၂၀၅။ နှုတ်ခမ်းကိုမဲ့မနေနဲ့

လင်းချင်းသည် သူတို့ကိုရှင်းပြ မနေချင်သဖြင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်သာ ရွေးချယ်ဖို့ ထားခဲ့လိုက်သည်။ သူမသည် ထရပ်လိုက်ကာ နယ်မြေထဲကနေ ထွက်လိုက်သည်။

သူမသည် အပြင်က ဇွန်ဘီကို သတ်ချင်နေတာဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအကောင်မှာ အားသန်၍ စွမ်းအားကြီးသောကြောင့် သူမ၏မြူခိုးနက်များက ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။ သူမ၏လက်သည်းများကလည်း အသုံးမဝင်ပေ။ သူမသည် လုံခြုံစွာ ခိုး၍ဖြတ်သန်းရတော့မည်။ ဒီဇွန်ဘီဘုရင်ကို ချူးလီလီတိုက်ဖို့အတွက် ထားခဲ့သင့်သည်။ အခုတော့ သူမသည် မြို့ထဲကိုရှာဖွေကာ နောက်ထပ်ဇွန်ဘီဘုရင် ရှိမရှိကို ရှာရဦးမည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ ဒီမြို့ပေါ်နေရာကိုလည်း သူမလိုက်စစ်ဖို့လိုသေးသည်။

လင်းချင်းသည် နယ်မြေထဲကထွက်လာသည့်အခါ ဟိုလူများ ပုန်းခဲ့သည့် အဆောက်အဦးထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ အပြင်ဘက်ကိုကြည့်လိုက်သည့်အခါ မိုးကြိုးများသည် မရှိတော့ပေ။ မိုးခြိမ်းသံများတောင် မကြားရတော့ဘဲ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးသာ အဆောက်အဦးကို ဝိုင်းထားသည်။

လင်းချင်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင် ကိုယ်ဖျောက်လိုက်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်သည့်အခါ အောက်ထပ်တွင် အရပ်ရှည်မားလှသည့်သဏ္ဍာန် တစ်ခုက ရောက်နှင့်နေပြီ။

ဂါး!

လင်းချင်းသည် ပြေးရင်းဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဇွန်ဘီဘုရင်မှာ အာရုံသိကောင်းကြောင်းကို သိလိုက်ရသည်။ သူမထွက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းရောက်လာလိမ်မည်ဟု မထင်ခဲ့မိပေ။ ၂စက္ကန့်လောက်ပဲ ရှိသေးသော်လည်း ဇွန်ဘီဘုရင်က ပေါ်လာနှင့်ပြီ။ ဇွန်ဘီဘုရင်သည် မိုးကြိုးလှိုင်းဖြင့် အဆောက်အဦးကို တိုက်ခတ်လိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်တွင် မိုးကြိုးများက တဖြတ်ဖြတ်လတ်၍ အောက်ထပ်တစ်ခုလုံးသို့ မိုးကြိုးများက ကျလာသည်။ သို့သော်လည်း လင်းချင်းက အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်နေပြီကို သူကမသိပေ။

ဇွန်ဘီအုပ်သည် အောက်တွင်ရှိနေသည်။ လင်းချင်းက ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သာမန်ဇွန်ဘီများသည် တစ်မိုင်လောက်ကို ပတ်၍ဝိုင်းထားခြင်းပင်။ လင်းချင်းသည် အမိုးများပေါ်က ပျံပြေးနေကြဖြစ်လေရာ ဒီသာမန်ဇွန်ဘီအုပ်ကတော့ သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် စာဖွဲ့လို့တောင် မရပေ။ သူမသည် ဇွန်ဘီအုပ်ကိုလျစ်လျူရှုကာ အခြားအဆောက်အဦးပေါ်သို့ ခုန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ဖက်သို့ပြေးနေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အထောက်အပံ့များထားသည့် နေရာကိုတွေ့ဖို့ရန် သူမသည် အစိုးရဌာနများမှ မြေပုံကိုကြည့်ဖို့ လိုအပ်သည်။ ဒီလိုမြေပုံမျိုးကို စီမံရေးရာရုံးမျိုးတွင်သာ တွေ့နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

'ရုံးက ဘယ်နားမှာလဲ?'

