၂၁၁။ နောက်တစ်ကောင်

လင်းချင်းသည် လုထန်ရိကို အံ့သြစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမကို ဒီလိုအီစီကလီစကားမျိုး ပြောလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ သူတို့မောင်နှမသည် ဒီလောက် ရင်းနှီးကြမည်ဟု လင်းချင်းသည် မယုံကြည်ပေ။

ဘယ်လိုများ ဒီလိုဟာသမျိုး လာနောက်နေတာလဲ? ပြီးတော့ ငါက သူတို့အကုန်လုံးနဲ့ လက်ထပ်ပေးရတာက သိပ်ပြဿနာမရှိပင်မယ့် ငါ့လိုဇွန်ဘီတစ်ကောင်နဲ့ သူတို့က လက်ထပ်ရဲမှာတဲ့လား?

ကောင်းချင်းမင်းသည် ချောင်းဟန့်၍ ပြောသည်။

"ဒါကနင့်နယ်မြေဆိုတော့ ငါဒီနယ်မြေထဲမှာ ဘာပဲလုပ်လုပ်. . .သိတယ်မလား?"

လင်းချင်းသည် သင်ပုန်းကိုယူ၍ ခေါင်းငြိမ့်ကာ ရေးပြသည်။

'နင်တို့ကိုယ်တွေ ငါမြင်သွားမှာကို ကြောက်နေတာလား?'

ဒီလူစုသည် သူမ၏နယ်မြေထဲတွင် ဗိုက်တင်းအောင် ချက်ပြုတ်စားသောက်ခြင်းပဲ လုပ်နေသောကြောင့် အနည်းငယ်ပျင်းနေကြောင်းကို နားလည်ပါသည်။

လင်းချင်း၏စာကိုဖတ်၍ ကောင်းချင်းမင်းက ပြုံးသည်။ သူ့၏ချောမောသည့် မျက်နှာတွင် နတ်ဆိုးလိုအပြုံးဖြစ်တည်လာသည့်အခါ ပုံမှန်မိန်းကလေးများသည် ကြွေသွားနိုင်သည်။ ဒီလိုအပြုံးဖြင့်

"ငါတို့က ယောက်ျားတွေ။ နင်ကမိန်းမပဲ။ ငါတို့ကတော့ သေချာပေါက် စိတ်ထဲမထားပါဘူး။ အသားပဲ့ပါတာမှ မဟုတ်တာ"

ထိုစကားကြားသည့်အခါ လင်းချင်းသည် အမှုအယာမရှိသည့် မျက်နှာဖြင့်

'ဒါဆိုလည်း ရေသွားချိုးကြ။ အဝတ်တွေအကုန်ချွတ်ပြီး လျှော်လိုက်ကြဦး'

လုထန်ရိသည် တစ်ခုခုက မမှန်သလို ခံစားရသောကြောင့် ဖြတ်မေးသည်။

'ခနလေး! ဇွန်ဘီဘုရင်က သေပြီမလား? ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့ထွက်မရတာလဲ? ပြီးတော့လည်း ဒီရက်ပိုင်း အပြင်မှာ နင်ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

သူ့လေသံသည် သူတို့အား ဒီနယ်မြေထဲတွင် လှောင်ပိတ်ထားသလို ခံစားရသောကြောင့် မေးတာမျိုး ဖြစ်သည်။

သူ့မေးခွန်းကြောင့် လင်းချင်းသည် အနည်းငယ်ရှက်သွားသည်။ သူတို့စခန်းခေါင်းဆောင်၏ ရတနာကို သူမကခိုးလာကြောင်း ဘယ်လိုပြောရမည်နည်း? တကယ်လို့ အခုအပြင်ထွက်ရင် ဝူချန်းယွဲ့သည် သေချာပေါက် အာရုံခံမိကာ လိုက်ရှာ၍ မေးခွန်းများ မေးလိမ့်ဦးမည်။ ဒီလိုဖြစ်ရင် ပေါ်သွားမှာပင်။

ခနတွေးပြီးနောက် လင်းချင်းသည် လိမ်လိုက်သည်။

'အပြင်မှာ နောက်ဇွန်ဘီဘုရင်တစ်ကောင်ရှိတယ်'

"ဘာ! နောက်တစ်ကောင်! တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ဘူးလား?"

