မင္းကိုခ်စ္မဝေသးလို့

အပိုင္း(၁၈): ကတိေပးျခင္း(Part-1)

......

ရွုရႊမ္းရင္သည္ လင္ဂ်ာေပါင္​ကို တစ္ခုခုထပ္ေျပာခ်င္ေသာေၾကာင့္ ဂ်ာေပါင္အား သူနဲ႔ပိုနီးကပ္ေအာင္ဆြဲလိုက္၏။

သို့ေပမဲ့ ဂ်ာေပါင္​ေနာက္နားမွ ႐ုတ္တရတ္ေပၚထြက္လာေသာ အရပ္တစ္ခုေၾကာင့္ ဝမ္းနည္းၿပီးေဖ်ာ့ေတာ့စြာျဖင့္

''အိမ္....ေရွ႕.....စံ....မင္း.....သားေနာက္ဆုံးေတာ့ ရႊမ္းရင္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားကို ျပန္ေတြ႕ရၿပီ...

ရႊမ္းရင္,မင္းသားကိုေတြ႕ရဖို့ အမ်ားႀကီးေမၽွာ္လင့္ေနခဲ့တာ....။ရႊမ္းရင္မင္းသားကိုအရမ္းသတိရတာပဲ...!'' ရွုရႊမ္းရင္သည္ သူ,ခပ္တင္းတင္းဆြဲကိုင္ထားတဲ့ဂ်ာေပါင္ကို ေစာင့္တြန္းဖယ္​ခ်လိုက္ၿပီးေနာက္ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ဆီသို့ေျပးသြားလိုက္မိေလသည္။

လင္ဂ်ာေပါင္သည္လဲ ႐ုတ္တရက္တြန္းခ်ခံလိုက္ရတာေၾကာင့္ ေျခလွမ္းအနည္းငယ္ေနာက္သို့ယိုင္သြားရ၏။ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္လဲ ရွုရႊမ္းရင္၏ငိုသံစြက္ေနေသာစကားတို့အား လ်စ္လ်ဴရွုထားလိုက္ကာ သူ႔ခေဘးငယ္ေလး၏ ကိုယ္လုံးေလးအား အလ်င္ျမန္သြားဖမ္းထိန္းၿပီး ေပြ႕ဖက္ထားလိုက္ေလသည္။

သူ႔,ခေလးငယ္ေလးရဲ့မ်က္ဝန္းေတြကို ဖ်က္ခနဲၾကည့္လိုက္တာႏွင့္ တစ္ခုခုလြဲမွားေနၿပီဆိုတာကိုရွာေဖြေတြ႕လိုက္ တာေၾကာင့္ သူ႔ရင္ခြင္ထဲသို့ခပ္တင္း တင္းဆြဲထည့္ထားလိုက္ေတာ့၏။ထို့ေနာက္အနည္းငယ္စဥ္းစားၿပီးမွ ေဂ်ာေပါင္ အား

''ခေလးေလးယြမ္ခ်င္းနဲ႔ အရင္ျပန္လိုက္သြားလိုက္ေနာ္..!''

သူ႔ရင္ခြင္ထဲတြင္ ခေလးငယ္ေလးဟာခပ္ေတာင့္ေတာင့္ေလးႏွင့္ မလွုပ္မရပ္​လးရွိေနေသးတာကို ခံစားမိလိုက္ တာေၾကာင့္ ပိုတင္းက်ပ္ေအာင္ဖက္ထားလိုက္ၿပီး

''ခေလး, ျပန္လိုက္သြားလိုက္ေနာ္ ခဏပဲခဏေလးပဲ။ ကိုယ္ မင္းဆီလိုက္လာခဲ့မယ္'' ဟုဂ်ာေပါင္၏ နားနားေလးကပ္၍ တိုးလ်စြာႏွစ္သိမ့္ေပးရင္းေျပာလိုက္သည္။