ဒါကိုတွေးရင်းဖြင့် လင်းချင်းသည် အမိုးတစ်ခုပေါ်တွင်ရပ်ကာ ဇွန်ဘီဘုရင်ရှိရာသို့ သွားနေကြသည့် ဇွန်ဘီအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမယူလာသည့် မြေပုံစာအုပ်နှစ်အုပ်ကိုထုတ်ကာ လှန်လှောကြည့်သည်။ ထင်သလိုပင် မတွေ့ပင်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရုံးကိုသွား၍ အတွင်းအချက်အလက်များကို ဘယ်လိုရတော့မည်နည်း? ဒါကိုတွေးရင်း သူမသည် လမ်းပျောက်သွားလေတော့သည်။

ထို့ကြောင့် အမိုးစွန်းတွင် ထိုင်နေရာ ဇွန်ဘီများကို ကြည့်နေရရှာသည်။

'ငါ့နယ်မြေထဲက လူတွေက အဖြေသိလောက်မလား? အား ငါ့မှတ်ဉာဏ်နဲ့ ဦးနှောက်လည်း ဇွန်ဘီဖြစ်လာတည်းက အလုပ်မလုပ်တော့ဘူးလား? မကောင်းတဲ့ခေါင်း! ပျက်နေတာပဲ!'

သူမ၏ခေါင်းကို အပြစ်တင်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ လင်းချင်းသည် ဇွန်ဘီဘုရင်ဆီသွားနေသည့် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကိုကြည့်ကာ နယ်မြေထဲသို့သာ ပြန်ဝင်လာတော့သည်။

သူမဝင်လာသည့်အခါ ထိုလူများသည် ပရိဘောဂများထားသည့်နေရာသို့ ရောက်နေကြပြီ။ သူတို့သည် စားပွဲဘေးက ဆိုဖာတွင်ထိုင်ကာ စားပွဲကပန်းကန်ထဲမှ ရေဆေးထားသည့် စတော်ဘယ်ရီသီးများကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ လင်းချင်းသည် သူတို့နားကိုသွားကာ ရပ်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူမရောက်လာ၍ သူတို့ကိုလာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်းချင်းသည် စတော်ဘယ်ရီသီးတစ်လုံးကိုကောက်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် လင်းချင်းက တစ်လုံးကို စားလိုက်သည်ကို ကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက် လင်းချင်းက ပါးစပ်ထဲက ချဉ်ဖြုံးဖြုံးအရသာကြောင့် နှုတ်ခမ်းများကို မဲ့လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် ဆားကိုစားလျှင် ငံလိုက်မလားကို မေးကိုပွတ်၍ တွေးနေသည်။ စတော်ဘယ်ရီသီးက ချိုနေသင့်သော်လည်း သူမအတွက်တော့ ချဉ်နေသည်။

ထိုလူများသည် လင်းချင်းကို မျက်တောင်မခတ်နိုင်ဘြ ငေးကြည့်နေမိကြကာ အကုန်လုံးသည် အံ့အားသင့်နေသည့် ရုပ်များဖြင့် ဖြစ်သည်။ ရှဲ့တုန်ကသာ ဘာအမှုအယာမှ မရှိတာ ဖြစ်သည်။ လုထန်ရိနှင့် ကောင်းချင်းမင်းတို့သည်လည်း မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သုံးယောက်သည် အခုအချိန်မှာ အတွေးတစ်ခုကို အတူတူတွေးနေမိကြတာ ဖြစ်သည်။

'နင်ကဇွန်ဘီလေ! ဘာဖြစ်လို့ စတော်ဘယ်ရီသီးကို စားနေတာလဲ? ပြီးတော့ နှုတ်ခမ်းကိုတောင် မဲ့လိုက်သေးတယ်!'

လင်းချင်းသည် သူတို့နားမှာဖြစ်သောကြောင့် သူတို့အတွေးများကိုကြားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို ဘာမှပြောမနေဘဲ စိုက်သာကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားစတော်ဘယ်ရီသီးများကို ညွှန်ပြကာ အခြားသူများအား

"မစားလား?"

