မင်းကိုချစ်မဝသေးလို့

အပိုင်း(၂၃):ဆွေမျိုး

....

ကျဲမီလိနှင့်လင်တ,ကျွမ်းတို့လင်မယားသည် ဒူးထောက်ရာမှထလိုက်ကျပြီးနောက် ကုတ်ကုတ်ဖြင့်အိမ်ထဲသို့ဝင်လာကြ၏။

ထို့နောက် အိမ်ထဲတွင်လဲကျဲမီလိသည် ဒူးထောက်လိုက်ပြန်ကာ "အစ်ကိုကြီးနဲ့အမကြီး ငါတို့လေအရင်က ပိုက်ဆံကိုပဲမြင်ပြီးတော့ အသိတရားတွေပျောက်သွားခဲ့တာပါ တောင်းပန်ပါတယ်"

"အစ်ကိုကြီး ငါမှားမှန်းသိပါပြီ။ မိသားစုစည်းကမ်းကိုချိုးဖောက်မိပါတယ်!အကိုကြီး ကျတော့်ကိုအရိုးထဲဆွဲအောင်မုန်းနေမှာပေါ့...!အကိုကြီး ကျွန့်တော့်ကျေနပ်တဲ့အထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရိုက်နှက်ပြီးဆုံးမပါ အကိုကြီး ကျေနပ်တဲ့အထိ ရိုက်ပါ....''

လင်တ,လီသည် သစ်သားချောင်းကိုရှာယူလိုက်ပြီးနောက် သူ့ခေါင်းကိုသူ့ဘာသာပဲ သူ့ခေါင်ကိုနှစ်ချက်ဆင့်ပြီး ခပ်ပြင်းပြင်းရိုက်ပစ်လိုက်၏။ထို့နောက် ထိုသစ်သားချောင်းအား လင်တ,ကျွမ်းလက်ထဲသို့ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

လင်တ,ကျွမ်း သည်ကား ညီဖြစ်သူရဲ့နဖူးမှသွေးများ စီးကျနေတာကို ခပ်အေးအေးသာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်

သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ?''

ကျဲမီလိက ငိုယိုပြီးရှိုက်ကြီးတငင်ပြောလေသည်။

"ချန်အာ... ချန်အာ ကျမတို့က အခက်ခဲဖြစ်နေလို့ပါ...။ချုံရှီရဲ့သတို့သမီးဖြစ်လို့အားလုံးအတွက် အထင်ုကီးစရာဖြစ်နေပေမဲ့ သိတဲ့အတိုင်း ကျမတို့မိသားစုက သူတို့အသိုင်းဝန်းမှာမဝင်ဆံ့သလို သူ့အတွက်လဲအထောက်ပံ့ကောင်းမဖြစ်ပေးနိုင်ပါဘူး.... ။ချန် အာ......ချန်အာမှာ မှီခိုအားထားပြုလို့ရတဲ့ ညီအကိုမောင်နှမ မရှိလို့ပါ...အိုး....."

''အစ်ကိုကြီး အရင်ကအချိန်တွေကိုအမြဲတွေးဖြစ်ခဲ့တယ်။အမေနဲ့အဖေက ကျတော်ငယ်ငယ်လေးထဲက ကွယ်လွန်သွားကြတော့ အကိုကြီးကပဲ ကျတော့ကိုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာ...။ အကိုကြီးကပဲ အမြဲအနစ်နာခံပေးခဲ့တယ်။ကျတော့ကြောင့် အကိုကြီးအနေနဲ့အများကြီးခံစားခဲ့ရမှာပဲ! ကျတော်ကမကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ဆိုတာကို သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျတေယ် မရည်ရွယ်ပါဘူး.... ''လင်တ,လီ သည် မျက်ရည်တွေကျလျက် ဆို့နင့်စွာပြောလေ၏။

လင်တ,ကျွမ်းသည်လဲ ညီဖြစ်သူလင်တ,လီရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် အရင်ကသူ့တို့ညီကိုနှစ်ယောက်ရဲ့အတိတ်တွေကိုပြန်သတိရလို့လာ၏။

