေးမျှပင်လွဲမှား​နေသည်ဟု မထင်မှတ်သည့်အလား စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ​နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်​ဖြေ​ပေးလာခဲ့၏။

"ကိုးဆယ့်ကိုး"

"...."

--ဝင်​ငွေများ​အောင်လုပ်​နေရတာကို မထူးဆန်းမိ​တော့ပါဘူး​နော်..

--နင့် ဆိုင်ပိတ်ပစ်ရမယ့်အချိန်ကိုသာ ​​စောင့်​နေလိုက်..

သူ့အား တစ်ခဏကြာ​အောင် စိုက်ကြည့်​နေမိပြီး​နောက် ဝိန်းရိဖန်က

"အရမ်းရက်​ရောထားတာပဲ​​နော်..ငါ တစ်ချက်​လောက်စဥ်းစားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

"ရတယ်..လာမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ကို အရင်ဆုံးကြို​ပြော"

စန်းရန်က သူ့ဖုန်း​ပေါ်သို့ အာရုံ​ရောက်သွားပြီဖြစ်ပြီး

"ကိုယ် မင်းတို့အတွက် ​နေရာလုပ်​ပေးထားမယ်"

"အင်း"

တစ်ဖက်လူက သူမအား ​ကူညီ​ပေးခဲ့ဖူးသည့်ကိစ္စများမှာ မနည်းလှသည်ကို​တွေးမိရင်း ဝိန်းရိဖန်က သူ့အား သ​ဘောရိုးဖြင့်သာအကြံဥာဏ်​ပေးလိုက်၏။

"လူသိများ​အောင်လုပ်တာမျိုးက အ​ရေးကြီးတယ်ဆို​ပေမယ့်လည်း ဆိုင်ရဲ့အပြင်အဆင်ကိုလည်း ဂရုစိုက်သင့်​သေးတယ်"

စန်းရန်က မျက်လုံးပင့်ကြည့်လာ၍

"ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ"

"နင့်ဘားရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်က သိပ်မထင်းဘူး..ပြီး​တော့ 'ဘား'နဲ့မတူဘဲ..တူ​နေတာက.."

ဝိန်းရိဖန် တစ်ခဏမျှရပ်လိုက်ရင်း ဤစကားက စန်းရန်အား စိတ်မကြည်သွား​အောင်လုပ်လိုက်မည်လားကို ​တွေး​လိုက်၍

"ဆံပင်ညှပ်​ဆိုင်နဲ့"

"...."

"ငါ ပထမဆုံးလာတဲ့အချိန်တုန်းကဆို 'Overtime' ဘားကို မနည်းရှာလိုက်ရတာ..ပြီး​တော့ ကြည့်လိုက်ရင်လည်း အထဲဝင်လာချင်တဲ့စိတ်မျိုး သိပ်မဖြစ်​စေဘူးကွာ"

ဧည့်ခန်းအတွင်း တစ်ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွား​တော့သည်။

ဤလိုအကြံ​ပေးချက်မျိုးအား ယခင်က ​ပြောခဲ့ ကြားခဲ့ဖူးလား​တော့မသိ ၊ ဝိန်းရိဖန်အ​နေဖြင့်​တော့ သူမနှင့်စန်းရန်ကြားရှိ ဆက်ဆံ​ရေးမှာ ယခုလို​ဝေဖန်အကြံ​ပေး​သည့်စကားများကို ပြော​နေကြရမည့်အ​ခြေအ​နေမဟုတ်မှန်း နားလည်​နေခဲ့သည်။ လက်ကျန်​ကော်ဖီတစ်ဝက်ကို​သောက်ရင်း တင်းမာ​နေသည့်​လေထုကို ​ဖြေ​လျော့လိုခြင်းငှာ

"ဒါ​ပေမယ့် ငါက ငါ့အမြင်ကို အကြံ​ပေးရုံသက်သက်ပဲ​နော်"

"တကယ်ပဲ အဲ့​လောက်ထိရှာရခက်တယ်ဆိုရင်..."

သို့သည့်တိုင် စန်းရန်က သူမ၏စကားလုံးများကို စိတ်ထဲထည့်၍ဂရုစိုက်ပုံမရဘဲ အဓိပ္ပါယ်ပါပါဖြင့် သံ​ယောင်လိုက်ကာ

"ပြီး​တော့ အထဲဝင်လာချင်တဲ့စိတ်မျိုးကိုလည်း အဲ့​လောက်ထိမဖြစ်​စေခဲ့ဘူးဆိုရင်..."

စကားလုံးအထားအသိုတို့က အမှန်ဆုံး​နေရာ၌ ရုတ်ချည်းရပ်ချပစ်လိုက်ကာ စကားသံတို့ထဲတွင် ကစားလိုသည့်အ​ငွေ့အသက်​လေးများပါလာခဲ့ပြီး

"ဒါ​ဆို မင်း ကိုယ့်ဘားထဲကို ဘာဖြစ်လို့ဝင်လာခဲ့တာလဲ?"

"...."

ဝိန်းရိဖန် သီးခနဲဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ပြန်မ​ဖြေတတ်ပါ​တော့​ချေ။

စကားစလိုက်သည့်လူက သူမ ဆိုလျှင်​တောင် သူ့စကားဦးတည်ချက်ကြီးက ​သေချာ​ပေါက်မရိုးမရှင်း။

စန်းရန်က အ​သေးစိတ်လိုက်​မေး​နေခြင်းမျိုးမရှိပါဘဲ အကြည့်များကိုလွှဲလိုက်၍

"မင်းအကြံ​ပေးတာကို ကိုယ် စဥ်းစားကြည့်လိုက်ပါမယ်"

ဝိန်းရိဖန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ရင်း

"ဒါဆို....."

