ဤပုံစံအတိုင်းသာ ဆက်သွား​နေလျှင် များမကြာခင်အချိန်အတွင်း စန်းရန်၏စကားများ​ကြောင့် ဝိန်းရိဖန်တစ်​ယောက် ဦး​နှောက်​ဆေးခြင်း(Brainwash) ခံရပါ​တော့မည်။

သူမ ဦး​နှောက်​ဆေးခံရမည့်​ခေါင်းစဥ်မှာ -- သူမက ဟိုးအရင်ကတည်းက ဤစန်းထို့ဖန်( စန်း အဓိကသ​​င်္ကေတ /​ခေါင်းကြီး) ၏ဂုဏ်သတင်း​များကို ကြားဖူးနားဝရှိခဲ့ရပြီး ထိုသူ၏ တမူထူးခြားလှပါဘိ ဆို​သောခန့်ညားမှုကို ရှုစားရန်အတွက်လည်း မိုင်​ပေါင်း​သောင်းချီခရီးနှင်လာခဲ့ကာ ၊ ထိုအဓိကသင်္ကေတမှာ တစ်ချိန်က သူမကို ပိုးပမ်းဖူးသည့်အဆက်​ဟောင်းမှန်း သိသွားခဲ့ပြန်သည့်အချိန်တွင်လည်း ရင်ခုန်​​နေဆဲဖြစ်​သော​ကြောင့် သူ့အ​ရှေ့တွင် သူမ၏ဖြစ်တည်မှုကို​သိသာ​စေနိုင်မည့် နည်းလမ်းအားလုံးကို သုံးပြခဲ့သည်ဟူ၍....

သူ့​ရှေ့​မှောက်တွင် ပြုမူမိသည့်အရာအားလုံးက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် လုပ်​ကြံထားခဲ့သလိုလိုပင် ဖြစ်​နေပါ​တော့၏။

ဝိန်းရိဖန်က မ​နေနိုင်​အောင် ပြန်ပက်လိုက်ချင်သဖြင့် ချက်ချင်းစာပြန်လိုက်၏။

[လက်စသတ်​တော့ နင့်ဆီမှာ ကျကျန်​နေခဲ့တာကိုး]

ဝိန်းရိဖန် ; [ အားနာလိုက်တာ..နင့်ကိုပဲ ထပ်ပြီးအလုပ်ရှုပ်​​အောင် လုပ်မိပြန်ပြီ..ဒါမှမဟုတ် နင် အဆင်​ပြေမယ့်အချိန်ကို​ပြော​လေ..ငါ နင့်ဆီလာယူလိုက်မယ် ]

စဥ်းစားရင်း ​တွေးရင်း ၊ သူတို့နှစ်ဦး ​နောက်တစ်ကြိမ်ဆုံကြမည့်အခွင့်အ​ရေးကို ​ကျော်ချပစ်လိုက်ရနိုးနိုးဖြင့်

[ မဟုတ်လည်း ​သော့ကို နင့်ဘားမှာပဲ ​ပေးထားခဲ့လိုက်​လေ..ငါ့ဘာသာငါ သွားယူလိုက်မယ်..ဒီလိုဆိုရင်​ရော အဆင်​ပြေမလား ]

တစ်ခဏကြာသွားပြီသည်အထိ။

စန်းရန်ဘက်မှ ပြန်စာ ပို့မလာ​သေး​ပေ။

ဝိန်းရိဖန်က ​​လောလည်းမ​လောသလို သူ့ဆီမှ ပြန်စာကိုလည်း တကူးတက​စောင့်​နေခြင်းမရှိ ၊ အလုပ်များကိုသာ ဆက်လုပ်​နေပြီး ပထမဆုံး စာပိုဒ်အား ​သေ​သေချာချာပြန်စစ်ပြီး​လျှင် အယ်ဒီတာဆီသို့ လှမ်းပို့​ပေးလိုက်သည်။ ဖုန်းမက်​ဆေ့သံမြည်သွားသည့်အချိန်မှသာ ဖုန်းကို​ကောက်ယူပြီး ဖတ်ကြည့်လိုက်၏။

စန်းရန် ; [ ကိုယ် အခုတ​လော အားတဲ့အချိန်မရှိဘူး ]

ဝိန်းရိဖန်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် စာပြန်ပို့လိုက်၏ ; [ ဒါဆို ခန့်မှန်း​ချေ ဘယ်အချိန်​လောက်အားနိုင်မလဲ ]

​နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

စန်းရန်က အသံမက်​ဆေ့တစ်ခုကို ပို့လာခဲ့၏။ သူ့အသံမှာ ပျင်းတိပျင်းရွဲဖြင့်

"စ​နေ​နေ့ည"

စ​နေ​နေ့ည...

ဝိန်းရိဖန်က ​တွေးကြည့်လိုက်ပြီး​နောက်တွင်..

တနင်္ဂ​​နွေ​နေ့သည်ကား သူမ၏ပိတ်ရက်ပင်။

စ​နေ​နေ့ည၌ စန်းရန်ထံမှ ​သော့ပြန်ယူပြီး တနင်္ဂ​နွေ​နေ့တွင် အရင်အိမ်ခန်းပိုင်ရှင်အား သွားပြန်​​ပေးလိုက်ခြင်း - အစီအစဥ်က မဆိုး​ပေ။ အိမ်ခန်းပိုင်ရှင်ထံသို့ ရက်အနည်းငယ်​နောက်ကျမည့်အ​ကြောင်း ​ပြောပြလိုက်ရုံသာရှိပြီး အခြားပြဿနာမရှိ။

ဝိန်းရိဖန် ; [ အို​ကေ ]

ဝိန်းရိဖန် ; [ ဒါဆို 'Overtime' ဘားကို လာခဲ့ရမလား နင့်အိမ်နားကို လာခဲ့ရမလား ]

ဝိန်းရိဖန် ; [ နင့်ကို ငါရှိတဲ့​နေရာထိ တကူးတက လာပေးခိုင်းရမှာ အားနာလို့ပါ ]

မိနစ်ဝက်ခန့်မျှကြာသွားပြီး​နောက်တွင် စန်းရန်က အသံမက်​ဆေ့နှစ်ခုကို ထပ်ပြီးပို့လာခဲ့၏။

ဝိန်းရိဖန် ဖွင့်နား​ထောင်ကြည့်လိုက်၏။

စန်းရန်က တမျိုးတမည်မြည်​သောအဓိပ္ပါယ်မျိုးဖြင့် ရယ်​နေရင်း စကားလုံးနှစ်လုံးကို ​ပြောထွက်လာပါ​တော့​၏။

"ကိုယ့်အိမ်?"

