^ အားလုံး Lunch Break လို့ရပါပီနော် ... ^ ခဏအကြာမှာ Boss ရဲ့အသံက Yibo နားထဲထိုးထွက်လာခဲ့တယ် ...

Xiao Zhan သူ့ကိုပြုံးပြပီးထဲက ရုပ်နဲ့နာမ်ကွဲသွားသလိုမျိုး သူ့စိတ်တွေလွင့်သွားခဲ့တာ ... ဒီလူနဲ့ တူတူအလုပ်လုပ်ရမယ်ဆိုရင် သူအဖြစ်တော့မလွယ်လှဘူး ...

ဟောက်ရွမ်းကို ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်ရမလား ... ဒါမှမဟုတ် သူအလုပ်ထွက်လိုက်ရတော့မလား ... ဟိုကလေးတွေကလဲ ချက်ချင်းထွက်သွားရင် သူတို့ကိုကြောက်လို့ ထင်နေဦးမှာ ...

ဟိုတွေးကြောက်ရ ဒီတွေးပူရနဲ့ သူအဖြစ်က မျောက်မီးခဲကိုင်ထားရသလို ...

အားလုံး အစည်းအဝေးခန်းထဲက ထွက်ပီးတာတောင် ကြောင်ပီးထိုင်နေတော့ Boss ကပခုံးလာထိမှ ပစ္စုပန်ကာလကို အသိပြန်၀င်တော့တယ် ...

^ Yibo ကိုယ်နဲ့ ထမင်းတူတူလိုက်စားပါလား ^

^ ဟင် ... အင်း ... ဟို ... တော်ပီ Boss ... ကျွန်တော် ဗိုက်မဆာတော့လို ^ တောင်စဉ်ရေမရ ထွက်လာတဲ့စကားတွေနဲ့ ပြန်ဖြေလာတော့ Boss ကခပ်ဟဟ ရယ်ပြန်တယ် ...

^ အတွေးတွေလွန်နေတာလား ... ဘာလဲ ... စီနီယာနဲ့ လုပ်ရမှာမို့ ရှိန်နေတာလား ... ^

အာ့တော့မှာ ဘေးကိုကြည့်မိတော့ သူ့ကိုပြုံးပီးကြည့်နေတဲ့ Xiao Zhan ...

^ မဟုတ်ပါဘူး Boss ... ကျွန်တော်စဉ်းစားနေတာ နောက်တစ်ခုပါ ^ မုသားမပါ လကံာမချောတဲ့ ... ကျွန်တော့ ex နဲ့ လက်တွဲလုပ်ရမှာ ပျော်နေရမှာလား လို့ အော်ဟစ်ပီးသာ ပြောချင်လိုက်တော့သည်။

^ ဒါဆို ကျွန်တော့ကို ခွင့်ပြုပါဦး ^ နှစ်ယောက်လုံးဘက်ကို ခေါင်းငုတ်ပြပီး လှည့်အထွက် လက်တဖက်အဆွဲခံရတော့ မော့ကြည့်တော့ Xiao Zhan ...

^ Dew မင်းအရင်သွားနှင့် ... ငါ ပြောစရာလေးနည်းနည်းရှိနေလို့ ^

^ ငါ့တို့ Yibo ကိုမင်း ဂျူနီယာဆိုတိုင်း အလုပ်မှာမနှိပ်စက်နေနဲ့နော် ^ ငါ့တို့ Yibo ဆိုတဲ့ Boss စကားကြောင့် ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်တဖက် တင်းကျပ်သွားတာ သူစိတ်ထင်တာများလား ...

ခေါင်းတစ်ချက်သာ ငြိမ့်ပြလိုက်တဲ့ Xiao Zhan ကပြုံးနေပေမဲ့ မျက်၀န်းတွေက ကြောက်ဖို့ကောင်းနေပြန်တယ် ...

Boss ထွက်သွားပီးတာနဲ့ လက်ကို ချက်ချင်းရုန်းပလိုက်တော့ အသာတကြည်ပဲ လွတ်ပေးပြန်တယ် ...

^ ကိုယ်နဲ့ Lunch တူတူစားပေးပါလား Wang ... ကိုယ်ပြောစရာလေးလဲရှိနေလို့ ^

^ Sry ကျန်ကော ... ကျွန်တော် ဗိုက်မဆာလို့ Boss ကိုတောင်ငြင်းထားတာ ^ Yibo အပြောကြောင့် မျက်မှောင်ကြီး ကြုတ်ပလိုက်တဲ့ Xiao Zhan ...

^ Dew က Dew ... ကိုယ်က ကိုယ်လေ ... နောက်ပီး ကိုယ်ကပြောစရာလဲရှိနေသေးတာ ... Wang ကြိုက်တဲ့ Sushi ဆိုင်မှာလဲ ဘိုကင်ယူထားပီးသား ^

Yibo လိုက်မယ်လို့ တထစ်ချတွေးထားတဲ့ Xiao Zhan က သူ့ကိုယ်သူသိပ်အထင်ကြီးလွန်းနေတာလား ...

Wang Yibo ကပဲ သူ့အမြင်မှာ သိပ်ကို ပေါပဲလွန်းနေတာလား ...

ပြတ်သွားတဲ့ ex နဲ့ ထမင်းတူတူစားဖို့က Xiao Zhan နဲ့လွယ်ကူနေပေမဲ့ ခံစားချက်ရှိနေသေးတဲ့ Yibo အတွက်ကခက်ခဲဆဲပင် ...

စတွေ့တွေ့ထဲက စေ့စေ့တောင်မကြည့်ရဲသေးတဲ့ သူကို မျက်လုံးကိုတည့်တည့်ကြည့်ပီး ...

