၂၃၉။ လီကျန်းတို့ဖမ်းခံရခြင်း

သူတို့နှစ်ယောက်သည် အချင်းချင်းကြည့်ကြကာ ယွမ်ထန်ရှင်းက

"သူတို့က တစ်ယောက်တည်းမလား?"

တူယွမ်ရှင်းသည် သူ့အားရှက်ရွံ့စွာဖြင့်ကြည့်ကာ

"အင်း . . . ဒီလိုထင်တာပဲ။ မသေချာဘူး"

ယွမ်ထန်ရှင်းသည် လက်ပိုက်ကာ ရေရွတ်သည်။

"ဒါပင်မယ့် ငါကြားတာက လုထန်ယုက ဇွန်ဘီအုပ်ထဲကို ကန်ချခံရတယ်။ သေရင်သေ မသေရင် ဇွန်ဘီဖြစ်ပြီ"

"အင်း. . .ကျွန်တော်တို့သိတဲ့ ဇွန်ဘီနဲ့ တစ်ယောက်တည်းပဲမလား? ပြီးတော့လည်း သူကပင်လယ်မြို့တော်ကပဲ"

တူယွမ်ရှင်းက ပြောသည်။

ယွမ်ထန်ရှင်းက ခေါင်းခါကာ

"နာမည်တူရုံနဲ့ တစ်ယောက်တည်းလို့ ထင်လိုက်လို့မရဘူး။ ပြီးတော့လည်း ဒီပင်လယ်မြို့တော်စခန်းက လုထန်ယုက မကောင်းတဲ့မိန်းမ။ ငါတို့သိတဲ့တစ်ယောက်ကတော့ ခန့်မှန်းလို့မရတဲ့သူ"

တူယွမ်ရှင်းသည် ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။ သူသည် ယွမ်ထန်ရှင်းလောက်မှ မသိတာ။

ညတွင် ယွမ်ထန်ရှင်းသည် လိုအပ်သည့် နည်းပညာရှင်စာရင်းကိုလုပ်ကာ လိုအပ်ချက်နှင့် ပေးနိုင်မည့်ဆုများကိုလည်း စာရင်းလုပ်ရသည်။ နောက်နေ့တွင် တူယွမ်ရှင်းအား ဒီစာရင်းကို ယန်ဖန်းယုထံသို့ ပေးခိုင်းသည်။

နေ့လည်တွင် ယွမ်ထန်ရှင်းသည် အလျင်လိုနေသည့်သူကို တွေ့ခဲ့သည်။ အလုပ်အင်တာဗျူးလာဖြေသည့်သူဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သေချာကြည့်သည့်အခါ သူရှာနေသည့် မိတ်ဆွေဖြစ်နေသည်။

"လင်းယု? ဘာဖြစ်လို့ တစ်ယောက်တည်းလဲ? ဘာဖြစ်လို့လဲ? တခြားသူတွေရော?"

လင်းယုတစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဖုန်နှင့်ဒဏ်ရာများပြည့်နေကာ မျက်နှာက ဖြူဖျော့၍ မျက်လုံးများက စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့်ပင်။ ယွမ်ထန်ရှင်းသည် သူ့အားတအံ့တသြကြည့်ကာ ဒီလိုမေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒု. . .ဒုခေါင်းဆောင်!"

လင်းယုသည် တံခါးဘောင်ကို လက်ဖြင့်မှီထောက်လိုက်ကာ ခေါ်သည်။ ထို့နောက် စိတ်သက်သာရာရ၍ သက်ပြင်းချကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားသည်။

"ဟေ့!"

ယွမ်ထန်ရှင်းနှင့် တူယွမ်ရှင်းတို့သည် သူ့အားအမြန်သွားထူကာ အခန်းထဲသို့ ခေါ်လာသည်။

ညမှောင်မှ လင်းယုသည် နိုးလာသည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်က ချက်ချင်းထကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် စာအုပ်ထိုင်ဖတ်နေသည့် ယွမ်ထန်ရှင်းကို လှမ်းခေါ်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်!"