"...."

ဝိန်းရိဖန်၏မျက်ခွံများ လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ်ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ပထမအသံမက်​ဆေ့ အဆုံးတွင် ဒုတိယအသံမက်​ဆေ့က အလိုအ​လျောက် ပွင့်သွားခဲ့၏။

စန်းရန်၏ စကား ၊ ​လေသံအသိမ်းအယူအရ သူ့စကားလုံးများကြားတွင် ' မင်းရဲ့ဦးတည်ချက်ကြီးက အရမ်းသိသာလွန်း​နေပြီ ' ဟူ​သောဆိုလိုရင်းသ​ဘောက ကပ်ပါ​နေမှန်း ဝိန်းရိဖန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းခံစား​နေမိကာ ထိုသူက ဤသို့တိုက်ရိုက်မ​ပြောရုံတမယ်ဖြင့်

"အမ်?..မလုပ်ပါနဲ့"

စန်းရန် ; " Overtime ကိုပဲ တိုက်ရိုက်လာခဲ့လိုက် "

"...."

နှစ်ဖက်စလုံးသည် ကိုယ်စီတပ်ထားကြ​သောမျက်နှာဖုံးများကို အသီးသီးခွာချလိုက်ပြီး​နောက်တွင် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံ​ရေးက ပုံမှန်​နေသားကျသွားလိမ့်မည်ဟု ဝိန်းရိဖန် ​တွေးမိခဲ့​သေးသည်။ သို့​သော် စန်းရန်မှာ​တော့ ယခုနှစ်များအတွင်း မကြာခဏ လိုက်ပိုးပမ်းခံ​နေရခြင်း​ကြောင့်လားမသိ သူ့ကိုယ်​ပေါ်၌ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ဂုဏ်ဆာပြ​နေသည့်အ​ငွေ့အသက်များပင် မွှန်ထူလို့​နေပြီ။

ရလဒ်အ​နေဖြင့် မည်ကဲ့သို့သော သမာရိုးကျကိစ္စမျိုးပင်ဖြစ်​နေပါ​စေ တစ်ဖက်လူက သူ့အားရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ချဥ်းကပ်​နေသည်ဟု​သာ ထင်​နေ​လေ​ရော့၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝိန်းရိဖန် ​တွေးကြည့်မိလိုက်၏ ၊ စန်းရန်​ရှေ့၌ စကား​ပြောရမည့်အချိန်တိုင်း၊စက္ကန့်တိုင်းအတွက် သူမထံ၌ အင်နာဂျီခွန်အား​ပေါင်း တစ်သိန်း​တိတိ ရှိရ​ပေမည်။

မဟုတ်လျှင် သူနှင့်ပတ်သတ်သည့်စကား​လေးတစ်ခွန်း​လေးကမျှ မှား​ပြောမိ၍မရ။

ဝိန်းရိဖန်က သက်ပြင်းချလိုက်၍

[​ကောင်းပြီ]

ထို့​နောက်တွင် ဝိန်းရိဖန်က ဖုန်းအား ​ဘေးသို့ချထားလိုက်​သည်။

အချိန်ကိုက်ဆိုသလို အယ်ဒီတာထံမှ စာမူနှင့်ပတ်သတ်သည့်ထင်မြင်ချက်များကို​ပြောပြထားသည့် emailတစ်​စောင် ပြန်ပို့ထားကာ ဝိန်းရိဖန်က ဖတ်ကြည့်​နေရင်း ကွန်ပြူတာမျက်နှာပြင်၏ ညာဘက်​ထောင့်​နေရာ​လေးမှ ရက်စွဲအား လှမ်းကြည့်မိလိုက်သည်။

အ​တွေးများက ချက်ချင်းပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။

ရုတ်တရက်​တွေးလိုက်မိသည်မှာ ​နောက်ဆုံးတစ်​ခေါက် စန်းရန်နှင့်​တွေ့ဖြစ်ခဲ့သည့်နေ့မှာ နှစ်သစ်ကူးပြီးနှစ်ရက်​​မြောက်သည့်​နေ့ ၊ အိမ်ခန်း​သော့ကလည်း ထိုအချိန်တုန်းက ပြုတ်ကျခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်ကာ ယ​နေ့ရက်စွဲနှင့်ဆိုလျှင် တစ်ပတ်နီးပါး ကြာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အဘယ်​ကြောင့် အခုချိန်ကျမှ ​သော့ကျန်ခဲ့​ကြောင်း လာ​ပြောပြရသနည်း။

သူမနှင့် အဆက်အသွယ်မလုပ်ချင်၍များ..သူမဘက်က စ၍ ဆက်သွယ်လာမည့်အချိန်ကို ​စောင့်​နေခြင်းလား။

ဤသို့ဖြစ်နိုင်​ချေက ပို၍များ​​နေ​ပေသည်။

ဝိန်းရိဖန်က ဤအ​ကြောင်းကိစ္စ​ပေါ် ထပ်၍အာရုံစိုက်မ​တွေးချင်​တော့သဖြင့် အလုပ်ဆင်းသည်နှင့် အိမ်သို့သာ တန်းပြန်လာခဲ့လိုက်၏။

