Y/N's POV

Naging bato ko sa pwesto ko nang madinig ko ang sinabi ni Bruhita. Ano? Yes kamo? Gaga ba siy---AY!

ano ba 'to?! Nakapulupot ang kamay niya sa bewang ko.

Hindi ko pinapahalata na pilit kong itinatanggal ang braso niya sa bewang ko.Saad ni VP Leni.

Palapag na lang ng food, thanks.Nagmano ako sa kaniya at ang Bruhita nama'y bumeso sa nanay, seryoso pa.

Nanay niya pala-ngiti 'nyare sa kaniya?

"Oh, by the way, let's have a dinner sometime ha? Tricia, I'm expecting you to bring your girlfriend." Saad ni VP.

Bait-bait ng nanay niya, may dalang lunch tapos siya? Daig pa mga hari noong mga panahon na kahit malnourished pag papatrabahuin ka.

Tsk.

Napatili ako nang higitin ako ng doktor palabas. Isyu nanaman 'to.

Hinigit niya ako sa masikip na kwarto, storage closet?

Nanatili akong nakatulala, masikip rito. Inabutan niya ako ng tubig, para saan?

"Drink it." Utos niya, mamaya may lason 'to ah?

"Walang lason 'yan, if I wanted to kill you, could've done it before na." She spoke. Rumolyo mga mata ko at saka ininom ang tubig.

Nanatili akong nakatulala sa pagmumukha niya hanggang sa may naisip akong tanong.

Sigaw ko at aalis na sana kung hindi niya ako hinila pabalik.

Ba't ang lakas niya!?

She held my shoulders as she looked straightly into my eyes.

Wala akong nagawa kung hindi ang tumango.

Wow. Nag-please.

Paliwanag niya.

"I've had this fiance of my mine, ten years, we've been together for ten years, kasama ko siya sa isang ospital sa Naga. I fell first, I gave her my all. Pero naubos ako, so I decided to apply here na opening. I don't want to return sa Naga due to traumatizing shit." Mahabang litanya.

Ay kaya pala ganiyan si Bruhita, no excuse pa rin 'yon to treat my kids that way. Kahit mahirap kami. 'Di niya ako madadaan sa ganiyan!

She spoke, pleading.

Saad niya pa.

Can I say karma niya na 'yan? Bahala siya, nag-resign na ako. I won't put up with her shenanigans.

Pinihit ko na ang door knob nang higitin niya ang kamay ko, causing me to bump into her chest, pilit ko pang kumawala ngunit malakas siya. Tae, ang tangkad.

I looked at her with confusion.

She spoke. Nauurat ako sa kaniya!

"Makakatulong naman 'to sa'yo 'saka sa mga anak mo, lalo na if you wanted to resign after Christmas, pang-araw-araw na gastusin niyo na 'yon, wala pa namang tatay 'yung mga ba---*PAK!*" A sound of me slapping her echoed throughout this confined space.

Insulto! Insulto! Damay mo pa mga anak ko!? Magsama-sama kayo, ganiyan naman kayo mayayaman!

I could only look at her angrily as I walked out of the room.

What I said was very insensitive, I guess. I watched her walk out of the room.

Ramdam ko pa rin 'yong hapdi sa pisngi ko. Hinayaan ko na lang siya, lumabas ako ng room na parang walang nangyari, holding my reddened cheek.

May print pa ng kamay niya. Maybe I deserved it.

"Oh 'te, what happened sa feslak mo?" Tanong ni Rian. I spoke coldly when I entered the room.

Agad akong kumuha ng yelo at inilagay sa mug ko and left to go to my office.

-

Malapit na ang dinner, two days na lang. I'm still hoping that she'd help me out atleast.

Linga-linga kong tinitingnan ang bawat department kung naroon ba siya. This past few days, all answers I could get were, or "Absent pa rin ho Doc."

Which was very making me crazy dahil hindi ko na alam kung anong mukha ang maihaharap ko sa pamilya ko.

"Is Dr. L/N here?" Tanong ko. They could only shake their heads in response.

I rolled my eyes as those kinds of people threw chismis around.

I walked around the hospital again, in hopes of trying to find her habang wala pa shift ko.

Pero wala pa rin.

"Tss." I threw my pen around and it landed on a picture frame of mine and her. Dali-dali ko naman itong inayos, mamaya masira pa eh.

Puntahan ko na kaya bahay niya?

"That might make her feel like I'm stalking her." I spoke to myself. "Should I call her?"

"Mamaya mas lalong magalit 'yon, Pat." I said as I kept on talking and talking to myself.

"Nasaan na ba 'yun, thought he'd help me look for her?" I was getting impatient.

Until I felt hands around my eyes. Pagpupumiglas ko.

"Hulaan mo, babe. Matagal mo na akong hinahanap, right?" Saad niya, trying to sound feminine.

I spoke with facts.

"Tae naman Patty, pangit mo kabonding talaga." Bitaw niya, knew it was Joseph.

"Pero uyy! Aminadong hanap-hanap si Y/N. HAHAHAHA!" Pag-iingay niya pa, sarap busalan bibig nito.

"No, it's because I knew it was you." Pagsingkit ng mga mata ko.

Agad kong tinulak ito nang tinulak ako dahil sa pang-aasar niya. Asar niya.

Rumolyo na lang mga mata ko sa inaarte niya. Of course I'd find her, kailangan ko siya. Kung gusto mong ipahanap kita, i-report kita sa presinto nang ipaghanap ka." I spoke.

Kinikilig niyng sambit, ignoring my last sentence.

"Hindi ganiyang nasa isip mo, Joseph." I said. "hiNdi gAnIYaNg nAsA iSiP mO, JoSEpH." Panggagaya pa ni Gago.

"HAHAHA! ULUL, WALA KA MALOLOKO RITO! GANIYAN DIN NAGSIMULA LOLO AT LOLA KO!" Asar niya muli.

I pushed him away and start wearing my white coat as I shut the door.

"Hoy 'wag mo 'ko iwan!" Sigaw niya na parang hindi doktor. "Joseph, ano ba?!" I whisper-shouted at him.

Saad niya.

Siniko ko siya sa tagiliran. Narinig naman ito ng co-workers niya. "Hala, may gusto nga si Dr. Joseph kay Ate Y/N." Puta, 'yan na nga ba sinasabi ko.

Binigyan ko ng matalim na tingin si Joseph, he clarified. "Uy wala ah! Ng merong may gusto roon kay Y/N si P---AAAAA!" I stomped on his foot.

Sige, ituloy mo.

"Si P-Paul." Saad niya.

Pagpupumilit niya. I walked, passed him.

I looked at my phone when I saw a message. Malapit ko na talaga sabunutan 'tong si Joseph.

Hinablot ko ang cellphone ko't nagliwanag naman ang mukha ko sa nabasa.

Ispoke back, not caring for whoever was in my way. Though maraming tanong ang bumabagabag, I couldn't care less, I'm happy.

I walked with a smile as I remembered the text.

I'm accepting the offer. Please set the date po, Dr. Robredo.

Sent