အခြားသူများသည် မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းကုန်ကြသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ! နောက်တစ်ကောင်လား! ငါတို့မှာ တစ်ကောင်ဆီက သတ်ခံရမလို ဖြစ်နေတာ အခုတော့ နောက်တစ်ကောင် ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီလား!"

လျူကျင်းက မေးလာသည်။

"ကြည့်ရတာ ဇွန်ဘီဘုရင်နှစ်ကောင် တိုက်နေတုန်း မိုးကြိုးနဲ့ကောင်သေတော့ အမကြီးက ချက်ချင်းဇွန်ဘီခေါင်းကို ခိုးလာတာမလား?"

အခြားသူများသည် လင်းချင်းကို မတူညီသည့် အမှုအယာများဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။ ဒါကအမှန်ဆိုလျှင် အပြင်သို့ထွက်ပါက သူတို့သည် နောက်တစ်ကောင်ထံမှာ စားခံရလိမ့်မည်။

လင်းချင်းသည် လျူကျင်း၏အတွေးကို သဘောကျသွားသည်။ သူပြောသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဇွန်ဘီဘုရင်နှင့် စွမ်းအားရှင်ဖြစ်နေခြင်းသာ ကွာခြားတာ ဖြစ်သည်။ သူမခိုးလာသည်မှာ ဇွန်ဘီဆီက မဟုတ်သော်လည်း သူတို့အခု နယ်မြေထဲကထွက်လျှင် ကောင်းတာမရှိတာတော့ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လျူကျင်းအား လက်မသာ ထောင်ပြလိုက်သည်။

အခြားသူများသည် အံ့သြ၍ အကျယ်ကြီးအော်ပြောလာသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး ဇွန်ဘီဘုရင်တစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်လာတော့ နောက်တစ်ကောင်ကို အခုဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယှဉ်နိုင်မှာလဲ?"

လင်းချင်းသည် ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ ဂရုမစိုက်သလို ပုခုံးတွန့်ပြ၍ ရေးပြသည်။

'ငါကဘာကိုကြောက်ရမလဲ? ငါထွက်သွားချင်လည်း ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး'

ဝူချန်းယွဲ့က အပြင်မှာရှိသော်လည်း လင်းချင်းသည် အသံသေးသေးလေး တစ်ခုမှ မထွက်ဘဲ ထွက်ပြေးလာ၍ ရသည်။

ထိုအချိန် အပြင်ဘက်က ဝူချန်းယွဲ့သည် သစ်ပင်မြင့်တစ်ခုက သစ်ကိုင်းတွင်ထိုင်ကာ မျက်လုံးကိုမှိတ်ထား၍ စောင့်နေသည်။ သူခိုးသည် သေချာပေါက် ပြန်ပေါ်လာမည်ကို သူယုံကြသည်။ မျက်နှာကို မမြင်လိုက်ရသော်လည်း အရှိန်အဝါကို မှတ်မိလိုက်လေရာ ငါးမိုင်ပတ်လည်တွင် ပြန်ပေါ်လာပါက သူ့၏ထက်မြက်သည့် အာရုံသိကြောင့် အာရုံခံမိမှာ သေချာလေသည်။

သို့သော်လည်း သူ့ကိုစောင့်နေသည့် ရှောင်ယွင့်လုံတို့သည် ဒုက္ခရောက်တော့မည်။ သူတို့နားသို့ ငါးပေလောက်ပဲရှိသည့် အလွန်ပိန်သည့် သဏ္ဍာန်လေးက ကပ်လာသည်။ ထိုအရာသည် ဆံပင်တိုဖြင့် ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေး ဖြစ်သော်လည်း လူသားလို မဟုတ်တော့ဘဲ အပြုအမှုများက ပုံမှန်မဟုတ်တော့ပေ။

