note: annyeong annyeonggg!! kumusta kayo? nakabawi na ako ah HAHAHAHAHA pero this chap, a little disclaimer na i don't know if need niyo tissue, pero ang sigurado ako ay need niyo ng pampagaan ng loob. hugs to all of u! hehehe hope everyone had a great day and enjoy, readers!

im sharing with you guys this rts (Reaching the Sky) playlist made by me (@ksimpfort) and (@Jigglyhyopuff) sa twitter, scan this code and enjoy listening!

"Bubby, it's you.."

Matapos kong sabihin 'yon ay agad ko siyang niyakap. Mahigpit na mahigpit. Feeling his/her warmth that I missed for almost a year.

I longed for this.

I longed for my Arki.

"It's really you," I whispered at pumikit habang mas lalong hinihigpitan ang yakap sa leeg niya.

But what confused me is that.. Y/N didn't hugged me back.

Nakatayo lang siya at kahit isang daliri man lang niya ay hindi niya mailapat sa akin na para bang..

Para bang ayaw at pinagsisisihan niyang nakita niya ako.

I heard him/her coughed. "We're in a public place, Miss Jillian." Y/n said, formally. "Would you mind if I ask you to let go of me?"

Dahan dahan kong inalis ang pagkakayakap ko sa kaniya. Nakita ko kung paano niyang inayos ang damit niya na bahagyang nagulo dahil sa pagyakap ko at inilagay ang kamay sa dalawang bulsa.

"I'm.. I'm sorry," I slowly said.

Y/N's just looking at me with his/her very unusual eyes.

It's not the same pair of eyes na gustong gusto kong tingnan noon dahil makikita ko kung gaano siya kasaya sa akin.

It's a very empty look.

Y/N's look, it's like he/she's looking at a stranger.

Wala kang mababasang emosyon sa kahit na anong parte ng mukha niya.

"It's my fault," sagot niya.

The way kung paano niya ako kausapin, it's so cold.

This is not really my Y/N.

Tumingin siya sa relo niya bago ibinalik ang tingin sa akin. "I should go now," sabi niya at muling hinawakan 'yong cart niya. "Again, I apologize for what happene-"

"No.." pigil ko sa kaniya. "I'm not saying for the incident a while ago," I continued. Napatingin naman siya sa akin. "I'm sorry.. for everything,"

A tear escaped my eyes.

Hanggang ngayon, sobrang lambot ko pa rin kapag siya ang usapan.

Dahil hanggang ngayon, siya pa rin.

"That was what? 10 11 months ago? Come on, let's all move forward," he/she said. "Nice to see you.. again, Miss Jill."

Y/N was about to push his/her cart na again nang hawakan ko ito.

"Can you stop being formal?"

Tumaas ang kilay niya. "This is my casual self,"

"Hindi ganiyan ang casual self ng Y/N na kilala ko,"

"Well, I'm sorry to say then.." hinila niya palayo ang cart niya dahilan para mabitawan ko 'yon. "I'm not that Y/N anymore,"

Nagpatuloy siya sa paglalakad at iniwan ako rito sa aisle kung saan kami nagkabanggaan. I couldn't move. Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

I decided to call that one person na alam kong makakaintindi sa akin.

Agad siyang sumagot.

"Keith," my voice cracked.

"U-Uy, Jill.." nauutal siya. Napakunot naman ang noo ko.

"Are you okay?" tanong ko.

"Ah, oo! Sorry ano kasi, kakagising ko lang!" she said. "Bakit ka napatawag? Miss mo ba ako?"

"Si Y/N.."

"Ha? Ano 'yon? Sino?"

"Si Y/N, Keith.. nandito siya," I said while sobbing. Mabuti na lang ay kokonti pa lang ang tao sa store kaya walang nakakapansin sa akin.

"SI ARKI!? NASAAN? NAKITA MO? NAGKITA KAYO? SHET!" she's panicking again.

Mukhang nabigla rin na nandito at nakabalik na si Y/N, nakita ko pa.

