၂၂၂။ အက်စစ်မိုး

လင်းချင်းသည် အခြားသူများကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်၍ ပျောက်သွားသည်။

"ဟမ်? ဟိုအမျိုးသမီးထွက်သွားပြီ။ ဘယ်ကိုသွားတာလဲ? ခေါင်းဆောင်ဝူကို သွားရှာတာလား?"

ဟွမ်ရှို့က လင်းချင်းပျောက်သွားသည်ကို ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ ပြောသည်။

အခြားသူများသည်လည်း ထိုဖက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောသည်။

"ဟုတ်မှာပေါ့။ ဟွမ်ရှို့ ထင်းထပ်သွားရှာလိုက်ဦး။ မီးကနည်းနေတယ်"

"အင်း"

ကျန်းရှောင်ညန်သည် သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။

"ငါတို့မှာ ကန်စွန်းဉသာရှိမယ်ဆိုရင် အခုမီးဖိုထားတာမှာ ကင်လိုက်လို့ရတယ်။ အရသာရှိမှာပဲ"

အခြားသူများသည် မျက်လုံးကိုလှန်လိုက်ကာ ပြောသည်။

"ငါတို့မှာရှိရင်တောင်မှ ဘယ်သူကစားရဲမှာလဲ?"

ပိုးများက နေရာတိုင်းတွင်ရှိနေလေရာ ဘယ်သူကမှ စခန်းတွင် သန့်စင်ထားတာ မဟုတ်လျှင် မစားရဲကြပေ။

"ဒါပင်မယ့် ငါတို့အကုန်လုံးက သန္ဓေပြောင်းစတော်ဘယ်ရီသီးတွေ စားထားတာပဲဟာ"

ဟွမ်ရှို့က ပြောသည်။

"ငါတို့နှစ်ရက်လုံး ဘာမှမဖြစ်ဘူး"

လုထန်ရိသည် ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြောသည်။

"စိတ်မပူနဲ့ စတော်ဘယ်ရီသီးတွေက ဘာမှမဖြစ်ဘူး နှစ်ရက်ကြာတာတောင် ဘာမှဖြစ်တာ မဟုတ်တာ။ ပြီးတော့လည်း ငါတို့ကို အဆိပ်ကျွေးစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ။ ပြီးတော့လည်း မင်းတို့မြင်တဲ့အတိုင်း မင်းသမီးလေးကိုတောင် စတော်ဘယ်ရီသီးတွေ ကျွေးနေတာ"

ကောင်းချင်းမင်းက သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြောသည်။

"သူက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာကို မင်းမေ့သွားတာလား?"

ဒီလိုပြောလိုက်သည်နှင့် အခြားသူများသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ လုထန်ရိနှင့် ရှဲ့တုန်းတို့က မျက်နှာများ မည်းသွားစဉ် အခြားသူများက နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

"ဟမ်? ဘာကိုပြောတာလဲ? သူ့ကိုသိတာလား?"

လုထန်ရိ၏ ဆူပုပ်နေသည့် မျက်နှာထားကြောင့် ကောင်းချင်းမင်းသည် သူမကြားချင်သည်ကို ပြောမိလိုက်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း လုထန်ရိကို သတိပေးဖို့တော့ လိုမည်ဟု သူယုံကြည်မိသည်။ လုထန်ယုက အများကြီးပြောင်းလဲသွားသော်လည်း အရင်က သူမလုပ်ခဲ့တာတွေကြောင့် သူမအား သိပ်မကြည်သေးပေ။

ကောင်းချင်းမင်း၏ စကားများကြောင့် အခြေအနေပြောင်းသွားသဖြင့် အခြားသူများက ပိုစိတ်ရှုပ်ကုန်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

