၂၂၈။ ဦးထုပ်ကျွတ်ရင်အရှုံး

ဘယ်လိုတိုက်ခိုက်ရမလဲကို သိသည့်သူတိုင်းသည် ထိုလူ၏ကိုယ်ဟန်ကိုကြည့်ကာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိမရှိကို သိကြသည်။ လင်းချင်း၏ကိုယ်ဟန်ကြောင့် လူစုမှာ သူမသည် တိုက်ခိုက်ရေးသမားဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။

"ဝိုး! သူ့မှာအခွင့်အရေးရှိတာပဲ"

သူတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လင်းချင်းနှင့် ဝူချန်းယွဲ့တို့ကို ကြည့်နေကြသည်။ လုထန်ရိမှာ လင်းချင်း၏ကိုယ်ဟန်ကြောင့် အံ့သြသွားသော်လည်း နောက်ကိုဆုတ်ထားပေးဖို့ကိုတော့ မမေ့ပေ။

လင်းချင်းသည် ဝူချန်းယွဲ့ကို ဘာမှမဖြေသည့်အခါ ဝူချန်းယွဲ့သည် ပြုံးရင်း ပြောသည်။

"ငါတကယ်အားနာပါတယ်! ပုံမှန်ဆိုရင် ငါမိန်းမတွေကို မတိုက်ဘူး။ ဒါပင်မယ့်လည်း တိုက်ချင်နေမှတော့ တိုက်ပေးမယ်။ တစ်ဖက်လူရဲ့ဦးထုပ်ကို ကျွတ်အောင်လုပ်နိုင်တဲ့သူက အနိုင်ဆိုတော့ ဒါကပြိုင်ပွဲလိုပါပဲ"

ဒီလိုပြောကာ သူ့ခါးတွင်ချွတ်ထားသည့် လျှာထိုးဦးထုပ်ကို ဆောင်းလိုက်သည်။

လင်းချင်းသည် သူ့ကိုပဲစိုက်ကြည့်နေကာ ဘာမှပြန်မပြောပေ။ သူတို့သည် အချင်းချင်းမျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ ဘယ်သူကမှ စမလှုပ်ရှားပေ။ သူတို့က မလှုပ်ရှားသော်လည်း အခြားသူမျာသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီ။ ဦးထုပ်များသည် ပုံစံတူကြကာ ဝူချန်းယွဲ့၏ ဦးထုပ်သည် ပြောက်ကျားဦးထုပ်ဖြစ်ကာ လင်းချင်းကတော့ အနက်ပြောင်ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်သူ၏ ဦးထုပ်ကို ချွတ်နိုင်သည့်သူသည် အနိုင်ရမှာဖြစ်သည်။

နှစ်ယောက်လုံးသည် တိုက်စစ်နှင့်ခံစစ်အတွက် အသင့်ပြင်ထားကြသော်လည်း ဘယ်သူကမှ အရင်စမတိုက်ကြသေးပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်က ငြိမ်နေလေလေ ကျန်သည့်သူများက စိတ်လှုပ်ရှားလာလေလေ ဖြစ်လာသည်။

"လာစမ်းပါ ချကြ!"

ရုတ်တရက် တစ်ယောက်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည့်အခါ ကျန်သည့်လူများက သူ့ကိုလှည့်ကြည့်ကြသည်။

"အာ ငါနည်းနည်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့"

ဝိုင်းအကြည့်ခံရသည့်သူသည် သူတွေးမိသည်ကို ထုတ်ပြောမိလိုက်၍ အသံတိုးတိုးဖြင့် မတက်မသာပြန်ရှင်းပြသည်။

ထိုအခါမှ ကျန်သည့်သူများသည် လင်းချင်းတို့ကို ပြန်လှည့်ကြည့်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းချင်းသည် ဝူချန်းယွဲ့အား စကန်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် မြန်ဆန်ကာ အားပါသလို သူမ၏ခြေတံရှည်များက လေကိုဖြတ်သွားသည့် အသံတောင်ကြားရသည်။ လင်းချင်းက စလှုပ်ရှားသည်နှင့် လင်းချင်းလောက်မြန်သည့် ဝူချန်းယွဲ့ကလည်း လှုပ်ရှားသည်။