"ဒါ​ပေမယ့်လည်း.."

စန်းရန်၏စကားသံက ​တော်​တော်​လေးပင် ဆန့်ကျင်ဘက်သ​ဘော​ဆောင်ထားရင်းဖြင့်

"ကိုယ် ​ပြန်ပြင်လိုက်ဖို့​တော့ အစီအစဥ်မရှိဘူး"

"...."

စန်းရန်နှင့် ဤ​နေရာ၌စကားဆက်​ပြော​​နေလျှင် အချိန်ဖြုန်းရုံသက်သက်ဖြစ်​နေမည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည့်ဝိန်းရိဖန်က ဘီစကစ်ကိုကုန်​အောင်စားပြီး​နောက် အ​ပေါ်ထပ်ကုတ်အင်္ကျီကိုဝတ်ပြီး အပြင်ထွက်လာခဲ့လိုက်၏။ကုမ္ပဏီသို့​ရောက်သည့်အချိန်မှာကား ​နေ့လည်စာစားရ​တော့မည့်အချိန်။

အလုပ်စားပွဲ​ရှေ့တွင် ထိုင်​နေသည့် စုထျန်းက

"နင် ဒီ​နေ့ ​နောက်ကျတယ်​နော်"

"ဒီ​နေ့ ဘာမှအထူးတလည်လုပ်စရာမရှိဘူး​လေ..​နေ့လည်ခင်း အင်တာဗျူးတစ်ခုပဲရှိတာ..အလုပ်နဲ့ယှဥ်ရင်​​တော့ အသက်က​လေးကပိုအ​ရေးကြီးတာမလို့ နည်းနည်း​လေးသာ ပိုမအိပ်ရရင် ​နောက်နှစ်ထဲ​တောင် အသက်မရှင်​လောက်​​တော့ဘူးလို့ ခံစား​နေမိလို့"

"အိုင်း..အတူတူပဲ..ငါဆို အနားပဲယူချင်လွန်းလို့ အိမ်ပြင်တောင်မထွက်ချင်​တော့ဘူး"

စုထျန်းက စားပွဲခုံ​ပေါ် ​မှောက်လှဲပစ်လိုက်ရင်း

"အချိန်​​​တွေ မြန်မြန်ကုန်သွားရင်ကောင်းမှာပဲ..နှစ်သစ်ကူး​ရောက်ပြီး ပိတ်ရက်ရချင်ပြီ"

စကား​ပြော​နေရင်း စုထျန်းက ရုတ်တရက် ခပ်မတ်မတ်ပြန်ထိုင်လိုက်ကာ

"ဟုတ်သားပဲ..ငါ နင့်ကို​ပြောပြဖို့​မေ့​နေတာ"

"ဘာလဲ"

"ခုဏတုန်းက ဝမ်လင်လင် wechat က​နေ စာပို့လာ​သေးတယ်..နင့်ကို wechatထဲမှာ သူ့ဆီ စာပြန်ဖို့ပြော​ပေးတဲ့"

စုထျန်းကဆက်၍

"နင် သူ့ဆီစာမပြန်ဘူးလား..ဒါနဲ့ သူက​ရော ဘာလို့နင့်ကိုရှာ​နေတာတုန်း..ကြည့်ရတာ အရမ်း​​​လော​နေလို့ ငါ့ဆီပါ ​ရောက်လာတဲ့ပုံပဲ"

ဝိန်းရိဖန်က ကွန်ပျူတာအား ဖွင့်လိုက်၍

"ငါ ကြည့်ကြည့်လိုက်မယ်"

ဝိန်းရိဖန်​၏အမူအရာက တစ်စက်စက်ကျ​နေသည့် ​ရေစက်များအလား တည်ငြိမ်​နေခဲ့သဖြင့် စုထျန်းက မူမမှန်သည့်မည်သည့်အရာကိုမှ မခံစားမိဘဲ

"ဒါ​ပေမယ့်​လေ ရိဖန်..နင် အရမ်းသ​ဘော​ကောင်းလွန်းတယ်..နင် ​ပြောင်းလာတာနဲ့ သူက ချက်ချင်း​ပြောင်းထွက်သွားတာ​လေ..ငါသာ နင့်​နေရာမှာဆိုရင် ​သေချာ​ပေါက်လိုက်​ပြောင်းပစ်မှာ..ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်ခန်းက သူ့နာမည်နဲ့ငှားထားတာမလား"

စုထျန်းက မျက်​​စောင်းတစ်ချက်ထိုးကာ

"အခုချိန်​လောက်ဆို သူ တအား​ပျော်​နေ​ရော​ပေါ့..စာချုပ်သက်တမ်းကုန်ဖို့ အများကြီးလို​သေးတာကို​တောင် ကြို​ပေးထားတဲ့စရံ​ငွေကလည်း ပြန်ရ​သေးတယ်"

"ပြဿနာကြီးကြီးမားမားမှမဟုတ်တာ..ငါလည်း အိမ်ခန်းကို အ​တော်​လေးသ​ဘောကျလို့ပါ"

စုထျန်းက သက်ပြင်းချ၍

"ဒါ​ကြောင့်မလို့ နင် အရမ်းသ​ဘော​ကောင်းတယ်လို့ ​ပြောတာ​​ပေါ့"

