၂၃၂။ စွန့်ပစ်ခံရတာဖြစ်မယ်

ကျွင်းကျွင်းသည် သူမကို နားမလည်စွာကြည့်ရင်း ရေးပြသည်။

'သူငါတို့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့မှန်း နင်ဘယ်လိုလုပ်သိလဲ? သူလည်းဇွန်ဘီဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ရင် သေသွားတာ ဖြစ်နိုင်တာပဲ'

ချန်းဝမ်ရှုသည် သူမကိုကြည့်ပြီးနောက် တုံတုံကို ကြည့်ကာ

"ငါ့အထင်က အမြဲမှန်တယ်။ သူသာ နင့်ကိုစွန့်ပစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တုံတုံနဲ့ အခန်းထဲမှာ အတူရှိနေမှာလဲ? တကယ်လို့ လုထန်ယုသာ ဒီနားက ဖြတ်မသွားရင် နင်တို့ပိတ်မိနေမှာ။ အောက်ကတံခါးကို သော့ခတ်ထားတယ်လို့ နင်ပြောတယ်မလား။ သူမဟုတ်ရင် ဘယ်သူက ဒီလိုလုပ်ထားခဲ့မှာလဲ?"

ကျွင်းကျွင်းသည် မျက်မှောင်ကျုံ့သွားကာ ခေါင်းခါရင်း ရေးပြသ်။

'ငါသော့ဖျက်တာမဟုတ်တော့ အပြင်ကခတ်ထားတာ ဟုတ်မဟုတ် ငါလည်းမသိဘူး။ ငါဘာမှမမှတ်မိဘူး'

သူမသည် ရပ်တန့်သွားကာ ဆက်ရေးပြသည်။

'နင်ပြောတာ ဟုတ်ရင်ဟုတ်မှာပါ။ အရင်က ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ မသိတော့ ငါသူ့ကိုမှတ်မိပါ့မလား ငါလည်းမသိတော့ဘူး'

ချန်းဝမ်ရှုသည် သူမကိုစိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"တုံတုံမှာ နင်ရှိသားပဲ ရပါတယ်။ နင်ကအမေပဲဆိုတော့ နင်ကကာကွယ်ပေးနေမှာမလား?"

ကျွင်းကျွင်းသည် လုရှောင်လုနောက်ကို ပြေးလိုက်နေသည့် တုံတုံကို ချစ်မြတ်နိုးစွာကြည့်ရင်းကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

ထို့နောက် ချန်းဝမ်ရှုသည် သူမ၏မျက်လုံးများကို လက်ညိုးထိုးပြရင်း

"နင့်မျက်တွင်းမည်းနေတာတွေက တဖြည်းဖြည်းသေးလာတယ်။ မျက်လုံးအရောင်လည်း ပိုရင့်လာတယ်။ နင်အဆင့်တက်တော့မှာလား?"

ကျွင်းကျွင်းသည် သူမ၏မျက်လုံးအောက်ကို လက်ဖြင့်ထိကြည့်ကာ ရေးပြသည်။

'ငါမသေချာဘူး။ ဒါပင်မယ့် ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုက ရှိနေတယ်'

"လုထန်ယုပေးခဲ့တဲ့ရေက တကယ်အာနိသင်ရှိတယ်။ ငါဘာဆေးမှမသုံးတာတောင် ငါ့ခြေထောက်ဆိုလည်း ပိုမြန်မြန်သက်သာလာပြီ"

ချန်းဝမ်ရှုက ပြောပြသည့်အခါ ကျွင်းကျွင်းက ပြန်ပြုံးပြသည်။

သူမသည် လင်းချင်းပေးထားခဲ့သည့် ရေဇလုံထဲတွင် နေ့တိုင်းရေစိမ်ချိုးဖြစ်သည်။ လင်းချင်းက နှစ်ခါလောက်စိမ်ချိုးပြီးလျှင် ရေလဲ၍အသစ်သုံးဖို့ ပြောသွားသော်လည်း သူမသည် မဖြုန်းတီးချင်သဖြင့် ရက်အချို့လောက်ဆက်တိုက်စိမ်ချိုးပြီးမှသာ ရေလဲသည်။ ရေစိမ်နေစဉ် သူမသည် သေချာပေါက်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို အကြမ်းဖျင်းပွတ်တိုက်ဆေးကြောပါသည်။