အိမ်ထဲသို့ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဧည့်ခန်းထဲမှ ဆိုဖာထက်တွင်လှဲအိပ်​နေ​သော ဝမ်လင်လင်အား လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။ လက်ရှိအချိန်တွင် ဝမ်လင်လင်က မျက်နှာ​ပေါင်းတင်ရင်း တီဗွီကြည့်​နေကာ ​ဘေးနားတွင်လည်း အရွက်သုပ်တစ်ပန်းကန်ချထား​သေးသည်။ သူမပုံစံက စိတ်​ပျော်​နေပုံရပြီး သီချင်း​လေးပါ ညည်း​နေ​သေး၏။

ဝိန်းရိဖန်ဘက်က ဦးစွာ လှမ်း​ခေါ်လိုက်၏။

"လင်ကျဲ"

ဝမ်လင်လင်က မပီမသအသံဖြင့်

"ပြန်လာပြီလား..ဒီ​နေ့ ​စောတယ်​နော်"

"အင်း..ဒီ​နေ့ လုပ်စရာအလုပ်လည်းနည်းလို့"

"ဒီအလုပ်က အရမ်းပင်ပန်းတယ်မလား"

ဝမ်လင်လင်က ​တွေး​တွေးဆဆဖြင့်

"အစ်မ 'ချွမ်တ' မှာအလုပ်လုပ်​​နေခဲ့တဲ့နှစ်​တွေအတွင်း ဝန်ထမ်း ဘယ်နှ​လောက်​တောင်အလုပ်ထွက်ကုန်ကြလဲသိလား..အချိန်ပို​တွေအရမ်းဆင်းရပြီး လစာကျ​တော့ မတိုးလာရင် ဘယ်သူမှခံနိုင်ရည်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး​..အစ်မတို့ဌာနထဲကလူ​တွေကို ကြည့်ကြည့်ပါလား..​နေမ​ကောင်းလို့ ​ဆေးရုံတစ်​ခေါက်​ရောက်ရင် လစာအားလုံး​ပြောင်တာပဲ"

ဝိန်းရိဖန်က ပြုံးရုံသာပြုံး​နေပြီး

"အဆင်​​တော့ ​ပြေပါ​သေးတယ်"

"ဒါနဲ့ ​ရှောင်ဖန် "

ဝမ်လင်လင်က ထထိုင်လိုက်ပြီး ​မေးခွန်းတစ်ခု​မေးလာခဲ့၏။

"မင်းမ​နေ့ညတုန်းက တ​ရေးနိုး​ပြီးထ​သေးလား"

ဝိန်းရိဖန်က ​ကြောင်အသွားရင်း

"မထပါဘူး"

ဝမ်လင်လင်၏ပုံစံက စကားအဖြစ်​ပြောသည့်ပုံစံမျိုးသာဖြစ်ပြီး

"ဒါဆို အစ်မ အိပ်မက်မက်တာပဲ​နေမှာပါ..အစ်မ မ​နေ့ညတုန်းက ဧည့်ခန်းထဲက​နေ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားအသံ​တွေကိုကြားလိုက်ရလို့..နာရီကို​တောင် လှမ်းကြည့်လိုက်​သေးတယ်..မနက်ခင်း သုံးနာရီ​ကျော်​လောက်ဖြစ်မယ်ထင်တယ်"

"...."

ဤစကားကိုကြားလျှင်ကြားလိုက်ရခြင်း ဝိန်းရိဖန်က အတိတ်တွင်ရှိခဲ့ဖူး​သော​ရောဂါတစ်ခုအ​ကြောင်းကို သတိရမိလိုက်၏။သို့​သော်လည်း ​လက္ခဏာများပျောက်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်ပြီး ဝမ်လင်လင်ကလည်း မ​သေချာမ​ရေရာ​ဖြင့်မေးမြန်း​နေ​သောအ​မေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည့်အ​တွက် သူမအ​နေဖြင့် ​တွေးကြည့်ရုံသာ​တွေးလိုက်ပြီး ရှင်း​တော့ရှင်းမပြဖြစ်​ပေ။

"အင်း"

ဝိန်းရိဖန်က နာရီကိုတစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်၍

"လင်ကျဲ..ကျွန်မ ​ရေသွားချိုးလိုက်​တော့မယ်"

"ခဏ​လေး..ခဏ​လေး​နေမှ ချိုး "

ဝမ်လင်လင်က သူမ၏​ဘေးခုံအား လက်ဖြင့်ပုတ်ပြပြီး

"​ရှောင်ဖန်..အစ်မတို့ စကား​ပြောရ​အောင်..ဒီမှာ လာထိုင်ဦး..အစ်မမှာ မင်းကို ​ပြောစရာ​လေး​တွေရှိလို့"

ဝိန်းရိဖန်က အနားသို့​လျှောက်သွားလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"မင်း အရင်ဆုံး အစ်မကို ကတိ​ပေးရမယ်"

ဝမ်လင်လင်က မျက်နှာ​ပေါင်းတင် mask ကို ဖယ်လိုက်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲထည့်ကာ အနည်းငယ်ချစ်စဖွယ်​ကောင်းသည့်အမူအရာမျိုးဖြင့်

"အစ်မ​ပြောမှာ​တွေကို နား​​ထောင်ပြီးရင် စိတ်မဆိုးပါဘူးလို့ ကတိ​ပေး"

ဝိန်းရိဖန်က ​ခေါင်းငြိမ့်ပြ၏။

"​ကောင်းပြီ"

"အစ်မ အခု​လေးတင် ​ပြောလိုက်ပါ​သေးတယ်..အလုပ်က အရမ်းပင်ပန်းတယ်လို့..တစ်လစာလုပ်အားခကလည်း အစ်မ​ကောင်​လေး ဝယ်​ပေး​နေတဲ့အိတ်တစ်လုံးဖိုး​တောင် မရှိဘူး..အစ်မအ​နေနဲ့လည်း ဒီ​လောက်အချိန်​တွေအကြာကြီး ဒီအလုပ်လုပ်လာရတာ အတိုင်းအတာတစ်ခုထက်ကို​ကျော်​နေခဲ့ပြီ"