"အစ်ကိုကြီးဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ကတမိထဲကပေါက်ထားတဲ့ ညီကိုအရင်းတွေပဲလေ! အမေနဲ့အဖေရှိနေသေးရင်လဲ အခုလိုညီကိုနှစ်ယောက်ခုလို သဘောထားကွဲလွဲမှာကို လိုချင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။'' လင်တ,လီသည် လင်တ,ကျွမ်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီးနောက်

''အကိုကြီး အမေနဲ့အဖေတို့ရဲ့မျက်နှာကိုထောက်ပြီးတော့ဖြစ်ဖြစ် ကျတော့်ကိုခွင့်လွှတ်ပေးပါ''

လင်တ,ကျွမ်း သည်ဘာမှမပြောပဲ နှုတ်ဆိတ်၍သာကြည့်နေ၏။ထို့နောက် ကျန်းဟွေ့ညောင်ဖက်သို့ကြည့်လိုက်လေရာ ဘာတစ်ခွန်းမှဝင်မပြောပဲ ခပ်တွေတွေသာရပ်ကြည့်နေတဲ့မိန်မဖြစ်သူကြောင့် သက်ပြင်းသာချ၍ ''အရင် ထလိုက်ပါ!''

သူမရဲ့ယောကျာ်းဖြစ်သူဟာ ညီဖြစ်နဲ့ဆက်ဆံရေးပြတ်တောက်သွားပြီလို့ ဘယ်လောက်ပဲအော်နေခဲ့ပြောနေခဲ့တကယ်တမ်းမှာတော့ လင်တ,ကျွမ်းဟာ သူ့ညီနဲ့သူ့ညီရဲ့မိသားစုကို သံ ယောဇဉ်မပြတ်နိုင်ပဲ စောင်ရှောက်ပေးချင်တုန်းပဲဆိုတာကို ကျန်းဟွေ့ညောင်သေချာသိနေခဲ့ပါသည်။

''လုပ်ပါ! အစ်ကိုကြီး ကျတော်တို့ကိုခွင့်လွှတ်ပေးမယ်မဟုတ်လား…'' ကျဲမီလိသည် ငိုနေရာမှ ချက်ချင်းပြုံးလိုက်ပြီ "အစ်ကိုနဲ့အမကြီး အရင်က ကျမတို့မလုပ်သင့်တဲ့အရာကိုလုပ်ခဲ့ကြတယ်ဆိုပေမဲ့ ကံကောင်းထောက်မလို့ အမကြီးတို့မိသားစုရဲ့ရတနာဟာ နန်းတော်မှာ အရမ်းအဆင်ပြေသွားခဲ့တယ်လေ။နောက်ကျရင် အမကြီးတို့မိသားစုက အရမ်းရမ်းကိုအဆင်ပြေပြီး ကြီးပွားလာတော့မှာ.... !အဲ့အခါကျရင် ကျမတို့ကိုမေ့မသွားနဲ့နော်...''

လင်တ,လီသည် ကျန်းဟွေ့ညောင်၏ ဒေါသရိပ်သန်းလာသောမျက်နှာသည် ပိုပိုပြီးမည်းမှောင်သွားတာကိုတွေ့လိုက်ရတာကြောင့် ကျဲမီလိအားအလျင်စလို တွန်းထိုးဆွဲယူလိုက်ပြီး

''မင်း... ကိုယ့်အမကြီးကို ဘယ်လိုစကားတွေပြောနေတာလဲ....!''

လင်တ,လီနှင့် ကျဲမီလိသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မသိမသာမျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ကြလေ၏။

''ဟား ဟား အကိုကြီးနဲ့အမကြီးစိတ်မဆိုးပါနဲ့!ဒီက ညီငယ်လေးနဲ့ ညီမငယ်လေးက အရမ်းရိုးသားပါတယ်''

ကျဲမီလိသည် အခြေနေကိုကောင်း ကောင်းအကဲခတ်တတ်သူပီပီ အခြားခေါင်းစဉ်တစ်ခုကိုချက်ချင်းပြောင်းလိုက်လေသည်။

''ဂျာဝမ်ကော?ဘယ်သွားနေလဲ?သူ့ကို မတွေ့ပါလား....''