'တကယ်တော့ ကန်ရေထဲကို နင့်ခြေထောက်စိမ်ထားရတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ပိုမြန်မြန်သက်သာလာမှာ'

သူမသည် တွေးကာရေးပြသည်။

ချန်းဝမ်ရှုက ခေါင်းခါကာ

"မဟုတ်တာ။ ရေက ဒီကမ္ဘာမှာ အရမ်းရှားတာ ငါကဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခြေထောက်ကို ရေစိမ်ရမှာလဲ? ဒီမှာရှိတာ ငါတို့ကံကောင်းတယ်။ မြောက်ဘက်တို့ အရှေ့မြောက်ဘက်တို့ကို နင်သွားရင် ရေဘယ်လောက်ရှားလဲ သိလာလိမ့်မယ်။ အဲ့မှာက ပတ်ဝန်းကျင်က အရမ်းဆိုးတယ်။ စခန်းအပြင်ဘက်က လောကကြီးက သဲမုန်တိုင်းနဲ့ ဖုန်တွေအပြည့်ပဲ။ အပြင်ထွက်ရင် နှာခေါင်းစီးပါမှ"

"အာ ယား ယား ယား"

ချူးလီလီက သူတို့ကို အော်သည်။

"သူဘာတွေပြောနေတာလဲ?"

ချန်းဝမ်ရှုသည် ချူးလီလီကို နားမလည်စွာကြည့်ကာ ကျွင်းကျွင်းကို လှည့်မေးသည်။ ကျွင်းကျွင်းသည် ထရပ်ကာ ရေးပြသည်။

'သူပြန်လာပြီ'

"ဘယ်သူလဲ?"

ချန်းဝမ်ရှုသည် မေးသည်။ သို့သော်လည်း နောက်မှဖြစ်နိုင်ချေကို သတိရကာ နောက်တစ်ခုမေးသည်။

"လုထန်ယု ပြန်လာပြီလား?"

ကျွင်းကျွင်းနှင့် ချူးလီလီသည် သူမကို ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ မကြာခင်တွင် ကားသံကိုကြားရကာ ကားမောင်းလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကားပါကင်တွင် ကားထိုးလာပြီးနောက် ဦးထုပ်ဖြင့် ထွက်လာသည်။

ချူးလီလီသည် မြင်လိုက်သည်နှင့် လင်းချင်း၏ဘေးသို့ ချက်ချင်းကို ရောက်သွားသည်။

"အား ယား? အာ? အား?"

'ဘယ်လိုလဲ? နေရာတွေ့ခဲ့လား? ဘယ်တော့ပြောင်းကြမှာလဲ?'

လမ်းလျှောက်လာရင်း လင်းချင်းကဖြေသည်။

"ကောင်းတဲ့နေရာ တွေ့ခဲ့တယ်။ ငါတို့အချိန်မရွေးသွားရပင်မယ့်"

လင်းချင်းသည် စကားကိုရပ်ကာ ချူးလီလီကိုကြည့်သည်။

"ငါနင့်ကို အရင်မေးစရာရှိတယ်"

ချူးလီလီသည် လင်းချင်းက အားနာနေသလိုဖြင့် စကားကိုရပ်လိုက်သောကြောင့် မေးသည်။

"ယား?"

'ဘာလဲ?'

"နင့်နဲ့အဆင့်တူဇွန်ဘီရှိတယ်။ နင်ကိုင်တွယ်ပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်"

ချူးလီလီသည် နဖူးပေါ်ကို လက်တင်ကာ လင်းချင်းစကားမဆုံးခင်ကို ဖြတ်အော်သည်။

"အား ယား ယား ယား ယေး"

'ပုံမှန်နှုန်းနဲ့ ဘယ်တော့မှ စကားပြောနိုင်မှာလဲ? မကြီးစကားပြောတာကို စောင့်နေရတာ အဆင်မပြေဘူး'

လင်းချင်းသည် ရှက်ပြုံးလေးဖြင့်

"နောက်"

ချူးလီလီသည် သူမကို ဆူပုတ်စွာကြည့်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွင်းကျွင်းနှင့် ချန်းဝမ်ရှုတို့သည်လည်း အကြပ်ရိုက်နေပုံရသည်။ သူမစကားပြောသည်ကို စောင့်နေရခြင်းက တကယ့်ကို စိတ်ရှည်ဖို့လိုအပ်သည်။

