note: here's your ayuda for todaaaay!! again, im saying sorry in advance hehehe im not oki so dapat kayo rin HAHAHAHA emz. ily all and know na normal masaktan ang nag mamahal. word of wisdom from ur author era. appreciate and take good care of what you have, before it turns to what you had. stay safe and enjoy, readers!

ps: don't live your life full of regrets, slowly accept everything and move forward. forgive yourself and forgive others, let's spread love!

"Arki, si Engr. Migu—"

"Don't you dare say his name. Starting today, I don't want to hear his name ever again, understood?"

Lahat sila ay tumango habang nakayuko. Walang makatingin sa akin. Nasa meeting room kami ngayon ng site at nag didiscuss ng solusyon para ron sa nangyari.

Mukhang pinaglalaruan lang kami nina Engr. Valdez. Pinapaikot lang niya kami dahil alam niyang kailangan namin 'yong pera niya. And I know kaya naman namin nang wala siya. I'm not afraid, lalo sa walang kwentang taong katulad niya.. nila ng anak niya.

Ang lakas mag yabang, akala mo naman may maipagmamayabang sa opisina. Kung sa groupings, si Miguel 'yong pabuhat. At ang bigat bigat niya.

Hindi ko namalayan na napahampas na ako sa lamesa dahil sa mga iniisip ko. Lahat sila ay nagulat at napatingin sa akin.

"I'm sorry," I apologized.

Lumapit sa akin 'yong secretary ko at bumulong.

"Arki, tawagan ko po ba si Jill?" Tanong niya.

Out of all people na kasama namin ngayon, she knows kung anong epekto sa akin ni Jill noon pa man. She's the only one who can calm me.

"But it's not the same anymore, it's completely different from before,"

"Po, Arki? Ano po 'yon?"

Sa sobrang dami kong naiisip ay nasabi ko na naman 'yon nang malakas.

"Gusto niyo po ba sabihin ko ulit na gets ko?" She asked.

Natawa naman kami pareho dahil naalala ko rin 'yong time na pinilit ko siyang sabihin na gets niya ako.

"No need. That's nothing," sagot ko. "Don't distrub Jill na, she's.. she's resting."

Tumayo ako at lumapit sa board upang mag sulat doon. "Let's get back to work, sorry for my attitude earlier,"

Ilang oras din kaming nag usap usap until we came up with a plan. Inassign ko muna 'yon sa isang trusted Architect ko rin since I have lakad, which is the rally with Tricia.

It's always gonna be Tricia, over work and over any other things.

"That's it, thank you sa inyong lahat," I said at umupo't sumandal sa upuan ko. "You can all go home and rest, thank you for the effort. Ingat pauwi,"

Nang makalabas sila ay saka ko ibinagsak ang ulo ko sa braso kong nasa lamesa.

I probably look like a mess right now. Pero wala na akong pakealam dahil wala namang makakakita.

The room is so quiet. Tanging paghinga ko lang ang naririnig ko.

Nag simula na namang bumalik sa isip ko yung mga bagay na gumugulo sa akin.

Lord, isa isa lang po. Isa lang ako, oh.

Ilang minuto akong nag stay sa position na 'yon when suddenly I heard the door opened.

"Sec, puwede bukas na? Sabi ko diba magsiuwi na kayo," I said at saka pumikit.

I can smell a familiar scent but I brushed off that thought dahil impossible. Mukhang 'yong secretary ko lang naman 'yon.

Nagtaka ako nang ilang segundo na ay wala pa ring nagsasalita. When I was about to lift my head para tingnan kung sino 'yon, I felt someone patted my head.

"Let's eat, Arki?" She said the moment I looked at her, she's smiling at me.

Deja vu.

Ganitong ganito rin noon.

Siya ang bubungad at sasalubong kapag pagod ako.

Siya ang sasalo pag galit ako sa mundo.

Siya ang nandyan, kahit hindi ko kailangan.

"Jill.." I said. "What are you doing here?"

Inakbayan niya ako and started to rub my shoulders gently. "You're not answering my texts, even call,"

After she said that, kinuha ko ang cellphone ko sa bulsa ko at binuksan ang messages.

Ang dami nga niyang text and missed calls.

Even Tricia.

I replied to Tricia and I can't help but to feel happy because of the way she assured me na ako lang. I don't have any doubt sa kaniya but still, she assured me with out me asking for it.

Assurance is a very big deal for me. Why? Because that's the thing I craved before pero hindi ko nakuha.

And now, ganito pala ang feeling na hindi ka hinahayaang mag isip ng kung ano ano?

Ang saya sa puso.

Janine Patricia "green flag" Robredo

"Huy," Jill snapped her fingers.

"Sorry, yeah I saw your messages just now," sagot ko.

"It's okay. Your secretary told me everything and I do understand why hindi ka na nakareply, bub."