-----

တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို ချန်​ဝေ့ဟွာသည် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သွားခဲ့သည့်ရာဇဝတ်တစ်ခု​​အကြောင်း အချိန်မှီ​လိုက်​ပေးရန် အကြာင်းဖန်လာခဲ့ရသည်။သူ့လက်ထဲတွင်လည်း အပြီးသတ်ရမည့်အင်တာဗျူးတစ်ခုရှိ​နေ​သေး​​သော​ကြောင့် မတတ်နိုင်သည့်အဆုံးတွင် ထိုသတင်းက ဝိန်းရိဖန်၏လက်ထဲ​ရောက်လာခဲ့၏။

အမှုမှာ ၁၇ရက်​နေ့ညတွင် မုဒိမ်းကျင့်ရန်ကြိုးပမ်းရာမှ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အမှုထဲမှအမျိုးသမီးမှာ အလုပ်ဆင်းချိန်၌ အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ​​ယောက်ျားတစ်​ယောက်၏ဓါးဖြင့်ခြိမ်း​ခြောက်ခြင်းကို ခံရပြီးလူ​ခြေပြတ်သည့် ​မြောက်ပိုင််းလမ်းကြားတစ်ခုဆီသို့ ဆွဲ​​ခေါ်ခံသွားရသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာ ဆိုင်ပိုင်ရှင်အမျိုးသားတစ်ဦးမှ လှမ်းမြင်လိုက်ပြီးကယ်ဆယ်ခဲ့ခြင်း​ကြောင့် အမျိုးသမီးမှာ ထွက်​ပြေးလွတ်​မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။

နှစ်ဦးနှစ်ဖက်ထိပ်တိုက်​ရင်ဆိုင်သည့်အချိန် ဆိုင်ပိုင်ရှင်အမျိုးသား၏ လက်မှသွေး​ကြောများ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ဒဏ်ရာ ရသွားခဲ့၏။

အဓိကကျသည့်အချက်အလက်များ​ရေးထုတ်ပြီးသွားသည့်​နောက်တွင် ဝိန်းရိဖန်က အချိန်ကိုတစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး​နောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ​ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို​​ဝေ့ဝဲကြည့်၍

"သာ့ကျွမ့်​ရော"

စုထျန်း ;

"တစ်​ယောက်​ယောက်က အင်တာဗျူးအတွက် အတူတူလိုက်​ပေးဖို့​ခေါ်သွားတယ်ထင်တာပဲ..ငါလည်း ​သေချာမသိဘူး"

"ဟုတ်လား..ဒါဆိုလည်း ငါ့ဘာသာငါပဲ သွားလိုက်​​တော့မယ်"

ဝိန်းရိဖန်သည် 'ချွမ်တ'သတင်းဌာနဆီသို့ စာမူ​ရေး​ရမည့်သတင်း​ထောက်အဖြစ် ဝင်လာခြင်းဖြစ်​သော်ငြား ဝန်ထမ်းအင်အားမလုံ​လောက်ခြင်း​ကြောင့် ကိစ္စတိုင်း၌အလျင်းသင့်သလို ဝင်လုပ်​ပေး​နေရခြင်းဖြစ်သည်။

အလုပ်လုပ်ရင်း သင်ယူရင်းပင်။

ကင်မရာဖြင့်အင်တာဗျူး ၊ စာမူ​ရေး ၊ တည်းဖြတ်နှင့်ထုတ်လွှင့်မှုကအစ တစ်ဦးတည်းကသာ အဆင်​ပြေသလို အပြီးအစီးလုပ်​ပေးရသည်။

လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းကိရိယာများကိုယူပြီး မြို့​တော်​ဆေးရုံသို့ တစ်ကိုယ်တည်းထွက်လာခဲ့လိုက်၏။

နစ်နာသူအမျိုးသား ​ဆေးရုံတက်​နေသည့်အခန်းထဲသို့ ​ရောက်ပြီး​နောက်တွင် နစ်နာသူထံမှခွင့်ပြုချက်​တောင်းခံပြီး သူ့လက်ရှိအ​ခြေ​အ​နေအား အင်တာဗျူးလိုက်၏။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်အမျိုးသားက အသက်သုံးဆယ်စွန်းစွန်း​ဖြစ်ပြီး အလွန်ရိုးသားသည့်ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။​မေးသမျှ​မေးခွန်းတိုင်းကိုလည်း တ​လေးတနက်​ဖြေ​ပေးသည့်အပြင် သူမနှင့်မျက်လုံးချင်းမဆုံရဲဘဲ မ​တော်တဆဆုံသွားသည့်အခါတိုင်း၌လည်း မျက်နှာကြီးရဲပြီးရှက်​နေ​​လေသည်။

အဓိကကျသည့်​မေးခွန်းများအပြင် ဝိန်းရိဖန်က လိုအပ်​လောက်မည့်​မေးခွန်းတစ်ချို့​မေးပြီးသည့်​နောက်တွင်​တော့ ထပ်၍အ​နှောက်အယှက်မပြု​တော့ဘဲ ကင်မရာပစ္စည်းများကိုသိမ်းကာ ဆိုင်ပိုင်ရှင်အမျိုးသားအား ​ကျေးဇူးတင်ပြီးထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။​နောက်တွင်​တော့ တာဝန်ကျဆရာဝန်ဆီမှ ​အ​သေးစိတ်အချက်အလက်များ​မေးရန်ပြင်လိုက်၏။

​ဆေးရုံလူနာခန်းထဲမှထွက်လျှင်ထွက်ချင်း ဝိန်းရိဖန်အား တစ်စုံတစ်​ယောက်မှ လှမ်း​ခေါ်လိုက်​လေသည်။

"နင်က..ဝိန်းရိဖန် မလား?"

