Luh, 'yan nanaman siya.

Agad kang nagtungo sa loob ng bahay pagkatapos niyong pumunta sa party ng ina ni Janine.

"Tao 'yon, Patricia. Malamang kakausapin ko, investor mo 'yon. Alam mong alam niya na asawa mo ak---" Paliwanag mo ngunit naputol ito ng pinapunta ka niya sa sala.

"Ano ba Patricia! Bitaw!"

Pagpupumiglas mo, "Hindi! Tamo?! Patricia na lang tawag mo sa'kin?!" Inis na saad ng asawa mo.

Naiiyak mong sambit, ayaw pa rin maniwala ng asawa mo.

Minsan talaga may pagka-aning 'to, buntis na ako sa anak namin tapos ganiyan siya. 'Yung totoo? Siya ata buntis eh, lakas ng mood swings dzai!

Isip ni Y/N, naiinis sa inaasal ng asawa. Nasampal ang doktor ng buntis dahil sa insultong nasambit.

Banta mo sa asawa mo, umiiyak.

Dahil nakalunok ng sabong panlaba ang asawa mo, nagsalita nanaman ito ng hindi ka-nais nais.

"Bakit?! Totoo naman ah?! Nilala----*PAK!*" Dinig na dinig sa sala ang pagsampal mo sa kaniya. Gigil na saad mo.

I won't let my child live in this kind of environment.

Pinalidad mong saad sa isipan. Agad kang nagtungo sa kwarto ninyong mag-asawa at nagsimulang mag-impake.

Agad kang hinabol ni Patricia ngunit dahil wais ka'y kinandado mo ang pinto.

"Lagi na lang ganito, Janine!" Inis na usal mo habang isinusuksok ang mga damit.

"Mahal.. I'm sorry. I'll change, promise. Na-stress lang ako, I-I didn't mean to.." Panunuyo ng doktor sa labas ng kwarto.

Paulit-ulit na lang 'yan, Janine.

Y/N's POV

"Lagi na lang ganiyan." I mumbled, wiping my tears away. I walked through the door, I saw her devastating look.

Pagluhod niya pa.

Hindi ko maatim na makita siyang umiiyak kaya't lumabas ako ng bahay to hail a cab.

I am too hurt, this scene keeps on replaying. Magseselos siya, I'll try to calm her down, assuring her but she'll still say bad things, and masasaktan ako.

I've had enough, hindi mabuti 'to para sa bata.

I walked inside my parents' house as the driver brought my bag.

-

I opened my phone after three days dahil ma-track ako ng asawa ko and it was spammed by her co-workers na laging naka-on duty ang asawa ko at ayaw umuwi, crying, not eating, asking if everything is okay at home.

Paalis na sana ako para mag-grocery, nagulat ako sa bungad ng asawa ko nanaman.

Bakas sa imahe niya ang hindi pagtulog.

Umarte akong hindi ko siya kilala dahil nahihiya ako sa pinaggagawa niya. Kulang na lang tumambling siya.

Pagmamakaawa niya, I'm sorry, I'm hurt.

Nilingon ko siya, "I can't, not now." Sambit ko. "Fine, I'll wait for you, kahit kailan. Pero huwag mo akong iiwan." Saad niya.

Eto nanaman. I was about to drive with my mom's car kahit bawal but I had no choice kasi wala ang driver namin. Inunahan naman ako ni gaga na pumunta sa driver's seat.

"Love," She spoke, lovingly. Ano ba Patricia!? Nakakalambot ah.

Saad niya muli.

"Ayaw." Pagmamatigas ko. Pangungumbinsi ko.

"Bahala ka, I'll commute." Paglakad ko paalis. "Y/N. ISA! O BAKA GUSTO MONG MABUHAT PALOOB." Inis na tawag niya nang makita niyang pasakay ako ng taxi.

Medyo malayo ang mall dito dahil liblib ang village nila mama.

"Tara Kuya." Pasakay na ako nang bigla akong binuhat paloob ng kotse. Wala na. "Patricia ibaba mo 'ko!" Sigaw ko.

"I'll drive you to whatever place you want. That's final." Saad niya. "Tatalon ako!" Banta ko, nang umuusad ang kotse.

"Try mo, it's locked." Nang-aasar niyang sambit. Napahilamos na lang ako sa kakulitan ng asawa ko.

-

"Love oh, pwede na kay Snow." Nilingon ko naman siya na may pagtataka.