ထိုေတာ့မွ လင္ဂ်ာေပါက္၏အမူအရာသည္ အနည္းငယ္ အသိဝင္လာသလိုၿပီး ယြမ္ခ်င္းႏွင့္အတူ ဖ်င္ေအာ္နန္းေဆာင္သို့ ျပန္လိုက္သြားေတာ့၏။ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ကား ယြမ္ဖူ တစ္ေယာက္ထဲကိုသာက်န္ေနခဲ့ေစ၍ အျခားသူမ်ားကို အခန္းျပင္ပသို့ ဆုတ္ခြာရန္အမိန႔္ေပးလိုက္ေလသည္။

ရွုရႊမ္းရင္သည္ သူမရဲ့အိမ္ေရွ႕စံေတာ္ဝင္မင္းသားဟာ လင္ဂ်ာေပါင္ကိုေထြးေပြ႕ထားၿပီး တစ္ခုခုအားခပ္တိုးတိုးေျပာေနျခင္းကို ေသခ်ာစြာျမင္လိုက္ေလ၏။ဒါအျပင့္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားရဲ့ အျပဳအမူေတြက လုံးဝကိုႏူးညံ့ညႇင္သာေနတာ....။ဒါကို ကြက္ ကြက္ကြင္းကြင္းႀကီး ကိုယ္တိုင္ျမင္ေတြ႕ေနရေပမဲ့ သူမ,လက္ခံနိုင္ျဖစ္ေနရ၏။

သူမ ေသခ်ာေပါက္ အျမင္မွားေနတာပဲေနမွာပါ....!

ယခင္, အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားရဲ့အေလးေပးမွုကို သူမ,သိမ္းပိုက္ထားနိုင္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြတုန္းကေတာင္ အခုလိုၾကင္နာယုယမွုမ်ိဳးကို တစ္ခါမွမရခဲ့ဘူးေပ။ ဒီအူလည္လည္႐ုပ္နဲ႔ လင္အန္ဇူကဘာမို့လို့လဲ?ဘယ္လိုလုပ္ျဖစ္နိုင္မွာလဲ?

ရွုရႊမ္းရင္သည္ အေဆာင္အတြင္းမွျပန္ထြက္ခြာသြားတဲ့ လင္ဂ်ာေပါင္၏ ေက်ာျပင္ေလးအားမနာလိုစိတ္အျပည့္ျဖင့္ စူးရဲစြာၾကည့္ေနခဲ့၏။ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္လဲ ရွုရႊမ္းရင္၏ၾကမ္းၾကဳတ္ၿပီးအႏၲရာယ္ရွိေသာမ်က္လုံးမ်ားကို ဖမ္းမိလိုက္ေလသည္။

ၾကည့္ရတာရွုရြမ္းရင္က အေရွ႕နန္းေဆာင္မွာမေနခ်င္ေတာ့တဲ့ပုံပဲ။သူ႔ေျခေထာက္ေတြကိုရိုက္ခ်ိဳးထားတာေတာင္မွ ငါကိုယ္ေတာ္ရဲ့ရတနာလုံးေလးကို ဒီစုတ္ျပတ္တဲ့ေနရာကို လွည့္စားၿပီးေရာက္ေအာင္ လိမ္ေခၚလာလိုက္ေသးတယ္....!

ခေလးငယ္ေလး၏အၾကည့္ေတြက ေတာ္ေတာ္ေလးအသက္မဲ့ေနခဲ့သလို၊ ထိပ္လန္႔စရာႀကီးႀကီးမားမားတစ္ခုခုကို ၾကဳံေတြ႕ခဲ့ရၿပီးမွန္း သူ,ေသခ်ာ​​ေျပာနိုင္ေလ၏။သူ႔ရဲ့အေကာင္ေပါက္ေလးကို တတ္နိုင္သမၽွအျမန္ဆုံးျပန္သြားၿပီး ရွင္းျပရမယ္! ခေလး သူ႔ကိုအထင္လြဲသြားတာက လုံးဝေကာင္းတဲ့အရာမဟုတ္ဘူး!