ဝမ်လင်လင်က ဆက်၍

"လွန်ခဲ့​တဲ့သုံး​လေးရက်က အစ်မရဲ့နှုတ်ထွက်စာကို ဒါရိုက်တာဆီ တင်ထားခဲ့ပြီးပြီ..ပြီး​တော့ ဒီအလုပ်ဆက်မလုပ်ဖို့ပါ ဆုံးဖြတ်ထားတာ..အစ်မရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကလည်း အစ်မကို အလုပ်တစ်ခု မိတ်ဆက်​ပေးထား​သေးတာ..​နေရာက 'ကောင်းဇီခုန်' ဘက်မှာ..."

ဒီအထိ စကားဆိုလာပြီးချိန်တွင် ဝမ်လင်လင်က တစ်ခဏရပ်သွားခဲ့သလို အသံကိုလည်း နိမ့်ချတိုးဖျလိုက်၏။

"အလုပ်ရှိတဲ့​နေရာနဲ့ ဒီ​နေရာနဲ့က အရမ်း​ဝေး​တယ်​လေ ဟုတ်တယ်မလား"

ဝိန်းရိဖန်က တစ်ဖက်လူ၏ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားခဲ့ပြီး

"အစ်မက ဒီ​နေရာမှာ ဆက်မ​နေ​တော့ဖို့စဥ်းစားထားတာလား"

ဝမ်လင်လင် ချက်ချင်းရှင်းပြလာခဲ့၏။

"မင်း ​ကျေးဇူးပြုပြီး လုံးဝစိတ်မဆိုးပါနဲ့​နော်..အစ်မလည်း အစ်မရဲ့​နောက်ထပ်အလုပ်အသစ်က ဒီ​နေရာနဲ့ အရမ်း​ဝေး​နေမယ်မှန်း မထင်ထားခဲ့လို့ပါ..အစ်မက မင်းနဲ့ အိမ်ခန်းကိုအတူတူမျှ​နေဖို့​တောင် ​တွေးထားပြီးသား.."

"...."

အမှန်တကယ်အားနာပြီး စိတ်မသိုးမသန့်ဖြစ်​နေခြင်း​ကြောင့်လားမသိ ဝမ်လင်လင်၏အပြုအမူတို့က ပုံမှန်ထက်ပင် ​ပျော့​ပျောင်းသွားခဲ့ပြီး

"အစ်မ ​နောက်ထပ်ရက်နည်းနည်းကြာ​လောက်မှ​ပြောင်းဖြစ်မှာပါ..မ​ပြောင်းခင် အစ်မဘက်က မင်းအတွက် အဆင်​ပြေမယ့်အိမ်ခန်းငှား​ဖော်တစ်​ယောက် ရှာ​ခဲ့ပေးမယ်​လေ..ဒီလိုဆိုရင်​ရော အဆင်​ပြေမလားဟင်"

ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သတ်ပြီး ဝိန်းရိဖန်၏စိတ်ထဲ ​ထွေ​ထွေထူးထူး​လှုပ်ခတ်သွားခြင်းမျိုးမရှိ။

စုထျန်းထံမှ ဝမ်လင်လင်အလုပ်ထွက်​တော့မည့်အ​ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်ကတည်းက ယခုလို​ဖြေနိုင်​ချေများကို​တွေးထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ လက်ရှိအချိန်တွင်​တော့ စိတ်ဆိုးဖို့ကိုမဆိုထားနှင့် သိပ်၍ပင်မအံ့သြမိ​ပေ။

ဝိန်းရိဖန်က ​နွေး​နွေး​ထွေး​ထွေးဖြင့်

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..ကျွန်မ နားလည်​ပေးနိုင်ပါတယ်..အစ်မက အစ်မနဲ့အဆင်​ပြေမယ့်အလုပ်တစ်ခုကို ရှာ​တွေ့သွားတဲ့အတွက် အစ်မနဲ့ထပ်တူ ဝမ်းလည်းဝမ်းသာပါတယ်..အိမ်ခန်းငှားအသစ်အတွက်က​တော့ အစ်မ အရမ်းစိတ်ရှုပ်ခံ​နေဖို့မလိုပါဘူး..ကျွန်မဘာသာ ​ဖြေရှင်းလို့လည်းရပါတယ်"

"အိုင်း..​ရှောင်ဖန်..မင်း အရမ်းသ​ဘော​ကောင်းလွန်းတာပဲကွာ!"

ဝမ်လင်လင်က သက်ပြင်းချကာ ဝိန်းရိဖန်၏လက်​မောင်းကို ကလူသလိုလိုတွဲဖက်ထား၍

"အစ်မက မင်းဘက်က​နေ အစ်မကိုများ ရန်​တွေ့လာမလားဆိုပြီး စိတ်ပူ​နေခဲ့တာ..အစ်မရဲ့ အရင်အခန်း​ဖော်ကလည်း ဒီကိစ္စ​ကြောင့်နဲ့ပဲ စကားများပြီးထွက်သွားခဲ့တာ​လေ"

"...."

ပြဿနာကို ​ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဟု ယူဆလိုက်သည့် ဝမ်လင်လင် မ​ကျေမချမ်းစကားများကို စတင်ပြီးဆိုလာပါ​တော့၏။

"အဲ့တုန်းကဆို အစ်မ တကယ်ကိုဘာ​ပြောလို့​ပြောရမှန်းမသိ​တော့တာ..အစ်မက ဘယ်​နေရာများအမှားလုပ်မိလိုက်လို့လဲ​ပေါ့..ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အိမ်​ပြောင်းချင်တာ​တောင် ​ပြောင်းလို့မရ​တော့ဘူးလား?..အစ်မဘက်ကလည်း သူနဲ့အတူတူ အိမ်ခန်းငှား​နေဖို့ စပ်တဲ့အချိန်တုန်းက ဒီလိုမျိုး မြန်မြန်​ပြောင်းထွက်သွားမယ်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မျိုးနဲ့လုပ်ခဲ့တာမှမဟုတ်တာ.."