'ဘာဖြစ်လို့လဲ? ငါတို့ဆရာတွေနဲ့ ဒီအမျိုးသမီးကြားမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လို့လား? ဒါပင်မယ့် ငါတို့လည်း အရင်က ဒီအမျိုးသမီးကို သိတာမှ မဟုတ်တာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါတို့ဆရာတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုခုက ရှိသွားတာလဲ? ဒါပင်မယ့် ဒီအမျိုးသမီးသာ ငါတို့ဆရာတွေကို သိတယ်ဆိုရင် ငါတို့ကို ကယ်ရတဲ့အကြောင်းက ရှိလို့ပေါ့'

ထိုလူများက လင်းချင်းသည် သဘောကောင်းသူဖြစ်သောကြောင့် ဖြတ်သွားရင်း သူတို့ကို ကယ်ပေးခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ တခြားအတွေးများ တွေးကုန်ကြပြီ။

လုထန်ရိသည် မျက်တောင်ခတ်ကာ ပြောသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့တွေက ဒီစတော်ဘယ်ရီသီးတွေ စားပြီးကုန်ပြီပဲ။ ဘာဆိုးတာ ထပ်ဖြစ်ဦးမှာလဲ? ငါကတော့ သူ့ကိုယုံလိုက်မယ်။ အရင်ကလိုမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာကို မင်းသတိထားမိသင့်တယ်။ ဝန်မခံပင်မယ့် မင်းကိုယ်တိုင်လည်း အဲ့မိန်းမဆိုတာကို မှတ်မိတယ်မလား?"

ကောင်းချင်းမင်းသည် သူ့ကိုခနစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အကြည့်လွှဲသွားကာ သူ့အဝတ်ကိုပဲ ကြည့်နေသည်။ လုထန်ရိပြောသည်က မှန်သည်။ အခုတော့ သူတို့မှာ သူမကိုယုံဖို့အပြင် မရှိတော့ပေ။ အခြားသူတို့မှာ ဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ။ သူမသည် အစာနှင့်ရေ ထောက်ပံ့ပေးရုံတင်မက သူတို့ကိုလည်း ကယ်ပေးခဲ့သေးသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟွမ်ရှို့သည် အာလူးပုံကြီးကို လက်ညိုးထိုးပြကာ ပြောသည်။

"ကြည့် ဟိုမှာ အာလူးတွေမလား? အာလူးကင်စားရအောင်"

ဒီလိုပြောရင်းဖြင့် အာလူးများကို သွားယူလာသည်။

"ဝမ်းနည်းစရာက ငါတို့မှာ အချဉ်ရည်မရှိဘူး"

ကျန်းရှောင်ညန်က ပြောသည်။

အခြားသူများသည် သူတို့နှစ်ယောက်အား သုံးစက္ကန့်လောက် ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေပြီးမှ ဟွမ်ရှို့အား တစ်သံတည်းပြောကြသည်။

"ဟွမ်ရှို့ အာလူးတွေကို မီးဖုတ်လိုက်တော့"

"အင်း"

ဟွမ်ရှို့သည် အာလူးများကို တံစို့ဖြင့်ထိုးရင်းက ပြန်ဖြေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းချင်းသည် သူမကြောင့် ကောင်းချင်းမင်းနှင့် လုထန်ရိတို့နှစ်ယောက်သည် စိတ်မတိုက်ဆိုင်သလို ဖြစ်နေကြသည်ကို မသိပေ။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးက ဝရံတာပေါ်ကနေ မိုးရွာနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။

အပြင်က လေထဲမှ ချဉ်စုတ်စုတ်အနံ့များကို ရသည့်အခါ လင်းချင်းသည် နှာမချေဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ထို့နောက် နှာခေါင်းကိုပွတ်ကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ခေတ်ကြီးက အလွန်ဆိုးဝါးသည်။ နေထွက်လာသည့်အခါ အပူချိန်သည် လေးဆယ် သို့မဟုတ် ငါးဆယ် ဒီဂရီလောက်ရှိသည်။ ခြောက်ဆယ်တောင်ရှိတက်သေးသည်။ လူတို့သည် နေရောင်အောက်တွင် လောင်မြိုက်ခံရသလို ခံစားရသည်။ သို့သော်လည်း ညပိုင်းတွင် အရမ်းချမ်းလွန်းသည်။ မိုးရေတွင် အက်စစ်ပါနေသောကြောင့် လင်းချင်သည် ချဉ်သည့်အနံ့ကို ရနေတာ ဖြစ်သည်။