Tanong ko.

"Anak natin, 'no ka ba?" Natatawang usal niya. Dahil nga isa akong Philosopher, ang sagot ko.

Hirap talaga 'pag matalino kasama mo.

Ang tanging nagawa ko na lang ay ngumanganga sa haba ng eksplanasyon niya.

Tanong ko rin.

"Bahala siya hehe." Saad niya. "Sinasabi ko sa'yo, Janine. 'Di pa tayo tapos sa ginawa mo tapos dadagdagan mo pa ng bagong problema." Mahabang litanya ko.

Napalingon naman siya sa'kin, seryoso na lumapit. Nakakatakot naman 'to!

She leaned down, leveling with my ear. Saad niya.

Dahil ng magaling ako, Tulak ko sa kaniya palayo.

Pangungulit niya. Onti na lang talaga Patricia..

Niyakap niya ako sa likod, I felt safe, I felt

Marupok na kung marupok, mahal ko eh.

It was really my fault in the first place, hindi naman kasi nagkulang si Y/N when it comes to assuring me. Sadyang mainitin lang ulo ko, ewan ko ba sa'yo, Patty. You'd end up hurting the people around you but..

I love her and our child, sobra.

Tawag ng asawa ko. "I-I'm sorry, ano 'yun?" Tanong ko.

Saad niya. Kumbinsi ko.

I just nodded.

After we got everything, we loaded the bilhin sa car. I drove but Y/N was confused.

I asked. Napakamot ako ng ulo dahil hindi ko maintindihan.

"Love, sorry, 'di ko gets hehe." Sambit ko at itinigil ang kotse.

She spoke sweetly.

I was shocked, all I did was kiss her deeply. I have Y/N back! AAAAAAA!

"Love you." Saad ko at nagdikit ang mga noo namin.

She smiled and replied,

-

Months have passed..

"Love, sige na, eat na oh." Yaya ko sa asawa kong nakatingin sa bintana.

Tahimik ito. Hindi nanaman umiimik.

Ilang buwan nang ganito ang eksena. Hindi ko na rin kayang pangitiin ang asawa ko. It was all my fault, nung mga panahong kailangan niya ako, I vanished.

I brought her to my condo, maybe it would refresh her. I was wrong.

"I-I really can't, Love." She smiled painfully.

"No, please..." Pagmamakaawa ko.

"Y/N, huy! Let's leave this place, 'wag ka lang mawala, Y/N. Let's start new." Pagluhod ko.

"Patty, it was all my fault. K-Kung hindi ako sumakay ng taxi to go to the hospital, S-SNOW WOULD'VE BEEN HERE." She let out a devastating cry, full of regrets.

She was in a car crash with Snow, who was five months old back then, my wife's left hand was severed.

Hindi ko dapat siya iniwan, wala akong kwenta, I couldn't keep our family intact. Pabaya ako. I don't deserve anyone yet I'm too selfish to try and keep her.

"Hindi ko na kaya! Wala na anak natin! I'm a good for nothing." Iyak niya.

"Andito pa ako, please! Mahal kita!" Iyak ko sa kaniya.

If I was there, would it be different? Would Snow live a happy life today?

I hugged my wife, she pushed me away.

Nagulat ako sa sunod niyang ginawa. It was all too fast. She spoke before jumping from the window.

Huli na bago ko pa siya maabutan but I did a reckless thing also.

I followed her.

I saw the shock in her eyes, I hugged her sa ere, it was cold, waiting for our death.

I can't let her go. I love her.

We both felt the impact of jumping to a 12-storey building. We both waited, not letting go, naliligo sa dugo. Maybe, in another life, I'll be with them. See you, anak.

It was all dark, pagbukas ng mga mata ko. Too bright.

Sigaw ni Jillian. Tanong ko, naasar.

Kumatok naman siya sa sahig, Saad niya. Bara ko.

Tanong niya. Huh? Ba't ko siya mamimiss?

"Ate, baka limot mong nag-NYU ako? Ikaw, porke't nanaginip ka lang sa babae mo na sino ba 'yun? Y/N ata name?" Daldal niya.

Saad ko.

Dumeretso ako sa banyo, that was a ride, grabeng panaginip, it felt so true.

Hinila ko papasok ang sigaw nang sigaw na bunsong kapatid ko at binusalan ang bibig nito gamit ang tuwalya.

Asar ko pabalik. Subok niyang tawag.