လင်းချင်းသည် ဟိုတယ်ပေါ်သို့ တက်လာသည့်အခါ အခြားသူများသည်လည်း သူမ၏နောက်ကလိုက်လာသည်။ သူမသည် အပေါ်ထပ်ရောက်သည့်အခါ ချူးလီလီနှင့် ကျွင်းကျွင်းတို့အခန်းကို မပြန်ခင် ချန်းဝမ်ရှုအား လင်းဖန်တို့ကို မနက်ဖြန်တွင် အရေးကြီးတာ ဆွေးနွေးဖို့ရှိကြောင်း သတင်းပို့ထားခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်းချင်းသည် ရှဲ့တုန်းကို နယ်မြေထဲကနေ ထုတ်ပေးလာပြီးနောက် ကိုယ့်အခန်းကိုယ်စီ ပြန်ကြသည်။

လင်းချင်းသည် အခန်းထဲသို့ရောက်သည့်အခါ ကျွင်းကျွင်းကိုကြည့်ကာ ပြောသည်။

"အဆင့်တက်တော့မှာမလား?"

ကျွင်းကျွင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ သူမသည် မကြာခင် အဆင့်တက်တော့မှာ ဖြစ်သည်။ လင်းချင်းသည် ခေါင်းငြိမ့်ကာ

"ငါအရင်ဝင်မယ်။ အသံပြင်ပြီးမှ နင်တို့ကို အောက်ဆင်းခိုင်းမယ်"

သူမပြောချင်သည်မှာ နွယ်လေးဆီမှ ကုသမှုကိုခံယူရန် ကျွင်းကျွင်းကို နောက်မှရေကန်ထဲသို့ ဆင်းခိုင်းမှာ ဖြစ်သည်။

နွယ်လေးသည် ဇွန်ဘီအမြူတေကို စုပ်ယူကာ သူ့စွမ်းအင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲထားနှင့်ပြီ။ နွယ်လေးသည် လင်းချင်းနှင့် မိတ်ဆွေများကို ထိုစွမ်းအင်ဖြင့် ကုသပေးမှာ ဖြစ်သည်။ ချူးလီလီနှင့် ကျွင်းကျွင်းတို့သည် သူမပြောချင်သည်ကို နားလည်ကြသည်။ ကျွင်းကျွင်သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ လင်းချင်းက အခန်းထဲမှ နယ်မြေထဲကို ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။

နယ်မြေထဲသို့ရောက်သည့်အခါ လင်းချင်းသည် မျက်လုံးကို မှေးလိုက်၍ ကန်ရေအရောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကန်ရေသည် အရင်ကထက် ပိုရင့်လာပြီး စိမ်းပုပ်ရောင်များသည် ကန်ထဲတွင်လှိုင်းနေသည်။

လင်းချင်းသည် နယ်မြေထဲကို ဝင်လာသည့်အခါ ရေထဲမှ နွယ်သည် ထွက်လာသည်။ အစက ကန်ထဲကထွက်လာတုန်းက လက်ချောင်းစာလောက်သာ ရှိသော်လည်း အခုတော့ လက်မောင်းတစ်ခုစာလောက် လုံးပတ်ရှိသည်။ ရေကန်မျက်နှာပြင်မှလေ သူမကိုဆင့်ခေါ်နေသလိုမျိုး လှုပ်ယမ်းပြနေသည်။ လင်းချင်းသည် နွယ်လေးက သူမကိုခေါ်နေကြောင်းကို နားလည်သည်။

သူမသည် ကန်ဘေးတွင်ရပ်ကာ နေကာမျက်မှန်နှင့် ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပုခုံးတွင်ချည်ထားသည့် အဝတ်ကိုဖြေလိုက်ပြီး အကျီနှင့်ဘောင်းဘီရော အတွင်းခံကိုပါ ချွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖိနပ်များကိုချွတ်ကာ ကန်ရေထဲကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူမ၏အသားရေသည် ဖြူဖွေးတောက်ပနေကာ ခါးသည် နူးညံ့စွာဖြင့် သွယ်လျနေသည်။ ခြေတံများက ဖြောင့်စင်း၍ရှည်လျားကာ ရင်သားများက ဝိုင်း၍ပြည့်တင်းနေသည်။ လုထန်ယုမှာ ရင်သားအနည်းငယ်သေးပါက တကယ့်ကို လှပသည့် ခန္တာကိုယ်ရှိသည်။ လင်းချင်းသည် ဒီရင်သားအကြီးကြီးများက အဆင်မပြေမှုတော်တော်များကို ဖြစ်စေသဖြင့် သေးရင်ကောင်းမည်ဟု တွေးမိသည်။