မျက်နှာတစ်ဝက်လောက်ကို အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးထားကာ ခြေပြောင်တွင် ခြေသည်းများက ချွန်ထက်စွာ ထွက်နေသည်။ မျက်လုံးများက အစိမ်းဖျော့ဖျော့ဖြင့် ဖြစ်ကာ သူငယ်အိမ်သည် ကန့်လန့်ဖြစ်သည်။ ထိုမျက်လုံးများသည် မြွေနှင့်တူသော်လည်း တိတိကျကျတော့ မဟုတ်ပေ။ မျက်လုံးအောက်တွင် ပန်ဒါလို မျက်တွင်းမည်းကြီးများကလည်း ကျနေသေးသည်။

သူမသည် သန့်ပြန့်နေသည့် အဖြူရောင်ရှပ်နှင့် ဒူးဖုံးအနက်ရောင်စကပ်ဖြစ်သည့် ကျောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များက ပေါ်နေလေရာ ဒူးနားတွင် အကြေးခွံများကလည်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေသည်။ စကတ်နောက်တွင် အမြီးရှည်တစ်ခုက ထွက်နေကာ သူမ၏ နှေးကွေးသည့် အပြုအမှုများအလိုက် လှုပ်ယမ်းနေသည်။

သူမသည် ဖိနပ်မစီးထားပေ။ စီးချင်ရင်တောင်မှ သူမ၏ ချွန်ထက်ကာ ကွေးကောက်နေသည့် ခြေသည်းစွယ်များကြောင့် မစီးနိုင်ပေ။ ဘယ်ဖိနပ်မဆို ဒီခြေသည်းများကြောင့် စုတ်ပြတ်သွားမည်သာ။ သူမ၏ ကြောက်ဖို့ကောင်းကာ ထူးဆန်းသည့်ပုံကလွဲလျှင် မျက်လုံးစိမ်းများက စိတ်ရှုပ်ကာ ထိုင်းမှိုင်းနေသလိုနှင့် ဘာအသိမှမရှိသလို ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် လမ်းဘေးက သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရပ်လိုက်ကာ သစ်ပင်ကို လက်တစ်ဖက်တင်ရင်း အနံ့ခံကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးထဲမှ ထိုင်းမှိုင်းမှုများကို သိချင်စိတ်တို့က အစားထိုးသွားသည်။ သူမသည် ပျော်ရွှင်စွာပြုံးကာ သစ်ပင်ပေါ်မှ လမ်းပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းလာသည်။

အနားတွင် လူသားအချို့ရှိနေကြောင်းကို သူမ၏ အနံ့ခံအာရုံက ပြောနေတာ ဖြစ်သည်။ ထိုအနံ့များကြားတွင် သူမသည် သဘာဝကျစွာဖြင့် စိတ်ရှင်းသန့်စရာ အနံ့နှစ်ခုကို သူမရလေရာ အရမ်းသက်သောင့်သက်သာရှိသွားသည်။ ဒါတွေကို သူမသည် အရမ်းကို ကြိုက်နှစ်သက်သည်။ အနားသို့ ကပ်လာလေလေ သူမ၏မျက်လုံးများက တောက်လေလေ ဖြစ်သည်။

သူမနှင့် သိပ်မဝေးသည့် နေရာတွင် ရှောင်ယွင့်လုံတို့သည် စွန့်ပစ်ထားသည့် အိမ်ယာတွင် နားနေကြသည်။ သူတို့သည် အဆောက်အဦးထဲက ဇွန်ဘီများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် အတော်လေး သန့်ရှင်းသည့် အခန်းတွင် နားနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့စိတ်ပူစရာမရှိပေ။ အဆောက်ဦးထဲက ဇွန်ဘီများအကုန်လုံးကို သတ်ပစ်ပြီးနောက် ပထမထပ်က တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ အဆောက်အဦးနားက သာမန်ဇွန်ဘီများသည် တံခါးမဖွင့်တက်သဖြင့် သူတို့သည် အပြင်မှာသာ အုံခဲ့နေကြတာ ဖြစ်သည်။ တပ်သားများသည် တံခါးနောက်က လှေကားနားတွင် စောင့်နေကာ ဒုတိယထပ်နှင့် တတိယထပ်တွင် နှစ်စုခွဲကာ ခေါင်းဆောင်များဖြင့် ၁၀ယောက်တစ်ဖွဲ့စီ စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