^ အထက်လူကြီး ဖြစ်တဲ့ Boss ကိုတောင် ငြင်းထားတာ ... ကျွန်တော့ စီနီယာ ဖစ်တဲ့ ကျန်ကော့ကို မငြင်းနိုင်ဘူးလို့ထင်နေတာလား ... ဟက် ^

ခပ်ထေ့ထေ့ဆိုလိုက်‌တော့ လက်တွေကိုပြန်ဆွဲလာပြန်တယ် ... ဒီလူ ဘာဖြစ်ချင်နေပြန်တာလဲ ...

^ ဒါဆိုလဲ အအေးလေးပဲလိုက်သောက် ... ^ လက်ကိုဆွဲပီး တံခါး၀ထိသွားနေတော့ အားနဲ့ရုန်းပစ်လိုက်တော့တယ် ...

^ ကျွန်တော့်မှာ ပြောစရာရှိမနေ‌ဘူး Xiao Zhan ... နောက်ပီး အလုပ်ကိစ္စကလွဲရင် ကျွန်တော်တို့ကြားမှာလဲ ပြောစရာရှိမနေဘူးထင်ပါတယ် ... ခွင့်ပြုပါဦး ^

တံခါးလက်ကိုင် ကိုလက်လှမ်းမဲ့အလုပ်ကို လက်ကိုဆောင့်ဆွဲလိုက်တာကြောင့် ဟန်ချက်မကျဘဲ Xiao Zhan ရင်ခွင်ထဲကို အတုန်းအရုံး ...

^ ခင်ဗျား ... ဘာလုပ်တာလဲ ... ကျွန်တော့ကို လွတ် ^

ပြောခါမှ ပိုတင်းကြပ်လားတဲ့ ခါးတဝိုက်က လက်တွေ ... ဒီအငွေ့အသက်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ ၃နှစ်လောက်က သေမတတ်လွမ်းနေတုန်းက ခင်ဗျားမရှိခဲ့ဘူးမှတ်လား ...

^ ကိုယ်ပြောတာ နားထောင်ပေးရင် လွတ်မရ် ^

^ ကျစ် ... ^ စုတ်တစ်ချက်သပ်ပီး ရုန်းတာရပ်လိုက်တော့လဲ ဖက်ထားတာကမလွတ် ...

^ ပထမဆုံးပြောချင်တာက Dew နဲ့ကင်းကင်းနေနော် Wang ... ကိုယ့်သူငယ်ချင်းဆိုပေမဲ့ သူ့မျက်၀န်းတွေကိုယ်မကြိုက်ဘူး ... ^

Yibo မရုန်းလောက်တော့ဘူးအထင်နဲ့ ဖွဖွလေးဖက်ထားတာမို့ ဆက်ခနဲရုန်းလိုက်ပီး ...

^ ဘာဆိုင်လို့လဲ ... ဟမ် ... ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ... ခင်ဗျားမှာ ပြောပိုင်ခွင့်မရှိဘူး Xiao Zhan ... ^

^ Wang Yibo ^ ပြောပီးတာနဲ့ တန်းအော်လိုက်‌တာမို့ Yibo ကိုယ်ကတွန့်ခနဲပင် ... ဒေါသထွက်ခဲလှတဲ့ Xiao Zhan ကဒေါသထွက်ရင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလွန်းတာ သူတို့တွဲစဉ်ထဲက ...

^ ခင်ဗျားက ဘာ‌တွေမှန်နေလို့ လာအော်နေရတာလဲ ... ^ ကြောက်ပေမဲ့လဲ ဒေါသထွက်နေဆဲမို့ သူ့လေသံအတိုင်းအော်ထည့်လိုက်တော့ ...

^ ကိုယ် မင်းကို ပြန်လိုက်မှာ Wang ... မင်းတခြားသူတွေနဲ့ပတ်သတ်တာ ကိုယ်ဘယ်လောက်ပူလောင်တယ်မှတ်လဲ ... မဆိုးစမ်းနဲ့ကွာ ... ^ လေပြေလေးနဲ့ ပြန်ချော့ပေမဲ့ အာ့စကားတွေကြောင့် Yibo ဒေါသက ပိုအရှိန်ပြင်းလာပြန်တယ် ...

ဒေါသနဲ့အတူ အားပြင်းတဲ့ လက်သီးတချက်က Xiao Zhan မျက်နှာပေါ် တည့်တည့်ပင် ...

^ ဟက် ... ဘာအရူးထတာလဲ Xiao Zhan ... 3နှစ် ...3နှစ်ရှိပီ ... ခင်ဗျားပစ်ချခဲ့တဲ့နေရာမှာ နေခဲ့တာ 3နှစ်ရှိပီ ... ဘာလဲ ...ခင်ဗျားက အစာလေးပြလိုက်တာနဲ့ အမြီးလေးနှံပီး ပြန်လာမဲ့ကောင်လို ထင်နေတာလား...ပြောစမ်း Xiao Zhan ^

Meeting Room ရော ဘာရော Yibo နားမလည်တော့ ... ရှေ့မှာရှိတဲ့ ခုံကို ကန်ကျောက်ပစ်ပီးပြောတော့ ...

^ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်တို့ ခံစားချက်က ခုထိတူနေ ... ^ ထိုးလိုက်တော့ မျက်နှာတစ်ချက် လည်ထွက်သွားပေမဲ့ နာရကောင်းမှန်းလဲ မသိတဲ့ Xiao Zhan က သူပြောချင်တာသာ ဇွတ်ပြန်ပြောလာတယ် ...

Yibo ပေါက်ကွဲတာတွေကို ခုမှမျက်မြင်တွေ့ဖူးတဲ့ Xiao Zhan က ကြောင်နေသလို ... အေးလေ ... Xiao Zhan နဲ့တွဲစဉ်တုန်းက Wang Yibo က သူ့စကားဆို မြေ၀ယ်မကျနာခံခဲ့တာဆိုတော့ ... သွေးပျက်သွားတာမဆန်းဘူး ...