ဝိန်းရိဖန်က ပြုံး၍သာ​နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမဆို။

"ဒါ​ပေမယ့်​လေ ​ရှောင်ဖန်..မင်းက​တော့ အရမ်းကိုစကား​ပြောလို့ဆိုလို့​ကောင်းပြီး နားလည်​ပေးတတ်တယ်..အစ်မဘက်က ​သေချာ​ပေါက် အချင်းချင်းရိုင်းပင်းပြီး​နေထိုင်တတ်မယ့် အခန်း​ဖော်​ကောင်းကို ရှာခဲ့​ပေးပါ့မယ်"

"မလိုပါဘူး..တကယ် အဆင်​ပြေတယ်"

"အိုက်ယား အစ်မကို ပြန်အားနာမ​နေနဲ့..ပြီး​တော့ စိတ်လည်းမပူနဲ့..အစ်မက အခန်း​ဖော်ကိုရှာလာ​ပေးရင်​တောင် မင်းရဲ့အမြင်ကိုလည်း အရင်​မေးမှာပါ..မင်း မကြိုက်ဘူးဆိုရင် အစ်မ မိတ်ဆက်ပေးတဲ့အခန်း​ဖော်နဲ့လည်း အတင်း​နေခိုင်းတာမျိုး​တွေ မလုပ်ပါဘူး"

ဤစကား​ကြောင့် ဝိန်းရိဖန်က တုန့်ပြန်မှုတစ်ခုသာ ပြုလိုက်​တော့၏။

"ဒါ​ဆို အစ်မကိုအလုပ်များ​စေမိပါပြီ"

ဝမ်လင်လင် ဆိုလိုချင်ခဲ့သည်မှာ သူမက အလုပ်မှတရားဝင်နှုတ်ထွက်လိုက်ပြီဖြစ်ပြီး ​'​ကောင်းဇစ်ခုန်' ရပ်ကွက်ဘက်တွင် ​နေအိမ်တစ်ခုရှာထားပြီးဖြစ်​သော​ကြောင့် ပြောင်း​ရွေ့​နေထိုင်​တော့မည်။​နောက်အပတ်ပိတ်ရက်မတိုင်မီ ​နောက်ဆုံးထား၍ ​ပြောင်း​ရွေ့မည်လည်းဖြစ်သည်။

ဝိန်းရိဖန်ကလည်း အလွန်အမင်းစိုးရိမ်​နေခြင်းမျိုးမဟုတ် ၊ ဘယ်လိုပင်ဖြစ်​စေ ဝမ်လင်လင်က တစ်လစာအခန်းငှားခအား ​ပေး​ချေထားပြီး​သော​ကြောင့် အခန်း​ဖော်အသစ်တစ်ဦးရှာရန် အချိန်မီ​သေး၏။

သို့​သော်လည်း ဝိန်းရိဖန်အ​နေဖြင့် နန်းဝူမြို့ထဲ၌အ​ပေါင်းအသင်းမိတ်​ဆွေမှာ များများစားစားမရှိ ၊ အရင်က အတန်း​ဖော်သူငယ်ချင်းများနှင့်လည်း အဆက်အသွယ်မလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။ QQ အ​ကောင့်ထဲ၌ အထက်တန်း​ကျောင်းမှသူငယ်ချင်းများကို Friend အဖြစ်ထားထား​သေး​သော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် ဆက်သွယ်​နေခြင်းမျိုးမရှိသည့်အတွက် မရင်းနှီး​တော့သည့်အပြင် ၊ သူစိမ်းများနှင့်ပင် မခြားမနား​တော့​ပေ။

ထို့​​ကြောင့် ကျုံးစစ်​ချောင်ထံသို့ မဖြစ်မ​နေ အကူအညီ​တောင်းမှ ရ​တော့မည်။ ကျုံးစစ်​ချောင်က ဤမြို့၌သာကြီးပြင်းလာပြီး နန်းဝူတက္ကသိုလ်၌သာ ​ကျောင်းတက်ခဲ့သည့်အတွက် သူမထက်စာလျှင် ကျုံးစစ်​ချောင်က မိတ်​ဆွေအ​ပေါင်းအသင်းပိုများပါလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ကျုံးစစ်​ချောင် မိတ်ဆက်​ပေးမည့်သူဆိုလျှင် သူမအ​နေဖြင့် များများစားစားစိုးရိမ်​နေစရာမလိုဘဲ စိတ်​အေးရမည်လည်းဖြစ်သည်။

မသိလိုက်ပါဘဲ အချိန်မှာကား စ​နေ​နေ့ညသို့ ​ရောက်လာခဲ့သည်။

စန်းရန်ဘက်မှ သူမဆီသို့ အရင်ဆက်သွယ်လာမည်မဟုတ်မှန်း သိ​နေသဖြင့် အလုပ်ဆင်းခါနီးအချိန်တွင် ဝိန်းရိဖန်က Wechat မှတဆင့် စန်းရန်ထံ စာတစ်​စောင်ပို့လိုက်၏။

ည ၈ နာရီထိုးခါနီးတွင်မှ စန်းရန်က စာပြန်လာခဲ့၏။

[လာခဲ့​တော့]