ထိုအသံကြားသည့်အခါ ယွမ်ထန်ရှင်းသည် သူ့ကိုလှည့်ကြည့်ကာ

"နိုးပြီလား?"

ထို့နောက် ရေတစ်ခွက်ထည့်ပေးကာ သူ့အားပေးလိုက်ရင်း

"ရေအရင်သောက်. . .ပြောစရာရှိရင် အချိန်ယူပြော"

လင်းယုသည် တစ်ခွက်လုံးကို အကုန်သောက်လိုက်သည်။ ယွမ်ထန်ရှင်းက ခွက်အလွတ်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ကာ ခုံတစ်လုံးဆွဲယူ၍ အနားတွင်လာထိုင်သည်။ ထို့နောက် လင်းယုကိုကြည့်ကာ မေးသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ငါ့ကိုပြော?"

လင်းယုသည် စိတ်ခံစားချက်ပြည့်စွာဖြင့် ယွမ်ထန်ရှင်းကိုကြည့်ကာ

"ပင်လယ်မြို့တော်စခန်းမှာ ရှိမယ်လို့ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့. . .ကျွန်တော်တို့ စခန်းမှာ ဘာဖြစ်လဲကို ကြားတော့ မယုံနိုင်ဘူး။ အခုဒုခေါင်းဆောင်က ဒီကိုရောက်နေမှတော့ ဒါအမှန်ပဲဖြစ်ရမယ်။ ကပ္ပတိန်ကြီးတို့ရော?"

လင်းယုသည် အထေ့ထေ့အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောပြီးနောက် ယွမ်ထန်ရှင်းက သူ့အားလက်ကာပြကာ

"အရင်စိတ်အေးအေးထား. . .ငါမေးတာကို နားထောင်ပြီးတော့ဖြေ"

ထိုအခါမှ လင်းယုသည် သူ့ကိုယ်သူစိတ်မနည်းငြိမ်အောင်ထားကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ ယွမ်ထန်ရှင်းသည် သူ့ကိုကြည့်ကာ မေးသည်။

"မင်းတို့အခြေအနေကို အရင်ပြောပြ။ စခန်းမှာဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သိပြီဆိုတော့ တခြားစခန်းတွေ အကုန်ုလုံးလည်း ဒါကိုသိနေလောက်ပြီ။ ငါတို့စခန်းနဲ့ စခန်းခေါင်းဆောင်မရှိတော့ဘူး။ သူရှင်လားသေလား ငါတို့မသိရသေးဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖောက်ခွဲသွားတယ်လို့ကြားပင်မယ့် ကိုယ်တိုင်မမြင်ရလို့ ငါကတော့ မယုံနိုင်သေးဘူး"

လင်းယုသည် အသက်မဲ့သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။ သူဒါကိုအစတည်းက စိတ်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ဒုခေါင်းဆောင်ဆီမှ တကယ်ကြားရသည့်အခါမှာတောင်မှ လက်မခံနိုင်သေးပေ။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? ဘယ်လိုလုပ်. . ."

"စိတ်အေးအေးထား!"

ယွမ်ထန်ရှင်းက နှစ်သိမ့်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကလွဲလို့ လင်းဖန်တို့ တစ်မိသားစုလုံး အဆင်ပြေတယ်။ သူတို့က ပင်လယ်မြို့တော်နားကို ရောက်အောင်လာနိုင်တယ်။ မင်းမြင်တဲ့အတိုင်း ငါဒီမှာ နည်းပညာရှင်တွေကို လာရှာတာ"

"ဒါဆိုရင် ယန်ကျင်းဟွာ ပြောတာက တကယ်လား?"