အိမ္ေရွ႕စံမင္သားၾကည့္ေနသည္ကို သတိထားမိလိုက္တာေၾကာင့္ ရွုရႊမ္းရင္အမူယာခ်က္ခ်င္းေျပာင္းဖို့ႀကိဳးစားလိုက္၏။

''အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား ...ဘန္ရွုရဲ့အႀကံစည္ထဲဲမွာ ရႊမ္းရင္ မပါပါဘူး။ရႊမ္းရင္က မင္းသားအေၾကာင္းကို ေန႔ေန႔ညညေတြးၿပီး အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား ေကာင္းက်ိဳးကိုအျမဲလိုလားခဲ့သူပါ !

မင္းသားစစ္ထြက္ခ်ိန္မွာလဲ မင္းသားရဲ့သတင္းကိုအျမဲမျပတ္နားစြင့္ၿပီး ေဘးကင္းစြာနဲ႔ျပန္ေရာက္လာဖို့ မိုးနတ္မင္းဆီမွာ ဆုမြန္းေကာင္းေတာင္းရင္းနဲ႔သာ ေန႔ရွိသေရြ႕အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ရတဲ့သူပါ....။''

ရွုရႊမ္းရင္ သည္ အျပစ္ကင္းသည့္ သူမကိုအခုလိုပစ္ပစ္ခါခါမဆက္ဆံသည့္ေၾကာင္း မတရားစြတ္စြဲခံရသည့္အ တက္ မ်ားစြာနာက်ည္းခံစားရေၾကာင္းကို မာယာအကုန္သုံးလ်က္ ငိုယိုကာတိုင္တန္ေလ၏။ တဖက္မွာလဲ မ်င္ရည္ေတြအလၽွံပယ္က်ဆင္းေနသည့္တိုင္ သူမရဲ့လွပတဲ့မ်က္ႏွာေလးကို သနားခ်စ္ခင္လာေအာင္ ထား,ထားဖို့ေတာ့မေမ့ေနခဲ့ေခ်။

(Tn-ဆိုလိုတာကငိုတာေတာင္ အလွမပ်က္ေအာင္ ထိန္းၿပီးငိုတာေပါ့ေနာ္🤭)

"ကိုယ္လုပ္ေတာ္ရွုဆက္ၿပီး ဟန္ေဆာင္ေနစရာမလိုပါဘူး။ငါကိုယ္ေတာ္အားလုံးကို သိပါတယ္။ ယုခ်င္းရဲ့ကေလး ဘယ္လိုျဖစ္သြားတယ္ဆိုတာအစ ငါကိုယ္ေတာ္ အားလုံးကို အတိ အက်သိထားတယ္..."ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ေအးစက္စြာေျပာလိုက္၏။

"မဟုတ္ဘူး...ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမ မလုပ္ရပါဘူး...။ အရွင္မင္းသား ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမကိုအထင္မွားေနတာပါ....။ကၽြန္ ေတာ္မ်ိဳးမက ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးဘယ္လိုစိတ္မ်ိဳးနဲ႔ မင္းသားကို ထိခိုက္ေအာင္လုပ္နိုင္မွာလဲ.....။ဒါ တစ္ေယာက္ ေယာက္က ကၽြန္ေတာိမ်ိဳးမကို ေခ်ာက္ ခ်လိုက္တာပဲေနမွာပါ...။ေသခ်ာပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမ မတရားခံရတာပါ....

ယုခ်င္းနဲ႔ ၾကင္ရာေတာ္တို့ရဲ့လက္ခ်က္ပဲေနမွာ....။အရွင့္သား ....​သူတို့ေျပာတာေတြကို မယုံပါနဲ႔ ....!ကၽြန္ ေတာ္မ်ိဳးမတို့ ဒီကိစၥကိုေသခ်ာဆုံစမ္းရပါမယ္ ရႊမ္းရင္....ရႊမ္းရင္က တကယ္ အျပစ္ကင္းပါတယ္....''ရွုရႊမ္းရင္သည္ ဘာအမွုယာမွမျပပဲ သူမေျပာေနသမၽွကိုသာ ခပ္ေအးေအးနားေထာင္ေနသည့္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားကိုၾကည့္ရင္း ထိတ္လန္႔၍လာ၏။