ဝိန်းရိဖန် အ​ချောသတ်​ရေး​နေသည့်စာမူများမပြီး​သေး​သော်လည်း စန်းရန်အား ​စောင့်ခိုင်းထားရန် မဖြစ်သည့်အတွက် ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန်သိမ်းပြီး အိမ်​ရောက်မှဆက်​ရေးရန် ပြင်လိုက်သည်။အခြားလုပ်​ဖော်ကိုင်ဖက်များကို နှုတ်ဆက်ပြီးသည်နှင့် ကုမ္ပဏီထဲမှ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

လမ်းသရဲလမ်းမကြီးနားသို့ ​ရောက်ခါနီးတွင်။

ဝိန်းရိဖန်က ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး စန်းရန်ထံသို့ စာပြန်လိုက်၏။

[ငါ ​ရောက်​တော့မယ်]

တစ်လမ်း​ကျော်မျှ ​လျှောက်လာအပြီးတွင် လမ်းသရဲလမ်းမကြီး၏အချိုးအ​ကွေ့ဆီသို့ ​ရောက်လာခဲ့သည်။ လမ်းထဲသို့ ​လျှောက်မဝင်ခင် အခိုက်အတန့်​လေးတွင် အပြင်ဘက်၌ထွက်ရပ်​နေသည့် စန်းရန်အား လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။

သူက အနက်​ရောင်လမ်းမီးတိုင်အား မှီရပ်​နေပြီး သူ့အသားအရည်က မီး​ရောင်​ကြောင့် ဖြူ​ဖွေးနုဖတ်​နေကာ မျက်နှာထက်တွင်​ မည်သည့်အမူအရာမျိုးမှမရှိ ၊ ​ခပ်​မှောင်​မှောင် အင်္ကျီအ​​ရောင်မျိုးကို ဝတ်ထားပြီး ​အေးစက်​နေသည့်အ​ငွေ့အသက်များကို​တော့ မိုင်​ပေါင်းများစွာမှပင် ခံစားလို့ရမိ​နေသည်။

စန်းရန်ကိုယ်တိုင် လာ​ပေးလိမ့်မည်ဟူ၍ ဝိန်းရိဖန် ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ ၊ ဘား​ကောင်တာ​ပေါ် တင်လျှင်တင် ဒါမှမဟုတ် စားပွဲထိုးတစ်​ယောက်ကို မှာထားပြီး ​ပေးခိုင်းလိမ့်မည်ဟုသာ ​တွေးထားခဲ့၏။

ဝိန်းရိဖန်က စန်းရန်၏အချိန်ကို မဖြုန်းလို​တော့သဖြင့် အ​တွေးများကိုအမြန်ရုတ်သိမ်းကာ စန်းရန်အား လှမ်း​ခေါ်လိုက်မည်အပြုတွင် တစ်ဖက်လူက သူမ​ရောက်ရှိ​နေ​ကြောင်းအား သတိထားနှင့်ပြီးဖြစ်​နေခဲ့၏။ သူ့​မေးဖျားက မသိမသာ​မော့လာရင်း ပျင်းတိပျင်းရွဲပုံစံဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမဆို ​၊ သော့တွဲကိုသာ လှမ်းပစ်​ပေးလာခဲ့သည်။

ဝိန်းရိဖန် လှမ်းဖမ်းယူလိုက်၍

"​ကျေးဇူး"

စန်းရန်က ​ပေါ့​ပေါ့ပါးပါး​ခေါင်းငြိမ့်ပြ၏။

ဝိန်းရိဖန်က ​သော့တွဲအား အိတ်ကပ်ထဲသို့ထည့်ပြီး စာမူပြန်​ရေးရန်သာ ​တွေးလိုက်၏။ သူမအ​နေဖြင့် စန်းရန်နှင့် ပလဲပနှံသင့်သင့်စကား​ပြောနိုင်မည်လည်း မဟုတ်သည့်အတွက်​ကြောင့်

"ဒါဆို ငါ နင့်ကိုမ​နှောက်ယှက်​တော့ဘူး​နော်..အရင်ပြန်နှင့်​တော့မယ်"

သူ့ဘက်က ပြန်​ဖြေလာခြင်းမရှိ။

"ဒီအချိန်​တွေအတွင်း နင့်ကို ခဏခဏအလုပ်ရှုပ်​စေမိခဲ့ပါပြီ"

တစ်ဖက်လူက ဘယ်လိုပင်ဖြစ်​စေ သ​ဘောတူမည်မဟုတ်မှန်း သိ​နေသည့်အတွက် ဝိန်းရိဖန်က အ​ပေါ်ယံအဖြစ်သာ ကြည့်​ပျော်ရှု့​ပျော်စကားဆိုလိုက်၏။

"နင် ဘယ်အချိန်​လောက် အဆင်​ပြေမလဲဆိုတာ ကြည့်ထား​ပေးပါဦး..ငါ နင့်ကို တစ်ခုခုလိုက်​ကျွေးချင်လို့..ငါ့ဘက်က​တော့ အချိန်မ​ရွေးအားတယ်"

စန်းရန်က ပြုံးလိုက်၍

"ဒီစကားကို မင်း ဘယ်နှ​ခေါက်​လောက် ​ပြော​နေဦးမှာလဲ"

သူမဘက်မှ မည်သည့်အ​ဖြေမျိုးမှပြန်မ​ပေးရ​သေးခင် စန်းရန်က လက်ရှိအချိန်တွင်သူမ​တွေး​နေသည့်အ​တွေးများကို နားလည်သည့်အလား စိုက်ကြည့်​နေ​လေပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းပါးများက ခပ်​ရေး​ရေး​ကွေးတက်သွားခဲ့၍

"ကိုယ့်ဆီက​နေ လက်ခံပါတယ်ဆိုတဲ့စကားကို မကြားရမချင်း မင်းဘက်က လက်မ​လျော့​​တော့မှာများလား"

"...."

"​​ကောင်းပြီ​လေ"

စန်းရန်၏ပုံစံက အနည်းငယ်​လေးမျှစိတ်မရှည်သလိုဖြစ်​နေသည့်ပုံစံဖြင့်

"ဒါဆိုလည်း ဒီ​နေ့ပဲလုပ်ကြတာ​ပေါ့"

"...."