လင်းချင်းသည် လက်ပိုက်ထားသည်။ အခုအချိန်တွင် သူမသည် အခြားအနံ့များကို မရနိုင်ပေ။ မိုးရေသည် အနံ့များကို ရှင်းပစ်လိုက်ကာ ချဉ်သည့်အနံ့ကြီးကသာ သူမ၏နှာခေါင်းထဲသို့ ဆိုးဆိုးဝါးဝါးဝင်နေသည်။

ဝူချန်းယွဲ့သည် အရင်နေရာတွင် ရှိမရှိ မသေချာပေ။ သူသာထွက်သွားပါက သူမသည် လိုက်ရှာမနေပေ။ သို့သော်လည်း သူ့တပ်ဖွဲ့ကတော့ အနားတွင်ရှိလိမ့်မည်။ သူမသာ သူ့ကိုရှာမတွေ့လျှင် သူ့တပ်သားများကို သွားရှာမည်။

မုန့်ယွဲ့နှင့် ရှောင်ယွင့်လုံတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ဇွန်ဘီဘုရင်မ သတ်လိုက်ခြင်းကို ခံရပြီဟုထင်သည့် တပ်သားများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျ၍ အိပ်ပျော်နေရာမှ နိုးလာကြသည်။ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များက အရင်နိုးလာသည်။

အဆင့်ငါးစွမ်းအားရှင်များသည် အခြားသူများထက် သူတို့ကိုယ်များက ပိုသက်သာရန် မြန်ကြသည်။ မျက်လုံးဖွင့်သည့်အခါ သူတို့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အကာအကွယ်မဲ့စွာ လဲနေသဖြင့် ချက်ချင်းထလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် အခြားသူများလည်း လဲနေလေရာ သူတို့သည် အသက်တောင်ရှိသေးကြလား မသိပေ။ သူတို့သည် ကြောက်လန့်တကြား အခြားသူများကို အမြန်သွားကြည့်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ဒီလူများသည် ဘာဒဏ်ရာမှ မရှိဘဲ မေ့မျောနေရုံသာ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် လှုပ်နိုးကြရတော့သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ယောက် နိုးလာချိန်တွင်တော့ တပ်သားအားလုံးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ သူတို့ဘာဖြစ်လို့ မေ့မျောသွားကြသလဲကို မသိကြပေ။

သူတို့သည် ဒုခေါင်းဆောင်၏အခန်းကို အမြန်သွားကြသည့်အခါ အခန်းထဲတွင် လူမရှိတော့ကာ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့ပုံ အခြေအနေဖြစ်နေသည်။ ဘာတွေဖြစ်သလဲ သူတို့မသိကြပေ။ သူတို့သိသည်မှာ သူတို့ခေါင်းကို နောက်ကနေ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရိုက်လိုက်ပြီးနောက် ဘာမှမသိတော့တာပင်။ ဒါကိုသိခြင်းကတောင် သူတို့နိုးလာသည့်အခါ ခေါင်းနောက်က နာနေ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဘယ်သူကတိုက်သွားသလဲကိုတော့ မသိကြပေ။

သူတို့သည် လူထောင်ကျော်ရှိရာ သူတို့အား တိုက်သည့်သူသည် အသံတစ်ချက်မထွက်ပေ။ ဒါကအရမ်းကြောက်ဖို့ ကောင်းသည်။ သို့သော်လည်း ကံကောင်းသည်ဟု သူတို့ခံစားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သတိလစ်နေစဉ် ဘယ်ဇွန်ဘီမှ မလာခဲ့၍ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့မှာ အစားခံရနေလောက်ပြီ။

