၂၂၁။ သူငယ်ချင်းလေးနှစ်ယောက်

သူတို့အဝတ်များက မီးဖြင့်အခြောက်ခံနေကြသည့်အခါ လင်းချင်းသည် ကလေးမလေးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏လက်ကို တစ်ခုခုက လာရစ်ပတ်သဖြင့် ငုံ့ကြည့်လေရာ ကန်ထဲကနေ ထွက်လာသည့် နွယ်ပင်ဖြစ်နေသည်။

'မေမေ သူ့ကိုမှတ်မိတယ်!'

လင်းချင်းသည် နွယ်ပင်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

ဝူယွဲ့လျန်သည်လည်း လင်းချင်း၏လက်တွင် ရစ်ပတ်ထားသည့်နွယ်ကို မြင်လိုက်သည်။ ဘာမှန်းသူမက သေချာမသိသော်လည်း ကြောက်နေခြင်းမရှိဘဲ ဘာဖြစ်လို့ လင်းချင်းကို ရစ်ပတ်နေသလဲကို သိချင်စွာဖြင့်သာ ကြည့်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် နွယ်လေးသည် လင်းချင်းလက်ကနေ ဆင်းသွားကာ ဝူယွဲ့လျန်ဆီသို့ တိုးလာသည်။ နွယ်ကသူမဆီသို့ လာသည့်အခါ ဝူယွဲ့လျန်သည် လန့်သွားကာ နောက်သို့ဆုတ်သွားသည်။ အာရုံသိကောင်းလွန်းသည့်နွယ်လေးသည် ကလေးမလေးက ကြောက်နေသည်ကို သိသည့်အခါ တန့်သွားကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိစွာ လင်းချင်းဆီသို့ ပြန်ရစ်ပတ်လာသည်။

လင်းချင်းသည် ကလေးမလေးနှင့် နွယ်လေးကို အံ့သြစွာ ကြည့်မိသည်။

'ကလေးမလေးနဲ့ နွယ်လေးက ခင်ချင်နေတာလား?'

နွယ်လေးက ရပ်သွားမှ ကလေးမလေးသည် စိတ်သက်သာရာရကာ လင်းချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်၍ နွယ်လေးကို ကြည့်နေသည်။ မကြောက်ရခြင်းမှာ မုန့်ယွဲ့၏လက်ထဲတွင် အပင်ပေါက်လေးရှိနေတက်ကာ သူမသည် ထိုအပင်လေးဖြင့် ဆော့တက်သောကြောင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရွေ့လျားတက်သည့်အပင်များကို မကြိုက်တာ မဟုတ်သော်လည်း နွယ်လေးဖြင့် မသိသောကြောင့် သူမက အနည်းငယ်ကြောက်နေတာ ဖြစ်သည်။

လင်းချင်းသည် ကလေးမလေးနှင့် နွယ်လေးတို့မှာ ခံစားချက်တူနေသည့်အခါ ပြုံးမိသွားသည်။

"နာမည်က နွယ်လေးတဲ့။ မကြောက်နဲ့"

ကလေးမလေးကို လင်းချင်းက ပြောလိုက်ကာ နွယ်ပင်ကိုကိုင်၍ ကလေးမလေး၏ မျက်နှာအနားသို့ ကပ်ပြလိုက်သည်။

နွယ်လေးသည် လင်းချင်း၏ လက်ဝါးပေါ်ကိုတက်လာကာ မတ်လိုက်သည့်အခါ ကလေးမလေးကို မျက်နှာချင်းဆိုင်နေသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

လင်းချင်းကြောင့် ကလေးမလေးသည် နွယ်ပင်ထိပ်ကာ အရွက်လေးနှစ်ခုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လင်းချင်းကို တွေဝေစွာ ပြန်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် နွယ်ပင်ကို ပြန်ကြည့်ပြန်သည်။

"ရော့။ ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်"

လင်းချင်းက စိတ်ရှည်စွာပြောသည်။

"စကားပြောတက်တယ်"

'ဟင်? စကားပြောတက်တာ? တကယ်လား?'