အသံကြားရာ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

နှစ်မီတာ သုံးမီတာအကွာအ​ဝေးခန့်တွင် အနည်းငယ်ရင်းနှီးဟန်ရှိ​သောမိန်းက​လေးတစ်ဦးက သူမအား မသဲမကွဲလှမ်းကြည့်​နေခဲ့သည်။ ထိုမိန်းက​လေးက ငယ်ရွယ်သည့်အသွင်အပြင်မျိုးဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် သစ်သီးခြင်းတစ်ခြင်းကိုင်ထားပုံအရ လူနာလာကြည့်ပုံရသည်။

ဝိန်းရိဖန်က ထိုမိန်းက​လေးအား ချက်ချင်းမမှတ်မိနိုင်ဖြစ်​နေ​​သေး​သော်လည်း ပြုံးပြလိုက်၏။

"နင် ဘယ်အချိန်တုန်းက နန်းဝူကို ပြန်​ရောက်တာလဲ"

ထိုမိန်းက​လေးက မျက်​မှောင်ကျုံ့လိုက်၍

"ငါ ​မေ​မေ့ဆီက​ပြောသံလည်း မကြားမိပါဘူး"

ဤစကားတစ်ခွန်းတွင် ဝိန်းရိဖန် ထိုမိန်းက​လေးအား ချက်ချင်းအမှတ်ရလိုက်​တော့၏။

ကျိန့်ခယ်ကျား။

သူမပ​ထွေး၏သမီးပင်။

ဝိန်းရိဖန်နှင့် ကျိန့်ခယ်ကျားတို့ ​နောက်ဆုံး​တွေ့ခဲ့သည့်အ​ကြိမ်မှာ အထက်တန်း ဒုတိယနှစ်တွင်ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တုန်းက ကျိန့်ခယ်ကျားမှာ အလယ်တန်းပထမနှစ်သာရှိ​သေးပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပင် မဝတ်တတ်မစားတတ်​သေးသည့် က​လေးသာသာအရွယ်​လေးဖြစ်ကာ ယခုလို လှလှပပဝတ်စားထားပုံနှင့် များစွာကွာခြားခဲ့သည်။

ဝိန်းရိဖန်အ​နေဖြင့် ကျိန့်ခယ်ကျားနှင့် ယခုလို​နေရာမျိုး၌ ​တွေ့ကြလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမ​တွေးထားမိ။

ဝိန်းရိဖန် ကိုင်ထားသည့်ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း ကျိန့်ခယ်ကျားက

"အလုပ်ကိစ္စနဲ့ခရီးထွက်လာတာလား"

"မဟုတ််ဘူး..ငါ နန်းဝူကို ပြန်​ပြောင်းလာတာ"

ဝိန်းရိဖန်က ခပ်​လေး​လေးကင်မရာအိတ်ကို ထိန်းကိုင်လိုက်ရင်း

"ငါ့မှာ အလုပ်ရှိ​သေးလို့..အချိန်ရမှပဲ ဆက်သွယ်​တော့မယ်"

ကျိန့်ခယ်ကျားက မတိုးမကျယ်အသံဖြင့်

"ဘယ်သူက နင်နဲ့အဆက်အသွယ်လုပ်ချင်​နေလို့လဲ"

"ပြီး​တာပါပဲ..ငါတို့လည်း အချိန်မဖြုန်းပဲ​နေလိုက်ရ​အောင်"

"...."

ကျိန့်ခယ်ကျားက ဝိန်းရိဖန်၏စကား​ကြောင့် ​ပြောစရာစကားမဲ့သွားခဲ့ကာ အချိန်​တော်​တော်ကြာသွားခဲ့ပြီးမှ

"ဘာကိစ္စမှမရှိဘဲနဲ့ နင် ဘာလို့ပြန်လာတာလဲ"

"ငါ့မှာကိစ္စရှိမှ ပြန်လာရမှာလား?"

ဝိန်းရိဖန် ခပ်​ရေး​ရေးပြုံးလိုက်၍

"နင် စိတ်ပူ​နေစရာမလိုဘူး..ငါ နန်းဝူကို ပြန်လာရတဲ့အ​ကြောင်းအရင်းက အိမ်မှာပြန်​နေချင်လို့ လုံးဝမဟုတ်ဘူး..ဒီ​နေ့ ငါတို့နှစ်ယောက်​တွေ့တဲ့ကိစ္စကို မရှိခဲ့သလိုမျိုးသာ သ​ဘောထားလိုက်..နင်သာ မ​ပြောရင် တခြားဘယ်သူမှလည်းသိမှာမဟုတ်ဘူး"

ကျိန့်ခယ်ကျားက မျက်​မှောင်ကျုံ့ပြီး

"နင့်ကို အိမ်မှာပြန်မ​နေရဘူးလို့လည်း ငါမ​ပြောပါဘူး"

ဝိန်းရိဖန် ;

"အင်း..ဟုတ်တယ်..နင် မ​ပြောဘူး"

"နင်စကား​ပြောတာ ဘာလို့ဒီ​လောက်ထိရန်လို​နေရတာလဲ..ငါ့ဘက်ကလည်း နင့်ကို စကား​ကောင်း​ကောင်း​ပြော​နေပြီပဲမလား..ပြီး​တော့ ငါ အရင်တုန်းကပဲ နင်နဲ့အတူမ​နေချင်ဘူးလို့ ​ပြောခဲ့တာပါ..အခု​ပြော​နေတာမှ မဟုတ်တာ"

ဝိန်းရိဖန်က ​နေရာ၌သာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး လှမ်းကြည့်​နေ​လေသည်။

စကား​ပြော​နေရင်း ကျိန့်ခယ်ကျားက တဖြည်းဖြည်းဂနာမငြိမ်ဖြစ်လာရကာ

"ပြီး​တော့ ဒီကိစ္စ​တွေက ဘယ်တုန်းက ကိစ္စ​တွေမလို့လဲ..အဲ့တုန်းက ငါ့အသက်ကဖြင့် ဘယ်​လောက်မှ..."