သို့သော်လည်း ဘာဖြစ်လို့ ဇွန်ဘီတွေက မလာကြသနည်း? ဒါသည် အရမ်းထူးဆန်းသည်။ သူတို့သတိမလစ်ခင်ကတောင် သူတို့သည် အနားတွင် ဇွန်ဘီအချို့ကို တွေ့နေရသေးသည်။ သတိမလစ်ခင်က အနားကပ်လာသည့် ဇွန်ဘီများကို ပစ်နေရသေးသည်ကို သတိလစ်သွားသည့်အခါ ဇွန်ဘီတို့က ပိုရောက်လာသင့်သော်လည်း တစ်ကောင်မှ မရှိတော့ပေ။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များသည် ရှောင်ယွင့်လုံ၏ အခန်းထဲတွင် တိုင်ပင်နေကြသည်။

"ငါတို့ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ? ဒုခေါင်းဆောင်က ဘယ်ကိုသွားလဲမသိဘူး။ ကြည့်ရတာတော့ အလျင်စလိုနဲ့ ထွက်သွားရတဲ့ပုံပဲ"

"အမိန့်မရှိဘဲ ငါတို့ဘယ်လိုဆက်လုပ်ကြမလဲ? ဒုခေါင်းဆောင်က ဘယ်ရောက်နေလဲ မသိမှတော့ ငါ့အထင် ခေါင်းဆောင်ကြီးကို သတင်းသွားပို့သင့်တယ်"

"ဒါပင်မယ့် ခေါင်းဆောင်ကြီးက ဇွန်ဘီမြို့ထဲမှာ။ ငါတို့ဇွန်ဘီခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ တွေ့နိုင်တယ်"

"သွားမှဖြစ်မယ်။ ငါတို့လူပိုခေါ်သွားမယ်။ ဒုခေါင်းဆောင်နဲ့ ကပ္ပတိန်တင်မဟုတ်ဘူး လင်းလင်းလည်း ပျောက်သွားတာ။ ဒုခေါင်းဆောင်တို့နဲရှိရင် အဆင်ပြေပင်မယ့် ဒုက္ခရောက်နေရင်ရော? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်ခဲ့တာကို ခေါင်းဆောင်ကြီးကို တင်ပြမှ ဖြစ်မယ်"

"တခြားပိုကောင်းတဲ့နည်းမရှိဘူး"

ဒီလိုဖြင့် အဆင့်ငါးတပ်ဖွဲ့ခေါင်ဆောင်ငါးယောက်သည် တပ်သားများဖြင့် ဇွန်ဘီမြို့ထဲသို့ ဝင်ဖို့ဖြစ်လာသည်။

Zawgyi Ver

၂၂၂။ အက္စစ္မိုး

လင္းခ်င္းသည္ အျခားသူမ်ားကို တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္၍ ေပ်ာက္သြားသည္။

"ဟမ္? ဟိုအမ်ိဳးသမီးထြက္သြားၿပီ။ ဘယ္ကိုသြားတာလဲ? ေခါင္းေဆာင္ဝူကို သြားရွာတာလား?"

ဟြမ္ရွို႔က လင္းခ်င္းေပ်ာက္သြားသည္ကို ေခါင္းေမာ့ၾကည့္ကာ ေျပာသည္။

အျခားသူမ်ားသည္လည္း ထိုဖက္သို႔ တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ သိပ္ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ေျပာသည္။

"ဟုတ္မွာေပါ့။ ဟြမ္ရွို႔ ထင္းထပ္သြားရွာလိုက္ဦး။ မီးကနည္းေနတယ္"

"အင္း"

က်န္းေရွာင္ညန္သည္ သက္ျပင္းခ်ကာ ေျပာသည္။

"ငါတို႔မွာ ကန္စြန္းဉသာရွိမယ္ဆိုရင္ အခုမီးဖိုထားတာမွာ ကင္လိုက္လို႔ရတယ္။ အရသာရွိမွာပဲ"

အျခားသူမ်ားသည္ မ်က္လုံးကိုလွန္လိုက္ကာ ေျပာသည္။

"ငါတို႔မွာရွိရင္ေတာင္မွ ဘယ္သူကစားရဲမွာလဲ?"