"Nagkabanggaan kam-"

"AY SHET PUTANGIN-ANG MGA BANGGAAN TALAGA NA 'YAN, NAKAKASIRA NG LIFE SO MUCH!" sigaw niya.

Mygosh, why is she so loud?

"Ano? Okay ka lang ba? Ano masakit sayo?" she worriedly asked.

"Buong pagkatao ko, Keith."

"Wala kang sugat?"

Napakunot ang noo ko.

"Anong sugat?" I asked.

"E, diba kamo nabangga ka niya?"

"Ayan, ang ingay mo kasi! Hindi mo ako naintindihan. Ang sabi ko nakabanggaan ko siya rito sa loob ng grocery,"

"AYUN NAMAN PALA, SANA NILILINAW, NO?"

"Kasalanan ko pa?" hindi makapaniwalang sagot ko. "Alam mo, I don't really get the point kung bakit ako nakikipagaway sayo ngayon,"

"Ikaw kasi, pero ano? Kumusta nga?" tanong niya, sumeryoso at kumalma na ang boses niya.

Hindi ako makasagot dahil nakita kong naglalakad si Y/N palabas na ng store.

"Huy!" Keith called me.

"Sorry, I saw Y/N again. Mukhang paalis na.."

"Puntahan kita, gusto mo?" she offered.

"Please."

"Papunta na ako, hintayin mo ako d'yan, ah? Huwag kang aalis!"

Matapos niyang sabihin 'yon ay ibinaba na niya ang tawag. Nagulat ako nang magawi ang tingin ni Y/N sa akin pero nilampasan niya rin ako agad.

He/she can't even look at me.

And to be honest, it hurts.

Pero tuwing naaalala ko lahat ng nangyari ay parang wala akong karapatan na magreklamo sa sakit na nararamdaman ko, kasi doble or triple pa nito 'yong naramdaman niya.

Patago ko siyang sinundan, patuloy lang ako sa paglalakad kasunod niya pero malayo ang agwat namin.

Doon ko lang siya natitigan nang maayos. Ibang iba na ang pisikal na itsura niya ngayon doon sa katawan niya noong huling beses ko siyang nakita.

Ang pinakakapansin pansin ay 'yong buhok niya, mas mahaba na ito ngayon.

'Yong pananamit niya, noon ay mahilig siya sa mga damit na may maliliit na print, pero ngayon ay plain na plain ang suot niya.

'Yong sapatos niya, noon ay hindi mo mapapagtsinelas si Y/N kapag aalis, palagi niyang gusto na nakasapatos. Ngayon ay nakasandals lang siya.

Mas tumangkad din siya, napansin ko 'yon nung nayakap ko siya kanina. Medyo pumayat din siya pero ang gandang tingnan.

If I'm gonna be honest, ang lakas ng dating niya. Kung gugustuhin niya, madali siyang makakakuha ng babae.

Ako nga, e wala naman siyang ginagawa pero by just looking at Arki right now, hulog na hulog na naman ako.

Iba pa rin ang epekto niya sa akin.

Sa sobrang pagiisip ko ay hindi ko napansin na tumigil na si Y/N sa paglalakad at nakaharap na siya sa akin.

I gave him/her an awkward smile and tinaasan lang niya ako ng kilay.

"I'm.. not following you," tanggi ko.

"Okay," sagot niya at binuksan 'yong trunk ng kotse na dala niya bago inilagay don 'yong mga pinamili niya.

Pinanood ko lang siyang gawin 'yon at nang matapos ay sasakay na sana siya nang mapatingin ulit sa akin.

"Do you have something to say?" Y/N asked.

Dahan dahan akong umiling. "Nothing.."

"I'll go then," aniya at binuksan ang pinto.

Kung noon ay sobrang approachable ni Y/N, ngayon ay parang matatakot ka nang kausapin siya. Ang intimidating na niyang tingnan ngayon.