"တကယ်ကို အရမ်းကြာခဲ့ပါပြီ..ငါ​တောင် နင့်ကို မမှတ်မိသလိုဖြစ်တော့မလို့..ငါတို့နှစ်​ယောက်က အချင်းချင်းမှတ်မိ​နေဖို့လည်း လိုမယ်မထင်ဘူး..နင် လူနာကြည့်တာမလား မြန်မြန်သွား​လေ..သစ်သီး​တွေသယ်ထားရတာ ပင်ပန်းမှာ​ပေါ့"

"​နေဦး!..နင် နှစ်သစ်ကူးကျရင် အိမ်ပြန်လာမှာလား..​မောင်​လေးကို ပြန်လာမကြည့်​တော့ဘူးလား"

ကျိန့်ခယ်ကျားပါးစပ်ဖျားမှ​ပြော​နေသည့် မောင်​လေးဆိုသည့်သူမှာ ​ကျောက်ယွမ့်တုံ နောက်အိမ်​ထောင်ပြုပြီး ရ​လာသော က​လေးပင်။

ဝိန်းရိဖန် လုံးဝမ​တွေ့ခဲ့ဖူးသည့်က​လေးဆိုလည်း မမှား။

​ကျောက်ယွမ့်တုံပို့​ပေးသည့် ဓါတ်ပုံများထဲမှသာ မြင်ခဲ့ဖူး၏။

"မလာဘူး"

ဝိန်းရိဖန်က အ​ကြောင်းပြချက်တစ်ခုသာ ​ပေးလိုက်၏။

"ငါက အမြဲတမ်းအလုပ်ရှုပ်​နေတာ..ပိတ်ရက်မရှိဘူး"

တစ်ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ကျိန့်ခယ်ကျားက အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ကိုင်ဖုန်းကိုထုတ်လာပြီး

"ဒါဆို Wechat မှာ add ထားရ​အောင်..ဒီ​​နေ့ည ထမင်းအတူစားမယ်​လေ အဆင်​ပြေမလား..ငါ နင့်ကို ​တောင်းပန်ချင်လို့..အရင်တုန်းက ငါ နင့်အ​ပေါ်..."

"ကျိန့်ခယ်ကျား"

ဝိန်းရိဖန်က ခဏ​နေတွင် ရဲစခန်းသို့ ခရီးတစ်​ထောက်​ပြေးရမည်ဖြစ်ပြီး ဌာနသို့ပြန်​ရောက်လျှင်လည်း သတင်း​ရေးပြီးဗွီဒီယိုတည်းဖြတ်ရဦးမည်ဖြစ်ကာ စကား​ပြော​နေရန် အမှန်တကယ်အချိန်မရှိ​ပေ။

"ငါ့ဘဝကို ငါ့ဟာငါပဲ ဖြတ်သန်းချင်တယ်"

"...."

"ငါ နန်းဝူကိုပြန်လာခဲ့တာလည်း ဘယ်သူ့​ကြောင့်မှမဟုတ်ဘူး..အိမ်ပြန်မ​လာတာကလည်း နင့်​ကြောင့်မလို့ မဟုတ်ဘူး"

ဝိန်းရိဖန်က စကားသံတို့က သိသိသာသာငြင်သာသွားပြီး

"ငါလုပ်သမျှအရာအားလုံးက ငါ့အတွက်​ကြောင့်ချည်းပဲ"

"...."

ဝိန်းရိဖန်က နာရီအားတစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး​နောက်

"ငါ တကယ်အလျင်လို​နေတာမလို့ အရင်ဆုံး သွားနှင့်ပြီ"

ကျိန့်ခယ်ကျား၏နှုတ်ခမ်းတို့လှုပ်ခတ်သွား​သော်လည်း မည်သည့်စကားမှ မဆိုဖြစ်​တော့၏။

တစ်ဖက်လူ၏တုန့်ပြန်မှုများကို မ​စောင့်​တော့ဘဲ ဝိန်းရိဖန်က လမ်းပြထားသည့်သင်္ကေတများကိုကြည့်ရင်း ဦး​နှောက်နှင့်အာရုံ​ကြောဌာနဆီသို့ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်အမျိုးသားအား ကုသ​ပေးထားသည့်တာဝန်ကျဆရာဝန်ကို ​တွေ့ပြီး​နောက် အချိန်မဖြုန်းချင်​တော့သည့်အတွက် သတင်းနှင့်သက်ဆိုင်မည့်​မေးခွန်းတစ်ချို့အား​​မေးပြီး ဆရာဝန်အား​ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

​ဆေးရုံဝန်းထဲမှထွက်မလာခင် ဝိန်းရိဖန်က သန့်စင်ခန်းထဲဝင်လိုက်၏။

​ရေပိုက်​ခေါင်းကိုဖွင့်ပြီး​နောက် ​အေးစိမ့်​နေသည့်​ရေများကိုထိ​တွေ့မိလိုက်သည့်တစ်ခဏတွင် ခန္ဓာကိုယ်အလိုလို ​ကွေးကျုံ့သွားမိ​တော့၏။ တစ်ခဏကြာကြာ​ကြောင်အမ်း​နေမိရင်း ယခု​လေးတင်​တွေ့ခဲ့ရသည့် ကျိန့်ခယ်ကျား​ကြောင့်လားမသိ အတိတ်မှကိစ္စများအား ပြန်​တွေးမိလာ​တော့သည်။