လင်းချင်းက ကန်လိုက်သည့်အခါ ဝူချန်းယွဲ့သည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်တိုးကာ သူ့ကိုယ်ကိုလှည့်၍ သူမ၏ခြေထောက်အောက်ပိုင်းကို ပြန်ခုခံကာကန်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ကိုယ်သူ လင်းချင်း၏ကန်ချက်မှ ကာကွယ်နိုင်သွားစဉ်မှာ လင်းချင်း၏ခြေထောက်ကိုဖမ်း၍ လင်းချင်း၏ ရင်ဘတ်ကို ဒူးဖြင့်တိုက်ဖို့လုပ်သည်။

လင်းချင်းသည် သူမ၏ခြေထောက်ကို ချုပ်ထားမခံရခင် အမြန်ဆုတ်လိုက်ကာ ဝူချန်းယွဲ့၏ဒူးကို သူမ၏လက်မောင်းဖြင့် ကာလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝူချန်းယွဲ့၏ မျက်နှာသို့ လက်သီးတစ်လုံးသွင်းလိုက်သည်။ ဝူချန်းယွဲ့သည် အရပ်၆ပေကျော်ရှိသဖြင့် ခြေတံအလွန်ရှည်သော်လည်း သွက်လက်သည်။ လင်းချင်းက သူ့မျက်နှာကို ထိုးလာသည်နှင့် ချက်ချင်းလက်မောင်းဖြင့် ကာလိုက်သည်။

လင်းချင်း၏လက်သီးကို တားခံလိုက်ရသည်။ ဝူချန်းယွဲ့က ခြေထောက်ကိုပြန်ဆုတ်ချိန်တွင် လင်းချင်းသည် အမြန်ခုန်ကာ သူ့ဗိုက်ကို ကန်လိုက်သည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာ နှစ်ယောက်သည် တိုက်ခိုက်မှုမျိုးစုံဖြင့် တိုက်နေကြသော်လည်း ဘယ်သူကမှ မထိခိုက်သလို တိုက်ခိုက်ခြင်းကလည်း အလုပ်မဖြစ်ပေ။ သူတို့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ရင်းဖြင့် တစ်ဖက်သူကို တိုက်ဖို့အခွင့်အရေး ချောင်းနေကြတာ ဖြစ်သည်။

ဝူချန်းယွဲ့နှင့် လင်းချင်းသည် ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမခံစားရသော်လည်း ကျန်သည့်သူတိုင်းသည် အရမ်းကိုအံ့သြနေကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က အရမ်းကို မြန်လွန်းနေသောကြောင့်ပင်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်တွင်းမှာ သူတို့သည် နေရာမျိုးစုံကို တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အခွင့်ရေးကို အမိဖမ်းလိုက်သည့် လင်းချင်းသည် သူမကိုထိုးလာသည့် ဝူချန်းယွဲ့၏လက်သီးကို ဖမ်းလိုက်ကာ သူ့အား နောက်သို့ဆွဲလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ဒူးကိုမြှောက်ကာ ဗိုက်ကိုတိုက်လိုက်သည်။

ဝူချန်းယွဲ့သည် မျက်လုံးပြုးသွားကာ မကောင်းတော့ဘူးဟု စိတ်ထဲတွေးမိသည်။ ချက်ချင်းပဲ သူ့ကိုယ်သူ နောက်ပြန်မတ်လိုက်သော်လည်း လင်းချင်းက သူ့ခါးကို ပြင်းထန်စွာ လိမ်လိုက်ကာ သူ့ကိုယ်အား ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မှောက်ချဖို့လုပ်လိုက်သည်။

'တောက်! ဒီမိန်းမက ယောက်ျားထက်တောင် ပိုသန်နေတာပဲ'

သူ့စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

လင်းချင်းသည် ဒူးဖြင့်မတိုက်နိုင်သည့်အခါ သူ့လက်မောင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ချုပ်ကာ သူ့အားအောက်သို့ အားဖြင့်ဆွဲချလိုက်ရင်း သူ့မျက်နှာကို သူမ၏ တံတောင်ဖြင့်တိုက်လိုက်သည်။ ဝူချန်းယွဲ့သည် နောက်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ဖို့လုပ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ လင်းချင်း၏ ခြေထောက်ကို ကန်လိုက်ရင်း သူမကို လဲသွားအောင် လုပ်သည်။