Bago pa siya makasakay ay nagsalita ako. "Bubby,"

Napatigil siya at muling sinarhan 'yong pinto bago humarap sa akin. Napahakbang ako palayo.

"If I say that I am uncomfortable with you calling me that, will you stop?"

Nagulat ako sa tanong niya. Ngayon lang niya 'yon tinanong. This is the first time na inayawan niyang tawagin ko siya non.

"That's our call sign noon," I said.

"You said it yourself, noon. Hindi na ngayon," Y/N answered. "I'm not okay with it anymore, so please stop,"

Nang talikuran niya ako ay hinawakan ko ang braso niya. Napatingin siya ron, Y/N gently removed my grip.

And there, I felt it.

No matter how cold niya ako itrato, nararamdaman ko pa rin na may soft side pa rin siya, lalo na sa paraan kung paano niya inalis ang pagkakahawak ko.

Sobrang gentle non at halatang ayaw niya akong masaktan.

Y/N still do care for me afterall.

"Say what you want to say, Miss Jill."

"Jill.. call me Jill,"

"Alright, Jill."

Finally.

Hearing my name from Y/N for the first time again after a while without the Miss.

Mas lalo akong nanlalambot.

"What.. happened to my Y/N?" lakas loob na tanong ko.

I heard Y/N sighed.

"Nasaktan, nadurog, nawasak.." he/she said. "Pero bumangon, lumaban at natuto,"

Naramdaman kong may nagbabadya na namang pumatak na mga luha.

Ang sakit pero sa kabilang banda ay ang sarap din sa pakiramdam malaman na kahit papano.. okay na siya.

"And what I am doing right now, Jill.. I have to do this to save myself from being hurt again," Y/N opened the door of the car and looked at me. "And I'm not sorry for choosing myself this time."

Hindi na ako nakaimik at sumakay na rin siya. Nakatitig lang ako sa kotse at tumabi lang dahil lalabas siya. Y/N didn't even bothered na bumusina bago tuluyang umalis, tuloy tuloy lang siya.

Nasanay ako na noon.. tuwing aalis siya, palagi siyang bumubusina kahit na malayo ako.

Ang hirap pala talaga kapag nawala 'yong mga bagay na nakasanayan mo, kahit 'yong tao naman ay alam mong nand'yan.

Hinintay kong makarating si Keith at nang matanaw ko 'yong sasakyan ay agad kong itinaas ang kamay ko.

Dumiretso sila sa harap ko at pinagbuksan naman ako ni Keith ng pinto. Akala ko ay papapasukin niya ako pero nagulat ako nang bumaba siya at hinila ako.

"Ma'am Jill!" sigaw nung driver.

"Ako na bahala rito, Kuya! Mag park ka muna d'yan, babalik kami!" she shouted.

Kumaway kaway pa siya bago tumakbo. Dahil hawak niya ako ay wala akong nagawa kung hindi tumakbo rin dahil maiiwan ako kung hindi.

"Pagod na ako, saan ba tayo!?" I asked her while panting.

Hindi niya ako sinagot at dumiretso lang sa pagtakbo. Maya maya ay naramdaman kong bumabagal ang takbo niya at nang tingnan ko kung nasaan kami ay nasa harap kami ng isang kainan.

"Tara, dali!" hinila niya ako papasok at pinaupo ron.

Siya ang nag order para sa amin at binalikan niya ako sa upuan habang dala dala na 'yong pagkain.

Hinampas ko siya nang makita ko 'yong tweet niya. Ang kapal so much.

"Yabang mo!" I said and sticked my tongue out.

"Oo na nga, ikaw na pinicturean ko," pag amin niya. "Gusto mo ba malaman bakit?"

"Crush mo ako?" biro ko.