သူမသည် ခေါင်းငုံလိုက်ကာ သူမ၏ညာဘက်ပေါင်အတွင်းပိုင်းမှ ခရမ်းရောင်ရင့်ရင့်ဖြစ်နေသည့် သွားရာကြီးကို ငုံ့ကြည့်ကာ စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

'ဒီလိုသဘောထားမပြည့်ဝတဲ့လူကတော့!'

ရေထဲကိုဆင်းလိုက်သည့်အခါ ခြေဖျားမှအေးစက်သည့် ခံစားချက်ကို ရလိုက်သည်။ သူမ၏ အာရုံခံစားမှုများက ပြန်ရနေပြီဖြစ်ရာ အပူအအေးကို ခံစားနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းချင်းသည် အေးသည်ကို ပိုသဘောကျ၍ ပူအိုက်ခြင်းကို သည်းမခံနိုင်ပေ။ သူမတွင် တာဝန်မရှိပါက အပူဒဏ်ကို လုံးဝကိုခံမှာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း လုပ်စရာရှိက စိတ်ထားက ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရေထဲကိုရောက်သည်နှင့် နွယ်လေးသည် သူမကိုရစ်ပတ်ကာ ကန်အောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ရေများက သူမ၏ရင်ဘတ်လောက်ကို ရောက်သည့်အခါ နွယ်တို့ကို ပိုရစ်ပတ်လာသည်။

'မေမေ ဒီတစ်ခေါက် နာမှာမဟုတ်ဘူး။ မြန်မှာပါ'

နွယ်လေး၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ လင်းချင်းသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ နွယ်လေးအား

'ကောင်းတယ်။ ပြီးရင် ငါကျွင်းကျွင်းကို လွှတ်လိုက်မယ်။ နင်သူ့ကို ကုပေးမယ်မလား?'

'ဟုတ်ကဲ့ ရပါတယ်'

နွယ်လေးက ချက်ချင်းသဘောတူသည်။

'လိမ္မာတဲ့ကလေးပဲ'

လင်းချင်းသည် ဒီလိုမတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ထိုအခါ နွယ်လေးသည် ရုတ်တရက် ရပ်သွားကာ သူမကို ပိုရစ်ပတ်လာ၍

'ဝါး မေမေက ချီးကျူးတယ် အရမ်းပျော်တာပဲ ပျော်တယ်'

လင်းချင်းသည် ဘယ်လိုတုန့်ပြန်ရမလဲကို မသိတော့ပေ။

Zawgyi Ver

၂၃၂။ စြန့္ပစ္ခံရတာျဖစ္မယ္

ကြၽင္းကြၽင္းသည္ သူမကို နားမလည္စြာၾကည့္ရင္း ေရးျပသည္။

'သူငါတို႔ကို စြန့္ပစ္ခဲ့မွန္း နင္ဘယ္လိုလုပ္သိလဲ? သူလည္းဇြန္ဘီျဖစ္သြားတာ မဟုတ္ရင္ ေသသြားတာ ျဖစ္နိုင္တာပဲ'

ခ်န္းဝမ္ရႈသည္ သူမကိုၾကည့္ၿပီးေနာက္ တုံတုံကို ၾကည့္ကာ

"ငါ့အထင္က အၿမဲမွန္တယ္။ သူသာ နင့္ကိုစြန့္ပစ္သြားတာ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ နင္က ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး တုံတုံနဲ႕ အခန္းထဲမွာ အတူရွိေနမွာလဲ? တကယ္လို႔ လုထန္ယုသာ ဒီနားက ျဖတ္မသြားရင္ နင္တို႔ပိတ္မိေနမွာ။ ေအာက္ကတံခါးကို ေသာ့ခတ္ထားတယ္လို႔ နင္ေျပာတယ္မလား။ သူမဟုတ္ရင္ ဘယ္သူက ဒီလိုလုပ္ထားခဲ့မွာလဲ?"