^ ဘာတွေ အံဩပြနေတာလဲ Xiao Zhan ... ခင်ဗျားအာ့တုန်းက ထားခဲ့တဲ့နေရာမှာပဲ Wang Yibo ဆိုတဲ့ကောင်က ခင်ဗျားအတွက် ခံစားချက်တွေအကုန်မြေမြှုပ်ပလိုက်ပီ ^

ခပ်ပြုံးပြုံးပြန်ချေပ‌တဲ့ Yibo ကိုကြည့်ပီး Xiao Zhan ကမျက်ရည်တွေပါကျလာတယ် ...

^ မင်း ကိုယ့်အပေါ်ခံစားချက်ရှိသေးတရ် Wang ... ကိုယ်သိတရ် ... မညာပါနဲ့ Wang ရယ် ... ကျေးဇူးပြုပီး ... ^

^ ရှိတရ်ဗျာ ... ရှိတော့ရော ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က ပီးသွားပီး ... မသတ်သတ်ချင်တော့ဘူး ... ကျွန်တော်ကပဲ ပြန်တောင်းပန်ပါတရ် ... ကျွန်တော်နဲ့ ဝေးဝေးနေပေးပါ ... ^

ဘယ်တော့မှ ၀န်မခံတော့ဘူး လုပ်ထားတဲ့ စကားတချို့က Xiao Zhan ရဲ့ ကြေကွဲသံနဲ့ မျက်ရည်စကြောင့် ဖွင့်ဟလာခဲ့ရတယ် ... တကယ်ပါ... ဒီလူရဲ့ မျက်ရည်တစ်စက်ကျတာဟာ Yibo နှလုံးသားကို မီးစနဲ့ထိုးနေသလိုပဲ ...

^ ကိုယ်စောင့်နိုင်တရ် ... Wang ကိုကိုယ်ပြန်လိုက်မရ်ဆိုတာ ပေါ့ပေါ့လေးပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူး ... Wang ကိုယ့်ကို စိတ်ပြေတဲ့ နေအထိကိုယ့်စောင့်နိုင်တရ် ... ဒါပေမဲ့ ... ကျေးဇူးပြုပီး ... ကိုယ့်ကို အလိုမရှိတော့တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့မကြည့်ပါနဲ့ Wang ... ကိုယ်လေ ... တောင်းဆိုတာပါ ... ^

မျက်နှာကို ပခုံးနဲ့ဟပ်ပီး ပြောလာတဲ့ သူကြောင့် လက်က Xiao Zhan ပုခုံးကိုပုတ်ပေးမိလျက်သား ... ပခုံးတစ်ဖက်မှာ ရွဲစိုနေတဲ့ မျက်ရည်တွေ Xiao Zhan ဘယ်လောက်ငိုထားလဲ ဆိုတာ သက်သေပြနေသယောင် ...

^ တောင်းပန်ပါတရ် ကျန်ကော ... ကျွန်‌တော့တို့နှစ်ယောက်က မဖစ်နိုင်တော့ဘူး ... ကျွန်တော် ကျန်ကောနဲ့ ဆက်ပီးပတ်သတ်စရာက အလုပ်အကြောင်းပဲရှိမှာ ^

^ ယတိပြတ်မငြင်းလိုက်ပါ Wang ... Wang ဆီမှာ ကိုယ်တစ်ယောက်ထဲအတွက် ခုန်နေတံ နှလုံးသားရှိနေသေးတရ်ဆိုတာ ကိုယ်ယုံတရ် ... ^

ရင်ဘတ်ကို လက်တင်ပီး ပြောနေတဲ့ Xiao Zhan စကားကို အခုန်မြန်နေတဲ့ နှလုံးသားက သက်သေပြုပေးလိုက်သလို ...

လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖစ်သွားတဲ့ Yibo ကို Xiao Zhan ကသိမ်းကျုံးဖတ်လိုက်ပီး ...

^ ကိုယ်စောင့်နေမရ် Wang ...နောက်ပီး ကိုယ်ပြန်လိုက်တာကိုလဲ လက်ခံပေးပါ ... အမိန်ပေးတာမဟုတ်ဘူး Wang ... တောင်းဆိုနေတာပါ ... တခုပဲ Wang ... တခြားသူတစ်ယောက်အပေါ် Wang စိတ်တွေပေးလိုက်တဲ့နေ့ဟာ ကိုယ့်သေနေ့ပဲ Wang ... အဲ့ဒါကိုတော့ မှတ်ထားပေးပါ ... ^

Xiao Zhan စကားကိုကြားပီးနောက် Yibo အဖြစ်ကအမြင့်ကနေ ပြုတ်ကျသွားတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကြီး ... Xiao Zhan ဖတ်ထားတာကိုလဲ ရုန်းကန်ဖို့မေ့လျောနေတော့တာ ... ဟင်းအင်း ... အားမရှိတော့တာမျိုး ...

^ ကျွန်တော့ကို လွတ်ပေးပါ ... တခြားသူတွေ ၀င်လာလို့မြင်ရင်မကောင်းဘူး ... ^ တိုးညင်းစွာ ထွက်လာတဲ့အသံကြောင့် Yibo ကို ဖက်ထားတာ လွတ်လိုက်ပီး နူဖူးကို ထိရုံလေးနမ်းလိုက်ပီး ...

^ ကိုယ် Xiao Zhan ဒီနေ့ Wang Yibo ကို ပထမဆုံးပိုးပန်းတဲ့ပထမ‌ဆုံးနေ့ပဲ ... ^

^ အရင်ထွက်နှင့်ပါလား ... ^ တုန်နေတဲ့ ခြေထောက်ကို အားပြုပီး ပြောလိုက်ရတာ လွယ်တော့မလွယ်ဘူး ... မရိပ်မိတဲ့ Xiao Zhan ကလဲ ကောင်းပါပြီဗျာ လို့ပြောပီးထွက်သွားပေးလို့တော်သေး ...

Xiao Zhan ထွက်သွားတာနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချပလိုက်တော့သည်။

ဆိုတဲ့ Xiao Zhan စကားဟာ Yibo ကိုလောင်မြိုက်စေတယ် ...