ရှောင်ယွင့်လုံသည် မုန့်ယွဲ့ရှာပေးထားသည့် သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိသည့် အခန်းထဲသို့ ဝူယွဲ့လင်းကို ချီခေါ်လာသည်။ တပ်သားများက သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးပြီးနောက် သူတို့က ဝင်လာတာ ဖြစ်သည်။ ဝူယွဲ့လျန်က အချီခံထားသဖြင့် သူ့မှာမှော်ဆန်သလို ခံစားနေရသည်။

'နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ကိုခေါင်းကိုင်အဖေအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီမလား?'

ဒီရက်ပိုင်းတွင် သူမနှင့် အတူဆော့ပေးနေရ၍ သူအတော်ပျော်ရွှင်နေသည်။

"တစ်ချက်လောက်ပဲပြပါ! ကပ်စေးမနည်းနဲ့! ဒါကမြက်ပုစဉ်းရုပ်လေးတစ်ရုပ်ပဲကို! သမီးရဲ့ ခေါင်းကိုင်ဖေဖေကို ပြပါဦး။ ခေါင်းကိုင်ဖေဖေက ပိုကောင်းတဲ့ အသစ်တစ်ခုလုပ်ပေးမယ်လေ"

ဝူယွဲ့လျန်က သူမကိုယ်ဖြင့် အရုပ်လေးကို ဖွက်ထားကာ သူ့အား သတိအပြည့်ဖြင့် မျက်လုံးကြီးကြီးများဖြင့် ကြည့်နေခြင်းကို ရှောင်ယွင့်လုံသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း ကြည့်နေသည်။

ရှောင်ယွင့်လုံဘေးက မုန့်ယွဲ့ကတော့ မြက်ပင်အချို့ဖြင့် အလုပ်များနေသည်။ သူမသည် ကြိုးစားလုပ်သော်လည်း မြက်ပုစဉ်းရုပ်ကို တူအောင် မလုပ်နိုင်ပေ။ ခနကြာတော့ သူမသည် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ မြက်များကို ရှောင်ယွင့်လုံအား ပစ်ပေးကာ

"အချိန်ယူပြီးလုပ်ကြည့်။ ငါတော့မရဘူး"

Zawgyi Ver

၂၁၁။ ေနာက္တစ္ေကာင္

လင္းခ်င္းသည္ လုထန္ရိကို အံ့ၾသစြာ တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ သူမကို ဒီလိုအီစီကလီစကားမ်ိဳး ေျပာလိမ့္မည္ဟု မထင္ခဲ့ေပ။ သူတို႔ေမာင္ႏွမသည္ ဒီေလာက္ ရင္းႏွီးၾကမည္ဟု လင္းခ်င္းသည္ မယုံၾကည္ေပ။

ဘယ္လိုမ်ား ဒီလိုဟာသမ်ိဳး လာေနာက္ေနတာလဲ? ၿပီးေတာ့ ငါက သူတို႔အကုန္လုံးနဲ႕ လက္ထပ္ေပးရတာက သိပ္ျပႆနာမရွိပင္မယ့္ ငါ့လိုဇြန္ဘီတစ္ေကာင္နဲ႕ သူတို႔က လက္ထပ္ရဲမွာတဲ့လား?

ေကာင္းခ်င္းမင္းသည္ ေခ်ာင္းဟန့္၍ ေျပာသည္။

"ဒါကနင့္နယ္ေျမဆိုေတာ့ ငါဒီနယ္ေျမထဲမွာ ဘာပဲလုပ္လုပ္. . .သိတယ္မလား?"