ဝူယွဲ့လျန်သည် မျက်လုံးပြူးကာ အံ့သြသွားသည်။ ထိုအခါ လင်းချင်းက ပြုံး၍ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

တစ်ဖက်တွင်တော့ လုထန်ရိတို့သည် လင်းချင်းနှင့် ကလေးမလေးကို စပ်စုစွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့အကုန်လုံးက မင်းသမီးလေးမှာ သူစိမ်းတွေကို ကြောက်ပြီး အနားသို့ အကပ်မခံတက်ကြောင်းကို သိကြသည်။ သူတို့ဘက်ကကြည့်လျှင် နွယ်လေးကို ကွယ်နေသောကြောင့် မမြင်ရဘဲ လင်းချင်းက ကလေးမလေးကို တစ်ခုခုပြောနေသလိုသာ မြင်ရတာ ဖြစ်သည်။

သူတို့အဖွဲ့အနက် သုံးယောက်သည် မီးစွမ်းအားရှင်ဖြစ်ရာ သူတို့အစွမ်းများသည် သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကို ပြန်ရနေသဖြင့် အခုဆိုလျှင် ပြင်းပြင်းထန်ထန်မတိုက်နိုင်ကြသေးသော်လည်း မီးထုတ်တာလောက်ကိုတော့ လုပ်နိုင်ကြပါသေးသည်။ သူတို့သည် ထင်းများဖြင့် မီးမွှေးကြကာ မီးပုံဘေးတွင် ဝိုင်းထိုင်၍ အဝတ်များကို အခြောက်ခံနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရမ်းထူးဆန်းတယ် မင်းသမီးလေးက ဒီအမျိုးသမီးကို မကြောက်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

ဟွမ်ရှို့သည် အဝတ်ကို တစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်ကာ လင်းချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း စပ်စုစွာဖြင့် ပြောသည်။ အခြားသူများက လင်းချင်းတို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် အတော်ကို အဆင်ပြေနေသည့်ပုံ ပေါက်ကြသည်။

"လူကောင်းမလို့ နေမှာပေါ့'

လျူကျင်းက ပြောသည်။

"ငါတို့က လူဆိုးတွေလား?"

အခြားသူများသည် မျက်လုံးကိုလှန်မိကြသည်။

"အဟမ်း! ငါတို့က လူဆိုးမဟုတ်ပင်မယ့် အကျီဝတ်မထားတော့ ထူးဆန်းတဲ့သူတွေ ဖြစ်နေတာ"

ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူကမှ ထောက်မပြောတော့ပေ။

တစ်ဖက်တွင် ကလေးမလေး၏ မျက်လုံးကြီးကြီးလေးများသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် မယုံနိုင်ဖြစ်နေသည်။

"မလိမ်ဘူး။ စမ်းကြည့်"

လင်းချင်းသည် သူမကိုကြည့်ကာ ပြောသည်။ ပြောနေရင်း ယုန်ကိုကိုင်ထားသည့် ကလေးမလေး၏ လက်တစ်ဖက်ကိုယူကာ နွယ်လေးဖြင့် ထိပေးလိုက်သည်။

'အား! ယေး! ယေး! အသေးလေး! အသေးလေး!'

ကလေးမလေးသည် ချက်ချင်းလက်ကို ပြန်ဆုတ်သွားကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာဖြင့် လင်းချင်းကို ကြည့်သည်။

"မှန်တယ်မလား?"

လင်းချင်းက ပြုံးကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

ကလေးမလေးသည် သံသယဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ သူမကြားလိုက်သည်က တကယ်မှန်း မသေချာသေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် နွယ်လေးသည် လင်းချင်း၏ လက်ဝါးပေါ်မှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လှုပ်ယမ်းနေသည်။

'မေမေ! မေမေ! သူကစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်! သူနဲ့ဆော့ချင်တယ်!'

လင်းချင်းသည် နွယ်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကလေးမလေးအား

"ထပ်ထိမလား?"

ဝူယွဲ့လျန်၏ သိချင်စိတ်များက ထွက်လာသည်။ လင်းချင်းကိုကြည့်ကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ လင်းချင်းက ဘာမှမလုပ်ရဘဲ ကလေးမလေးသည် နွယ်လေးအား တွေဝေချင်းမရှိဘဲ ထိကြည့်သည်။

'အသေးလေး မကြောက်နဲ့။ ငါနင့်ကိုမစားဘူး'

ဝူယွဲ့လျန်သည် နွယ်လေးက သူမအား စကားပြောနေသလားကို မသေချာသဖြင့် လင်းချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။

'ဟုတ်တယ်! ဟုတ်တယ်! လျန်လျန်က အသေးလေး။ အသေးလေးက လျန်လျန်'

'ဟမ်? ငါတွေးနေတာကို သိတယ်လား?'