လင်းချင်းသာ သာမန်လူဆိုလျှင် သူမသည် လွင့်ထွက်သွားလောက်သော်လည်း သူမသည် ဝူချန်းယွဲ့ကို ချုပ်ထားသည့် လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို အားပြုရင်း ပေါ့ပါးစွာဖြင့် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ကာ ဝူချန်းယွဲ့၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ခြေတစ်ဖက်ကို တင်လိုက်ကာ နောက်တစ်ဖက်ကို သူ့ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းပါ ယိုင်လဲအောင် လုပ်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်လုံးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။

"အိုး အတော်နာမှာပဲ"

လူစုသည် သူတို့လဲကျသည်ကို မြင်သည့်အခါ လန့်သွားသည်။

"အား"

ဝူချန်းယွဲ့သည် ညည်းသံထွက်လာသည်။ ဘာဖြစ်သလဲ သိချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို လင်းချင်းက ချုပ်ထားကာ ဦးထုပ်က ကျွတ်သွားပြီ။ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို လင်းချင်းသည် ကျောနောက်သို့လှန်ထားစေကာ အတင်းချုပ်ထားသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များသည် သူ့လည်ပင်းကိုခွထားလျှက် သူ့ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို တင်းကြပ်စွာ ချုပ်ထားတာဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ပိုဆိုးသည်မှာ ကျောသို့လှန်ထားခံရသည့် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို လင်းချင်းက တင်းတင်းဆွဲချုပ်ထားသဖြင့် ကျိုးတော့မလို ဖြစ်လာသည်။

"အား! fxxk!"

ဝူချန်းယွဲ့သည် မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူ့မျက်နှာသည် နာကျင်မှုကြောင့် ရဲတွတ်နေကာ နားထင်တွင် သွေးကြောများက ထောင်နေသည်။ သူ့သွေးများသည် ခေါင်းသို့တက်လာကာ ဘာမှကို မတွေးနိုင်တော့သလို ဖြစ်စေသည်။ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ထားသဖြင့် လည်ပင်းကြွက်သားများသည် ယောင်နေသလို ဖြစ်နေသော်လည် လက်သီးကိုဆုပ်ထားကာ ခြေထောက်များကို ရုန်းရင်း သူ့လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသည့် လင်းချင်း၏ ပေါင်ကို ပါးစပ်ဟကို ကိုက်ချလိုက်သည်။

"ဂါး!"

လင်းချင်းသည် သူ့ဦးထုပ်ကို ချွတ်နိုင်သဖြင့် သူမက အနိုင်ရသွားသောကြောင့် လွှတ်ပေးဖို့လုပ်စဉ် သူမ၏နူးညံ့ကာ အထိအခိုက်လွယ်သည့် ပေါင်သားနုနုလေးများကို ဝူချန်းယွဲ့က ကိုက်ခြင်းဖြင့် ကြုံလိုက်ရတော့သည်။ ထူးဆန်းစွာ စူးခနဲဖြစ်သွားသဖြင့် လင်းချင်းသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ အော်လိုက်သည်။

သူမသည် နာသွားသောကြောင့် မရည်ရွယ်ဘဲ ဝူချန်းယွဲ့၏ လက်များကို ချိုးတော့မလို ပိုဆွဲမိလေရာ ဝူချန်းယွဲ့သည် ပိုနာကျင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် လင်းချင်းကို ကိုက်ထားသည်ကို လျှော့မပေးဘဲ ပိုနာအောင်ကိုက်လိုက်သည်။

"fxxk!"