အခြားသူများသည် ခေါင်းကိုခါပြကြသော်လည်း သူတို့သည် တံတွေးများကိုတော့ မြိုမချဘဲ မနေနိုင်ပေ။ လင်းချင်းမလာခင်တုန်းက သူတို့သည် စားချင်စိတ်ကို တိတ်တိတ်လေး ထိန်းနေကြသည်။ သို့သော်လည်း လင်းချင်းက စတော်ဘယ်ရီသီးကိုစား၍ မဲ့ရွဲ့နေသည်ကို မြင်သည့်အခါ သူတို့စားချင်စိတ်က ပြင်းပျလာသည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ မနေနိုင်တော့ ရှဲ့တုန်းသည် ဘေးကိုကြည့်လိုက်ရာ လင်းချင်း၏ သင်ပုန်းကို အနားမှာတွေးသည်။ ထို့ကြောင့် လျှောက်သွား၍ ယူကာ ပြန်လာသည်။ ထို့နောက် စာရေးပြလိုက်သည်။

'စားလိုက်။ ဒါတွေက စားလို့ရပါတယ်။ အစတုန်းက ကလေးမလေးတစ်ယောက် ဒီနယ်မြေထဲမှာ ရက်ကြာကြာနေတုန်းက စားသွားဖူးတယ်။ ပြီးတော့ ကောင်းနေသေးတာပဲ'

ရေးသာရေးလိုက်ရသော်လည်း နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ယုံကြည်ချက်သိပ်တော့မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမင်းသမီးပေါက်စလေးကို သူထပ်မတွေ့ရတော့ကာ ဘယ်လိုနေမလဲကို သူမသိရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လင်းချင်းက ဒီလိုပြောမှတော့ သူလည်း စတော်ဘယ်ရီသီးက စားရသည်ဟုယုံသည်။ ထို့အပြင် ဒီလူများကို အဆိပ်ခတ်စရာအကြောင်းမှ လင်းချင်းတွင်မရှိတာ။ ဘာဖြစ်လို့ ကယ်သလဲကိုတော့ ရှဲ့တုန်းလည်း မသိပေ။

ရှဲ့တုန်း၏စာကြောင့် အခြားသူများက တွေဝေသွားသော်လည်း ဟွမ်ရှို့က မရတော့ပေ။ ဗိုက်ဆာခြင်းက ညှင်းဆဲနေသောကြောင် သူသည် ရှဲ့တုန်းနှင့် လင်းချင်းကို ယုံဖို့ရွေးလိုက်သည်။ ဇွန်ဘီများထံမှ ရှင်သန်လာသော်လည်း အခုသူဘာမှမစားရသေး၍ သေတော့မလိုဆာနေတာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မတ်မတ်ထိုင်ကာ ပြောသည်။

"ငါတော့ အဆာငတ်ပြီး မသေဖို့ရွေးလိုက်ပြီ။ အခုဘာအစာမှ ငါတို့ရှာနိုင်မှာလည်းမဟုတ်တာ။ ထွက်သွားရင်လည်း ဇွန်ဘီဆီမှာ အစားခံရဦးမယ်။ ငါသက်သက်သာသာလေးပဲ သေလိုက်တော့မယ်"

လင်းချင်းသည် လက်ကိုပိုက်ရပ်နေရင်းက မျက်လုံးကိုလှန်လိုက်မိသည်။

'ဘယ်သူက နင့်ကိုသေစေချင်နေလို့လဲ? နင်တို့ကို သေစေချင်မှဖြင့် ဘာဖြစ်လို့ ငါကအားအကုန်ခံပြီး ကယ်ပေးနေမှာလဲဟဲ့'

ရှဲ့တုန်းသည်လည်း မျက်လုံးကိုလှန်မိကာ ရေးပြသည်။

'အရူး! သူကသာ မင်းကိုသေစေချင်မှဖြင့် ဒုက္ခခံပြီး ကယ်ပေးနေပါ့မလား?'

ဟွမ်ရှို့သည် စာကိုဖတ်ပြီးနောက် သူ့ဟာသူရေရွတ်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ။ ဒါဆိုရင် စားရတာမလား?"