ယခုလိုတုန့်ပြန်ချက်မျိုးကို မ​မျှော်လင့်ထားသည့် ဝိန်းရိဖန်၏အမူအရာမှာ ​တောင့်​တောင့်တင်းတင်း။

သူမ၏အမူအရာကို သတိထားမိသည့်စန်းရန်က ​ခေါင်းသဲ့သဲ့​စောင်းကာ အနည်းငယ်ကစားချင်သည့်အမူအရာမျိုးဖြင့်

"ဘာဖြစ်လို့?"

ဝိန်းရိဖန်က မတတ်နိုင်သည့်အဆုံးတွင်

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..နင် ဘာစားချင်လဲ?"

စန်းရန်က အ​ရှေ့သို့​လျှောက်ထွက်လာရင်း

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်"

ဝိန်းရိဖန်က သူ့အ​နောက်သို့ အလျင်အမြန်လိုက်၍

"နင်က ဘယ်လိုအစား​အ​သောက်မျိုးကို ခံတွင်း​တွေ့တာလဲ"

"အများကြီးပဲ"

"...."

ဝိန်းရိဖန် ; "ဒါဆို ​ဟော့​ပေါ့ သွားစားမလား?"

စန်းရန် ; "မစားဘူး"

ဝိန်းရိဖန် ; "အသားကင်​ရော?"

စန်းရန် ; "အနံ့​ပြင်းတယ်"

ဝိန်းရိဖန် ; "စီချွမ်းဟင်းရည်?"

စန်းရန် ; "အရမ်းစပ်တယ်"

ဝိန်းရိဖန် ; "ဒါဆို အသားဆန်ပြုတ် ဆိုရင်​ရော"

စန်းရန် ; "မစားဘူး"

"....."

ဝိန်းရိဖန်တစ်​ယောက် ဤလူ​လောက်ခစားရခက်သည့်သူမျိုးအား တစ်ခါမှမ​တွေ့ဖူး​​​သေးချေ။

သူမအ​နေဖြင့် အမြဲတမ်း အပြင်စာများ မှာစားလျှင်စား မဟုတ်လျှင် ကိုယ်တိုင်ချက်စားခြင်းဖြစ်ကာ အပြင်သို့ထွက်လည်စား​သောက်ခြင်းမှာ မရှိသ​လောက်ရှားလွန်းခဲ့သည်။ ထို့​ကြောင့် လက်ရှိအချိန်တွင် အခြား​နေရာ အစားအ​သောက်များကို လုံးဝမစဥ်းစားတတ်​တော့သည့်အတွက် ဝိန်းရိဖန်က သက်ပြင်းချကာ ငြင်ငြင်သာသာဖြင့်သာ ​မေးလိုက်၏။

"ဒါဆို နင်စားချင်တဲ့ဟာကို အရင်​ရွေးလိုက်ပါ..ငါက ဘာမဆိုအဆင်​ပြေတယ်..အထူးတလည်အစား​ရွေးတာမျိုးမရှိဘူး"

စန်းရန် စကား​ပြောလုနီးနီးတွင် သူ့လက်ကိုင်ဖုန်းသံ မြည်လာ၏။

သူ လက်ခံ​ဖြေလိုက်၏။

နှစ်​ယောက်သားမှာ အနီးကပ်​လေးရှိ​နေကြခြင်းဖြစ်ပြီး ဖုန်းတစ်ဖက်မှထွက်လာသည့်​အော်သံကြီးအား ဝိန်းရိဖန်ပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားလိုက်ရသည်။

"စန်းရန်!..မင်းအိမ်ကြီး ​ပေါက်ကွဲ​နေပြီ!"

"..."

စန်းရန်က မျက်​မှောင်ကျုံ့လိုက်၍

"လူစကား ​ပြောစမ်းပါ"

"ငါ-ူး..မဟုတ်​သေးဘူး..မင်းအိမ်ရဲ့ ​အောက်ထပ်က ​ပေါက်ကွဲ​​နေတာ"

ဖုန်းတစ်ဖက်ရှိလူ၏အသံမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်​တရှားဖြစ်လာရင်း စူးစူးဝါးဝါးပင် ​အော်ဟစ်၍

"မင်းအိမ်ကိုပါ မီးစွဲ​နေပြီ!..မင်းကြီး​တော်ကြီးက အကုန်ပါ​တော့မှာ!..မြန်မြန် ပြန်လာဟ! !"

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်က ရုတ်တရက်ဆိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရာ ဝိန်းရိဖန်က ​အလိုလိုခေါင်း​မော့ပြီး စန်းရန်၏ဖုန်းအား လှမ်းကြည့်မိလိုက်၏။

"...."

နားငြီးလွန်း၍လားမသိ စန်းရန်က ဖုန်းအား အ​ဝေးတစ်ဖက်သို့ လွှဲထားရင်း တစ်ဖက်လူ၏​အော်သံများ ရပ်သွားသည့်အခါတွင်မှ နား,နားသို့ပြန်ကပ်လိုက်ကာ ​အေး​အေးလူလူစကားဆိုလိုက်၏။

"အို့..ဒါဆို မင်း ငါ့အစား 119 ကိုဖုန်း​ခေါ်​​လိုက်"

စကား​ပြောပြီးသည်နှင့် ဖုန်းချလိုက်၏။

ထို့​နောက် ဘာမှမဖြစ်သွားသည့်အလား ဝိန်းရိဖန်ကို လှမ်းကြည့်လာပြီး

"သွားမယ်​လေ"

ဝိန်းရိဖန် ;

"နင့်အိမ် မီး​လောင်​နေတာကို နင် အိမ်မပြန်ဘူးလား?"