သူမ၏အ​ဖေဖြစ်သူ 'ဝိန်းလျန်ဇယ်' ​ပြောဖူးသည့်စကားတစ်ခွန်းအား အမှတ်ရလိုက်ကာ

--"​ဖေ​ဖေတို့ရဲ့ ရွှမ်းကျန့်က ​ကောင်မ​လေး​လေ..​ရေ​အေး​​တွေချည်း အမြဲတမ်းထိမ​နေနဲ့"

ဤနှစ်များအတွင်း ဝိန်းရိဖန်၏စိတ်ခံစားချက်များမှာ ဝိန်းလျန်ဇယ်အ​ကြောင်း​တွေးမိသည့်အခါမျိုး၌သာ မတည်မငြိမ်ဖြင့်ခံစားရလွယ်လာခဲ့ပုံရပါသည်။သူမ၏ နှာ​ခေါင်း​လေးက ကျဥ်တက်လာပြီး မျက်​တောင်များ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်မိကာ လက်နှစ်ဖက်အား ​​နှေး​နှေးကွေး​ကွေး​ဆေး​​ကြော​နေမိလိုက်၏။

အထက်တန်း​ကျောင်း၌ရလာခဲ့သည့် ဝိန်းရိဖန်၏နာမည်​ပြောင်မှာ ​ကျောင်းသားများ အလကားသက်သက်​ပေးထားခြင်းမျိုးမဟုတ် ၊ အမှန်တကယ်လည်း အဓိပ္ပါယ်ရှိရှိ​ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တုန်းက သူမသည် အမှန်တကယ်ကို မည်သည့်ကိစ္စကိုမှ မလုပ်တတ်ခဲ့ ၊ ​နေ့စဥ်လုပ်ရသည့် အ​ဆောင်သန့်ရှင်း​ရေးကအစ အခန်း​ဖော်များ သင်​ပေး၍သာ တတ်​မြောက်ခဲ့သည်။ သူမ၏စိတ်​နေသ​ဘောထားမှာ ​တော်​တော်​လေး​ကောင်းမွန်သည့်အတွက် တစ်ခါတစ်ရံ သူငယ်ချင်းများက စိတ်မရှည်ဘဲ​ဒေါသထွက်ပြလျှင်​တောင် ​တေးမှတ်ခြင်းမျိုးမရှိခဲ့​ပေ။

ဝိန်းရိဖန်မှာ ငယ်ငယ်​လေးကတည်းက အလိုလိုက်ခံရပြီး မိသားစုထဲတွင်လည်း တစ်ဦးတည်း​သောသမီး​လေးဖြစ်သည့်အတွက် ဝိန်းလျန်ဇယ်နှင့်​ကျောက်ယွမ့်တုံတို့၏လက်ဖဝါးထဲမှ ပုလဲလုံး​လေးသဖွယ် ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။မိဘနှစ်ပါးက သူမလိုချင်သမျှအရာအားလုံးကို ​ပံ့ပိုး​ပေးထားပြီး ၊ မိဘနှစ်ပါးမှာ သူမနှင့်ပတ်သတ်ပြီး များများစားစားတွန်းအား​ပေး ​မျှော်လင့်ထားခြင်းမျိုးမရှိဘဲ သူမဘဝ​လေးအား ​​အေး​​အေးချမ်းချမ်း ​ပျော်​ပျော်ရွှင်ရွှင်သာ ဖြတ်သန်း​စေခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တုန်းက ဝိန်းရိဖန်မှာ အလွန်ကိုမှ အပူအပင်ကင်းသည့်ဘဝတစ်ခုအား ရရှိထားခဲ့၏။

အတန်းထဲ၌ သူငယ်ချင်းအ​ပေါင်းအသင်း များများစားစားမရှိခဲ့သည်​တောင်မှ သူမ ​​ပျော်ရွှင်​နေခဲ့ရသည်။

အဘယ်​ကြောင့်ဆို​သော် ချစ်ခြင်း​မေတ္တာများအား လုံလောက်သည်ထက်ပို​အောင်ရရှိထားခြင်း​ကြောင့်ပင်။

သို့​သော် ထို​နေ့လိုနေ့မျိုးတစ်ရက် ရှိလာလိမ့်မည်ဟူ၍ ဝိန်းရိဖန် ဘယ်​သောအခါကမှ မ​တွေးထားမိခဲ့၏။

ဝိန်းလျန်ဇယ် ​ဆုံးပါးသွားခြင်း ၊ ​ကျောက်ယွမ့်တုံက ​​နောက်အိမ်​ထောင်ပြုခြင်း ၊ ဖခင်မေတ္တာ လုယူခံရမည်ကို​ကြောက်သည့် ကျိန့်ခယ်ကျား​၏ပ​ယောဂကြောင့် မိခင်အရင်းကျောက်ယွမ့်တုံက သူမအား အဘွားရှိရာဆီသို့ ပို့လိုက်ခြင်း...

​နောက်တွင် အဘွား၏ကျန်းမာ​ရေးအ​ခြေအ​နေ​ကြောင့် သူမအား ဘကြီးအိမ်သို့ ပို့လိုက်ခြင်း..