ဝူယွဲ့လျန်သည် နွယ်လေးကို အံ့သြစွာကြည့်ရင်း စိတ်ထဲကနေ ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခါ နွယ်လေးသည် သူ့သစ်ရွက်လေးနှစ်ခုကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ယိမ်းပြသည်။

'သိတယ်။ သိတယ်။ မသိရင် ဘယ်လိုစကားပြောမလဲ?'

'ဘာဖြစ်လို့ ငါ့စိတ်ကို ဖတ်နိုင်နေတာလဲ? နင်ကဘာလဲ?'

ဝူယွဲ့လျန်က တွေးသည်။

'ငါကငါလေ။ ငါကနွယ်လေး။ ငါ့ကိုနွယ်လေးလို့ခေါ်။ နွယ်လေးလို့ခေါ်'

လင်းချင်းသည် သူတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်သည့်အခါ ပျော်သွားသည်။ သူမသည် နွယ်လေးကို သူမ၏လက်ကနေ ဖယ်လိုက်ကာ ဝူယွဲ့လျန်၏ဘေးတွင်ထားသည်။ ထို့နောက် နွယ်လေး၏ပုတ်လိုက်ကာ စိတ်ထဲကနေ ပြောလိုက်သည်။

'ငါအပြင်မှာ သူ့အဖေကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်။ နင်ကသူနဲ့ဆော့နေခဲ့'

နွယ်လေးသည် သူ့အရွက်များကို လှုပ်ယမ်းရင်း

'ဟုတ် မေမေ! သူ့ကိုဂရုစိုက်ပေးထားမယ်!'

နွယ်လေးသည် အပင်ဖြစ်သော်လည်း လင်းချင်းမှာ သူ့၏စကားပြောပုံသည် အပြောချိုသည့် ကလေးမလေးလို ခံစားနေရသည်။

"ဒီမှာဆော့။ ငါနင့်အဖေကိုသွားရှာမယ်"

လင်းချင်းက ဝူယွဲ့လျန်ကို ပြောသည်။

ထိုအချိန်တွင် နွယ်လေးက

'မေမေ မေမေ အခုကိုယ်ကိုပြင်ရပေးလို့ရပြီ! စွမ်းအင်တွေ အများကြီးရှိတယ်!'

လင်းချင်းသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ မီးပုံဘေးက လူတစ်စုကိုကြည့်၍ စိတ်ထဲကပြန်ဖြေသည်။

'ကောင်းတယ်။ ဒီလူတွေ ထွက်သွားမှာ ငါကန်အောက်ခြေကို လာခဲ့မယ်'

'စောင့်နေမယ်နော်'

နွယ်လေးကပြောသည်။

လင်းချင်းသည် ထလိုက်သည့်အခါ ဝူယွဲ့လျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးသည် သူမကို ကြည့်နေသော်လည်း ဆွဲမထားကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဒီကလေးမသည် သူမ၏အဖေကို အမြန်ရှာပေးနေစေချင်ပုံရသည်။

Zawgyi Ver

၂၂၁။ သူငယ္ခ်င္းေလးႏွစ္ေယာက္

သူတို႔အဝတ္မ်ားက မီးျဖင့္အေျခာက္ခံေနၾကသည့္အခါ လင္းခ်င္းသည္ ကေလးမေလးဘက္သို႔ လွည့္လိုက္သည္။ ႐ုတ္တရက္ သူမ၏လက္ကို တစ္ခုခုက လာရစ္ပတ္သျဖင့္ ငုံ႕ၾကည့္ေလရာ ကန္ထဲကေန ထြက္လာသည့္ ႏြယ္ပင္ျဖစ္ေနသည္။

'ေမေမ သူ႕ကိုမွတ္မိတယ္!'