Xiao Zhan သာ အာ့စကားမျိုး အရင်ထဲကပြောခဲ့မရ်ဆိုရင် အပျော်လွန်းပီ သေမဲ့သူက သူဖစ်နိုင်တယ် ... ဒါပေမဲ့ ခုမှ Xiao Zhan ကဘာထပ်ဖြစ်ချင်တာလဲဆိုတာ Yibo နားမလည် ...

Yibo ကိုယ်တိုင်လဲ ဒီလူသားနဲ့ ပတ်သတ်လာရင် ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်မနိုင် ... ကိုယ့်ရှေ့မှာ မျက်ရည်ကျတာတောင် Yibo မခံနိုင်တာ ...

Xiao Zhan သာသေသွားမယ်ဆိုရင် ရင်ကွဲနာကျမှာကသူ ...

Xiao Zhan နဲ့ ထပ်ပီးပတ်သတ်ဖို့ Yibo မှာ စိတ်ကူးမရှိနေတာတော့ အမှန် ... ပတ်သတ်ဖို့လဲ မရဲဘူး ... ကိုယ်ကို တစ်ကြိမ်ပစ်ချဘူးတဲ့ သူက အကြိမ်ကြိမ်ပစ်ချဖို့ဆို ခက်ခဲမှမဟုတ်ဘူး ...

Yibo အဖြစ်က ပင် ...

-------------------------------------------------------------------------------

ခဏအကြာ ငြိမ်သက်ပီးနောက်မှာ နာရီကို ကြည့်မိလိုက်တော့ 11:55 ... အင်း ... ဟိုကလေး‌တွေဆီသွားဖို့အချိန်ရောက်ပီ ...

Elevator မှာစောင့်နေတုန်း သူစဉ်းစားမိသွာတာက သူဒီနေ့မငိုခဲ့တာကိုပဲ ... အရင်ကဆို သူလူစိတ်မဲ့လောက်တဲ့ အထိ ပေါက်ကွဲမိမှာ ... ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်က ပူလောင်ခြင်းနဲ့အတူ တဖက်မှာလဲ အေးချမ်းနေသလို ...

စဉ်းစားရင်း ပိုရှုပ်လာမှာဆိုးလို့ ကျိရန်ကောကို မေးရဦးမရ်ဆိုပီးပဲ တွေးထားလိုက်‌တော့သည်။

စိတ်တွေရှုပ်လွန်းလို့ လေပူတစ်ချက်မှုတ်ထုတ်ပီးတာနဲ့ Elevator ထဲ၀င်မရ်အလုပ် ဟိုကလေးတစ်သိုက်နဲ့ တန်းတိုးတော့တာပဲ ...

^ Lunch Time ကုန်ပီလို့ထင်တရ်...ဘယ်သွားကြမလို့တုန်း ^

^ ခင်ဗျားနဲ့ ဆိုင်လား ^

ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်မကြည်ကြည် ဘယ်လောက်ပဲ အမြင်ကတ်ကတ် ဒီကလေးတွေကို လေကျင့်ပေးရမှာသူ့အလုပ် ... သူကလဲ အကြီးမလား ... စေတနာစိတ်လေး ရှေ့ထားပီး မေးလိုက်ပေမဲ့ ဘုဘောက်ဖြေလာတာကြောင့် လူသတ်ချင်စိတ်လေးတွေက ပြန်ပြန်‌ ပေါ်လာရတာ Wang Yibo လွန်မရ်မထင်ဘူး ...

^ ဒီနေ့ ဒီချိန်ကစပီး မင်းတို့ကို လေ့ကျင့်ပေးမဲ့ Trainer တစ်ယောက်အနေနဲ့‌မေးတာ ... အားအားယာယားမေးတာမဟုတ်ဘူး ^

^ ဆရာအဖစ်ကို မသတ်မှတ်ထားတာ ^

စိတ်လျော့ Wang Yibo ... အဲ့တာ Boss ရဲ့ညီ ... ဘယ်လောက်တောင် အလိုလိုက်ထားပီး အချစ်ခံရလဲဆိုတာ ‌Company နာမည်တောင် Dream ဆိုပီး ပေးထားတာသာကြည့် ... အာ့ကြောင့် စိတ်ထိန်း Wang Yibo ...

^ ငါက ဘယ်သွားမလဲ မေးတာ ... ဆရာဖစ်ခွင့်တောင်းနေတာမဟုတ်ဘူး ... ပီးတော့ မင်းတို့ ဆရာကဖစ်ပီးသားလေ ... ငါအလုပ်စာချုပ်မှာ လတ်မှတ်ထိုးပီးထဲက Auto ဖစ်ပီးသား... ^

မပြောရမချင်း စိတ်ထဲတစ်နုန့်နုန့်ဖြစ်နေတာမို့ နည်းနည်းလောက်တော့ ပြောလိုက်ရတော့ စိတ်တော့ကြည်သွားသား ... အဲ့ဒါတောင် ထပ်ပြောမရ် လုပ်နေတော့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေက ဆွဲထားလေရက် ...

^ ကျွန်တော်တို့ Underground Dance Battle ^ သွားကြည့်မလိုပါ ... ^ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တဲ့ Yibo ကြောင့် Lucas ကဆက်ပီး ...

^ Mask အုပ်ပီးသွားမှာပါ ... ပီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်သူမှမသိသေးပါဘူး ^

Dream ကလွဲ ကျန်တဲ့သူတွေက အချိုးပြေနေတာကြောင့် Boss တစ်ခုခု‌ဆူလိုက်တာက သိသာလွန်းနေတရ် ... အင်းလေ ... ကလေးတွေပဲ ... သွားချင်ရှာမှာပေါ့ ...