ပြောနေရင်းဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီးချကာ တစ်လုံးကို လက်လှမ်းလိုက်သည်။ မထိခင် ခနတွေဝေနေပြီးနောက် တစ်လုံးကောက်ယူလိုက်သည်။ သူထိုးဆိတ်ကြည့်လိုက်ရာ အရင်ခေတ်က စတော်ဘယ်ရီသီးများထက်စာလျှင် နည်းနည်းကြီးနေရုံသာရှိသည်။ ထို့ကြောင့် စတော်ဘယ်ရီသီးကိုကြည့်ရင်း အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ့ကိုအကုန်လုံးက ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။

သူတို့၏ အကြည့်အောက်တွင် သူသည် စတော်ဘယ်ရီသီးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ဖို့လုပ်သည်။ သို့သော်လည်း မကိုက်ခင် လက်ပြန်ချလိုက်ကာ စိတ်တိုစွာဖြင့် အခြားသူများအား

"မင်းတို့ကောင်တွေက ငါ့ကိုဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုကြည့်နေတာလဲ? ဘာအရသာလဲ သိချင်ရင် ဆရာကိုမေးပါလား? ဆရာက အရင်စားထားတာပဲမလား?"

လက်ညိုးထိုးပြောခံလိုက်ရသည့် လုထန်ရိသည် ဘယ်လိုပြန်ပြောရမလဲ မသိတော့ပေ။

၂၀၅။ ႏႈတ္ခမ္းကိုမဲ့မေနနဲ႕

လင္းခ်င္းသည္ သူတို႔ကိုရွင္းျပ မေနခ်င္သျဖင့္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္သာ ေ႐ြးခ်ယ္ဖို႔ ထားခဲ့လိုက္သည္။ သူမသည္ ထရပ္လိုက္ကာ နယ္ေျမထဲကေန ထြက္လိုက္သည္။

သူမသည္ အျပင္က ဇြန္ဘီကို သတ္ခ်င္ေနတာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုအေကာင္မွာ အားသန္၍ စြမ္းအားႀကီးေသာေၾကာင့္ သူမ၏ျမဴခိုးနက္မ်ားက ထိခိုက္ေအာင္ မလုပ္နိုင္ေပ။ သူမ၏လက္သည္းမ်ားကလည္း အသုံးမဝင္ေပ။ သူမသည္ လုံၿခဳံစြာ ခိုး၍ျဖတ္သန္းရေတာ့မည္။ ဒီဇြန္ဘီဘုရင္ကို ခ်ဴးလီလီတိုက္ဖို႔အတြက္ ထားခဲ့သင့္သည္။ အခုေတာ့ သူမသည္ ၿမိဳ႕ထဲကိုရွာေဖြကာ ေနာက္ထပ္ဇြန္ဘီဘုရင္ ရွိမရွိကို ရွာရဦးမည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ဒီၿမိဳ႕ေပၚေနရာကိုလည္း သူမလိုက္စစ္ဖို႔လိုေသးသည္။

လင္းခ်င္းသည္ နယ္ေျမထဲကထြက္လာသည့္အခါ ဟိုလူမ်ား ပုန္းခဲ့သည့္ အေဆာက္အဦးထဲတြင္ ေပၚလာသည္။ အျပင္ဘက္ကိုၾကည့္လိုက္သည့္အခါ မိုးႀကိဳးမ်ားသည္ မရွိေတာ့ေပ။ မိုးၿခိမ္းသံမ်ားေတာင္ မၾကားရေတာ့ဘဲ ဇြန္ဘီအုပ္ႀကီးသာ အေဆာက္အဦးကို ဝိုင္းထားသည္။

လင္းခ်င္းသည္ မ်က္စိတစ္မွိတ္အတြင္ ကိုယ္ေဖ်ာက္လိုက္ကာ အေပၚထပ္သို႔ တက္သြားသည္။ ဒုတိယထပ္သို႔ ေရာက္သည့္အခါ ေအာက္ထပ္တြင္ အရပ္ရွည္မားလွသည့္သ႑ာန္ တစ္ခုက ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။

ဂါး!

လင္းခ်င္းသည္ ေျပးရင္းျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ ဇြန္ဘီဘုရင္မွာ အာ႐ုံသိေကာင္းေၾကာင္းကို သိလိုက္ရသည္။ သူမထြက္လာသည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာလိမ္မည္ဟု မထင္ခဲ့မိေပ။ ၂စကၠန့္ေလာက္ပဲ ရွိေသးေသာ္လည္း ဇြန္ဘီဘုရင္က ေပၚလာႏွင့္ၿပီ။ ဇြန္ဘီဘုရင္သည္ မိုးႀကိဳးလွိုင္းျဖင့္ အေဆာက္အဦးကို တိုက္ခတ္လိုက္သည္။ သူ႕ကိုယ္တြင္ မိုးႀကိဳးမ်ားက တျဖတ္ျဖတ္လတ္၍ ေအာက္ထပ္တစ္ခုလုံးသို႔ မိုးႀကိဳးမ်ားက က်လာသည္။ သို႔ေသာ္လည္း လင္းခ်င္းက အေပၚထပ္သို႔ ေရာက္ေနၿပီကို သူကမသိေပ။