ပိုးမ်ားက ေနရာတိုင္းတြင္ရွိေနေလရာ ဘယ္သူကမွ စခန္းတြင္ သန့္စင္ထားတာ မဟုတ္လွ်င္ မစားရဲၾကေပ။

"ဒါပင္မယ့္ ငါတို႔အကုန္လုံးက သေႏၶေျပာင္းစေတာ္ဘယ္ရီသီးေတြ စားထားတာပဲဟာ"

ဟြမ္ရွို႔က ေျပာသည္။

"ငါတို႔ႏွစ္ရက္လုံး ဘာမွမျဖစ္ဘူး"

လုထန္ရိသည္ ေခါင္းၿငိမ့္ကာ ေျပာသည္။

"စိတ္မပူနဲ႕ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေတြက ဘာမွမျဖစ္ဘူး ႏွစ္ရက္ၾကာတာေတာင္ ဘာမွျဖစ္တာ မဟုတ္တာ။ ၿပီးေတာ့လည္း ငါတို႔ကို အဆိပ္ေကြၽးစရာ အေၾကာင္းမွ မရွိတာ။ ၿပီးေတာ့လည္း မင္းတို႔ျမင္တဲ့အတိုင္း မင္းသမီးေလးကိုေတာင္ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေတြ ေကြၽးေနတာ"

ေကာင္းခ်င္းမင္းက သူ႕ကိုၾကည့္ကာ ေျပာသည္။

"သူက ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲဆိုတာကို မင္းေမ့သြားတာလား?"

ဒီလိုေျပာလိုက္သည္ႏွင့္ အျခားသူမ်ားသည္ တိတ္ဆိတ္သြားၾကသည္။ လုထန္ရိႏွင့္ ရွဲ႕တုန္းတို႔က မ်က္ႏွာမ်ား မည္းသြားစဥ္ အျခားသူမ်ားက နားမလည္နိုင္ ျဖစ္ေနၾကသည္။

"ဟမ္? ဘာကိုေျပာတာလဲ? သူ႕ကိုသိတာလား?"

လုထန္ရိ၏ ဆူပုပ္ေနသည့္ မ်က္ႏွာထားေၾကာင့္ ေကာင္းခ်င္းမင္းသည္ သူမၾကားခ်င္သည္ကို ေျပာမိလိုက္ေၾကာင္း နားလည္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း လုထန္ရိကို သတိေပးဖို႔ေတာ့ လိုမည္ဟု သူယုံၾကည္မိသည္။ လုထန္ယုက အမ်ားႀကီးေျပာင္းလဲသြားေသာ္လည္း အရင္က သူမလုပ္ခဲ့တာေတြေၾကာင့္ သူမအား သိပ္မၾကည္ေသးေပ။

ေကာင္းခ်င္းမင္း၏ စကားမ်ားေၾကာင့္ အေျခအေနေျပာင္းသြားသျဖင့္ အျခားသူမ်ားက ပိုစိတ္ရႈပ္ကုန္သည္။

"ဘာျဖစ္လို႔လဲ?"

'ဘာျဖစ္လို႔လဲ? ငါတို႔ဆရာေတြနဲ႕ ဒီအမ်ိဳးသမီးၾကားမွာ တစ္ခုခုျဖစ္ခဲ့လို႔လား? ဒါပင္မယ့္ ငါတို႔လည္း အရင္က ဒီအမ်ိဳးသမီးကို သိတာမွ မဟုတ္တာ။ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ငါတို႔ဆရာေတြနဲ႕ ဆက္ဆံေရးတစ္ခုခုက ရွိသြားတာလဲ? ဒါပင္မယ့္ ဒီအမ်ိဳးသမီးသာ ငါတို႔ဆရာေတြကို သိတယ္ဆိုရင္ ငါတို႔ကို ကယ္ရတဲ့အေၾကာင္းက ရွိလို႔ေပါ့'