လင္းခ်င္းသည္ သင္ပုန္းကိုယူ၍ ေခါင္းၿငိမ့္ကာ ေရးျပသည္။

'နင္တို႔ကိုယ္ေတြ ငါျမင္သြားမွာကို ေၾကာက္ေနတာလား?'

ဒီလူစုသည္ သူမ၏နယ္ေျမထဲတြင္ ဗိုက္တင္းေအာင္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ျခင္းပဲ လုပ္ေနေသာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ပ်င္းေနေၾကာင္းကို နားလည္ပါသည္။

လင္းခ်င္း၏စာကိုဖတ္၍ ေကာင္းခ်င္းမင္းက ၿပဳံးသည္။ သူ႕၏ေခ်ာေမာသည့္ မ်က္ႏွာတြင္ နတ္ဆိုးလိုအၿပဳံးျဖစ္တည္လာသည့္အခါ ပုံမွန္မိန္းကေလးမ်ားသည္ ေႂကြသြားနိုင္သည္။ ဒီလိုအၿပဳံးျဖင့္

"ငါတို႔က ေယာက္်ားေတြ။ နင္ကမိန္းမပဲ။ ငါတို႔ကေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ စိတ္ထဲမထားပါဘူး။ အသားပဲ့ပါတာမွ မဟုတ္တာ"

ထိုစကားၾကားသည့္အခါ လင္းခ်င္းသည္ အမႈအယာမရွိသည့္ မ်က္ႏွာျဖင့္

'ဒါဆိုလည္း ေရသြားခ်ိဳးၾက။ အဝတ္ေတြအကုန္ခြၽတ္ၿပီး ေလွ်ာ္လိုက္ၾကဦး'

လုထန္ရိသည္ တစ္ခုခုက မမွန္သလို ခံစားရေသာေၾကာင့္ ျဖတ္ေမးသည္။

'ခနေလး! ဇြန္ဘီဘုရင္က ေသၿပီမလား? ဘာျဖစ္လို႔ ငါတို႔ထြက္မရတာလဲ? ၿပီးေတာ့လည္း ဒီရက္ပိုင္း အျပင္မွာ နင္ဘာလုပ္ေနတာလဲ?"

သူ႕ေလသံသည္ သူတို႔အား ဒီနယ္ေျမထဲတြင္ ေလွာင္ပိတ္ထားသလို ခံစားရေသာေၾကာင့္ ေမးတာမ်ိဳး ျဖစ္သည္။

သူ႕ေမးခြန္းေၾကာင့္ လင္းခ်င္းသည္ အနည္းငယ္ရွက္သြားသည္။ သူတို႔စခန္းေခါင္းေဆာင္၏ ရတနာကို သူမကခိုးလာေၾကာင္း ဘယ္လိုေျပာရမည္နည္း? တကယ္လို႔ အခုအျပင္ထြက္ရင္ ဝူခ်န္းယြဲ႕သည္ ေသခ်ာေပါက္ အာ႐ုံခံမိကာ လိုက္ရွာ၍ ေမးခြန္းမ်ား ေမးလိမ့္ဦးမည္။ ဒီလိုျဖစ္ရင္ ေပၚသြားမွာပင္။

ခနေတြးၿပီးေနာက္ လင္းခ်င္းသည္ လိမ္လိုက္သည္။

'အျပင္မွာ ေနာက္ဇြန္ဘီဘုရင္တစ္ေကာင္ရွိတယ္'

"ဘာ! ေနာက္တစ္ေကာင္! တစ္ေကာင္တည္း မဟုတ္ဘူးလား?"

အျခားသူမ်ားသည္ မ်က္ႏွာမ်ား ပ်က္ယြင္းကုန္ၾကသည္။

"မျဖစ္နိုင္တာ! ေနာက္တစ္ေကာင္လား! ငါတို႔မွာ တစ္ေကာင္ဆီက သတ္ခံရမလို ျဖစ္ေနတာ အခုေတာ့ ေနာက္တစ္ေကာင္ ထပ္ေပၚလာျပန္ၿပီလား!"