သို​ေပမဲ့ဘန္ရွုကလဲေသၿပီေလ တျခားသက္​ေ​သေတြကလဲ ရွင္းၿပီးသား သူမအေနနဲ႔စိတ္ပူစရာဘာမွမရွိဘူးဟု ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတိေပးကာ ဆက္၍သာသနားစဖြယ္ဟန္ျဖင့္ ျပန္ငိုေနလိုက္၏။

ရွုရႊမ္းရင္ သည္ ပိုပိုၿပီးဆို့နင့္လာဟန္ျဖင့္ သည္းထန္စြာရွိုက္ငိုရင္း "ဒါကတကယ္ပဲရႊမ္းရင္ကို ေသမတတ္နာက်င္ေစပါတယ္ ... ရႊမ္းရင္အမွားလုပ္မိပါတယ္ ဒါေပမဲ့အိမ္ေရွ႕မင္းသားကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမကိုယုံၾကည္ေပးပါ....''

"ဒါေပါ့ မင္း,အျပစ္က်ဳးလြန္ခဲတာေပါ့ ...! ဟားဟား! မင္း ဘန္ရွု နဲ႔ေတြ႕ရဦးမွာပါ'' ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ကေအးစက္စြာေျပာလိုက္၏။

"ဘန္ရွု ဘန္ရွုက​ေစာေစာကထဲကေသၿပီေလ'' ရွုရႊမ္းရင္ သည္ အရွင့္သား၏ေအးစက္ေသာအမူအရာကို ၾကည့္ရင္ "မဟုတ္ဘူး..မျဖစ္နိုင္ဘူး..... ဘန္ရွု သူမက..."

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ရွုရႊမ္းရင္၏ဟန္ေဆာင္မွုမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည့္ မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ရန္ အလြန္ပ်င္းရိလာတာေၾကာင့္ ယြမ္ဖူဖက္သို့လွည့္လို့ၿပီးေနာက္ "မနက္ျဖန္ကိုယ္လုပ္ေတာ္ရွု ကို ေဘဟန္နန္းေဆာင္ကို ေျပာင္းေပး လိုက္''

ရွုရႊမ္းရင္သည္ ေဘဟန္နန္းေဆာင္ဆိုတဲ့စကားကို ၾကားလိုက္တာႏွင့္ ထိတ္လန႔္စြာေအာ္ဟစ္ေနေတာ့၏။

တကယ္ေတာ့ ေဘဟန္နန္းေဆာင္ဆိုတာ ေရခဲနန္းေဆာင္ပဲ! မင္းအဲဒီကိုအပို့ခံရရင္ မင္း႐ူးရင္႐ူးမ႐ူးရင္ အထီးက်န္ၿပီး ေသမွာပဲ!သူမအဲ့လိုေနရာမွာ သူမဘဝကိုအဆုံးမသတ္နိုင္ဘူး။ေသရင္ေတာင္ အဲဒီကို မသြားနိုင္ဘူး။

"ဟင့္အင္း ...မဟုတ္ဘူး မဟုတ္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမ ေခ်ာက္ခ်ခံရတာပါ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား.....အိမ္ေရွ႕စံမင္း...သား!''

ရွုရႊမ္းရင္သည္ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ယုရဲ့ခေလးကို သတ္ခဲ့သည္အားလဲ ဝန္ခံရန္အေၾကာက္ကန္ျငင္းဆန္ေလ၏။ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္လဲ ငိုယိုသံတို့နားေထာင္ေနရသည္မွာ ပ်င္းရိလာတာေၾကာင့္ ထိုၿငီးေငြ႕ဖြယ္အသံအားလ်စ္လ်ဴရွုလ်က္ ရွုရႊမ္းရင္၏ အက်ဥ္းစံနန္းေဆာင္မွ ​အလ်က္ျမန္ျပန္ထြက္ခြာလာခဲ့ေလေတာ့သည္။

သူ ဖ်င္ေအာ္နန္းေဆာင္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ခ်ဴးယိသည္ နန္းေဆာင္တံခါးဝတြင္အသင့္ေစာင့္ေနလ်က္ အရိုေသေပးၿပီးေနာက္ "အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား..လင္ေရွာင္ဇူက အိပ္ခန္းတံခါးကို ပိတ္ထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမတို့ကို အဝင္မခံပါဘူး။''