ဇြန္ဘီအုပ္သည္ ေအာက္တြင္ရွိေနသည္။ လင္းခ်င္းက ငုံ႕ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ သာမန္ဇြန္ဘီမ်ားသည္ တစ္မိုင္ေလာက္ကို ပတ္၍ဝိုင္းထားျခင္းပင္။ လင္းခ်င္းသည္ အမိုးမ်ားေပၚက ပ်ံေျပးေနၾကျဖစ္ေလရာ ဒီသာမန္ဇြန္ဘီအုပ္ကေတာ့ သူမ၏မ်က္လုံးထဲတြင္ စာဖြဲ႕လို႔ေတာင္ မရေပ။ သူမသည္ ဇြန္ဘီအုပ္ကိုလ်စ္လ်ဴရႈကာ အျခားအေဆာက္အဦးေပၚသို႔ ခုန္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ တစ္ဖက္သို႔ေျပးေနရင္း ပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ အေထာက္အပံ့မ်ားထားသည့္ ေနရာကိုေတြ႕ဖို႔ရန္ သူမသည္ အစိုးရဌာနမ်ားမွ ေျမပုံကိုၾကည့္ဖို႔ လိုအပ္သည္။ ဒီလိုေျမပုံမ်ိဳးကို စီမံေရးရာ႐ုံးမ်ိဳးတြင္သာ ေတြ႕နိုင္မည္ျဖစ္သည္။

'႐ုံးက ဘယ္နားမွာလဲ?'

ဒါကိုေတြးရင္းျဖင့္ လင္းခ်င္းသည္ အမိုးတစ္ခုေပၚတြင္ရပ္ကာ ဇြန္ဘီဘုရင္ရွိရာသို႔ သြားေနၾကသည့္ ဇြန္ဘီအုပ္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူမယူလာသည့္ ေျမပုံစာအုပ္ႏွစ္အုပ္ကိုထုတ္ကာ လွန္ေလွာၾကည့္သည္။ ထင္သလိုပင္ မေတြ႕ပင္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမသည္ ႐ုံးကိုသြား၍ အတြင္းအခ်က္အလက္မ်ားကို ဘယ္လိုရေတာ့မည္နည္း? ဒါကိုေတြးရင္း သူမသည္ လမ္းေပ်ာက္သြားေလေတာ့သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ အမိုးစြန္းတြင္ ထိုင္ေနရာ ဇြန္ဘီမ်ားကို ၾကည့္ေနရရွာသည္။

'ငါ့နယ္ေျမထဲက လူေတြက အေျဖသိေလာက္မလား? အား ငါ့မွတ္ဉာဏ္နဲ႕ ဦးေႏွာက္လည္း ဇြန္ဘီျဖစ္လာတည္းက အလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘူးလား? မေကာင္းတဲ့ေခါင္း! ပ်က္ေနတာပဲ!'

သူမ၏ေခါင္းကို အျပစ္တင္ၿပီးေနာက္ သက္ျပင္းခ်ကာ လင္းခ်င္းသည္ ဇြန္ဘီဘုရင္ဆီသြားေနသည့္ ဇြန္ဘီအုပ္ႀကီးကိုၾကည့္ကာ နယ္ေျမထဲသို႔သာ ျပန္ဝင္လာေတာ့သည္။

သူမဝင္လာသည့္အခါ ထိုလူမ်ားသည္ ပရိေဘာဂမ်ားထားသည့္ေနရာသို႔ ေရာက္ေနၾကၿပီ။ သူတို႔သည္ စားပြဲေဘးက ဆိုဖာတြင္ထိုင္ကာ စားပြဲကပန္းကန္ထဲမွ ေရေဆးထားသည့္ စေတာ္ဘယ္ရီသီးမ်ားကို တိတ္ဆိတ္စြာျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ လင္းခ်င္းသည္ သူတို႔နားကိုသြားကာ ရပ္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။