^ သွားပေါ့ ... မင်းတို့လဲ နောက်ဆို လွတ်လွတ်လပ်လပ်ထွက်ရတော့မှာမှ မဟုတ်တာ ... တစ်ချက်ပဲ ... Manager မပါတဲ့အတွက် ငါပါလိုက်မရ် ^

Practice ချိန်ကြီးမှာ ခိုးထွက်တာကမကောင်းပေမဲ့ Dance Battle ကြည့်ချင်တာကြောင့် ခွင့်ပြုပေးလိုက်တာ ... သူတာ၀န်ယူထားရတဲ့ အချိန်ဖစ်တဲ့အတွက် ဘေးမှာလဲ Yibo သူတို့နဲ့ရှိနေရမှာ ဖြစ်တာမို့ ...

^ ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင် ... အု ... ^

အလျင်အမြင် Dream ရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကြောင့် Yibo ယောင်ယောင်လေးပြုံးမိသွားသည်။

Wang Yibo တစ်ခုသိချင်တာက Boss ကဘယ်လိုဆူလိုက်လို့ ကျန် ၃ ယောက်က အပိုးကျိုးသွားတာလဲဆိုတာပဲ ...

^ သွားမရ်မလား ... ငါတော့ ကားမပါလာဘူး ... Company ကားနဲ့ပဲသွားတာပေါ့ ... ^

Idol နှစ်ယောက်အပေါ်ထိခိုက်စေသော အသုံးအနှုန်းများပါလာရင် အားမနာတမ်းလာပြောလို့ရပါတရ်ရှင့် ...

ပုံတွေအားလုံးကို Credit ပေးပါတရ် ...

#Violet

^ အားလုံး Lunch Break လို႔ရပါပီေနာ္ ... ^ ခဏအၾကာမွာ Boss ရဲ႕အသံက Yibo နားထဲထိုးထြက္လာခဲ့တယ္ ...

Xiao Zhan သူ႔ကိုၿပဳံးျပပီးထဲက ႐ုပ္နဲ႔နာမ္ကြဲသြားသလိုမ်ိဳး သူ႔စိတ္ေတြလြင့္သြားခဲ့တာ ... ဒီလူနဲ႔ တူတူအလုပ္လုပ္ရမယ္ဆိုရင္ သူအျဖစ္ေတာ့မလြယ္လွဘူး ...

ေဟာက္႐ြမ္းကို ဖုန္းဆက္ေခၚလိုက္ရမလား ... ဒါမွမဟုတ္ သူအလုပ္ထြက္လိုက္ရေတာ့မလား ... ဟိုကေလးေတြကလဲ ခ်က္ခ်င္းထြက္သြားရင္ သူတို႔ကိုေၾကာက္လို႔ ထင္ေနဦးမွာ ...

ဟိုေတြးေၾကာက္ရ ဒီေတြးပူရနဲ႔ သူအျဖစ္က ေမ်ာက္မီးခဲကိုင္ထားရသလို ...

အားလုံး အစည္းအေဝးခန္းထဲက ထြက္ပီးတာေတာင္ ေၾကာင္ပီးထိုင္ေနေတာ့ Boss ကပခုံးလာထိမွ ပစၥဳပန္ကာလကို အသိျပန္၀င္ေတာ့တယ္ ...

^ Yibo ကိုယ္နဲ႔ ထမင္းတူတူလိုက္စားပါလား ^

^ ဟင္ ... အင္း ... ဟို ... ေတာ္ပီ Boss ... ကြၽန္ေတာ္ ဗိုက္မဆာေတာ့လို ^ ေတာင္စဥ္ေရမရ ထြက္လာတဲ့စကားေတြနဲ႔ ျပန္ေျဖလာေတာ့ Boss ကခပ္ဟဟ ရယ္ျပန္တယ္ ...

^ အေတြးေတြလြန္ေနတာလား ... ဘာလဲ ... စီနီယာနဲ႔ လုပ္ရမွာမို႔ ရွိန္ေနတာလား ... ^

အာ့ေတာ့မွာ ေဘးကိုၾကည့္မိေတာ့ သူ႔ကိုၿပဳံးပီးၾကည့္ေနတဲ့ Xiao Zhan ...

^ မဟုတ္ပါဘူး Boss ... ကြၽန္ေတာ္စဥ္းစားေနတာ ေနာက္တစ္ခုပါ ^ မုသားမပါ လကံာမေခ်ာတဲ့ ... ကြၽန္ေတာ့ ex နဲ႔ လက္တြဲလုပ္ရမွာ ေပ်ာ္ေနရမွာလား လို႔ ေအာ္ဟစ္ပီးသာ ေျပာခ်င္လိုက္ေတာ့သည္။

^ ဒါဆို ကြၽန္ေတာ့ကို ခြင့္ျပဳပါဦး ^ ႏွစ္ေယာက္လုံးဘက္ကို ေခါင္းငုတ္ျပပီး လွည့္အထြက္ လက္တဖက္အဆြဲခံရေတာ့ ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ Xiao Zhan ...

^ Dew မင္းအရင္သြားႏွင့္ ... ငါ ေျပာစရာေလးနည္းနည္းရွိေနလို႔ ^

^ ငါ့တို႔ Yibo ကိုမင္း ဂ်ဴနီယာဆိုတိုင္း အလုပ္မွာမႏွိပ္စက္ေနနဲ႔ေနာ္ ^ ငါ့တို႔ Yibo ဆိုတဲ့ Boss စကားေၾကာင့္ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ လက္တဖက္ တင္းက်ပ္သြားတာ သူစိတ္ထင္တာမ်ားလား ...

ေခါင္းတစ္ခ်က္သာ ၿငိမ့္ျပလိုက္တဲ့ Xiao Zhan ကၿပဳံးေနေပမဲ့ မ်က္၀န္းေတြက ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းေနျပန္တယ္ ...

Boss ထြက္သြားပီးတာနဲ႔ လက္ကို ခ်က္ခ်င္း႐ုန္းပလိုက္ေတာ့ အသာတၾကည္ပဲ လြတ္ေပးျပန္တယ္ ...