လင်းယုက ခေါင်းမော့ကာ ယွမ်ထန်ရှင်းကိုကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ထမေးသည်။

ပြုံးနေသည့် ယွမ်ထန်ရှင်းသည် ဒီစကားကြောင့် အပြုံးက တဖြည်းဖြည်းပျောက်သွားကာ မည်းသည်းနေသည့် မျက်နှာဖြင့်မေးသည်။

"ယန်ကျင်းဟွာနဲ့ တွေ့ခဲ့တာလား?"

လင်းယုသည် ခေါင်းငြိမ့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့်

"ဒုခေါင်းဆောင်က ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို တစ်ယောက်တည်းလဲလို့ မေးတယ်မလား? တခြားသူတွေအကုန်လုံးကို လွန်ခဲ့တဲ့၂ရက်က ဖမ်းခံလိုက်ရလို့!"

ယွမ်ထန်ရှင်းသည် အစမှာနားမလည်ဖြစ်ပြီးနောက် လန့်သွားကာ

"သူတို့က ဖမ်းခံလိုက်ရတာလား? သူနဲ့တွေ့တုန်းက ဘာလုပ်နေကြတာလဲ?"

"ဒီစခန်းက ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးခေါင်းဆောင်လို့ သိတဲ့ ခေါင်းဆောင်ဝူဆီကနေ စခန်းဘာဖြစ်သလဲနဲ့ ကပ္ပတိန်ကြီးတို့ ဘာဖြစ်နေသလဲကို သိလိုက်ရလို့ သွားကူဖို့ အဖွဲ့တစ်ခုလွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း မယုံနိုင်ပင်မယ့် အဖွဲ့ထဲကိုဝင်လိုက်သွားတယ်"

"ခေါင်းဆောင်ဝူက လင်းဖန်တို့ကို ကူညီဖို့ လူလွှတ်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား? ဒါပင်မယ့် ငါတို့ဘယ်အကူအညီမှ မရပါဘူး!"

ယွမ်ထန်ရှင်းက အံ့သြစွာပြောသည်။

လင်းယုက ခေါင်းငြိမ့်ကာ

"သူလွှတ်တဲ့အဖွဲ့နဲ့ ကျွန်တော်တို့ လိုက်သွားပင်မယ့် ကပ္ပတိန်ကြီးတို့သွားတဲ့လမ်းကို ကျွန်တော်တို့မှ မသိတာ။ ရက်တချို့လောက် လိုက်ရှာနေပင်မယ့် ဘာအစအနမှ မတွေ့ရဘဲ ယန်ကျင်းဟွာနဲ့ တိုးတော့တာပဲ"

"ဒါဆိုရင် ယန်ကျင်းဟွာက ဘာလုပ်ခဲ့လဲ မင်းသိပြီလား?"

ယွမ်ထန်ရှင်းက တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။

"မလိုတော့ပါဘူး။ သူကကျွန်တော်တို့ကို မြင်တာနဲ့ ဘာမှကိုမမြင်တဲ့သူလို တန်းတိုက်တာ။ တခြားသူတွေက သေရင်သေ မသေရင်သူ့ဖမ်းတာ ခံလိုက်ရတာ!"

လင်းယုက မျက်နှာမည်းသည်းစွာ ပြောသည်။

ထိုအခါ ယွမ်ထန်ရှင်းသည် အရှေ့သို့ကိုင်းပြီး ဒူးပေါ်သို့ တံတောင်နှစ်ဖက်ကိုတင်၍ လက်ချောင်းများကိုယှက်ကာ လက်ပေါ်သို့ မေးတင်ရင်း

"ဒါဆိုရင် မင်းတစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုပြန်လာတာလဲ? လွတ်လာတာလား? သူကလွှတ်ပေးလိုက်တာလား?"

"လွတ်လာတာ!"

လင်းယုက ပြောသည်။

"အဲ့ဒီနေရာမှာ မရှိခဲ့တော့ ယန်ကျင်းဟွာက ကျွန်တော့်ကို မမြင်ဘဲ တခြားသူတွေကို ဖမ်းသွားတာ။ ကျွန်တော်က ပုန်းကြည့်နေတာမလို့ ရှာမတွေ့တာ"

"မင်းတကယ်ကံကောင်းတာပဲ!"