လ်ဴက်င္းက ေမးလာသည္။

"ၾကည့္ရတာ ဇြန္ဘီဘုရင္ႏွစ္ေကာင္ တိုက္ေနတုန္း မိုးႀကိဳးနဲ႕ေကာင္ေသေတာ့ အမႀကီးက ခ်က္ခ်င္းဇြန္ဘီေခါင္းကို ခိုးလာတာမလား?"

အျခားသူမ်ားသည္ လင္းခ်င္းကို မတူညီသည့္ အမႈအယာမ်ားျဖင့္ ၾကည့္လာၾကသည္။ ဒါကအမွန္ဆိုလွ်င္ အျပင္သို႔ထြက္ပါက သူတို႔သည္ ေနာက္တစ္ေကာင္ထံမွာ စားခံရလိမ့္မည္။

လင္းခ်င္းသည္ လ်ဴက်င္း၏အေတြးကို သေဘာက်သြားသည္။ သူေျပာသည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း ဇြန္ဘီဘုရင္ႏွင့္ စြမ္းအားရွင္ျဖစ္ေနျခင္းသာ ကြာျခားတာ ျဖစ္သည္။ သူမခိုးလာသည္မွာ ဇြန္ဘီဆီက မဟုတ္ေသာ္လည္း သူတို႔အခု နယ္ေျမထဲကထြက္လွ်င္ ေကာင္းတာမရွိတာေတာ့ အမွန္ပင္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လ်ဴက်င္းအား လက္မသာ ေထာင္ျပလိုက္သည္။

အျခားသူမ်ားသည္ အံ့ၾသ၍ အက်ယ္ႀကီးေအာ္ေျပာလာသည္။

"မျဖစ္နိုင္ဘူး ဇြန္ဘီဘုရင္တစ္ေကာင္ကို ရင္ဆိုင္လာေတာ့ ေနာက္တစ္ေကာင္ကို အခုဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ယွဥ္နိုင္မွာလဲ?"

လင္းခ်င္းသည္ ေခါင္းေမာ့ၾကည့္ကာ ဂ႐ုမစိုက္သလို ပုခုံးတြန့္ျပ၍ ေရးျပသည္။

'ငါကဘာကိုေၾကာက္ရမလဲ? ငါထြက္သြားခ်င္လည္း ဘယ္သူမွ သိမွာမဟုတ္ဘူး'

ဝူခ်န္းယြဲ႕က အျပင္မွာရွိေသာ္လည္း လင္းခ်င္းသည္ အသံေသးေသးေလး တစ္ခုမွ မထြက္ဘဲ ထြက္ေျပးလာ၍ ရသည္။

ထိုအခ်ိန္ အျပင္ဘက္က ဝူခ်န္းယြဲ႕သည္ သစ္ပင္ျမင့္တစ္ခုက သစ္ကိုင္းတြင္ထိုင္ကာ မ်က္လုံးကိုမွိတ္ထား၍ ေစာင့္ေနသည္။ သူခိုးသည္ ေသခ်ာေပါက္ ျပန္ေပၚလာမည္ကို သူယုံၾကသည္။ မ်က္ႏွာကို မျမင္လိုက္ရေသာ္လည္း အရွိန္အဝါကို မွတ္မိလိုက္ေလရာ ငါးမိုင္ပတ္လည္တြင္ ျပန္ေပၚလာပါက သူ႕၏ထက္ျမက္သည့္ အာ႐ုံသိေၾကာင့္ အာ႐ုံခံမိမွာ ေသခ်ာေလသည္။

သို႔ေသာ္လည္း သူ႕ကိုေစာင့္ေနသည့္ ေရွာင္ယြင့္လုံတို႔သည္ ဒုကၡေရာက္ေတာ့မည္။ သူတို႔နားသို႔ ငါးေပေလာက္ပဲရွိသည့္ အလြန္ပိန္သည့္ သ႑ာန္ေလးက ကပ္လာသည္။ ထိုအရာသည္ ဆံပင္တိုျဖင့္ ဆယ့္ေလးႏွစ္အ႐ြယ္ မိန္းကေလး ျဖစ္ေသာ္လည္း လူသားလို မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အျပဳအမႈမ်ားက ပုံမွန္မဟုတ္ေတာ့ေပ။