လင္းခ်င္းသည္ ႏြယ္ပင္ကို ၾကည့္ကာ အနည္းငယ္ အံ့ၾသသြားသည္။

ဝူယြဲ႕လ်န္သည္လည္း လင္းခ်င္း၏လက္တြင္ ရစ္ပတ္ထားသည့္ႏြယ္ကို ျမင္လိုက္သည္။ ဘာမွန္းသူမက ေသခ်ာမသိေသာ္လည္း ေၾကာက္ေနျခင္းမရွိဘဲ ဘာျဖစ္လို႔ လင္းခ်င္းကို ရစ္ပတ္ေနသလဲကို သိခ်င္စြာျဖင့္သာ ၾကည့္ေနသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ႏြယ္ေလးသည္ လင္းခ်င္းလက္ကေန ဆင္းသြားကာ ဝူယြဲ႕လ်န္ဆီသို႔ တိုးလာသည္။ ႏြယ္ကသူမဆီသို႔ လာသည့္အခါ ဝူယြဲ႕လ်န္သည္ လန့္သြားကာ ေနာက္သို႔ဆုတ္သြားသည္။ အာ႐ုံသိေကာင္းလြန္းသည့္ႏြယ္ေလးသည္ ကေလးမေလးက ေၾကာက္ေနသည္ကို သိသည့္အခါ တန့္သြားကာ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိစြာ လင္းခ်င္းဆီသို႔ ျပန္ရစ္ပတ္လာသည္။

လင္းခ်င္းသည္ ကေလးမေလးႏွင့္ ႏြယ္ေလးကို အံ့ၾသစြာ ၾကည့္မိသည္။

'ကေလးမေလးနဲ႕ ႏြယ္ေလးက ခင္ခ်င္ေနတာလား?'

ႏြယ္ေလးက ရပ္သြားမွ ကေလးမေလးသည္ စိတ္သက္သာရာရကာ လင္းခ်င္းကို တစ္ခ်က္ၾကည့္၍ ႏြယ္ေလးကို ၾကည့္ေနသည္။ မေၾကာက္ရျခင္းမွာ မုန့္ယြဲ႕၏လက္ထဲတြင္ အပင္ေပါက္ေလးရွိေနတက္ကာ သူမသည္ ထိုအပင္ေလးျဖင့္ ေဆာ့တက္ေသာေၾကာင္ ျဖစ္သည္။ သူမသည္ ေ႐ြ႕လ်ားတက္သည့္အပင္မ်ားကို မႀကိဳက္တာ မဟုတ္ေသာ္လည္း ႏြယ္ေလးျဖင့္ မသိေသာေၾကာင့္ သူမက အနည္းငယ္ေၾကာက္ေနတာ ျဖစ္သည္။

လင္းခ်င္းသည္ ကေလးမေလးႏွင့္ ႏြယ္ေလးတို႔မွာ ခံစားခ်က္တူေနသည့္အခါ ၿပဳံးမိသြားသည္။

"နာမည္က ႏြယ္ေလးတဲ့။ မေၾကာက္နဲ႕"

ကေလးမေလးကို လင္းခ်င္းက ေျပာလိုက္ကာ ႏြယ္ပင္ကိုကိုင္၍ ကေလးမေလး၏ မ်က္ႏွာအနားသို႔ ကပ္ျပလိုက္သည္။

ႏြယ္ေလးသည္ လင္းခ်င္း၏ လက္ဝါးေပၚကိုတက္လာကာ မတ္လိုက္သည့္အခါ ကေလးမေလးကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေနသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနသည္။

လင္းခ်င္းေၾကာင့္ ကေလးမေလးသည္ ႏြယ္ပင္ထိပ္ကာ အ႐ြက္ေလးႏွစ္ခုကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ လင္းခ်င္းကို ေတြေဝစြာ ျပန္ၾကည့္သည္။ ထို႔ေနာက္ ႏြယ္ပင္ကို ျပန္ၾကည့္ျပန္သည္။

"ေရာ့။ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္"

လင္းခ်င္းက စိတ္ရွည္စြာေျပာသည္။

"စကားေျပာတက္တယ္"

'ဟင္? စကားေျပာတက္တာ? တကယ္လား?'