"Lah, sorry ka! Faithful ako sa Ate Aiks mo!" sagot niya at natawa naman ako. Hinawakan niya ang kamay ko. "Ginawa ko 'yon para lang makita mo kung gaano ka kalungkot ngayon," she said. She rubbed the back of my hand. "At para marealize mo na mas maganda ka kapag nakangiti,"

Both of us smiled to each other. Madalas man kami magbardagulan ni Keith, palagi naman kaming nandito para sa isa't isa. We got each other's back always.

Nang matapos kumain ay bumalik na kami sa van at inabutan si Kuya Driver ng pagkain. Matapos niyang kumain ay bumyahe na kami pauwi ng Manila. Hindi puwedeng hindi ako uuwi dahil hahanapin ako ni Mama.

Kasama ko si Keith uuwi, kilala naman na siya sa condo pero kamalas malasan ay hindi niya naaabutan si Ate Aiks lagi.

And speaking of Keith, kanina pa siya busy sa cellphone niya. Buong byahe ay ayon ang inatupag niya, kapag lumalapit ako ay lumalayo siya dahil private thing daw 'yon at bawal sa mga J ang start ng pangalan.

Hindi ko alam anong connect, basta ang gulo niya.

Ako naman ay natulog lang buong byahe at nang makarating sa condo ay buong akala ko si Mama ang sasalubong sa amin.

"Ma?" Tawag ko the moment I opened the door.

Isinara 'yon ni Keith at sumunod sa akin sa sala.

"Jill, nandito na pala kay-Keith!?" salubong ni Ate Tricia nang makita kami.

"Uy, Doc!" awkward na bati ni Keith sa kaniya.

Nagulat din siguro siya dahil hindi ko naman nabanggit na nakabalik na si Ate Tricia.

"Kumusta ka na?" Ate Tricia asked.

Keith was about to answer nang bigla akong mag salita. "She's tired, we're both tired. Magpapahinga na kami,"

Maglalakad na sana kami ni Keith papasok sa kwarto nang harangin kami ni Ate.

"Jill, seriously ano bang problema? Kausapin mo naman ako, hindi 'yong iniiwasan mo ako nang ganiyan,"

Natawa ako. "Wow, you have the guts to ask anong problema,"

"Jill," she warned me.

"Ah, Doc pasok na lang po kam-"

"What? Mali ko na naman ba?" pagputol ko kay Keith at tumingin ako kay Ate Tricia.

"All I want is for us to talk nang maayos,"

"Wow," I clapped my hands. "Wow talaga, Ate Tricia. Nawala ka ng halos isang taon, tapos bigla kang babalik na kasal ka na, then ngayon ka lang magsasabi na gusto mo ng maayos na usap? That's nonsense,"

"Jill, let me explain first," she tried holding my hand.

"Huwag mo akong hawakan," I said at lumayo sa kaniya. "Bakit kita hahayaang mag explain ngayon, kung noon.." my voice cracked. "Kung noon hindi mo man lang kami hinayaang mag paliwanag.. hindi mo man lang hinayaang mag paliwanag si Y/N at iniwan mo lang kami basta,"

"I'm sorry, Jill please I have my reason-"

"I don't care about your reasons, Ate. Hindi ba matalino ka? Try to isip nga, sige mag paliwanag ka ngayon, what will change? Mawawala ba lahat ng sakit na dinulot mo sa aming lahat? Babalik ba 'yong.. babalik ba 'yong taong mahal ko, Ate Trish?"

"Mahal.. mahal mo pa rin?" She asked.

"Hindi naman ako tumigil," I answered and looked straight into her eyes. "Hindi naman ako kagaya mo,"

"Jill, what are you saying? Si Y/N.. mahal ko rin naman siy-"

I slapped her.

"How dare you say those words right in front of me after choosing another man matapos kong isakripisyo 'yong pagmamahal ko para sa taong mahal mo?"

Lord, just this one. I need to do this.

"Jil-"

I slapped her once again.

"That's for coming back and hurting me,"

I smirked.

"Do you get deja vu, Ate Trish?"

For the last time, I bravely did it again.

Tears finally escaped both of my eyes.

"And that's for hurting the person whom I love the most."