^ ကိုယ္နဲ႔ Lunch တူတူစားေပးပါလား Wang ... ကိုယ္ေျပာစရာေလးလဲရွိေနလို႔ ^

^ Sry က်န္ေကာ ... ကြၽန္ေတာ္ ဗိုက္မဆာလို႔ Boss ကိုေတာင္ျငင္းထားတာ ^ Yibo အေျပာေၾကာင့္ မ်က္ေမွာင္ႀကီး ၾကဳတ္ပလိုက္တဲ့ Xiao Zhan ...

^ Dew က Dew ... ကိုယ္က ကိုယ္ေလ ... ေနာက္ပီး ကိုယ္ကေျပာစရာလဲရွိေနေသးတာ ... Wang ႀကိဳက္တဲ့ Sushi ဆိုင္မွာလဲ ဘိုကင္ယူထားပီးသား ^

Yibo လိုက္မယ္လို႔ တထစ္ခ်ေတြးထားတဲ့ Xiao Zhan က သူ႔ကိုယ္သူသိပ္အထင္ႀကီးလြန္းေနတာလား ...

Wang Yibo ကပဲ သူ႔အျမင္မွာ သိပ္ကို ေပါပဲလြန္းေနတာလား ...

ျပတ္သြားတဲ့ ex နဲ႔ ထမင္းတူတူစားဖို႔က Xiao Zhan နဲ႔လြယ္ကူေနေပမဲ့ ခံစားခ်က္ရွိေနေသးတဲ့ Yibo အတြက္ကခက္ခဲဆဲပင္ ...

စေတြ႕ေတြ႕ထဲက ေစ့ေစ့ေတာင္မၾကည့္ရဲေသးတဲ့ သူကို မ်က္လုံးကိုတည့္တည့္ၾကည့္ပီး ...

^ အထက္လူႀကီး ျဖစ္တဲ့ Boss ကိုေတာင္ ျငင္းထားတာ ... ကြၽန္ေတာ့ စီနီယာ ဖစ္တဲ့ က်န္ေကာ့ကို မျငင္းႏိုင္ဘူးလို႔ထင္ေနတာလား ... ဟက္ ^

ခပ္ေထ့ေထ့ဆိုလိုက္‌ေတာ့ လက္ေတြကိုျပန္ဆြဲလာျပန္တယ္ ... ဒီလူ ဘာျဖစ္ခ်င္ေနျပန္တာလဲ ...

^ ဒါဆိုလဲ အေအးေလးပဲလိုက္ေသာက္ ... ^ လက္ကိုဆြဲပီး တံခါး၀ထိသြားေနေတာ့ အားနဲ႔႐ုန္းပစ္လိုက္ေတာ့တယ္ ...

^ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေျပာစရာရွိမေန‌ဘူး Xiao Zhan ... ေနာက္ပီး အလုပ္ကိစၥကလြဲရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ၾကားမွာလဲ ေျပာစရာရွိမေနဘူးထင္ပါတယ္ ... ခြင့္ျပဳပါဦး ^

တံခါးလက္ကိုင္ ကိုလက္လွမ္းမဲ့အလုပ္ကို လက္ကိုေဆာင့္ဆြဲလိုက္တာေၾကာင့္ ဟန္ခ်က္မက်ဘဲ Xiao Zhan ရင္ခြင္ထဲကို အတုန္းအ႐ုံး ...

^ ခင္ဗ်ား ... ဘာလုပ္တာလဲ ... ကြၽန္ေတာ့ကို လြတ္ ^

ေျပာခါမွ ပိုတင္းၾကပ္လားတဲ့ ခါးတဝိုက္က လက္ေတြ ... ဒီအေငြ႕အသက္ကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ႏွစ္ေလာက္က ေသမတတ္လြမ္းေနတုန္းက ခင္ဗ်ားမရွိခဲ့ဘူးမွတ္လား ...

^ ကိုယ္ေျပာတာ နားေထာင္ေပးရင္ လြတ္မရ္ ^

^ က်စ္ ... ^ စုတ္တစ္ခ်က္သပ္ပီး ႐ုန္းတာရပ္လိုက္ေတာ့လဲ ဖက္ထားတာကမလြတ္ ...

^ ပထမဆုံးေျပာခ်င္တာက Dew နဲ႔ကင္းကင္းေနေနာ္ Wang ... ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းဆိုေပမဲ့ သူ႔မ်က္၀န္းေတြကိုယ္မႀကိဳက္ဘူး ... ^

Yibo မ႐ုန္းေလာက္ေတာ့ဘူးအထင္နဲ႔ ဖြဖြေလးဖက္ထားတာမို႔ ဆက္ခနဲ႐ုန္းလိုက္ပီး ...

^ ဘာဆိုင္လို႔လဲ ... ဟမ္ ... ခင္ဗ်ားနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲ ... ခင္ဗ်ားမွာ ေျပာပိုင္ခြင့္မရွိဘူး Xiao Zhan ... ^

^ Wang Yibo ^ ေျပာပီးတာနဲ႔ တန္းေအာ္လိုက္‌တာမို႔ Yibo ကိုယ္ကတြန႔္ခနဲပင္ ... ေဒါသထြက္ခဲလွတဲ့ Xiao Zhan ကေဒါသထြက္ရင္ ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းလြန္းတာ သူတို႔တြဲစဥ္ထဲက ...

^ ခင္ဗ်ားက ဘာ‌ေတြမွန္ေနလို႔ လာေအာ္ေနရတာလဲ ... ^ ေၾကာက္ေပမဲ့လဲ ေဒါသထြက္ေနဆဲမို႔ သူ႔ေလသံအတိုင္းေအာ္ထည့္လိုက္ေတာ့ ...

^ ကိုယ္ မင္းကို ျပန္လိုက္မွာ Wang ... မင္းတျခားသူေတြနဲ႔ပတ္သတ္တာ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ပူေလာင္တယ္မွတ္လဲ ... မဆိုးစမ္းနဲ႔ကြာ ... ^ ေလေျပေလးနဲ႔ ျပန္ေခ်ာ့ေပမဲ့ အာ့စကားေတြေၾကာင့္ Yibo ေဒါသက ပိုအရွိန္ျပင္းလာျပန္တယ္ ...