လင်းချင်းသည် စကားကို အမြဲတမ်း ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောသူ ဖြစ်နေသော်လည်း အခုတော့ ထုတ်မဆဲဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ထိုအခါ အကုန်လုံးသည် ရယ်ကုန်ကြပြီ။ ဝူချန်းယွဲ့၏ လက်များကို လင်းချင်းက ချိုးမလို ဖြစ်နေစဉ်တွင် ဝူချန်းယွဲ့ကလည်း သူမ၏ပေါင်ကို ကိုက်ခဲထားသည်။

'သူတို့ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ? ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တိုက်လို့မရဘူးလား? ခေါင်းဆောင်က စိတ်လွတ်သွားတာလား? ဘာဖြစ်လို့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပေါင်ကိုကိုက်နေတာလဲ?'

Zawgyi Ver

၂၂၈။ ဦးထုပ္ကြၽတ္ရင္အရႈံး

ဘယ္လိုတိုက္ခိုက္ရမလဲကို သိသည့္သူတိုင္းသည္ ထိုလူ၏ကိုယ္ဟန္ကိုၾကည့္ကာ တိုက္ခိုက္နိုင္စြမ္းရွိမရွိကို သိၾကသည္။ လင္းခ်င္း၏ကိုယ္ဟန္ေၾကာင့္ လူစုမွာ သူမသည္ တိုက္ခိုက္ေရးသမားျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုက္ၾကသည္။

"ဝိုး! သူ႕မွာအခြင့္အေရးရွိတာပဲ"

သူတို႔သည္ စိတ္လႈပ္ရွားစြာျဖင့္ လင္းခ်င္းႏွင့္ ဝူခ်န္းယြဲ႕တို႔ကို ၾကည့္ေနၾကသည္။ လုထန္ရိမွာ လင္းခ်င္း၏ကိုယ္ဟန္ေၾကာင့္ အံ့ၾသသြားေသာ္လည္း ေနာက္ကိုဆုတ္ထားေပးဖို႔ကိုေတာ့ မေမ့ေပ။

လင္းခ်င္းသည္ ဝူခ်န္းယြဲ႕ကို ဘာမွမေျဖသည့္အခါ ဝူခ်န္းယြဲ႕သည္ ၿပဳံးရင္း ေျပာသည္။

"ငါတကယ္အားနာပါတယ္! ပုံမွန္ဆိုရင္ ငါမိန္းမေတြကို မတိုက္ဘူး။ ဒါပင္မယ့္လည္း တိုက္ခ်င္ေနမွေတာ့ တိုက္ေပးမယ္။ တစ္ဖက္လူရဲ႕ဦးထုပ္ကို ကြၽတ္ေအာင္လုပ္နိုင္တဲ့သူက အနိုင္ဆိုေတာ့ ဒါကၿပိဳင္ပြဲလိုပါပဲ"

ဒီလိုေျပာကာ သူ႕ခါးတြင္ခြၽတ္ထားသည့္ လွ်ာထိုးဦးထုပ္ကို ေဆာင္းလိုက္သည္။

လင္းခ်င္းသည္ သူ႕ကိုပဲစိုက္ၾကည့္ေနကာ ဘာမွျပန္မေျပာေပ။ သူတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္းမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကာ ဘယ္သူကမွ စမလႈပ္ရွားေပ။ သူတို႔က မလႈပ္ရွားေသာ္လည္း အျခားသူမ်ာသည္ စိတ္လႈပ္ရွားေနၾကၿပီ။ ဦးထုပ္မ်ားသည္ ပုံစံတူၾကကာ ဝူခ်န္းယြဲ႕၏ ဦးထုပ္သည္ ေျပာက္က်ားဦးထုပ္ျဖစ္ကာ လင္းခ်င္းကေတာ့ အနက္ေျပာင္ျဖစ္သည္။ တစ္ဖက္သူ၏ ဦးထုပ္ကို ခြၽတ္နိုင္သည့္သူသည္ အနိုင္ရမွာျဖစ္သည္။

ႏွစ္ေယာက္လုံးသည္ တိုက္စစ္ႏွင့္ခံစစ္အတြက္ အသင့္ျပင္ထားၾကေသာ္လည္း ဘယ္သူကမွ အရင္စမတိုက္ၾကေသးေပ။ သို႔ေသာ္လည္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ၿငိမ္ေနေလေလ က်န္သည့္သူမ်ားက စိတ္လႈပ္ရွားလာေလေလ ျဖစ္လာသည္။

"လာစမ္းပါ ခ်ၾက!"