မ်က္ႏွာတစ္ဝက္ေလာက္ကို အေၾကးခြံမ်ားျဖင့္ ဖုံးထားကာ ေျခေျပာင္တြင္ ေျခသည္းမ်ားက ခြၽန္ထက္စြာ ထြက္ေနသည္။ မ်က္လုံးမ်ားက အစိမ္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ျဖင့္ ျဖစ္ကာ သူငယ္အိမ္သည္ ကန့္လန့္ျဖစ္သည္။ ထိုမ်က္လုံးမ်ားသည္ ေႁမြႏွင့္တူေသာ္လည္း တိတိက်က်ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ မ်က္လုံးေအာက္တြင္ ပန္ဒါလို မ်က္တြင္းမည္းႀကီးမ်ားကလည္း က်ေနေသးသည္။

သူမသည္ သန့္ျပန့္ေနသည့္ အျဖဴေရာင္ရွပ္ႏွင့္ ဒူးဖုံးအနက္ေရာင္စကပ္ျဖစ္သည့္ ေက်ာင္းဝတ္စုံကို ဝတ္ထားသည္။ သူမ၏ ေျခေထာက္မ်ားက ေပၚေနေလရာ ဒူးနားတြင္ အေၾကးခြံမ်ားကလည္း ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ေတာက္ပေနသည္။ စကတ္ေနာက္တြင္ အၿမီးရွည္တစ္ခုက ထြက္ေနကာ သူမ၏ ေႏွးေကြးသည့္ အျပဳအမႈမ်ားအလိုက္ လႈပ္ယမ္းေနသည္။

သူမသည္ ဖိနပ္မစီးထားေပ။ စီးခ်င္ရင္ေတာင္မွ သူမ၏ ခြၽန္ထက္ကာ ေကြးေကာက္ေနသည့္ ေျခသည္းစြယ္မ်ားေၾကာင့္ မစီးနိုင္ေပ။ ဘယ္ဖိနပ္မဆို ဒီေျခသည္းမ်ားေၾကာင့္ စုတ္ျပတ္သြားမည္သာ။ သူမ၏ ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းကာ ထူးဆန္းသည့္ပုံကလြဲလွ်င္ မ်က္လုံးစိမ္းမ်ားက စိတ္ရႈပ္ကာ ထိုင္းမွိုင္းေနသလိုႏွင့္ ဘာအသိမွမရွိသလို ျဖစ္ေနသည္။

သူမသည္ လမ္းေဘးက သစ္ပင္ေပၚတြင္ ရပ္လိုက္ကာ သစ္ပင္ကို လက္တစ္ဖက္တင္ရင္း အနံ႕ခံၾကည့္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ မ်က္လုံးထဲမွ ထိုင္းမွိုင္းမႈမ်ားကို သိခ်င္စိတ္တို႔က အစားထိုးသြားသည္။ သူမသည္ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာၿပဳံးကာ သစ္ပင္ေပၚမွ လမ္းေပၚသို႔ ခုန္ဆင္းလာသည္။

အနားတြင္ လူသားအခ်ိဳ႕ရွိေနေၾကာင္းကို သူမ၏ အနံ႕ခံအာ႐ုံက ေျပာေနတာ ျဖစ္သည္။ ထိုအနံ႕မ်ားၾကားတြင္ သူမသည္ သဘာဝက်စြာျဖင့္ စိတ္ရွင္းသန့္စရာ အနံ႕ႏွစ္ခုကို သူမရေလရာ အရမ္းသက္ေသာင့္သက္သာရွိသြားသည္။ ဒါေတြကို သူမသည္ အရမ္းကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သည္။ အနားသို႔ ကပ္လာေလေလ သူမ၏မ်က္လုံးမ်ားက ေတာက္ေလေလ ျဖစ္သည္။