စန်းရန် တဖန်ပြန်ပြီး ​မေးခွန်းထုတ်လာခဲ့၏။

"ကိုယ်က မီးသတ်သမားလား?"

"...."

သုံး​ဘေးစက္ကန့်ကြာပြီး​နောက်တွင်။

ဝိန်းရိဖန်က ရုတ်တရက်​မေးလာခဲ့၏။

"ငါ တစ်ခု​လောက်​မေးလို့ရမလား..နင့်အိမ်က ဘယ်နား​လေးမှာလဲ"

စန်းရန်က တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လာပြီး

"ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ဝိန်းရိဖန်က အိတ်ကပ်ထဲမှဖုန်းကိုထုတ်​နေရင်း အရိုးသားဆုံး​ဖြေဆိုလိုက်​တော့၏။

"ငါ အမြန်​ပြေးသွားပြီး သတင်းယူချင်လို့"

"...."

(Zawgyi)

ဤပုံစံအတိုင္းသာ ဆက္သြားေနလွ်င္ မ်ားမၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္း စန္းရန္၏စကားမ်ားေၾကာင့္ ဝိန္းရိဖန္တစ္ေယာက္ ဦးႏွောက္ေဆးျခင္း(Brainwash) ခံရပါေတာ့မည္။

သူမ ဦးႏွောက္ေဆးခံရမည့္ေခါင္းစဥ္မွာ -- သူမက ဟိုးအရင္ကတည္းက ဤစန္းထို႔ဖန္( စန္း အဓိကသေကၤတ /ေခါင္းႀကီး) ၏ဂုဏ္သတင္းမ်ားကို ၾကားဖူးနားဝရွိခဲ့ရၿပီး ထိုသူ၏ တမူထူးျခားလွပါဘိ ဆိုေသာခန့္ညားမႈကို ရႈစားရန္အတြက္လည္း မိုင္ေပါင္းေသာင္းခ်ီခရီးႏွင္လာခဲ့ကာ ၊ ထိုအဓိကသေကၤတမွာ တစ္ခ်ိန္က သူမကို ပိုးပမ္းဖူးသည့္အဆက္ေဟာင္းမွန္း သိသြားခဲ့ျပန္သည့္အခ်ိန္တြင္လည္း ရင္ခုန္ေနဆဲျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ႕အေရွ႕တြင္ သူမ၏ျဖစ္တည္မႈကိုသိသာေစနိုင္မည့္ နည္းလမ္းအားလုံးကို သုံးျပခဲ့သည္ဟူ၍....

သူ႕ေရွ႕ေမွာက္တြင္ ျပဳမူမိသည့္အရာအားလုံးက ရည္႐ြယ္ခ်က္ရွိရွိျဖင့္ လုပ္ႀကံထားခဲ့သလိုလိုပင္ ျဖစ္ေနပါေတာ့၏။

ဝိန္းရိဖန္က မေနနိုင္ေအာင္ ျပန္ပက္လိုက္ခ်င္သျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းစာျပန္လိုက္၏။

[လက္စသတ္ေတာ့ နင့္ဆီမွာ က်က်န္ေနခဲ့တာကိုး]

ဝိန္းရိဖန္ ; [ အားနာလိုက္တာ..နင့္ကိုပဲ ထပ္ၿပီးအလုပ္ရႈပ္ေအာင္ လုပ္မိျပန္ၿပီ..ဒါမွမဟုတ္ နင္ အဆင္ေျပမယ့္အခ်ိန္ကိုေျပာေလ..ငါ နင့္ဆီလာယူလိုက္မယ္ ]

စဥ္းစားရင္း ေတြးရင္း ၊ သူတို႔ႏွစ္ဦး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ဆုံၾကမည့္အခြင့္အေရးကို ေက်ာ္ခ်ပစ္လိုက္ရနိုးနိုးျဖင့္

[ မဟုတ္လည္း ေသာ့ကို နင့္ဘားမွာပဲ ေပးထားခဲ့လိုက္ေလ..ငါ့ဘာသာငါ သြားယူလိုက္မယ္..ဒီလိုဆိုရင္ေရာ အဆင္ေျပမလား ]

တစ္ခဏၾကာသြားၿပီသည္အထိ။

စန္းရန္ဘက္မွ ျပန္စာ ပို႔မလာေသးေပ။

ဝိန္းရိဖန္က ေလာလည္းမေလာသလို သူ႕ဆီမွ ျပန္စာကိုလည္း တကူးတကေစာင့္ေနျခင္းမရွိ ၊ အလုပ္မ်ားကိုသာ ဆက္လုပ္ေနၿပီး ပထမဆုံး စာပိုဒ္အား ေသေသခ်ာခ်ာျပန္စစ္ၿပီးလွ်င္ အယ္ဒီတာဆီသို႔ လွမ္းပို႔ေပးလိုက္သည္။ ဖုန္းမက္ေဆ့သံျမည္သြားသည့္အခ်ိန္မွသာ ဖုန္းကိုေကာက္ယူၿပီး ဖတ္ၾကည့္လိုက္၏။

စန္းရန္ ; [ ကိုယ္ အခုတေလာ အားတဲ့အခ်ိန္မရွိဘူး ]

ဝိန္းရိဖန္က စိတ္ရွည္လက္ရွည္ စာျပန္ပို႔လိုက္၏ ; [ ဒါဆို ခန့္မွန္းေခ် ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္အားနိုင္မလဲ ]

ေနာက္တစ္စကၠန့္တြင္။

စန္းရန္က အသံမက္ေဆ့တစ္ခုကို ပို႔လာခဲ့၏။ သူ႕အသံမွာ ပ်င္းတိပ်င္း႐ြဲျဖင့္

"စေနေန႕ည"

စေနေန႕ည...

ဝိန္းရိဖန္က ေတြးၾကည့္လိုက္ၿပီးေနာက္တြင္..

တနဂၤႏြေေန႕သည္ကား သူမ၏ပိတ္ရက္ပင္။