ကြၽင္းကြၽင္းသည္ မ်က္ေမွာင္က်ဳံ႕သြားကာ ေခါင္းခါရင္း ေရးျပသ္။

'ငါေသာ့ဖ်က္တာမဟုတ္ေတာ့ အျပင္ကခတ္ထားတာ ဟုတ္မဟုတ္ ငါလည္းမသိဘူး။ ငါဘာမွမမွတ္မိဘူး'

သူမသည္ ရပ္တန့္သြားကာ ဆက္ေရးျပသည္။

'နင္ေျပာတာ ဟုတ္ရင္ဟုတ္မွာပါ။ အရင္က ဘာျဖစ္ခဲ့လဲ မသိေတာ့ ငါသူ႕ကိုမွတ္မိပါ့မလား ငါလည္းမသိေတာ့ဘူး'

ခ်န္းဝမ္ရႈသည္ သူမကိုစိုက္ၾကည့္ကာ ေျပာသည္။

"တုံတုံမွာ နင္ရွိသားပဲ ရပါတယ္။ နင္ကအေမပဲဆိုေတာ့ နင္ကကာကြယ္ေပးေနမွာမလား?"

ကြၽင္းကြၽင္းသည္ လုေရွာင္လုေနာက္ကို ေျပးလိုက္ေနသည့္ တုံတုံကို ခ်စ္ျမတ္နိုးစြာၾကည့္ရင္းကာ ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္။

ထို႔ေနာက္ ခ်န္းဝမ္ရႈသည္ သူမ၏မ်က္လုံးမ်ားကို လက္ညိုးထိုးျပရင္း

"နင့္မ်က္တြင္းမည္းေနတာေတြက တျဖည္းျဖည္းေသးလာတယ္။ မ်က္လုံးအေရာင္လည္း ပိုရင့္လာတယ္။ နင္အဆင့္တက္ေတာ့မွာလား?"

ကြၽင္းကြၽင္းသည္ သူမ၏မ်က္လုံးေအာက္ကို လက္ျဖင့္ထိၾကည့္ကာ ေရးျပသည္။

'ငါမေသခ်ာဘူး။ ဒါပင္မယ့္ ထူးဆန္းတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခုက ရွိေနတယ္'

"လုထန္ယုေပးခဲ့တဲ့ေရက တကယ္အာနိသင္ရွိတယ္။ ငါဘာေဆးမွမသုံးတာေတာင္ ငါ့ေျခေထာက္ဆိုလည္း ပိုျမန္ျမန္သက္သာလာၿပီ"

ခ်န္းဝမ္ရႈက ေျပာျပသည့္အခါ ကြၽင္းကြၽင္းက ျပန္ၿပဳံးျပသည္။

သူမသည္ လင္းခ်င္းေပးထားခဲ့သည့္ ေရဇလုံထဲတြင္ ေန႕တိုင္းေရစိမ္ခ်ိဳးျဖစ္သည္။ လင္းခ်င္းက ႏွစ္ခါေလာက္စိမ္ခ်ိဳးၿပီးလွ်င္ ေရလဲ၍အသစ္သုံးဖို႔ ေျပာသြားေသာ္လည္း သူမသည္ မျဖဳန္းတီးခ်င္သျဖင့္ ရက္အခ်ိဳ႕ေလာက္ဆက္တိုက္စိမ္ခ်ိဳးၿပီးမွသာ ေရလဲသည္။ ေရစိမ္ေနစဥ္ သူမသည္ ေသခ်ာေပါက္ကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို အၾကမ္းဖ်င္းပြတ္တိုက္ေဆးေၾကာပါသည္။

'တကယ္ေတာ့ ကန္ေရထဲကို နင့္ေျခေထာက္စိမ္ထားရတယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ ပိုျမန္ျမန္သက္သာလာမွာ'