ေဒါသနဲ႔အတူ အားျပင္းတဲ့ လက္သီးတခ်က္က Xiao Zhan မ်က္ႏွာေပၚ တည့္တည့္ပင္ ...

^ ဟက္ ... ဘာအ႐ူးထတာလဲ Xiao Zhan ... 3ႏွစ္ ...3ႏွစ္ရွိပီ ... ခင္ဗ်ားပစ္ခ်ခဲ့တဲ့ေနရာမွာ ေနခဲ့တာ 3ႏွစ္ရွိပီ ... ဘာလဲ ...ခင္ဗ်ားက အစာေလးျပလိုက္တာနဲ႔ အၿမီးေလးႏွံပီး ျပန္လာမဲ့ေကာင္လို ထင္ေနတာလား...ေျပာစမ္း Xiao Zhan ^

Meeting Room ေရာ ဘာေရာ Yibo နားမလည္ေတာ့ ... ေရွ႕မွာရွိတဲ့ ခုံကို ကန္ေက်ာက္ပစ္ပီးေျပာေတာ့ ...

^ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္တို႔ ခံစားခ်က္က ခုထိတူေန ... ^ ထိုးလိုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ လည္ထြက္သြားေပမဲ့ နာရေကာင္းမွန္းလဲ မသိတဲ့ Xiao Zhan က သူေျပာခ်င္တာသာ ဇြတ္ျပန္ေျပာလာတယ္ ...

Yibo ေပါက္ကြဲတာေတြကို ခုမွမ်က္ျမင္ေတြ႕ဖူးတဲ့ Xiao Zhan က ေၾကာင္ေနသလို ... ေအးေလ ... Xiao Zhan နဲ႔တြဲစဥ္တုန္းက Wang Yibo က သူ႔စကားဆို ေျမ၀ယ္မက်နာခံခဲ့တာဆိုေတာ့ ... ေသြးပ်က္သြားတာမဆန္းဘူး ...

^ ဘာေတြ အံဩျပေနတာလဲ Xiao Zhan ... ခင္ဗ်ားအာ့တုန္းက ထားခဲ့တဲ့ေနရာမွာပဲ Wang Yibo ဆိုတဲ့ေကာင္က ခင္ဗ်ားအတြက္ ခံစားခ်က္ေတြအကုန္ေျမျမႇဳပ္ပလိုက္ပီ ^

ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးျပန္ေခ်ပ‌တဲ့ Yibo ကိုၾကည့္ပီး Xiao Zhan ကမ်က္ရည္ေတြပါက်လာတယ္ ...

^ မင္း ကိုယ့္အေပၚခံစားခ်က္ရွိေသးတရ္ Wang ... ကိုယ္သိတရ္ ... မညာပါနဲ႔ Wang ရယ္ ... ေက်းဇူးျပဳပီး ... ^

^ ရွိတရ္ဗ်ာ ... ရွိေတာ့ေရာ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔က ပီးသြားပီး ... မသတ္သတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး ... ကြၽန္ေတာ္ကပဲ ျပန္ေတာင္းပန္ပါတရ္ ... ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ေဝးေဝးေနေပးပါ ... ^

ဘယ္ေတာ့မွ ၀န္မခံေတာ့ဘူး လုပ္ထားတဲ့ စကားတခ်ိဳ႕က Xiao Zhan ရဲ႕ ေၾကကြဲသံနဲ႔ မ်က္ရည္စေၾကာင့္ ဖြင့္ဟလာခဲ့ရတယ္ ... တကယ္ပါ... ဒီလူရဲ႕ မ်က္ရည္တစ္စက္က်တာဟာ Yibo ႏွလုံးသားကို မီးစနဲ႔ထိုးေနသလိုပဲ ...

ခ်စ္မိတဲ့သူက အရႈံးတဲ့ ...

^ ကိုယ္ေစာင့္ႏိုင္တရ္ ... Wang ကိုကိုယ္ျပန္လိုက္မရ္ဆိုတာ ေပါ့ေပါ့ေလးေျပာခဲ့တာမဟုတ္ဘူး ... Wang ကိုယ့္ကို စိတ္ေျပတဲ့ ေနအထိကိုယ့္ေစာင့္ႏိုင္တရ္ ... ဒါေပမဲ့ ... ေက်းဇူးျပဳပီး ... ကိုယ့္ကို အလိုမရွိေတာ့တဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႔မၾကည့္ပါနဲ႔ Wang ... ကိုယ္ေလ ... ေတာင္းဆိုတာပါ ... ^

မ်က္ႏွာကို ပခုံးနဲ႔ဟပ္ပီး ေျပာလာတဲ့ သူေၾကာင့္ လက္က Xiao Zhan ပုခုံးကိုပုတ္ေပးမိလ်က္သား ... ပခုံးတစ္ဖက္မွာ ႐ြဲစိုေနတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ Xiao Zhan ဘယ္ေလာက္ငိုထားလဲ ဆိုတာ သက္ေသျပေနသေယာင္ ...

^ ေတာင္းပန္ပါတရ္ က်န္ေကာ ... ကြၽန္‌ေတာ့တို႔ႏွစ္ေယာက္က မဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ... ကြၽန္ေတာ္ က်န္ေကာနဲ႔ ဆက္ပီးပတ္သတ္စရာက အလုပ္အေၾကာင္းပဲရွိမွာ ^

^ ယတိျပတ္မျငင္းလိုက္ပါ Wang ... Wang ဆီမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲအတြက္ ခုန္ေနတံ ႏွလုံးသားရွိေနေသးတရ္ဆိုတာ ကိုယ္ယုံတရ္ ... ^

ရင္ဘတ္ကို လက္တင္ပီး ေျပာေနတဲ့ Xiao Zhan စကားကို အခုန္ျမန္ေနတဲ့ ႏွလုံးသားက သက္ေသျပဳေပးလိုက္သလို ...