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ အိပ္ခန္းကိုအလ်င္အျမန္ဆြဲဖြင့္လိုက္ၿပီးေနာက္ ဂ်ာေပါင္အားရွာေဖြမိ၏။ကုတင္ထက္တြင္ ေစာင္ကိုေခါင္းပါမခ်န္လႊမ္းျခဳံထားသည့္ ခေလးငယ္ကိုေတြ႕လိုက္ရတာေၾကာင့္ ''ခေလး ...ခေလး..'' ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ကူကယ္ရာမဲ့စြာပင္ ေစာင္ပုံထဲခေလးငယ္အား မနည္းဆြဲထုတ္ေနရ၏။

''ခေလး မင္းေစာင္ကိုဖယ္လိုက္ေတာ့ေနာ္ လိမၼာပါတယ္ ေစာင္ကိုဖယ္လိုက္ေတာ့ ဟုတ္ၿပီလား! ရွန္ကုန္း(ေယာက်ာ္း) နဲ႔ စကားေျပာရမယ္ေလ...! မင္း ရွန္ကုန္းကိုဘယ္လိုကတိေပးထားလဲ မွတ္မိေသးလား?မင္း ခံစားေနရသမၽွ အကုန္လုံးကိုေျပာျပလို့ ကတိေပးထားတယ္ေလ ဟုတ္တယ္မလား....။''

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ေျပာေနရင္းျဖင့္လဲ ဂ်ာေပါင္၏ ေစာင္စ,ေလးအား ခပ္ျဖည္းျဖည္းဆြဲေနခဲ့၏။ဂ်ာေပါင္သည္လဲ အရွင့္သား၏အသံေၾကာင့္ အနည္းငယ္စိတ္သက္သာရာ,ရလာခဲ့ၿပီးေနာက္ တင္းၾကပ္စြာဆြဲကိုင္ထားသည့္ ေစာင္အားေျဖေလ်ာ့လိုက္၍ ဝမ္းနည္းမွုကိုထိန္း၍ အသံျပဳလိုက္ေလသည္။

''ဂ်ာေပါင္....'' ဂ်ာေပါင္၏အသံခပ္တိုးတိုးကိုၾကားလိုက္ရသည့္ႏွင့္ ေျပေလ်ာ့သြားေသာေစာင္အား ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္တစ္ေယာက္ အလ်င္ျမန္ဆြဲဖယ္လိုက္ေတာ့၏။

''ခေလး......''

မ်က္ရည္စေတြ စြန္းထင္းေနတဲ့ ခေလးငယ္ရဲ့မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရတာေၾကာင့္ တကယ္ကိုစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရ၍ ရင္ဘတ္ပါေအာင့္လာသလိုခံစားရေလသည္။

"မငိုနဲ႔ေတာ့ေနာ္ ခေလးေလး ..."

လင္ဂ်ာေပါင္သည္ ဘယ္လိုမွထိန္းခ်ဳပ္ထားလို့မရေအာင္ ဝမ္းနည္းေနမိေတာ့သည္။အခုခ်ိန္မွာရရွိထားတဲ့ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားရဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာႏွင့္ဂ႐ုစိုက္မွုေတြဟာ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေပ်ာက္ကြယ္သြားနိုင္တယ္ဆိုတာကိုေရာ သူဟာလဲကိုယ္လုပ္ ေတာ္တစ္ေယာက္ပဲဆိုတာကိုေရာ သူ,တကယ္ကိုေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့သည္။အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားဆီမွာ သူ႔မတိုင္ခင္ကလဲ ေမာင္းမမ်ားစြာရွိခဲ့သလို ေနာင္တြင္လဲမ်ားစြာရွိလာဦးမွာပါပဲ...။

အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားရဲ့ ေဘးမွာ တျခားဘယ္မိန္းခေလးမွကို သူမျမင္ေတြ႕ခဲ့ဖူးတာေၾကာင့္ သူဟာယုံၾကည္မွုလြန္ကဲၿပီး အသိစိတ္လြတ္သြားခဲ့တာပဲ....!ဒီရွုရႊမ္းရင္ရဲ့ စကားေတြက သူ႔ကို လုံးဝနိုးၾကားေစတယ္......အသိစိတ္ဝင္ေစခဲ့တယ္...။

အိမ္.....ေရွ႕....စံ.....အ...ရွင္ ...သား....