Bawi ko.

Nanahimik naman siya't sumimangot. Saad ko.

Naghugas ako ng mukha pagkatapos magsipilyo habang si Jillian ay nanatiling nakatingin sa salamin, nakikita ko kasi sa repleksyon.

Tanong niya.

I shrugged at her question, "I don't have a clue, Jill." I spoke. Napagulo naman siya ng buhok.

Nagulantang kami sa sigaw ni Ate Aika kaya't dali-dali kaming bumaba.

Handa na ang mga pagkain. Saad ko. Pamisteryosong usal ng ina ko.

Palakpak at sambit ni Jillian kaya't natawa kami.

Saad ni Ate Aika. Ayun, dahil sa pabalang na sagot ng bunso ay nakurot siya ng panganay.

"Ma oh! Si Ate!" Sumbong niya. Binelatan lang siya ni Ate Aika.

Usal ni mama.

Umiling lang ako,

"WEHHH BAKA SI ATE S----" Sigaw bigla ni Jillian. Tinapakan ko siya sa paa. Saad ni Ate Aika.

Edi ayun nalabas pa nga. Sarap kurutin ng kapatid ko.

We went to the beach dahil want ni mama na makasama kami as she excused me sa ospital. Naging masaya ang araw dahil mama cooked for us, we went parasailing kaya't pagod kami pagpatak ng gabi, pero hindi pa rin ako makatulog dahil sa panginip ko.

Siguro sa pagod na rin kaya't hindi ko na rin napansin na----

"ATEEEEEEEEE!"

MUNTIK NA AKONG MAHULOG SA INUUPUAN KO DAHIL SA BUNSO KONG KAPATID.

"Ano ba 'yan, Jillian?!" I scolded her. "Hehehehehe pikit ka fleece." Apaka-gen Z na nitong si Jillian.

"Why?" Naramdaman kong hinila ako.

"Wag mo na siya awayin ah? Batukan kita or baka gusto mong magpuyat ulit." I felt that she was leading me somewhere.

"Bukas na ate. Peace na tayo ah? Hehe hapi bertdeh." She led me to an open door at tumakbo.

-

Iniwan niya ako sa kwartong bukas. I got inside and saw a figure of a woman sleeping on the bed.

Why is she here? Madaling araw na oh?! Baka mamaya napahamak pa siya dahil sa'kin!

Agad kong kinuha ang upuan at pinagmasdan siya.

Naalimpungatan ito, "Ms. Patricia?!" Gulat na saad niya. "Hi, didn't mean to barge in but Jillian told me na pumarito raw ako." Lies.

"I'm just here for work related, saad po pala ni Miss Jillian may emergency ho at kinakailangan niyo ho ako." Gosh, ang formal naman niya! She's still mad?!

"Ay Happy birthday po pala Miss Patricia." Hindi ako sanay!!!

"Sige po Miss Patricia, kung may kailangan ho kayo, tawag na la----"

"I need you." I cut her sentence off, masinsinang pagtitig ang ginawa ko sa kaniya. Nagulat siya sa sinambit ko.

"Everything that you do bothers me, I love you." I gave her a back hug when she walked to her balcony. "Miss na kita, love. I can't sleep at night without you Y/N." I pouted.

"Edi magpatulog ka." Pabalang na sagot niya. "Eh! Love naman!" Nakita ko namang tumaas ang kilay niya. "I'm sorry, hindi na po mauulit 'yon, I got nightmares na I lost you, I don't want that to happen." Pagmamaktol ko.

Hinarap niya ako as she was still wrapped around my arms.

"Kulang ka lang sa tulog, tara na." I smiled sheepishly at her reply. Okay na kami hehehe!

-

Sa kabilang dako...

"Nak, ano? Tama ba 'yung surprise natin?" Saad ni Leni, ang ina ng tatlo. "Oo 'yan, Ma, baka nga naglabing-labing na 'yung si Patt--- ARAY!"

"Bibig mo talaga, Jillian."

"Heh, totoo naman ate, kung 'di lang naman parang ewan 'yan si ate at 'di nagmataas edi sana alaws away." Saad ng bunso.

Pinitik naman siya ng ate niya. "Dami mo kalokohan, Jill. Tulog na nga tayo, handaan pa natin si Patty." Utos ng panganay, natawa naman ang ina nila, natutuwa't magkakasama sila at masaya na rin ang pangalawang anak.

Req ni heheh henlo buz aym bak