လႈပ္လႈပ္ရွားရွားဖစ္သြားတဲ့ Yibo ကို Xiao Zhan ကသိမ္းက်ဳံးဖတ္လိုက္ပီး ...

^ ကိုယ္ေစာင့္ေနမရ္ Wang ...ေနာက္ပီး ကိုယ္ျပန္လိုက္တာကိုလဲ လက္ခံေပးပါ ... အမိန္ေပးတာမဟုတ္ဘူး Wang ... ေတာင္းဆိုေနတာပါ ... တခုပဲ Wang ... တျခားသူတစ္ေယာက္အေပၚ Wang စိတ္ေတြေပးလိုက္တဲ့ေန႔ဟာ ကိုယ့္ေသေန႔ပဲ Wang ... အဲ့ဒါကိုေတာ့ မွတ္ထားေပးပါ ... ^

Xiao Zhan စကားကိုၾကားပီးေနာက္ Yibo အျဖစ္ကအျမင့္ကေန ျပဳတ္က်သြားတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးႀကီး ... Xiao Zhan ဖတ္ထားတာကိုလဲ ႐ုန္းကန္ဖို႔ေမ့ေလ်ာေနေတာ့တာ ... ဟင္းအင္း ... အားမရွိေတာ့တာမ်ိဳး ...

^ ကြၽန္ေတာ့ကို လြတ္ေပးပါ ... တျခားသူေတြ ၀င္လာလို႔ျမင္ရင္မေကာင္းဘူး ... ^ တိုးညင္းစြာ ထြက္လာတဲ့အသံေၾကာင့္ Yibo ကို ဖက္ထားတာ လြတ္လိုက္ပီး ႏူဖူးကို ထိ႐ုံေလးနမ္းလိုက္ပီး ...

^ ကိုယ္ Xiao Zhan ဒီေန႔ Wang Yibo ကို ပထမဆုံးပိုးပန္းတဲ့ပထမ‌ဆုံးေန႔ပဲ ... ^

^ အရင္ထြက္ႏွင့္ပါလား ... ^ တုန္ေနတဲ့ ေျခေထာက္ကို အားျပဳပီး ေျပာလိုက္ရတာ လြယ္ေတာ့မလြယ္ဘူး ... မရိပ္မိတဲ့ Xiao Zhan ကလဲ ေကာင္းပါၿပီဗ်ာ လို႔ေျပာပီးထြက္သြားေပးလို႔ေတာ္ေသး ...

Xiao Zhan ထြက္သြားတာနဲ႔ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ထိုင္ခ်ပလိုက္ေတာ့သည္။

တျခားသူနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ သက္ေသပစ္မွာ ဆိုတဲ့ Xiao Zhan စကားဟာ Yibo ကိုေလာင္ၿမိဳက္ေစတယ္ ...

Xiao Zhan သာ အာ့စကားမ်ိဳး အရင္ထဲကေျပာခဲ့မရ္ဆိုရင္ အေပ်ာ္လြန္းပီ ေသမဲ့သူက သူဖစ္ႏိုင္တယ္ ... ဒါေပမဲ့ ခုမွ Xiao Zhan ကဘာထပ္ျဖစ္ခ်င္တာလဲဆိုတာ Yibo နားမလည္ ...

Yibo ကိုယ္တိုင္လဲ ဒီလူသားနဲ႔ ပတ္သတ္လာရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္မႏိုင္ ... ကိုယ့္ေရွ႕မွာ မ်က္ရည္က်တာေတာင္ Yibo မခံႏိုင္တာ ...

Xiao Zhan သာေသသြားမယ္ဆိုရင္ ရင္ကြဲနာက်မွာကသူ ...

Xiao Zhan နဲ႔ ထပ္ပီးပတ္သတ္ဖို႔ Yibo မွာ စိတ္ကူးမရွိေနတာေတာ့ အမွန္ ... ပတ္သတ္ဖို႔လဲ မရဲဘူး ... ကိုယ္ကို တစ္ႀကိမ္ပစ္ခ်ဘူးတဲ့ သူက အႀကိမ္ႀကိမ္ပစ္ခ်ဖို႔ဆို ခက္ခဲမွမဟုတ္ဘူး ...

Yibo အျဖစ္က ဆုပ္လဲဆူး စားလဲ႐ူး ပင္ ...

-------------------------------------------------------------------------------

ခဏအၾကာ ၿငိမ္သက္ပီးေနာက္မွာ နာရီကို ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ 11:55 ... အင္း ... ဟိုကေလး‌ေတြဆီသြားဖို႔အခ်ိန္ေရာက္ပီ ...

Elevator မွာေစာင့္ေနတုန္း သူစဥ္းစားမိသြာတာက သူဒီေန႔မငိုခဲ့တာကိုပဲ ... အရင္ကဆို သူလူစိတ္မဲ့ေလာက္တဲ့ အထိ ေပါက္ကြဲမိမွာ ... ဒါေပမဲ့ သူ႔စိတ္က ပူေလာင္ျခင္းနဲ႔အတူ တဖက္မွာလဲ ေအးခ်မ္းေနသလို ...

စဥ္းစားရင္း ပိုရႈပ္လာမွာဆိုးလို႔ က်ိရန္ေကာကို ေမးရဦးမရ္ဆိုပီးပဲ ေတြးထားလိုက္‌ေတာ့သည္။

စိတ္ေတြရႈပ္လြန္းလို႔ ေလပူတစ္ခ်က္မႈတ္ထုတ္ပီးတာနဲ႔ Elevator ထဲ၀င္မရ္အလုပ္ ဟိုကေလးတစ္သိုက္နဲ႔ တန္းတိုးေတာ့တာပဲ ...

^ Lunch Time ကုန္ပီလို႔ထင္တရ္...ဘယ္သြားၾကမလို႔တုန္း ^

^ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ဆိုင္လား ^