"စာဖတ်ခန်းမှာဖြစ်မယ် ..." လင်တ,ကျွမ်း က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဝမ်ရွှန် မှာ...ဒါဆို သူ့ကိုနှောင့်ယှက်ဖို့က မလွယ်တော့ဘူးပေါ့ ။ဂျာဝမ် က အရမ်းကြိုးစားတာပဲ...!ချန်အာရဲ့ယောကျာ်းလဲ စာဖတ်ဝါသနာပါပါတယ်။ နောက်မှနှစ်ယောက်ဆုံပေးပြီး စာပေအကြောင်းဆွေးနွေးဖို့ပြောရမယ်''

"မြေးငယ်လေးကော သူ့ကိုကျတော်တို့တွေ့လို့ရမလား? ဒါက ငါတို့လင်မိသားစုရဲ့ ပထမဆုံးမြေးပါ" လင်ဒါလီက ပြောသည် ။

''အမကြီးဒါက မြို့တော်ရဲ့အကောင်းဆုံးငွေတိုက်က ကြိုတင်မှာထားတဲ့ရွှေလေ'' ကျဲမီလိသည်ချိုသာစွာပြုံး၍သူယူလာသည့် ရှည်သွယ်သွယ်သော့ချိတ်လေးကို ကျန်းဟွေ့ညောင် လင်ထုသို့ထည့်ပေးလိုက်၏။

ကျန်းဟွေ့ညောင်သည်ကား အပြုံးအရယ်မရှိပဲ ခပ်တည်တည်ဖြင့်သာ ယူထားလိုက်လေ၏။ထို့နောက် ကလေးအိပ်နေရင် အနှောက်ယှက်ဖြစ်မှာဆိုးတာကြောင့် ထိုလင်မယားနှစ်ယောက်အား အခန်းပြင်တွင်သာစောင့်နေစေပြီး ချုံအာကိုသာ ပေါ်ဂါးလေးအား သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်၏။

မိန်းခလေးဝုသည် သူ့ရဲ့သားငယ်ကို ဖယောင်းရုပ်လေးကဲ့သို့ တောင့်တောင့်လေးဖြစ်အောင် အနှီးဖြင့်သေချာထုတ်ပိုးထားလေသည်။ကျဲမီလိကတော့ကလေးငယ်၏သွင်ပြင်ကို လွန်လွန် ကျူးကျူးပင်ချီးမွန်းခန်းဖွင့်နေ၏။

"သားလေး....ကအရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ... ဒါကဒေါ်ဒေါ်လေ မှတ်ထားနော်.... အိုး...တုတ်တုတ်ခဲခဲနဲ့ဘယ်လိုတောင်သန်မာတဲ့ကလေးလဲ ကြည့်စမ်းပါဦး.....''

''ခစ်ခစ်…'' ပေါ်ဂါးဂါး လေးသည် သူ့အားချီးကျူးနေတာကို နားလည်ဟန်ဖြင့် တခစ်ခစ်ရယ်နေတော့၏။

"အစ်ကိုနဲ့အမကြီးတို့ရဲ့ အခြေနေလဲအရင်ကနဲ့မတူတော့ဘူးလေ အစေခံနည်းနည်းပါးပါးလောက်ဝယ်ပါလား။မပင်မပန်းနဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်းနေရတာပေါ့....။ဘယ်လိုရှာရမှန်းမသိရင် ကျမအိမ်မှာ၂ယောက်တောင်ရှိတယ် ပို့ပေးရမလား.....''

"အိမ်မှာ မလိုဘူး အဆင်ပြေတယ် ဘယ်အလုပ်သမားမှငှားဖို့မလိုဘူး''

ထိုလင်မယား ၂ယောက်ဟာ အခုလိုလွယ်လွယ်အချိုးပြောင်းသွားလိမ့်မည်ကို ကျန်းဟွေ့ညောင်မယုံချေ။

မိုးမှောင်လာချိန်တွင်တော့ လင်တ,ကျွမ်းတို့မိသားစုဟာ သည် ပေကပ်နေနေသည့် လင်တ,လီ တို့ လင်မယားအား အတင်းပြန်လွှတ်ရလေတော့၏။

⭐⭐⭐⭐⭐