႐ုတ္တရက္ တစ္ေယာက္က အသံတိုးတိုးျဖင့္ ေျပာသည့္အခါ က်န္သည့္လူမ်ားက သူ႕ကိုလွည့္ၾကည့္ၾကသည္။

"အာ ငါနည္းနည္းစိတ္လႈပ္ရွားသြားလို႔"

ဝိုင္းအၾကည့္ခံရသည့္သူသည္ သူေတြးမိသည္ကို ထုတ္ေျပာမိလိုက္၍ အသံတိုးတိုးျဖင့္ မတက္မသာျပန္ရွင္းျပသည္။

ထိုအခါမွ က်န္သည့္သူမ်ားသည္ လင္းခ်င္းတို႔ကို ျပန္လွည့္ၾကည့္ၾကသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ လင္းခ်င္းသည္ ဝူခ်န္းယြဲ႕အား စကန္လိုက္သည္။ သူမ၏ လႈပ္ရွားမႈသည္ ျမန္ဆန္ကာ အားပါသလို သူမ၏ေျခတံရွည္မ်ားက ေလကိုျဖတ္သြားသည့္ အသံေတာင္ၾကားရသည္။ လင္းခ်င္းက စလႈပ္ရွားသည္ႏွင့္ လင္းခ်င္းေလာက္ျမန္သည့္ ဝူခ်န္းယြဲ႕ကလည္း လႈပ္ရွားသည္။

လင္းခ်င္းက ကန္လိုက္သည့္အခါ ဝူခ်န္းယြဲ႕သည္ ေရွ႕သို႔တစ္လွမ္တိုးကာ သူ႕ကိုယ္ကိုလွည့္၍ သူမ၏ေျခေထာက္ေအာက္ပိုင္းကို ျပန္ခုခံကာကန္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူ႕ကိုယ္သူ လင္းခ်င္း၏ကန္ခ်က္မွ ကာကြယ္နိုင္သြားစဥ္မွာ လင္းခ်င္း၏ေျခေထာက္ကိုဖမ္း၍ လင္းခ်င္း၏ ရင္ဘတ္ကို ဒူးျဖင့္တိုက္ဖို႔လုပ္သည္။

လင္းခ်င္းသည္ သူမ၏ေျခေထာက္ကို ခ်ဳပ္ထားမခံရခင္ အျမန္ဆုတ္လိုက္ကာ ဝူခ်န္းယြဲ႕၏ဒူးကို သူမ၏လက္ေမာင္းျဖင့္ ကာလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ဝူခ်န္းယြဲ႕၏ မ်က္ႏွာသို႔ လက္သီးတစ္လုံးသြင္းလိုက္သည္။ ဝူခ်န္းယြဲ႕သည္ အရပ္၆ေပေက်ာ္ရွိသျဖင့္ ေျခတံအလြန္ရွည္ေသာ္လည္း သြက္လက္သည္။ လင္းခ်င္းက သူ႕မ်က္ႏွာကို ထိုးလာသည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္းလက္ေမာင္းျဖင့္ ကာလိုက္သည္။

လင္းခ်င္း၏လက္သီးကို တားခံလိုက္ရသည္။ ဝူခ်န္းယြဲ႕က ေျခေထာက္ကိုျပန္ဆုတ္ခ်ိန္တြင္ လင္းခ်င္းသည္ အျမန္ခုန္ကာ သူ႕ဗိုက္ကို ကန္လိုက္သည္။ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ ႏွစ္ေယာက္သည္ တိုက္ခိုက္မႈမ်ိဳးစုံျဖင့္ တိုက္ေနၾကေသာ္လည္း ဘယ္သူကမွ မထိခိုက္သလို တိုက္ခိုက္ျခင္းကလည္း အလုပ္မျဖစ္ေပ။ သူတို႔သည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္ရင္းျဖင့္ တစ္ဖက္သူကို တိုက္ဖို႔အခြင့္အေရး ေခ်ာင္းေနၾကတာ ျဖစ္သည္။