ဝူယြဲ႕လ်န္သည္ မ်က္လုံးျပဴးကာ အံ့ၾသသြားသည္။ ထိုအခါ လင္းခ်င္းက ၿပဳံး၍ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္။

တစ္ဖက္တြင္ေတာ့ လုထန္ရိတို႔သည္ လင္းခ်င္းႏွင့္ ကေလးမေလးကို စပ္စုစြာ ၾကည့္ေနၾကသည္။ သူတို႔အကုန္လုံးက မင္းသမီးေလးမွာ သူစိမ္းေတြကို ေၾကာက္ၿပီး အနားသို႔ အကပ္မခံတက္ေၾကာင္းကို သိၾကသည္။ သူတို႔ဘက္ကၾကည့္လွ်င္ ႏြယ္ေလးကို ကြယ္ေနေသာေၾကာင့္ မျမင္ရဘဲ လင္းခ်င္းက ကေလးမေလးကို တစ္ခုခုေျပာေနသလိုသာ ျမင္ရတာ ျဖစ္သည္။

သူတို႔အဖြဲ႕အနက္ သုံးေယာက္သည္ မီးစြမ္းအားရွင္ျဖစ္ရာ သူတို႔အစြမ္းမ်ားသည္ သုံးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ကို ျပန္ရေနသျဖင့္ အခုဆိုလွ်င္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္မတိုက္နိုင္ၾကေသးေသာ္လည္း မီးထုတ္တာေလာက္ကိုေတာ့ လုပ္နိုင္ၾကပါေသးသည္။ သူတို႔သည္ ထင္းမ်ားျဖင့္ မီးေမႊးၾကကာ မီးပုံေဘးတြင္ ဝိုင္းထိုင္၍ အဝတ္မ်ားကို အေျခာက္ခံေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

"အရမ္းထူးဆန္းတယ္ မင္းသမီးေလးက ဒီအမ်ိဳးသမီးကို မေၾကာက္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ?"

ဟြမ္ရွို႔သည္ အဝတ္ကို တစ္ဖက္သို႔လွည့္လိုက္ကာ လင္းခ်င္းကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ရင္း စပ္စုစြာျဖင့္ ေျပာသည္။ အျခားသူမ်ားက လင္းခ်င္းတို႔ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ အေတာ္ကို အဆင္ေျပေနသည့္ပုံ ေပါက္ၾကသည္။

"လူေကာင္းမလို႔ ေနမွာေပါ့'

လ်ဴက်င္းက ေျပာသည္။

"ငါတို႔က လူဆိုးေတြလား?"

အျခားသူမ်ားသည္ မ်က္လုံးကိုလွန္မိၾကသည္။

"အဟမ္း! ငါတို႔က လူဆိုးမဟုတ္ပင္မယ့္ အက်ီဝတ္မထားေတာ့ ထူးဆန္းတဲ့သူေတြ ျဖစ္ေနတာ"

ဒီတစ္ခါေတာ့ ဘယ္သူကမွ ေထာက္မေျပာေတာ့ေပ။

တစ္ဖက္တြင္ ကေလးမေလး၏ မ်က္လုံးႀကီးႀကီးေလးမ်ားသည္ သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ မယုံနိုင္ျဖစ္ေနသည္။

"မလိမ္ဘူး။ စမ္းၾကည့္"

လင္းခ်င္းသည္ သူမကိုၾကည့္ကာ ေျပာသည္။ ေျပာေနရင္း ယုန္ကိုကိုင္ထားသည့္ ကေလးမေလး၏ လက္တစ္ဖက္ကိုယူကာ ႏြယ္ေလးျဖင့္ ထိေပးလိုက္သည္။

'အား! ေယး! ေယး! အေသးေလး! အေသးေလး!'

ကေလးမေလးသည္ ခ်က္ခ်င္းလက္ကို ျပန္ဆုတ္သြားကာ မ်က္လုံးမ်ား ျပဴးက်ယ္သြားကာျဖင့္ လင္းခ်င္းကို ၾကည့္သည္။

"မွန္တယ္မလား?"

လင္းခ်င္းက ၿပဳံးကာ ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္။

ကေလးမေလးသည္ သံသယျဖင့္ ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္။ သူမၾကားလိုက္သည္က တကယ္မွန္း မေသခ်ာေသးေပ။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ႏြယ္ေလးသည္ လင္းခ်င္း၏ လက္ဝါးေပၚမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာျဖင့္ လႈပ္ယမ္းေနသည္။

'ေမေမ! ေမေမ! သူကစိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတယ္! သူနဲ႕ေဆာ့ခ်င္တယ္!'

လင္းခ်င္းသည္ ႏြယ္ေလးကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ ကေလးမေလးအား

"ထပ္ထိမလား?"