သူမေရာက္လာ၍ သူတို႔ကိုလာၾကည့္လိုက္ၿပီးေနာက္ လင္းခ်င္းသည္ စေတာ္ဘယ္ရီသီးတစ္လုံးကိုေကာက္ကာ ပါးစပ္ထဲသို႔ထည့္လိုက္သည္။ သူတို႔သည္ လင္းခ်င္းက တစ္လုံးကို စားလိုက္သည္ကို ၾကည့္ေနၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ လင္းခ်င္းက ပါးစပ္ထဲက ခ်ဥ္ၿဖဳံးၿဖဳံးအရသာေၾကာင့္ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို မဲ့လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူမသည္ ဆားကိုစားလွ်င္ ငံလိုက္မလားကို ေမးကိုပြတ္၍ ေတြးေနသည္။ စေတာ္ဘယ္ရီသီးက ခ်ိဳေနသင့္ေသာ္လည္း သူမအတြက္ေတာ့ ခ်ဥ္ေနသည္။

ထိုလူမ်ားသည္ လင္းခ်င္းကို မ်က္ေတာင္မခတ္နိုင္ၾဘ ေငးၾကည့္ေနမိၾကကာ အကုန္လုံးသည္ အံ့အားသင့္ေနသည့္ ႐ုပ္မ်ားျဖင့္ ျဖစ္သည္။ ရွဲ႕တုန္ကသာ ဘာအမႈအယာမွ မရွိတာ ျဖစ္သည္။ လုထန္ရိႏွင့္ ေကာင္းခ်င္းမင္းတို႔သည္လည္း မ်က္လုံးအျပဴးသား ျဖစ္ေနၾကသည္။ သူတို႔သုံးေယာက္သည္ အခုအခ်ိန္မွာ အေတြးတစ္ခုကို အတူတူေတြးေနမိၾကတာ ျဖစ္သည္။

'နင္ကဇြန္ဘီေလ! ဘာျဖစ္လို႔ စေတာ္ဘယ္ရီသီးကို စားေနတာလဲ? ၿပီးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းကိုေတာင္ မဲ့လိုက္ေသးတယ္!'

လင္းခ်င္းသည္ သူတို႔နားမွာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူတို႔အေတြးမ်ားကိုၾကားရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ကို ဘာမွေျပာမေနဘဲ စိုက္သာၾကည့္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ အျခားစေတာ္ဘယ္ရီသီးမ်ားကို ၫႊန္ျပကာ အျခားသူမ်ားအား

"မစားလား?"

အျခားသူမ်ားသည္ ေခါင္းကိုခါျပၾကေသာ္လည္း သူတို႔သည္ တံေတြးမ်ားကိုေတာ့ ၿမိဳမခ်ဘဲ မေနနိုင္ေပ။ လင္းခ်င္းမလာခင္တုန္းက သူတို႔သည္ စားခ်င္စိတ္ကို တိတ္တိတ္ေလး ထိန္းေနၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း လင္းခ်င္းက စေတာ္ဘယ္ရီသီးကိုစား၍ မဲ့႐ြဲ႕ေနသည္ကို ျမင္သည့္အခါ သူတို႔စားခ်င္စိတ္က ျပင္းပ်လာသည္။

ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ မေနနိုင္ေတာ့ ရွဲ႕တုန္းသည္ ေဘးကိုၾကည့္လိုက္ရာ လင္းခ်င္း၏ သင္ပုန္းကို အနားမွာေတြးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေလွ်ာက္သြား၍ ယူကာ ျပန္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ စာေရးျပလိုက္သည္။

'စားလိုက္။ ဒါေတြက စားလို႔ရပါတယ္။ အစတုန္းက ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ ဒီနယ္ေျမထဲမွာ ရက္ၾကာၾကာေနတုန္းက စားသြားဖူးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္းေနေသးတာပဲ'