ယွမ်ထန်ရှင်းက သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြောသည်။

"ဒါနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာလား?"

လင်းယုသည် ခေါင်းငြိမ့်ကာ

"တခြားသူတွေရှုံးသွားတော့ ယန်ကျင်းဟွာက သူတို့ရှေ့မှာ ပြောတာကို ကျွန်တော်ကြားခဲ့တယ်"

"ဘာပြောတာလဲ?"

ယွမ်ထန်ရှင်းသည် ခဲနေသည့်အပြုံးဖြင့် မေးသည့်အခါ လင်းယုသည် ဒီအပြုံးကြောင့် ဆံပင်များတောင် ထောင်တက်သွားမလိုပင်။

"ဟေးဒီးစခန်းက အခုကစပြီး သူ့အပိုင်။ သူကစခန်းခေါင်းဆောင်တဲ့။ သူ့နောက်လိုက်တဲ့သူတွေက စခန်းကိုပြန်လို့ရမယ်။ ပြီးတော့ လင်းဝမ်ဝမ်ရဲ့ကိုယ်ရော စိတ်ရောက သူ့အပိုင်ဖြစ်လာမယ်လို့ ပြောပြီးတော့ အရူးလိုရယ်နေတာ"

"ဟား ဟား ရည်မှန်းချက် တကယ်ကြီးတာပဲ!"

ယွမ်ထန်ရှင်းက အေးစက်စွာပြုံးကာ

"အရှက်လည်းမရှိဘူး!"

"ဘာဖြစ်လို့ ခေါင်းဆောင်ကို သစ္စာဖောက်တာလဲ?"

လင်းယုက နားမလည်စွာ မေးသည်။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ?"

ယွမ်ထန်ရှင်းက ဖြေသည်။

"ဒါပင်မယ့် လင်းဖန်တို့ကို မပူနဲ့။ သူတို့အခုအကုန် အဆင်ပြေနေပြီ"

"ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ ဘာလုပ်ရမယ် မသိဘူး"

လင်းယုက ပြောသည်။

"သူ့ကိုအရှုံးမခံချင်သလို သူတို့ကို ကယ်ချင်တာကြောင့် ပြန်လာတာ။ မမျှော်လင့်တာက ဒီရောက်တော့ ဒုခေါင်းဆောင်က ကျွန်တော်တို့ကိုရှာဖို့ ရောက်နေတယ်လို့ ကြားလိုက်တာပဲ။ ပြန်ရောက်လာတာ တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ! မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်လာရတာက အလကားဖြစ်မှာ"

Zawgyi Ver

၂၃၉။ လီက်န္းတို႔ဖမ္းခံရျခင္း

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ အခ်င္းခ်င္းၾကည့္ၾကကာ ယြမ္ထန္ရွင္းက

"သူတို႔က တစ္ေယာက္တည္းမလား?"

တူယြမ္ရွင္းသည္ သူ႕အားရွက္႐ြံ႕စြာျဖင့္ၾကည့္ကာ

"အင္း . . . ဒီလိုထင္တာပဲ။ မေသခ်ာဘူး"

ယြမ္ထန္ရွင္းသည္ လက္ပိုက္ကာ ေရ႐ြတ္သည္။

"ဒါပင္မယ့္ ငါၾကားတာက လုထန္ယုက ဇြန္ဘီအုပ္ထဲကို ကန္ခ်ခံရတယ္။ ေသရင္ေသ မေသရင္ ဇြန္ဘီျဖစ္ၿပီ"

"အင္း. . .ကြၽန္ေတာ္တို႔သိတဲ့ ဇြန္ဘီနဲ႕ တစ္ေယာက္တည္းပဲမလား? ၿပီးေတာ့လည္း သူကပင္လယ္ၿမိဳ႕ေတာ္ကပဲ"