သူမသည္ ေတြးကာေရးျပသည္။

ခ်န္းဝမ္ရႈက ေခါင္းခါကာ

"မဟုတ္တာ။ ေရက ဒီကမာၻမွာ အရမ္းရွားတာ ငါကဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ေျခေထာက္ကို ေရစိမ္ရမွာလဲ? ဒီမွာရွိတာ ငါတို႔ကံေကာင္းတယ္။ ေျမာက္ဘက္တို႔ အေရွ႕ေျမာက္ဘက္တို႔ကို နင္သြားရင္ ေရဘယ္ေလာက္ရွားလဲ သိလာလိမ့္မယ္။ အဲ့မွာက ပတ္ဝန္းက်င္က အရမ္းဆိုးတယ္။ စခန္းအျပင္ဘက္က ေလာကႀကီးက သဲမုန္တိုင္းနဲ႕ ဖုန္ေတြအျပည့္ပဲ။ အျပင္ထြက္ရင္ ႏွာေခါင္းစီးပါမွ"

"အာ ယား ယား ယား"

ခ်ဴးလီလီက သူတို႔ကို ေအာ္သည္။

"သူဘာေတြေျပာေနတာလဲ?"

ခ်န္းဝမ္ရႈသည္ ခ်ဴးလီလီကို နားမလည္စြာၾကည့္ကာ ကြၽင္းကြၽင္းကို လွည့္ေမးသည္။ ကြၽင္းကြၽင္းသည္ ထရပ္ကာ ေရးျပသည္။

'သူျပန္လာၿပီ'

"ဘယ္သူလဲ?"

ခ်န္းဝမ္ရႈသည္ ေမးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေနာက္မွျဖစ္နိုင္ေခ်ကိဳ သတိရကာ ေနာက္တစ္ခုေမးသည္။

"လုထန္ယု ျပန္လာၿပီလား?"

ကြၽင္းကြၽင္းႏွင့္ ခ်ဴးလီလီသည္ သူမကို ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္။ မၾကာခင္တြင္ ကားသံကိုၾကားရကာ ကားေမာင္းလာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ကားပါကင္တြင္ ကားထိုးလာၿပီးေနာက္ ဦးထုပ္ျဖင့္ ထြက္လာသည္။

ခ်ဴးလီလီသည္ ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ လင္းခ်င္း၏ေဘးသို႔ ခ်က္ခ်င္းကို ေရာက္သြားသည္။

"အား ယား? အာ? အား?"

'ဘယ္လိုလဲ? ေနရာေတြ႕ခဲ့လား? ဘယ္ေတာ့ေျပာင္းၾကမွာလဲ?'

လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း လင္းခ်င္းကေျဖသည္။

"ေကာင္းတဲ့ေနရာ ေတြ႕ခဲ့တယ္။ ငါတို႔အခ်ိန္မေ႐ြးသြားရပင္မယ့္"

လင္းခ်င္းသည္ စကားကိုရပ္ကာ ခ်ဴးလီလီကိုၾကည့္သည္။

"ငါနင့္ကို အရင္ေမးစရာရွိတယ္"

ခ်ဴးလီလီသည္ လင္းခ်င္းက အားနာေနသလိုျဖင့္ စကားကိုရပ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ေမးသည္။

"ယား?"

'ဘာလဲ?'

"နင့္နဲ႕အဆင့္တူဇြန္ဘီရွိတယ္။ နင္ကိုင္တြယ္ေပးဖို႔ လိုလိမ့္မယ္"

ခ်ဴးလီလီသည္ နဖူးေပၚကို လက္တင္ကာ လင္းခ်င္းစကားမဆုံးခင္ကို ျဖတ္ေအာ္သည္။

"အား ယား ယား ယား ေယး"

'ပုံမွန္ႏႈန္းနဲ႕ ဘယ္ေတာ့မွ စကားေျပာနိုင္မွာလဲ? မႀကီးစကားေျပာတာကို ေစာင့္ေနရတာ အဆင္မေျပဘူး'

လင္းခ်င္းသည္ ရွက္ၿပဳံးေလးျဖင့္

"ေနာက္"

ခ်ဴးလီလီသည္ သူမကို ဆူပုတ္စြာၾကည့္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကြၽင္းကြၽင္းႏွင့္ ခ်န္းဝမ္ရႈတို႔သည္လည္း အၾကပ္ရိုက္ေနပုံရသည္။ သူမစကားေျပာသည္ကို ေစာင့္ေနရျခင္းက တကယ့္ကို စိတ္ရွည္ဖို႔လိုအပ္သည္။