ထိုလူမ်ားက လင္းခ်င္းသည္ သေဘာေကာင္းသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖတ္သြားရင္း သူတို႔ကို ကယ္ေပးခဲ့သည္ဟု ထင္ခဲ့ေသာ္လည္း အခုေတာ့ တျခားအေတြးမ်ား ေတြးကုန္ၾကၿပီ။

လုထန္ရိသည္ မ်က္ေတာင္ခတ္ကာ ေျပာသည္။

"ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါတို႔ေတြက ဒီစေတာ္ဘယ္ရီသီးေတြ စားၿပီးကုန္ၿပီပဲ။ ဘာဆိုးတာ ထပ္ျဖစ္ဦးမွာလဲ? ငါကေတာ့ သူ႕ကိုယုံလိုက္မယ္။ အရင္ကလိုမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ဘဲ လုံးဝေျပာင္းလဲသြားၿပီဆိုတာကို မင္းသတိထားမိသင့္တယ္။ ဝန္မခံပင္မယ့္ မင္းကိုယ္တိုင္လည္း အဲ့မိန္းမဆိုတာကို မွတ္မိတယ္မလား?"

ေကာင္းခ်င္းမင္းသည္ သူ႕ကိုခနစိုက္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ အၾကည့္လႊဲသြားကာ သူ႕အဝတ္ကိုပဲ ၾကည့္ေနသည္။ လုထန္ရိေျပာသည္က မွန္သည္။ အခုေတာ့ သူတို႔မွာ သူမကိုယုံဖို႔အျပင္ မရွိေတာ့ေပ။ အျခားသူတို႔မွာ ဘာမွမလုပ္နိုင္ေပ။ သူမသည္ အစာႏွင့္ေရ ေထာက္ပံ့ေပး႐ုံတင္မက သူတို႔ကိုလည္း ကယ္ေပးခဲ့ေသးသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ဟြမ္ရွို႔သည္ အာလူးပုံႀကီးကို လက္ညိုးထိုးျပကာ ေျပာသည္။

"ၾကည့္ ဟိုမွာ အာလူးေတြမလား? အာလူးကင္စားရေအာင္"

ဒီလိုေျပာရင္းျဖင့္ အာလူးမ်ားကို သြားယူလာသည္။

"ဝမ္းနည္းစရာက ငါတို႔မွာ အခ်ဥ္ရည္မရွိဘူး"

က်န္းေရွာင္ညန္က ေျပာသည္။

အျခားသူမ်ားသည္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အား သုံးစကၠန့္ေလာက္ ၿငိမ္သက္စြာ ၾကည့္ေနၿပီးမွ ဟြမ္ရွို႔အား တစ္သံတည္းေျပာၾကသည္။

"ဟြမ္ရွို႔ အာလူးေတြကို မီးဖုတ္လိုက္ေတာ့"

"အင္း"

ဟြမ္ရွို႔သည္ အာလူးမ်ားကို တံစို႔ျဖင့္ထိုးရင္းက ျပန္ေျဖသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ လင္းခ်င္းသည္ သူမေၾကာင့္ ေကာင္းခ်င္းမင္းႏွင့္ လုထန္ရိတို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ စိတ္မတိုက္ဆိုင္သလို ျဖစ္ေနၾကသည္ကို မသိေပ။ သူမသည္ ျပတင္းေပါက္ေဘးက ဝရံတာေပၚကေန မိုး႐ြာေနသည္ကို ၾကည့္ေနသည္။