တူယြမ္ရွင္းက ေျပာသည္။

ယြမ္ထန္ရွင္းက ေခါင္းခါကာ

"နာမည္တူ႐ုံနဲ႕ တစ္ေယာက္တည္းလို႔ ထင္လိုက္လို႔မရဘူး။ ၿပီးေတာ့လည္း ဒီပင္လယ္ၿမိဳ႕ေတာ္စခန္းက လုထန္ယုက မေကာင္းတဲ့မိန္းမ။ ငါတို႔သိတဲ့တစ္ေယာက္ကေတာ့ ခန့္မွန္းလို႔မရတဲ့သူ"

တူယြမ္ရွင္းသည္ ပုခုံးတြန့္လိုက္သည္။ သူသည္ ယြမ္ထန္ရွင္းေလာက္မွ မသိတာ။

ညတြင္ ယြမ္ထန္ရွင္းသည္ လိုအပ္သည့္ နည္းပညာရွင္စာရင္းကိုလုပ္ကာ လိုအပ္ခ်က္ႏွင့္ ေပးနိုင္မည့္ဆုမ်ားကိုလည္း စာရင္းလုပ္ရသည္။ ေနာက္ေန႕တြင္ တူယြမ္ရွင္းအား ဒီစာရင္းကို ယန္ဖန္းယုထံသို႔ ေပးခိုင္းသည္။

ေန႕လည္တြင္ ယြမ္ထန္ရွင္းသည္ အလ်င္လိုေနသည့္သူကို ေတြ႕ခဲ့သည္။ အလုပ္အင္တာဗ်ဴးလာေျဖသည့္သူဟု ထင္ခဲ့ေသာ္လည္း ေသခ်ာၾကည့္သည့္အခါ သူရွာေနသည့္ မိတ္ေဆြျဖစ္ေနသည္။

"လင္းယု? ဘာျဖစ္လို႔ တစ္ေယာက္တည္းလဲ? ဘာျဖစ္လို႔လဲ? တျခားသူေတြေရာ?"

လင္းယုတစ္ကိုယ္လုံးတြင္ ဖုန္ႏွင့္ဒဏ္ရာမ်ားျပည့္ေနကာ မ်က္ႏွာက ျဖဴေဖ်ာ့၍ မ်က္လုံးမ်ားက စိုးရိမ္စိတ္ျဖင့္ပင္။ ယြမ္ထန္ရွင္းသည္ သူ႕အားတအံ့တၾသၾကည့္ကာ ဒီလိုေမးလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

"ဒု. . .ဒုေခါင္းေဆာင္!"

လင္းယုသည္ တံခါးေဘာင္ကို လက္ျဖင့္မွီေထာက္လိုက္ကာ ေခၚသည္။ ထို႔ေနာက္ စိတ္သက္သာရာရ၍ သက္ျပင္းခ်ကာ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ပစ္လဲက်သြားသည္။

"ေဟ့!"

ယြမ္ထန္ရွင္းႏွင့္ တူယြမ္ရွင္းတို႔သည္ သူ႕အားအျမန္သြားထူကာ အခန္းထဲသို႔ ေခၚလာသည္။

ညေမွာင္မွ လင္းယုသည္ နိုးလာသည္။ သူသည္ ကုတင္ေပၚက ခ်က္ခ်င္းထကာ ဆိုဖာေပၚတြင္ စာအုပ္ထိုင္ဖတ္ေနသည့္ ယြမ္ထန္ရွင္းကို လွမ္းေခၚသည္။

"ဒုေခါင္းေဆာင္!"

ထိုအသံၾကားသည့္အခါ ယြမ္ထန္ရွင္းသည္ သူ႕ကိုလွည့္ၾကည့္ကာ

"နိုးၿပီလား?"