လင္းခ်င္းသည္ ဟိုတယ္ေပၚသို႔ တက္လာသည့္အခါ အျခားသူမ်ားသည္လည္း သူမ၏ေနာက္ကလိုက္လာသည္။ သူမသည္ အေပၚထပ္ေရာက္သည့္အခါ ခ်ဴးလီလီႏွင့္ ကြၽင္းကြၽင္းတို႔အခန္းကို မျပန္ခင္ ခ်န္းဝမ္ရႈအား လင္းဖန္တို႔ကို မနက္ျဖန္တြင္ အေရးႀကီးတာ ေဆြးေႏြးဖို႔ရွိေၾကာင္း သတင္းပို႔ထားခိုင္းလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ လင္းခ်င္းသည္ ရွဲ႕တုန္းကို နယ္ေျမထဲကေန ထုတ္ေပးလာၿပီးေနာက္ ကိုယ့္အခန္းကိုယ္စီ ျပန္ၾကသည္။

လင္းခ်င္းသည္ အခန္းထဲသို႔ေရာက္သည့္အခါ ကြၽင္းကြၽင္းကိုၾကည့္ကာ ေျပာသည္။

"အဆင့္တက္ေတာ့မွာမလား?"

ကြၽင္းကြၽင္းက ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္။ သူမသည္ မၾကာခင္ အဆင့္တက္ေတာ့မွာ ျဖစ္သည္။ လင္းခ်င္းသည္ ေခါင္းၿငိမ့္ကာ

"ငါအရင္ဝင္မယ္။ အသံျပင္ၿပီးမွ နင္တို႔ကို ေအာက္ဆင္းခိုင္းမယ္"

သူမေျပာခ်င္သည္မွာ ႏြယ္ေလးဆီမွ ကုသမႈကိုခံယူရန္ ကြၽင္းကြၽင္းကို ေနာက္မွေရကန္ထဲသို႔ ဆင္းခိုင္းမွာ ျဖစ္သည္။

ႏြယ္ေလးသည္ ဇြန္ဘီအျမဴေတကို စုပ္ယူကာ သူ႕စြမ္းအင္မ်ားအျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲထားႏွင့္ၿပီ။ ႏြယ္ေလးသည္ လင္းခ်င္းႏွင့္ မိတ္ေဆြမ်ားကို ထိုစြမ္းအင္ျဖင့္ ကုသေပးမွာ ျဖစ္သည္။ ခ်ဴးလီလီႏွင့္ ကြၽင္းကြၽင္းတို႔သည္ သူမေျပာခ်င္သည္ကို နားလည္ၾကသည္။ ကြၽင္းကြၽင္သည္ ေခါင္းၿငိမ့္ျပကာ လင္းခ်င္းက အခန္းထဲမွ နယ္ေျမထဲကို ဝင္သြားသည္ကို ၾကည့္ေနသည္။

နယ္ေျမထဲသို႔ေရာက္သည့္အခါ လင္းခ်င္းသည္ မ်က္လုံးကို ေမွးလိုက္၍ ကန္ေရအေရာင္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ကန္ေရသည္ အရင္ကထက္ ပိုရင့္လာၿပီး စိမ္းပုပ္ေရာင္မ်ားသည္ ကန္ထဲတြင္လွိုင္းေနသည္။

လင္းခ်င္းသည္ နယ္ေျမထဲကို ဝင္လာသည့္အခါ ေရထဲမွ ႏြယ္သည္ ထြက္လာသည္။ အစက ကန္ထဲကထြက္လာတုန္းက လက္ေခ်ာင္းစာေလာက္သာ ရွိေသာ္လည္း အခုေတာ့ လက္ေမာင္းတစ္ခုစာေလာက္ လုံးပတ္ရွိသည္။ ေရကန္မ်က္ႏွာျပင္မွေလ သူမကိုဆင့္ေခၚေနသလိုမ်ိဳး လႈပ္ယမ္းျပေနသည္။ လင္းခ်င္းသည္ ႏြယ္ေလးက သူမကိုေခၚေနေၾကာင္းကို နားလည္သည္။