သူမႏွင့္ သိပ္မေဝးသည့္ ေနရာတြင္ ေရွာင္ယြင့္လုံတို႔သည္ စြန့္ပစ္ထားသည့္ အိမ္ယာတြင္ နားေနၾကသည္။ သူတို႔သည္ အေဆာက္အဦးထဲက ဇြန္ဘီမ်ားကို ရွင္းလင္းၿပီးေနာက္ အေတာ္ေလး သန့္ရွင္းသည့္ အခန္းတြင္ နားေနၾကသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ သူတို႔စိတ္ပူစရာမရွိေပ။ အေဆာက္ဦးထဲက ဇြန္ဘီမ်ားအကုန္လုံးကို သတ္ပစ္ၿပီးေနာက္ ပထမထပ္က တံခါးကို ပိတ္လိုက္သည္။ အေဆာက္အဦးနားက သာမန္ဇြန္ဘီမ်ားသည္ တံခါးမဖြင့္တက္သျဖင့္ သူတို႔သည္ အျပင္မွာသာ အုံခဲ့ေနၾကတာ ျဖစ္သည္။ တပ္သားမ်ားသည္ တံခါးေနာက္က ေလွကားနားတြင္ ေစာင့္ေနကာ ဒုတိယထပ္ႏွင့္ တတိယထပ္တြင္ ႏွစ္စုခြဲကာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖင့္ ၁၀ေယာက္တစ္ဖြဲ႕စီ ေစာင့္ၾကပ္ေနၾကသည္။

ေရွာင္ယြင့္လုံသည္ မုန့္ယြဲ႕ရွာေပးထားသည့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိသည့္ အခန္းထဲသို႔ ဝူယြဲ႕လင္းကို ခ်ီေခၚလာသည္။ တပ္သားမ်ားက သန့္ရွင္းေရးလုပ္ေပးၿပီးေနာက္ သူတို႔က ဝင္လာတာ ျဖစ္သည္။ ဝူယြဲ႕လ်န္က အခ်ီခံထားသျဖင့္ သူ႕မွာေမွာ္ဆန္သလို ခံစားေနရသည္။

'ေနာက္ဆုံးေတာ့ ငါ့ကိုေခါင္းကိုင္အေဖအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ၿပီမလား?'

ဒီရက္ပိုင္းတြင္ သူမႏွင့္ အတူေဆာ့ေပးေနရ၍ သူအေတာ္ေပ်ာ္႐ႊင္ေနသည္။

"တစ္ခ်က္ေလာက္ပဲျပပါ! ကပ္ေစးမနည္းနဲ႕! ဒါကျမက္ပုစဥ္း႐ုပ္ေလးတစ္႐ုပ္ပဲကို! သမီးရဲ႕ ေခါင္းကိုင္ေဖေဖကို ျပပါဦး။ ေခါင္းကိုင္ေဖေဖက ပိုေကာင္းတဲ့ အသစ္တစ္ခုလုပ္ေပးမယ္ေလ"

ဝူယြဲ႕လ်န္က သူမကိုယ္ျဖင့္ အ႐ုပ္ေလးကို ဖြက္ထားကာ သူ႕အား သတိအျပည့္ျဖင့္ မ်က္လုံးႀကီးႀကီးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ေနျခင္းကို ေရွာင္ယြင့္လုံသည္ ထိုင္ခုံေပၚတြင္ထိုင္ရင္း ၾကည့္ေနသည္။

ေရွာင္ယြင့္လုံေဘးက မုန့္ယြဲ႕ကေတာ့ ျမက္ပင္အခ်ိဳ႕ျဖင့္ အလုပ္မ်ားေနသည္။ သူမသည္ ႀကိဳးစားလုပ္ေသာ္လည္း ျမက္ပုစဥ္း႐ုပ္ကို တူေအာင္ မလုပ္နိုင္ေပ။ ခနၾကာေတာ့ သူမသည္ စိတ္မဝင္စားေတာ့ဘဲ ျမက္မ်ားကို ေရွာင္ယြင့္လုံအား ပစ္ေပးကာ

"အခ်ိန္ယူၿပီးလုပ္ၾကည့္။ ငါေတာ့မရဘူး"