ထိုအချိန်ကာလများက ဝိန်းရိဖန်၏ဘဝတွင် ထိလွယ်ရှလွယ်ဖြစ်ခဲ့ဆုံး​သောအချိန်ကာလများဖြစ်ကာ

--မည်သူတစ်ဦးတစ်​ယောက်ကမှ သူမအား အလိုမရှိ​တော့သည့်စိတ်ခံစားချက်မျိုးများပင် ဖြစ်တည်လာခဲ့ရ၏။

​နေစရာထိုင်​နေရာ ​နေရာတစ်ခုရှိ​နေခဲ့​သော်လည်း ဤ​လောကကြီးထဲ၌ သူမအတွက် ​နေရာတစ်​နေရာစာပင်မရှိ​တော့သည့်ခံစားချက်မျိုးပင်။

ထိုခံစားချက်မှာ မပိုင်ဆိုင်ထားရသည့်ခံစားချက်မျိုး​။

ဝိန်းရိဖန်က တစ်ခုခုအမှားလုပ်မိသွားမည်ကိုပင် ​ကြောက်လန့်​နေခဲ့ရပြီး ​နေ့ရက်တိုင်းအား အလန့်တကြားဖြင့်အသက်ရှင်ခဲ့ရသည်။ ထမင်းစား​နေသည့်အချိန်မျိုးတွင် ထမင်းပန်းကန်လုံးနှင့်တူ ရိုက်မိသွားသည့်အသံကအစ သူမ၏အသက်ရှူသံများအား ရပ်တန့်သွားသည်အထိ ​ကြောက်လန့်ခြင်းပင်။

ဝိန်းရိဖန် အတိတ်မှဖြစ်ရပ်တစ်ခုအား ​ဝေ​ဝေဝါးဝါးအမှတ်ရလိုက်၏။

တစ်ခါက ​ကျောင်းပိတ်ရက်တစ်ခုတွင်။

​ဒေါ်​လေးဖြစ်သူက သူမအား ယွမ် ၂၀ ​ပေးပြီး ကြက်​ကြော်တစ်ဘူး သွားဝယ်ခိုင်းခဲ့သည်။ဝိန်းရိဖန်က ပိုက်ဆံကို တရိုတ​သေယူပြီး အပြင်ထွက်လာခဲ့ကာ ကြက်​ကြော်ဆိုင်​ရှေ့အ​ရောက်တွင် ​ဒေါ်​လေး​ပေးလိုက်သည့်ပိုက်ဆံမရှိ​တော့မှန်း သိလိုက်ရ၏။

ထိုအချိန်တုန်းကဆိုလျှင် သူမ၏ဦး​နှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားခဲ့ပြီး ဆိုင်ရှင်၏မျက်နှာအား အရိပ်တကြည့်ကြည့်လုပ်​နေမိကာ ခဏ​လေးအတွင်း ပြန်လာခဲ့မည်ဆိုပြီး လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်​လျှောက်ရင်း ​​မြေကြီးထောင့်တစ်​နေရာမချန်ဘဲ အသည်းအသန်ပြန်ရှာခဲ့သည်။

အ​ရှေ့မှအ​နောက် အ​နောက်မှအ​ရှေ့သို့ ​လျှောက်ခဲ့သည်မှာလည်း အကြိမ်ကြိမ်။

သို့သည့်တိုင် ယွမ် ၂၀ ၏အစွန်းအစ​လေးပင် ရှာမ​တွေ့ခဲ့​​ချေ။

ထိုအချိန်တုန်းက သူမ ခံစားမိခဲ့သည့်ခံစားချက်ကြီးကို မှတ်မိ​နေပါ​သေးသည်။

တစိမ့်စိမ့်​ကြောက်လန့်​နေသည့်ကြားမှ ကူကယ်ရာမဲ့ခြင်းများ။

ယခုအချိန် ​တွေးမိသည့်အခါတွင်​တော့ ရယ်စရာ​ကောင်းသည့်ကိစ္စတစ်ခုလိုပင်။

ယွမ် ၂၀ တည်း...

သူမ ကျ​ပျောက်ခဲ့သည်မှာ ယွမ် ၂၀ တည်း...

ဤမျှထိ ​သေး​ငယ်လွန်းသည့်ကိစ္စ​လေး...

ဝိန်းရိဖန်က တစ်​နေ့လည်ခင်းလုံး ပြန်မသွားရဲခဲ့ဘဲ ည​နေ​စောင်းသည်အထိ ဦးတည်ရာမဲ့​လျှောက်သွား​နေမိခဲ့ကာ လူသူကင်းသည့်ဘတ်ကားမှတ်တိုင်တစ်ခု၏ ထိုင်ခုံအလွတ်​ပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး မီးခိုး​ရောင်ကွန်ကရစ်လမ်းမကြီးအား ​ကြောင်ကြည့်​နေမိခဲ့၏။

ခံစားမိခဲ့သည်မှာလည်း အရာအားလုံးက ​နှေး​ကွေးသွားခဲ့သည်ဟူ၍။

သူမ ပြန်မသွားရဲ​တော့​ပေ။

ဤကိစ္စအတွက်​ကြောင့်ဖြင့် ဘကြီးက သူမအား တခြား​နေရာသို့ ပို့ပစ်လိုက်မည်ကို ​ကြောက်​နေမိကာ ယခုလိုကိစ္စမျိုးများ မကြာခဏဖြစ်လာမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်​နေခဲ့သည်။

သူမက လူတိုင်း လက်​ရှောင်ချင်ကြသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ကို ​ကြောက်​နေမိ၏။

​နောက်တွင်​တော့..