သူမသည္ ကန္ေဘးတြင္ရပ္ကာ ေနကာမ်က္မွန္ႏွင့္ ဦးထုပ္ကို ခြၽတ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ပုခုံးတြင္ခ်ည္ထားသည့္ အဝတ္ကိုေျဖလိုက္ၿပီး အက်ီႏွင့္ေဘာင္းဘီေရာ အတြင္းခံကိုပါ ခြၽတ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ဖိနပ္မ်ားကိုခြၽတ္ကာ ကန္ေရထဲကို ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။

သူမ၏အသားေရသည္ ျဖဴေဖြးေတာက္ပေနကာ ခါးသည္ ႏူးညံ့စြာျဖင့္ သြယ္လ်ေနသည္။ ေျခတံမ်ားက ေျဖာင့္စင္း၍ရွည္လ်ားကာ ရင္သားမ်ားက ဝိုင္း၍ျပည့္တင္းေနသည္။ လုထန္ယုမွာ ရင္သားအနည္းငယ္ေသးပါက တကယ့္ကို လွပသည့္ ခႏၲာကိုယ္ရွိသည္။ လင္းခ်င္းသည္ ဒီရင္သားအႀကီးႀကီးမ်ားက အဆင္မေျပမႈေတာ္ေတာ္မ်ားကို ျဖစ္ေစသျဖင့္ ေသးရင္ေကာင္းမည္ဟု ေတြးမိသည္။

သူမသည္ ေခါင္းငုံလိုက္ကာ သူမ၏ညာဘက္ေပါင္အတြင္းပိုင္းမွ ခရမ္းေရာင္ရင့္ရင့္ျဖစ္ေနသည့္ သြားရာႀကီးကို ငုံ႕ၾကည့္ကာ စိတ္ထဲက က်ိန္ဆဲလိုက္သည္။

'ဒီလိုသေဘာထားမျပည့္ဝတဲ့လူကေတာ့!'

ေရထဲကိုဆင္းလိုက္သည့္အခါ ေျခဖ်ားမွေအးစက္သည့္ ခံစားခ်က္ကို ရလိုက္သည္။ သူမ၏ အာ႐ုံခံစားမႈမ်ားက ျပန္ရေနၿပီျဖစ္ရာ အပူအေအးကို ခံစားနိုင္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ လင္းခ်င္းသည္ ေအးသည္ကို ပိုသေဘာက်၍ ပူအိုက္ျခင္းကို သည္းမခံနိုင္ေပ။ သူမတြင္ တာဝန္မရွိပါက အပူဒဏ္ကို လုံးဝကိုခံမွာ မဟုတ္ေပ။ သို႔ေသာ္လည္း လုပ္စရာရွိက စိတ္ထားက ေျပာင္းလဲသြားသည္။

ေရထဲကိုေရာက္သည္ႏွင့္ ႏြယ္ေလးသည္ သူမကိုရစ္ပတ္ကာ ကန္ေအာက္သို႔ ဆြဲေခၚသြားသည္။ ေရမ်ားက သူမ၏ရင္ဘတ္ေလာက္ကို ေရာက္သည့္အခါ ႏြယ္တို႔ကို ပိုရစ္ပတ္လာသည္။

'ေမေမ ဒီတစ္ေခါက္ နာမွာမဟုတ္ဘူး။ ျမန္မွာပါ'

ႏြယ္ေလး၏အသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ လင္းခ်င္းသည္ ေခါင္းၿငိမ့္ျပကာ ႏြယ္ေလးအား

'ေကာင္းတယ္။ ၿပီးရင္ ငါကြၽင္းကြၽင္းကို လႊတ္လိုက္မယ္။ နင္သူ႕ကို ကုေပးမယ္မလား?'

'ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္'

ႏြယ္ေလးက ခ်က္ခ်င္းသေဘာတူသည္။

'လိမၼာတဲ့ကေလးပဲ'

လင္းခ်င္းသည္ ဒီလိုမေတြးဘဲ မေနနိုင္ေပ။

ထိုအခါ ႏြယ္ေလးသည္ ႐ုတ္တရက္ ရပ္သြားကာ သူမကို ပိုရစ္ပတ္လာ၍

'ဝါး ေမေမက ခ်ီးက်ဴးတယ္ အရမ္းေပ်ာ္တာပဲ ေပ်ာ္တယ္'

လင္းခ်င္းသည္ ဘယ္လိုတုန့္ျပန္ရမလဲကို မသိေတာ့ေပ။