I smiled at her and she rubbed my back before going sa sofa at inayos 'yong mga gamit kong nakakalat.

Sinundan ko siya at kinukuha 'yong mga gamit. "Ako na, Jill,"

Humarap siya sa akin at sinamaan ako ng tingin. "I just want to help, let me?"

I sighed in defeat. Hindi naman ako mananalo rito dahil hindi siya magpapatalo.

"Ang kalat mo kasi, e." Reklamo niya.

"Sorry naman, ah? Sinabi ko bang ayusin mo?" Balik ko sa kaniya.

"Ay, wow sumasagot ka na ngayon?" Aniya at hinawakan pa ang bewang habang nakaharap sa akin.

I poked her neck dahil nakatabingi pa ang ulo niya. Agad naman siyang napaiwas. "Ayusin mo na 'yan, ikaw naman nag volunteer,"

Natawa kami pareho pero hindi pa rin mawala sa isip ko na hindi 'to dapat.

Mas lalong pinapahirapan ni Jill ang sarili niya. Kahit hindi naman dapat.

Pinanood ko lang siyang ayusin 'yong bag ko at nang matapos ay ibinato niya iyon sa akin.

"Done! Tara na?"

"Saan?" I asked while holding my tummy dahil ang lakas ng pagbato niya.

"I want hmm.." nagiisip siya. "Ice cream! I want ice cream, bubby!"

Para siyang bata na excited dahil kakain ng ice cream.

I quietly nodded at nauna na siyang lumabas. Kinuha ko ang cellphone ko at tinext si Tricia.

Another fact about Tricia, sobrang bilis niyang pasayahin. Tinapay nga lang masaya na 'yon.

What a cutie.

Ngiti ngiti akong lumabas ng office at nang makasalubong ko ang secretary ko ay kinurot niya ang tagiliran ko.

"What?" I asked and laughed.

"Arki, ah! Dumating lang si Jill,"

"Mag tigil ka, ha!" I gave her a warning look.

Itinaas niya ang dalawang kamay na kala mo'y sumusuko habang tumatawa. "Sige, Arki sabi mo po, e."

Nagpaalam na ako sa kaniya at sumunod kay Jill palabas.

"Jill, wait for me!" Sigaw ko dahil ang layo na niya agad.

Walking distance lang 'yong bilihan ng ice cream dito at yung subway. Hinabol ko siya at nang maabutan ay tahimik lang kaming nag lakad hanggang sa makarating doon.

Hinayaan ko siyang umorder ng gusto niya at sinabi ko na lang ang gusto ko. Yung itsura niya ngayon, excited pa sa excited.

Basta pagkain, sobrang excited ng pamilya nila. Kaya hindi na ako nagtataka kung kanino nag mana 'tong isang ito.

We both decided na kainin ito habang nag lalakad pabalik. Bago kami umalis ay nag picture muna ako.

Habang nag lalakad ay tahimik lang kaming nag lalakad at kumakain ni Jill. Medyo madilim ang paligid at wala na rin masyadong tao kaya parang solo namin 'tong kalye. Tanging yung ilaw na lang sa bawat poste ang nagsisilbing liwanag.

"Anong crinecrave mo ngayon?" She randomly asked.

"Steak,"

"You're really a steak person," she said and giggled. "Then why did you payag na ice cream?"

"I want ice cream also," I said at natawa.

Totoo naman, ang dami kong crinecrave pero nangingibabaw lang ang steak sa lahat.

Natahimik siya at sumubong muli sa ice cream niya bago nagsalita. "Why do you.. like my Ate Trish?"

Nagulat ako sa tanong niya at napatigil sa paglalakad pero agad din namang sumunod sa kaniya.

"Kailangan ba ng certain reason bakit mo gusto ang isang tao?" Panimula ko. "Honestly, I can give you a thousand reasons why, but I'll choose to give you one only,"

"And?" I heard her voice started to crack. "What's that?"

I looked at her, worried. But she nodded at me and I took that as a sign to go on.

"The one certain reason I can tell you is that, because she's Tricia," I said. "I like her because she's the Tricia that's constantly on my mind, the Tricia that makes my day, the Tricia that I'd do anything for,"

While I am saying those things, I can't stop myself from imagining her face.

"The Tricia that I can see and I want to spend my future with."

Tuloy tuloy ako nag lakad nang maramdaman kong tumigil si Jill. I looked back at her at nakatingin lang siya diretso sa akin.

She's looking at me habang patuloy na umaagos ang luha.

"You described Ate Tricia just like how I describe.. you,"

"Jill,"

I was about to walk towards her but she stopped me.

"Don't, please. Huwag muna," she said and wiped her tears. "Kahit ngayon na lang ulit, hayaan mo akong ipaglaban ka,"

"Jill, bakit mo 'to ginagawa?"

"Dahil mahal pa rin kita,"