အျပင္က ေလထဲမွ ခ်ဥ္စုတ္စုတ္အနံ႕မ်ားကို ရသည့္အခါ လင္းခ်င္းသည္ ႏွာမေခ်ဘဲ မေနနိုင္ေပ။ ထို႔ေနာက္ ႏွာေခါင္းကိုပြတ္ကာ ေကာင္းကင္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ကမာၻပ်က္ေခတ္ႀကီးက အလြန္ဆိုးဝါးသည္။ ေနထြက္လာသည့္အခါ အပူခ်ိန္သည္ ေလးဆယ္ သို႔မဟုတ္ ငါးဆယ္ ဒီဂရီေလာက္ရွိသည္။ ေျခာက္ဆယ္ေတာင္ရွိတက္ေသးသည္။ လူတို႔သည္ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ေလာင္ၿမိဳက္ခံရသလို ခံစားရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ညပိုင္းတြင္ အရမ္းခ်မ္းလြန္းသည္။ မိုးေရတြင္ အက္စစ္ပါေနေသာေၾကာင့္ လင္းခ်င္သည္ ခ်ဥ္သည့္အနံ႕ကို ရေနတာ ျဖစ္သည္။

လင္းခ်င္းသည္ လက္ပိုက္ထားသည္။ အခုအခ်ိန္တြင္ သူမသည္ အျခားအနံ႕မ်ားကို မရနိုင္ေပ။ မိုးေရသည္ အနံ႕မ်ားကို ရွင္းပစ္လိုက္ကာ ခ်ဥ္သည့္အနံ႕ႀကီးကသာ သူမ၏ႏွာေခါင္းထဲသို႔ ဆိုးဆိုးဝါးဝါးဝင္ေနသည္။

ဝူခ်န္းယြဲ႕သည္ အရင္ေနရာတြင္ ရွိမရွိ မေသခ်ာေပ။ သူသာထြက္သြားပါက သူမသည္ လိုက္ရွာမေနေပ။ သို႔ေသာ္လည္း သူ႕တပ္ဖြဲ႕ကေတာ့ အနားတြင္ရွိလိမ့္မည္။ သူမသာ သူ႕ကိုရွာမေတြ႕လွ်င္ သူ႕တပ္သားမ်ားကို သြားရွာမည္။

မုန့္ယြဲ႕ႏွင့္ ေရွာင္ယြင့္လုံတို႔ ႏွစ္ေယာက္လုံးက ဇြန္ဘီဘုရင္မ သတ္လိုက္ျခင္းကို ခံရၿပီဟုထင္သည့္ တပ္သားမ်ားသည္ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ လဲက်၍ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာမွ နိုးလာၾကသည္။ တပ္ဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္မ်ားက အရင္နိုးလာသည္။

အဆင့္ငါးစြမ္းအားရွင္မ်ားသည္ အျခားသူမ်ားထက္ သူတို႔ကိုယ္မ်ားက ပိုသက္သာရန္ ျမန္ၾကသည္။ မ်က္လုံးဖြင့္သည့္အခါ သူတို႔သည္ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ အကာအကြယ္မဲ့စြာ လဲေနသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းထလိုက္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ အျခားသူမ်ားလည္း လဲေနေလရာ သူတို႔သည္ အသက္ေတာင္ရွိေသးၾကလား မသိေပ။ သူတို႔သည္ ေၾကာက္လန့္တၾကား အျခားသူမ်ားကို အျမန္သြားၾကည့္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဒီလူမ်ားသည္ ဘာဒဏ္ရာမွ မရွိဘဲ ေမ့ေမ်ာေန႐ုံသာ ျဖစ္ၾကသည္။

သူတို႔သည္ လႈပ္နိုးၾကရေတာ့သည္။ ေနာက္ဆုံးတစ္ေယာက္ နိုးလာခ်ိန္တြင္ေတာ့ တပ္သားအားလုံးသည္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ သူတို႔ဘာျဖစ္လို႔ ေမ့ေမ်ာသြားၾကသလဲကို မသိၾကေပ။