ထို႔ေနာက္ ေရတစ္ခြက္ထည့္ေပးကာ သူ႕အားေပးလိုက္ရင္း

"ေရအရင္ေသာက္. . .ေျပာစရာရွိရင္ အခ်ိန္ယူေျပာ"

လင္းယုသည္ တစ္ခြက္လုံးကို အကုန္ေသာက္လိုက္သည္။ ယြမ္ထန္ရွင္းက ခြက္အလြတ္ကို စားပြဲေပၚတင္လိုက္ကာ ခုံတစ္လုံးဆြဲယူ၍ အနားတြင္လာထိုင္သည္။ ထို႔ေနာက္ လင္းယုကိုၾကည့္ကာ ေမးသည္။

"ဘာျဖစ္တာလဲ ငါ့ကိုေျပာ?"

လင္းယုသည္ စိတ္ခံစားခ်က္ျပည့္စြာျဖင့္ ယြမ္ထန္ရွင္းကိုၾကည့္ကာ

"ပင္လယ္ၿမိဳ႕ေတာ္စခန္းမွာ ရွိမယ္လို႔ မသိခဲ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔. . .ကြၽန္ေတာ္တို႔ စခန္းမွာ ဘာျဖစ္လဲကို ၾကားေတာ့ မယုံနိုင္ဘူး။ အခုဒုေခါင္းေဆာင္က ဒီကိုေရာက္ေနမွေတာ့ ဒါအမွန္ပဲျဖစ္ရမယ္။ ကပၸတိန္ႀကီးတို႔ေရာ?"

လင္းယုသည္ အေထ့ေထ့အေငါ့ေငါ့ျဖင့္ ေျပာၿပီးေနာက္ ယြမ္ထန္ရွင္းက သူ႕အားလက္ကာျပကာ

"အရင္စိတ္ေအးေအးထား. . .ငါေမးတာကို နားေထာင္ၿပီးေတာ့ေျဖ"

ထိုအခါမွ လင္းယုသည္ သူ႕ကိုယ္သူစိတ္မနည္းၿငိမ္ေအာင္ထားကာ ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္။ ယြမ္ထန္ရွင္းသည္ သူ႕ကိုၾကည့္ကာ ေမးသည္။

"မင္းတို႔အေျခအေနကို အရင္ေျပာျပ။ စခန္းမွာဘာျဖစ္ခဲ့လဲဆိုတာကို သိၿပီဆိုေတာ့ တျခားစခန္းေတြ အကုန္ုလုံးလည္း ဒါကိုသိေနေလာက္ၿပီ။ ငါတို႔စခန္းနဲ႕ စခန္းေခါင္းေဆာင္မရွိေတာ့ဘူး။ သူရွင္လားေသလား ငါတို႔မသိရေသးဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဖာက္ခြဲသြားတယ္လို႔ၾကားပင္မယ့္ ကိုယ္တိုင္မျမင္ရလို႔ ငါကေတာ့ မယုံနိုင္ေသးဘူး"

လင္းယုသည္ အသက္မဲ့သြားသလို ျဖစ္သြားသည္။ သူဒါကိုအစတည္းက စိတ္ျပင္ဆင္ထားေသာ္လည္း ဒုေခါင္းေဆာင္ဆီမွ တကယ္ၾကားရသည့္အခါမွာေတာင္မွ လက္မခံနိုင္ေသးေပ။

"ဘယ္လိုလုပ္ ျဖစ္နိုင္မွာလဲ? ဘယ္လိုလုပ္. . ."

"စိတ္ေအးေအးထား!"

ယြမ္ထန္ရွင္းက ႏွစ္သိမ့္သည္။

"ေခါင္းေဆာင္ကလြဲလို႔ လင္းဖန္တို႔ တစ္မိသားစုလုံး အဆင္ေျပတယ္။ သူတို႔က ပင္လယ္ၿမိဳ႕ေတာ္နားကို ေရာက္ေအာင္လာနိုင္တယ္။ မင္းျမင္တဲ့အတိုင္း ငါဒီမွာ နည္းပညာရွင္ေတြကို လာရွာတာ"

"ဒါဆိုရင္ ယန္က်င္းဟြာ ေျပာတာက တကယ္လား?"