ဝူယြဲ႕လ်န္၏ သိခ်င္စိတ္မ်ားက ထြက္လာသည္။ လင္းခ်င္းကိုၾကည့္ကာ ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ လင္းခ်င္းက ဘာမွမလုပ္ရဘဲ ကေလးမေလးသည္ ႏြယ္ေလးအား ေတြေဝခ်င္းမရွိဘဲ ထိၾကည့္သည္။

'အေသးေလး မေၾကာက္နဲ႕။ ငါနင့္ကိုမစားဘူး'

ဝူယြဲ႕လ်န္သည္ ႏြယ္ေလးက သူမအား စကားေျပာေနသလားကို မေသခ်ာသျဖင့္ လင္းခ်င္းကို တစ္ခ်က္ၾကည့္သည္။

'ဟုတ္တယ္! ဟုတ္တယ္! လ်န္လ်န္က အေသးေလး။ အေသးေလးက လ်န္လ်န္'

'ဟမ္? ငါေတြးေနတာကို သိတယ္လား?'

ဝူယြဲ႕လ်န္သည္ ႏြယ္ေလးကို အံ့ၾသစြာၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲကေန ေျပာလိုက္သည္။ ထိုအခါ ႏြယ္ေလးသည္ သူ႕သစ္႐ြက္ေလးႏွစ္ခုကို ဂုဏ္ယူစြာျဖင့္ ယိမ္းျပသည္။

'သိတယ္။ သိတယ္။ မသိရင္ ဘယ္လိုစကားေျပာမလဲ?'

'ဘာျဖစ္လို႔ ငါ့စိတ္ကို ဖတ္နိုင္ေနတာလဲ? နင္ကဘာလဲ?'

ဝူယြဲ႕လ်န္က ေတြးသည္။

'ငါကငါေလ။ ငါကႏြယ္ေလး။ ငါ့ကိုႏြယ္ေလးလို႔ေခၚ။ ႏြယ္ေလးလို႔ေခၚ'

လင္းခ်င္းသည္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အဆင္ေျပေနသည္ကို ျမင္သည့္အခါ ေပ်ာ္သြားသည္။ သူမသည္ ႏြယ္ေလးကို သူမ၏လက္ကေန ဖယ္လိုက္ကာ ဝူယြဲ႕လ်န္၏ေဘးတြင္ထားသည္။ ထို႔ေနာက္ ႏြယ္ေလး၏ပုတ္လိုက္ကာ စိတ္ထဲကေန ေျပာလိုက္သည္။

'ငါအျပင္မွာ သူ႕အေဖကို သြားရွာလိုက္ဦးမယ္။ နင္ကသူနဲ႕ေဆာ့ေနခဲ့'

ႏြယ္ေလးသည္ သူ႕အ႐ြက္မ်ားကို လႈပ္ယမ္းရင္း

'ဟုတ္ ေမေမ! သူ႕ကိုဂ႐ုစိုက္ေပးထားမယ္!'

ႏြယ္ေလးသည္ အပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း လင္းခ်င္းမွာ သူ႕၏စကားေျပာပုံသည္ အေျပာခ်ိဳသည့္ ကေလးမေလးလို ခံစားေနရသည္။

"ဒီမွာေဆာ့။ ငါနင့္အေဖကိုသြားရွာမယ္"

လင္းခ်င္းက ဝူယြဲ႕လ်န္ကို ေျပာသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ႏြယ္ေလးက

'ေမေမ ေမေမ အခုကိုယ္ကိုျပင္ရေပးလို႔ရၿပီ! စြမ္းအင္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္!'

လင္းခ်င္းသည္ ေခါင္းၿငိမ့္ျပကာ မီးပုံေဘးက လူတစ္စုကိုၾကည့္၍ စိတ္ထဲကျပန္ေျဖသည္။

'ေကာင္းတယ္။ ဒီလူေတြ ထြက္သြားမွာ ငါကန္ေအာက္ေျခကို လာခဲ့မယ္'

'ေစာင့္ေနမယ္ေနာ္'

ႏြယ္ေလးကေျပာသည္။

လင္းခ်င္းသည္ ထလိုက္သည့္အခါ ဝူယြဲ႕လ်န္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ကေလးသည္ သူမကို ၾကည့္ေနေသာ္လည္း ဆြဲမထားေၾကာင္းကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ၾကည့္ရသည္မွာ ဒီကေလးမသည္ သူမ၏အေဖကို အျမန္ရွာေပးေနေစခ်င္ပုံရသည္။