သူတို႔သည္ ဒုေခါင္းေဆာင္၏အခန္းကို အျမန္သြားၾကသည့္အခါ အခန္းထဲတြင္ လူမရွိေတာ့ကာ တိုက္ပြဲျဖစ္ခဲ့ပုံ အေျခအေနျဖစ္ေနသည္။ ဘာေတြျဖစ္သလဲ သူတို႔မသိၾကေပ။ သူတို႔သိသည္မွာ သူတို႔ေခါင္းကို ေနာက္ကေန တစ္စုံတစ္ေယာက္က ရိုက္လိုက္ၿပီးေနာက္ ဘာမွမသိေတာ့တာပင္။ ဒါကိုသိျခင္းကေတာင္ သူတို႔နိုးလာသည့္အခါ ေခါင္းေနာက္က နာေန၍ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဘယ္သူကတိုက္သြားသလဲကိုေတာ့ မသိၾကေပ။

သူတို႔သည္ လူေထာင္ေက်ာ္ရွိရာ သူတို႔အား တိုက္သည့္သူသည္ အသံတစ္ခ်က္မထြက္ေပ။ ဒါကအရမ္းေၾကာက္ဖို႔ ေကာင္းသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကံေကာင္းသည္ဟု သူတို႔ခံစားရသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူတို႔သတိလစ္ေနစဥ္ ဘယ္ဇြန္ဘီမွ မလာခဲ့၍ျဖစ္သည္။ မဟုတ္လွ်င္ သူတို႔မွာ အစားခံရေနေလာက္ၿပီ။

သို႔ေသာ္လည္း ဘာျဖစ္လို႔ ဇြန္ဘီေတြက မလာၾကသနည္း? ဒါသည္ အရမ္းထူးဆန္းသည္။ သူတို႔သတိမလစ္ခင္ကေတာင္ သူတို႔သည္ အနားတြင္ ဇြန္ဘီအခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕ေနရေသးသည္။ သတိမလစ္ခင္က အနားကပ္လာသည့္ ဇြန္ဘီမ်ားကို ပစ္ေနရေသးသည္ကို သတိလစ္သြားသည့္အခါ ဇြန္ဘီတို႔က ပိုေရာက္လာသင့္ေသာ္လည္း တစ္ေကာင္မွ မရွိေတာ့ေပ။

တပ္ဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ေရွာင္ယြင့္လုံ၏ အခန္းထဲတြင္ တိုင္ပင္ေနၾကသည္။

"ငါတို႔ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ? ဒုေခါင္းေဆာင္က ဘယ္ကိုသြားလဲမသိဘူး။ ၾကည့္ရတာေတာ့ အလ်င္စလိုနဲ႕ ထြက္သြားရတဲ့ပုံပဲ"

"အမိန့္မရွိဘဲ ငါတို႔ဘယ္လိုဆက္လုပ္ၾကမလဲ? ဒုေခါင္းေဆာင္က ဘယ္ေရာက္ေနလဲ မသိမွေတာ့ ငါ့အထင္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးကို သတင္းသြားပို႔သင့္တယ္"

"ဒါပင္မယ့္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးက ဇြန္ဘီၿမိဳ႕ထဲမွာ။ ငါတို႔ဇြန္ဘီေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႕ ေတြ႕နိုင္တယ္"

"သြားမွျဖစ္မယ္။ ငါတို႔လူပိုေခၚသြားမယ္။ ဒုေခါင္းေဆာင္နဲ႕ ကပၸတိန္တင္မဟုတ္ဘူး လင္းလင္းလည္း ေပ်ာက္သြားတာ။ ဒုေခါင္းေဆာင္တို႔နဲရွိရင္ အဆင္ေျပပင္မယ့္ ဒုကၡေရာက္ေနရင္ေရာ? ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္ခဲ့တာကို ေခါင္းေဆာင္ႀကီးကို တင္ျပမွ ျဖစ္မယ္"

"တျခားပိုေကာင္းတဲ့နည္းမရွိဘူး"

ဒီလိုျဖင့္ အဆင့္ငါးတပ္ဖြဲ႕ေခါင္ေဆာင္ငါးေယာက္သည္ တပ္သားမ်ားျဖင့္ ဇြန္ဘီၿမိဳ႕ထဲသို႔ ဝင္ဖို႔ျဖစ္လာသည္။