လင္းယုက ေခါင္းေမာ့ကာ ယြမ္ထန္ရွင္းကိုၾကည့္ရင္း ႐ုတ္တရက္ ထေမးသည္။

ၿပဳံးေနသည့္ ယြမ္ထန္ရွင္းသည္ ဒီစကားေၾကာင့္ အၿပဳံးက တျဖည္းျဖည္းေပ်ာက္သြားကာ မည္းသည္းေနသည့္ မ်က္ႏွာျဖင့္ေမးသည္။

"ယန္က်င္းဟြာနဲ႕ ေတြ႕ခဲ့တာလား?"

လင္းယုသည္ ေခါင္းၿငိမ့္ကာ ေဒါသတႀကီးျဖင့္

"ဒုေခါင္းေဆာင္က ဘာျဖစ္လို႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို တစ္ေယာက္တည္းလဲလို႔ ေမးတယ္မလား? တျခားသူေတြအကုန္လုံးကို လြန္ခဲ့တဲ့၂ရက္က ဖမ္းခံလိုက္ရလို႔!"

ယြမ္ထန္ရွင္းသည္ အစမွာနားမလည္ျဖစ္ၿပီးေနာက္ လန့္သြားကာ

"သူတို႔က ဖမ္းခံလိုက္ရတာလား? သူနဲ႕ေတြ႕တုန္းက ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ?"

"ဒီစခန္းက ခရမ္းေရာင္မိုးႀကိဳးေခါင္းေဆာင္လို႔ သိတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ဝူဆီကေန စခန္းဘာျဖစ္သလဲနဲ႕ ကပၸတိန္ႀကီးတို႔ ဘာျဖစ္ေနသလဲကို သိလိုက္ရလို႔ သြားကူဖို႔ အဖြဲ႕တစ္ခုလႊတ္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း မယုံနိုင္ပင္မယ့္ အဖြဲ႕ထဲကိုဝင္လိုက္သြားတယ္"

"ေခါင္းေဆာင္ဝူက လင္းဖန္တို႔ကို ကူညီဖို႔ လူလႊတ္တယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာလား? ဒါပင္မယ့္ ငါတို႔ဘယ္အကူအညီမွ မရပါဘူး!"

ယြမ္ထန္ရွင္းက အံ့ၾသစြာေျပာသည္။

လင္းယုက ေခါင္းၿငိမ့္ကာ

"သူလႊတ္တဲ့အဖြဲ႕နဲ႕ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လိုက္သြားပင္မယ့္ ကပၸတိန္ႀကီးတို႔သြားတဲ့လမ္းကို ကြၽန္ေတာ္တို႔မွ မသိတာ။ ရက္တခ်ိဳ႕ေလာက္ လိုက္ရွာေနပင္မယ့္ ဘာအစအနမွ မေတြ႕ရဘဲ ယန္က်င္းဟြာနဲ႕ တိုးေတာ့တာပဲ"

"ဒါဆိုရင္ ယန္က်င္းဟြာက ဘာလုပ္ခဲ့လဲ မင္းသိၿပီလား?"

ယြမ္ထန္ရွင္းက တည္ၿငိမ္စြာ ေမးသည္။

"မလိုေတာ့ပါဘူး။ သူကကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ျမင္တာနဲ႕ ဘာမွကိုမျမင္တဲ့သူလို တန္းတိုက္တာ။ တျခားသူေတြက ေသရင္ေသ မေသရင္သူ႕ဖမ္းတာ ခံလိုက္ရတာ!"