ဝူခ်န္းယြဲ႕ႏွင့္ လင္းခ်င္းသည္ ထူးထူးျခားျခား ဘာမွမခံစားရေသာ္လည္း က်န္သည့္သူတိုင္းသည္ အရမ္းကိုအံ့ၾသေနၾကသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က အရမ္းကို ျမန္လြန္းေနေသာေၾကာင့္ပင္။ မ်က္ေတာင္တစ္ခတ္တြင္းမွာ သူတို႔သည္ ေနရာမ်ိဳးစုံကို တိုက္ခိုက္ေနၾကသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ အခြင့္ေရးကို အမိဖမ္းလိုက္သည့္ လင္းခ်င္းသည္ သူမကိုထိုးလာသည့္ ဝူခ်န္းယြဲ႕၏လက္သီးကို ဖမ္းလိုက္ကာ သူ႕အား ေနာက္သို႔ဆြဲလိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူမ၏ဒူးကိုျမႇောက္ကာ ဗိုက္ကိုတိုက္လိုက္သည္။

ဝူခ်န္းယြဲ႕သည္ မ်က္လုံးျပဳးသြားကာ မေကာင္းေတာ့ဘူးဟု စိတ္ထဲေတြးမိသည္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ သူ႕ကိုယ္သူ ေနာက္ျပန္မတ္လိုက္ေသာ္လည္း လင္းခ်င္းက သူ႕ခါးကို ျပင္းထန္စြာ လိမ္လိုက္ကာ သူ႕ကိုယ္အား ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ေမွာက္ခ်ဖိဳ႕လုပ္လိုက္သည္။

'ေတာက္! ဒီမိန္းမက ေယာက္်ားထက္ေတာင္ ပိုသန္ေနတာပဲ'

သူ႕စိတ္ထဲတြင္ မေက်နပ္မျဖစ္ဘဲ မေနနိုင္ေပ။

လင္းခ်င္းသည္ ဒူးျဖင့္မတိုက္နိုင္သည့္အခါ သူ႕လက္ေမာင္းကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ကိုင္ခ်ဳပ္ကာ သူ႕အားေအာက္သို႔ အားျဖင့္ဆြဲခ်လိဳက္ရင္း သူ႕မ်က္ႏွာကို သူမ၏ တံေတာင္ျဖင့္တိုက္လိုက္သည္။ ဝူခ်န္းယြဲ႕သည္ ေနာက္လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ သူ႕ကိုယ္သူ ကာကြယ္ဖို႔လုပ္သည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ လင္းခ်င္း၏ ေျခေထာက္ကို ကန္လိုက္ရင္း သူမကို လဲသြားေအာင္ လုပ္သည္။

လင္းခ်င္းသာ သာမန္လူဆိုလွ်င္ သူမသည္ လြင့္ထြက္သြားေလာက္ေသာ္လည္း သူမသည္ ဝူခ်န္းယြဲ႕ကို ခ်ဳပ္ထားသည့္ လက္ေမာင္းတစ္ဖက္ကို အားျပဳရင္း ေပါ့ပါးစြာျဖင့္ ေလထဲသို႔ ခုန္တက္လိုက္ကာ ဝူခ်န္းယြဲ႕၏ လည္ပင္းေပၚသို႔ ေျခတစ္ဖက္ကို တင္လိုက္ကာ ေနာက္တစ္ဖက္ကို သူ႕ကိုယ္အေပၚပိုင္းပါ ယိုင္လဲေအာင္ လုပ္လိုက္သည္။ ႏွစ္ေယာက္လုံးမွာ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ဘုန္းခနဲ လဲက်သြားေတာ့သည္။

"အိုး အေတာ္နာမွာပဲ"

လူစုသည္ သူတို႔လဲက်သည္ကို ျမင္သည့္အခါ လန့္သြားသည္။

"အား"