ေရးသာေရးလိုက္ရေသာ္လည္း ေနာက္ဆုံးစာေၾကာင္းကို ယုံၾကည္ခ်က္သိပ္ေတာ့မရွိေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုမင္းသမီးေပါက္စေလးကို သူထပ္မေတြ႕ရေတာ့ကာ ဘယ္လိုေနမလဲကို သူမသိရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း လင္းခ်င္းက ဒီလိုေျပာမွေတာ့ သူလည္း စေတာ္ဘယ္ရီသီးက စားရသည္ဟုယုံသည္။ ထို႔အျပင္ ဒီလူမ်ားကို အဆိပ္ခတ္စရာအေၾကာင္းမွ လင္းခ်င္းတြင္မရွိတာ။ ဘာျဖစ္လို႔ ကယ္သလဲကိုေတာ့ ရွဲ႕တုန္းလည္း မသိေပ။

ရွဲ႕တုန္း၏စာေၾကာင့္ အျခားသူမ်ားက ေတြေဝသြားေသာ္လည္း ဟြမ္ရွို႔က မရေတာ့ေပ။ ဗိုက္ဆာျခင္းက ညွင္းဆဲေနေသာေၾကာင္ သူသည္ ရွဲ႕တုန္းႏွင့္ လင္းခ်င္းကို ယုံဖို႔ေ႐ြးလိုက္သည္။ ဇြန္ဘီမ်ားထံမွ ရွင္သန္လာေသာ္လည္း အခုသူဘာမွမစားရေသး၍ ေသေတာ့မလိုဆာေနတာ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မတ္မတ္ထိုင္ကာ ေျပာသည္။

"ငါေတာ့ အဆာငတ္ၿပီး မေသဖို႔ေ႐ြးလိုက္ၿပီ။ အခုဘာအစာမွ ငါတို႔ရွာနိုင္မွာလည္းမဟုတ္တာ။ ထြက္သြားရင္လည္း ဇြန္ဘီဆီမွာ အစားခံရဦးမယ္။ ငါသက္သက္သာသာေလးပဲ ေသလိုက္ေတာ့မယ္"

လင္းခ်င္းသည္ လက္ကိုပိုက္ရပ္ေနရင္းက မ်က္လုံးကိုလွန္လိုက္မိသည္။

'ဘယ္သူက နင့္ကိုေသေစခ်င္ေနလို႔လဲ? နင္တို႔ကို ေသေစခ်င္မွျဖင့္ ဘာျဖစ္လို႔ ငါကအားအကုန္ခံၿပီး ကယ္ေပးေနမွာလဲဟဲ့'

ရွဲ႕တုန္းသည္လည္း မ်က္လုံးကိုလွန္မိကာ ေရးျပသည္။

'အ႐ူး! သူကသာ မင္းကိုေသေစခ်င္မွျဖင့္ ဒုကၡခံၿပီး ကယ္ေပးေနပါ့မလား?'

ဟြမ္ရွို႔သည္ စာကိုဖတ္ၿပီးေနာက္ သူ႕ဟာသူေရ႐ြတ္သည္။

"ဟုတ္သားပဲ။ ဒါဆိုရင္ စားရတာမလား?"

ေျပာေနရင္းျဖင့္ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးခ်ကာ တစ္လုံးကို လက္လွမ္းလိုက္သည္။ မထိခင္ ခနေတြေဝေနၿပီးေနာက္ တစ္လုံးေကာက္ယူလိုက္သည္။ သူထိုးဆိတ္ၾကည့္လိုက္ရာ အရင္ေခတ္က စေတာ္ဘယ္ရီသီးမ်ားထက္စာလွ်င္ နည္းနည္းႀကီးေန႐ုံသာရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စေတာ္ဘယ္ရီသီးကိုၾကည့္ရင္း အျခားသူမ်ားကို ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ သူ႕ကိုအကုန္လုံးက ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကသည္။

သူတို႔၏ အၾကည့္ေအာက္တြင္ သူသည္ စေတာ္ဘယ္ရီသီးကို ပါးစပ္ထဲ ထည့္ဖို႔လုပ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း မကိုက္ခင္ လက္ျပန္ခ်လိဳက္ကာ စိတ္တိုစြာျဖင့္ အျခားသူမ်ားအား

"မင္းတို႔ေကာင္ေတြက ငါ့ကိုဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုၾကည့္ေနတာလဲ? ဘာအရသာလဲ သိခ်င္ရင္ ဆရာကိုေမးပါလား? ဆရာက အရင္စားထားတာပဲမလား?"

လက္ညိုးထိုးေျပာခံလိုက္ရသည့္ လုထန္ရိသည္ ဘယ္လိုျပန္ေျပာရမလဲ မသိေတာ့ေပ။