လင္းယုက မ်က္ႏွာမည္းသည္းစြာ ေျပာသည္။

ထိုအခါ ယြမ္ထန္ရွင္းသည္ အေရွ႕သို႔ကိုင္းၿပီး ဒူးေပၚသို႔ တံေတာင္ႏွစ္ဖက္ကိုတင္၍ လက္ေခ်ာင္းမ်ားကိုယွက္ကာ လက္ေပၚသို႔ ေမးတင္ရင္း

"ဒါဆိုရင္ မင္းတစ္ေယာက္တည္း ဘယ္လိုျပန္လာတာလဲ? လြတ္လာတာလား? သူကလႊတ္ေပးလိုက္တာလား?"

"လြတ္လာတာ!"

လင္းယုက ေျပာသည္။

"အဲ့ဒီေနရာမွာ မရွိခဲ့ေတာ့ ယန္က်င္းဟြာက ကြၽန္ေတာ့္ကို မျမင္ဘဲ တျခားသူေတြကို ဖမ္းသြားတာ။ ကြၽန္ေတာ္က ပုန္းၾကည့္ေနတာမလို႔ ရွာမေတြ႕တာ"

"မင္းတကယ္ကံေကာင္းတာပဲ!"

ယြမ္ထန္ရွင္းက သူ႕ကိုၾကည့္ကာ ေျပာသည္။

"ဒါနဲ႕ တစ္ေယာက္တည္း ျပန္လာတာလား?"

လင္းယုသည္ ေခါင္းၿငိမ့္ကာ

"တျခားသူေတြရႈံးသြားေတာ့ ယန္က်င္းဟြာက သူတို႔ေရွ႕မွာ ေျပာတာကို ကြၽန္ေတာ္ၾကားခဲ့တယ္"

"ဘာေျပာတာလဲ?"

ယြမ္ထန္ရွင္းသည္ ခဲေနသည့္အၿပဳံးျဖင့္ ေမးသည့္အခါ လင္းယုသည္ ဒီအၿပဳံးေၾကာင့္ ဆံပင္မ်ားေတာင္ ေထာင္တက္သြားမလိုပင္။

"ေဟးဒီးစခန္းက အခုကစၿပီး သူ႕အပိုင္။ သူကစခန္းေခါင္းေဆာင္တဲ့။ သူ႕ေနာက္လိုက္တဲ့သူေတြက စခန္းကိုျပန္လို႔ရမယ္။ ၿပီးေတာ့ လင္းဝမ္ဝမ္ရဲ႕ကိုယ္ေရာ စိတ္ေရာက သူ႕အပိုင္ျဖစ္လာမယ္လို႔ ေျပာၿပီးေတာ့ အ႐ူးလိုရယ္ေနတာ"

"ဟား ဟား ရည္မွန္းခ်က္ တကယ္ႀကီးတာပဲ!"

ယြမ္ထန္ရွင္းက ေအးစက္စြာၿပဳံးကာ

"အရွက္လည္းမရွိဘူး!"

"ဘာျဖစ္လို႔ ေခါင္းေဆာင္ကို သစၥာေဖာက္တာလဲ?"

လင္းယုက နားမလည္စြာ ေမးသည္။

"ဘယ္သူသိမွာလဲ?"

ယြမ္ထန္ရွင္းက ေျဖသည္။

"ဒါပင္မယ့္ လင္းဖန္တို႔ကို မပူနဲ႕။ သူတို႔အခုအကုန္ အဆင္ေျပေနၿပီ"

"ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းဆိုေတာ့ ဘာလုပ္ရမယ္ မသိဘူး"

လင္းယုက ေျပာသည္။

"သူ႕ကိုအရႈံးမခံခ်င္သလို သူတို႔ကို ကယ္ခ်င္တာေၾကာင့္ ျပန္လာတာ။ မေမွ်ာ္လင့္တာက ဒီေရာက္ေတာ့ ဒုေခါင္းေဆာင္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ကိုရွာဖို႔ ေရာက္ေနတယ္လို႔ ၾကားလိုက္တာပဲ။ ျပန္ေရာက္လာတာ တကယ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ! မဟုတ္ရင္ ကြၽန္ေတာ္လာရတာက အလကားျဖစ္မွာ"