ထိုအချိန်က​လေးအတွင်းတွင် စန်းရန်က ​ကောင်းကင်​ပေါ်မှပြုတ်ကျလာသည့်အလား သူမ၏အ​ရှေ့၌ ရုတ်တရုတ် ​ပေါ်လာခဲ့​တော့၏။ သူပုံစံက တစ်​နေရာရာမှ ဘတ်စကတ်​ဘောကစားပြီး ပြန်​လာပုံရကာ လက်ထဲတွင် ​ဘောလုံးကိုကိုင်ထားပြီး အ​ပေါ်ပိုင်းအင်္ကျီတစ်ခုလုံးအပြင် သူ့ဆံပင်အနားသတ်များ၌ ​ချွေးများစိုရွဲ​နေခဲ့သည်။

ဆယ်​ကျော်သက်အရွယ် အ​ရောင်အဝါများဖြင့်​တောက်ပ​နေသည့်စန်းရန်က သူမ၏အ​​ရှေ့ထိ​လျှောက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကိုကိုင်းချလိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် စန်းရန်က သူမ၏အိမ်နာမည်အား သိနှင့်​နေပြီးဖြစ်ကာ ၊ တမင်သက်သက်ပင်ဖြစ်​စေ အမှတ်တမဲ့ပင်ဖြစ်​စေ သူမ၏နာမည်အရင်းအား ထပ်မ​ခေါ်​တော့သည့်အချိန်

"ဝိန်းရွှမ်းကျန့်...မင်း ဒီမှာဘာလုပ်​နေတာလဲ"

အသံကြားလိုက်သည့်အတွက် ဝိန်းရိဖန်က သူ့အား​မော့ကြည့်လိုက်၏။ စကားတစ်ခွန်း​တော့ မဆို။

စန်းရန်က မျက်​မှောင်ကျုံ့လိုက်ကာ

"ဘာလို့ ဒီလိုပုံစံဖြစ်​နေရတာလဲ"

ဆက်၍ တိိတ်ဆိတ်​နေဆဲ။

စန်းရန်က ​ဘောလုံးဖြင့် သူမအား လှမ်းထိပြီး

"မင်း စကား​​ပြော​လေ​ကွာ"

"စန်းရန်"

ဝိန်းရိဖန်က ခပ်တိုးတိုးအသံ​လေးဖြင့်

"နင် ငါ့ကို ယွမ် ၂၀ ​လောက်​ချေး​ပေးလို့ရမလား"

"...."

"ငါ အပြင်ထွက်ပြီးပစ္စည်းလာဝယ်တာ..​ပိုက်ဆံ ပျောက်ကျသွားလို့"

စန်းရန်က ရုတ်တရက် ​ကြောင်အမ်းသွားရ​သော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလို အိတ်ကပ်များထဲသို့ နှိုက်ကြည့်၍

"ငါ အပြင်ထွက်လာတုန်းက ပိုက်ဆံမယူလာမိဘူး"

ဝိန်းရိဖန်က မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း​အောက်သို့စိုက်ချလိုက်ပြီး

"ဒါဆိုလည်း မလို...."

"ဘာကို မလိုဘူးလဲ..ငါက အခု​လော​လောဆယ် ပိုက်ဆံမပါဘူးလို့ပဲ​ပြောတာ..​နောက်ငါးမိနစ်​နေရင် မရှိဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး"

စန်းရန်က မတ်တပ်ထရပ်လိုက်၍

"မင်း ဒီ​နေရာမှာပဲထိုင်​နေ..ငါးမိနစ်ဆိုရင် ရပြီ"

"...."

​တွေးရင်း ​တွေးရင်း စန်းရန်က ​ဘောလုံးကိုပါ ဝိန်းရိဖန်လက်ထဲထည့်​ပေးလိုက်၍

"ငါ့ကို ​စောင့်​​နေ"

ဝိန်းရိဖန် ဘာမှပြန်မ​ပြောရ​သေးခင်ပင် စန်းရန်က ​ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။ သူမ ​​နောက်တစ်ကြိမ်​ခေါင်းငုံ့လိုက်ကာ လက်ထဲရှိ ညစ်ပတ်​နေသည့် ဘတ်စကတ်​ဘော​ ​ဘောလုံး​ပေါ်ရှိ မျဥ်း​ကြောင်းများအား စိုက်ကြည့်​နေမိ​တော့၏။

ည​နေခင်း၏​လေညှင်း​လေးက တိတ်တိတ်က​လေးတိုက်ခတ်​နေသည့်အချိန် အ​​ရှေ့တွင်မြင်​နေရသည့် ကားများကလည်း လမ်းမကြီး​ပေါ်၌ တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ဖြတ်သန်းသွားလာ​နေကြသည်။

အချိန်ငါးမိနစ်ကြာမကြာ ဝိန်းရိဖန် မသိပါ​သော်လည်း စန်းရန်က သိပ်မကြာလိုက်ပါဘဲ ပြန်​ရောက်လာသည်ကို​သာ မှတ်မိ​နေ​တော့၏။ သူက တရှိုက်ရှိုက်ဖြင့်​မော​နေပြီး သူမ၏အ​ရှေ့၌ ​ဆောင့်​ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကာ မည်သည့်​နေရာမှရလာမှန်းမသိသည့် ယွမ် ၂၀အား အိတ်ကပ်ထဲမှထုတ်လာ​ပေး၍

"ယူထား..ပြန်​ပေးဖို့မ​မေ့နဲ့​နော်"

ဝိန်းရိဖန်က တွန့်တွန့်ဆုတ်ဆုတ်ဖြင့် ပိုက်ဆံကိုလှမ်းယူလိုက်ပြီး

"​ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဆံပင်များကြားထဲမှ နဖူး​ပေါ်ထိ ​ချွေးများတစ်စက်စက်ကျ​နေသည့် စန်းရန်က သူမအား ​မော့ကြည့်​နေရင်း

"ဘာလို့ ငိုချင်​နေတဲ့ပုံစံ​လေးဖြစ်​နေရတာလဲ"

"...."

စန်းရန်က အသံထွက်​အောင်ရယ်လိုက်ကာ

"ဒီ​လောက်ထိ ခံစားသွားရစရာလည်း မလိုပါဘူးကွာ"