ဝူခ်န္းယြဲ႕သည္ ညည္းသံထြက္လာသည္။ ဘာျဖစ္သလဲ သိခ်ိန္တြင္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္အေပၚပိုင္းကို လင္းခ်င္းက ခ်ဳပ္ထားကာ ဦးထုပ္က ကြၽတ္သြားၿပီ။ သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္ကို လင္းခ်င္းသည္ ေက်ာေနာက္သို႔လွန္ထားေစကာ အတင္းခ်ဳပ္ထားသည္။ သူမ၏ ေျခေထာက္မ်ားသည္ သူ႕လည္ပင္းကိုခြထားလွ်က္ သူ႕ကိုယ္အေပၚပိုင္းကို တင္းၾကပ္စြာ ခ်ဳပ္ထားတာျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ ပိုဆိုးသည္မွာ ေက်ာသို႔လွန္ထားခံရသည့္ သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္ကို လင္းခ်င္းက တင္းတင္းဆြဲခ်ဳပ္ထားသျဖင့္ က်ိဳးေတာ့မလို ျဖစ္လာသည္။

"အား! fxxk!"

ဝူခ်န္းယြဲ႕သည္ မေအာ္ဘဲ မေနနိုင္ေတာ့ေပ။

သူ႕မ်က္ႏွာသည္ နာက်င္မႈေၾကာင့္ ရဲတြတ္ေနကာ နားထင္တြင္ ေသြးေၾကာမ်ားက ေထာင္ေနသည္။ သူ႕ေသြးမ်ားသည္ ေခါင္းသို႔တက္လာကာ ဘာမွကို မေတြးနိုင္ေတာ့သလို ျဖစ္ေစသည္။ အံကိုတင္းတင္းႀကိတ္ထားသျဖင့္ လည္ပင္းႂကြက္သားမ်ားသည္ ေယာင္ေနသလို ျဖစ္ေနေသာ္လည္ လက္သီးကိုဆုပ္ထားကာ ေျခေထာက္မ်ားကို ႐ုန္းရင္း သူ႕လည္ပင္းကို ညွစ္ထားသည့္ လင္းခ်င္း၏ ေပါင္ကို ပါးစပ္ဟကို ကိုက္ခ်လိဳက္သည္။

"ဂါး!"

လင္းခ်င္းသည္ သူ႕ဦးထုပ္ကို ခြၽတ္နိုင္သျဖင့္ သူမက အနိုင္ရသြားေသာေၾကာင့္ လႊတ္ေပးဖို႔လုပ္စဥ္ သူမ၏ႏူးညံ့ကာ အထိအခိုက္လြယ္သည့္ ေပါင္သားႏုႏုေလးမ်ားကို ဝူခ်န္းယြဲ႕က ကိုက္ျခင္းျဖင့္ ႀကဳံလိုက္ရေတာ့သည္။ ထူးဆန္းစြာ စူးခနဲျဖစ္သြားသျဖင့္ လင္းခ်င္းသည္ ေခါင္းကိုေမာ့ကာ ေအာ္လိုက္သည္။

သူမသည္ နာသြားေသာေၾကာင့္ မရည္႐ြယ္ဘဲ ဝူခ်န္းယြဲ႕၏ လက္မ်ားကို ခ်ိဳးေတာ့မလို ပိုဆြဲမိေလရာ ဝူခ်န္းယြဲ႕သည္ ပိုနာက်င္လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လင္းခ်င္းကို ကိုက္ထားသည္ကို ေလွ်ာ့မေပးဘဲ ပိုနာေအာင္ကိုက္လိုက္သည္။

"fxxk!"

လင္းခ်င္းသည္ စကားကို အၿမဲတမ္း ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေျပာသူ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း အခုေတာ့ ထုတ္မဆဲဘဲ မေနနိုင္ေပ။

ထိုအခါ အကုန္လုံးသည္ ရယ္ကုန္ၾကၿပီ။ ဝူခ်န္းယြဲ႕၏ လက္မ်ားကို လင္းခ်င္းက ခ်ိဳးမလို ျဖစ္ေနစဥ္တြင္ ဝူခ်န္းယြဲ႕ကလည္း သူမ၏ေပါင္ကို ကိုက္ခဲထားသည္။

'သူတို႔ဘာေတြ လုပ္ေနၾကတာလဲ? ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ တိုက္လို႔မရဘူးလား? ေခါင္းေဆာင္က စိတ္လြတ္သြားတာလား? ဘာျဖစ္လို႔ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပါင္ကိုကိုက္ေနတာလဲ?'