သူ,လက္လွမ္းမွီတဲ့အရာမွမဟုတ္ခဲ့တာပဲေလ....!

သူ အခုတကယ္ကိုပဲ အိပ္မက္ကနိုးလာခဲ့ပါၿပီ.....။

အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားသည္ တျခားသူမ်ားအားလဲ သူ႔လိုပင္ဆက္ဆံမည္ကိုေတြးၾကည့္လိုက္႐ုံႏွင့္ မတည္မၿငိမ္ျဖစ္ကာ ေက်ာက္တုံးႏွင့္အဖိခံထားရသလို မသက္မသာခံစားခဲ့ေနရ၏။

သူ႔ရဲ့ခံစားခ်က္​ေ​တြက အေကာင္းဖက္ကိုဦးတည္သြားလိုက္ အဆိုးဖက္ကိုဦးတည္​သြားလိုက္ႏွင့္ တကယ္ကိုမတည္မၿငိမ္ျဖစ္ေနေတာ့၏။သူဟာ လက္ရွိအိမ္ေရွ႕စံမင္းသားရဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ရရွိထားတဲ့ သူ,တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ အရင္ကလဲ သူထက္ပိုၿပီး ဘယ္သူမွအခြင့္ေရးမရခဲ့ၾကဖူးဆိုတာ ေသ ခ်ာ၏။

အဲ့လိုဆိုေပမဲ့ သူတစ္ေယာက္ထဲအိမ္ေရွ႕စံမင္းသားကို အပိုင္သိမ္းထားလို့မရဘူးေလ။ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားဟာေသခ်ာေပါက္ ဧကရာဇ္ျဖစ္လာမဲ့သူ.... ဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကို သူ႔အေနနဲ႔ တစ္ေယာက္ထဲ အပိုင္သိမ္းထားဖို့ဆိုတာမျဖစ္နိုင္ဘူး။ဒါက တရားနည္းလမ္းမက်ဘူးေလ။ ​ေသခ်ာေပါက္သူဟာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ေဝမၽွစားသုံးရမွာပင္....!

လင္ဂ်ာေပါင္သည္ ဒါကိုေတြးမိလိုက္ႏွင့္ သူ႔ရင္ထဲဗလာင္းဆူေနေတာ့၏။ဒီလိုပုံံမ်ိဳးနဲ႔သူဟာ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားကို ခ်စ္ျ​မတ္နိုးရမွာလား.....?အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားကေတာ့ သူကိုဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာခ်စ္ျမတ္နိုးနိုင္မွာလဲ....? သူတကယ္ကိုပဲ ေၾကာက္ေနမိေတာ့၏။

"အိမ္ေရွ႕မင္းသား ဂ်ာေပါင္​ေလ ဗ်ပ္ေစာင္း၊ လက္ေရးလွ၊ ပန္းခ်ီ၊ ကဗ်ာ အားလုံး..... အားလုံးကို ေလ့လာပါ့မယ္" လင္ဂ်ာေပါင္ သည္ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္အား ငိုယိုရင္းအာမခံေနခဲ့ေလသည္။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ သူ႔ရဲ့ခေလးငယ္အား တြဲထူလိုက္ၿပီးေနာက္ သူ႔ရင္ခြင္ထဲထည့္၍သိုင္းဖက္ထားလိုက္ၿပီးေနာက္ ခေလူငယ္၏ေက်ာကုန္းေလး၏ခပ္ဖြဖြပုတ္ေပးေနမိ၏။ ထို့ေနာက္ မ်က္ရည္တို့အား ညႇင္သာစြာသုတ္ေပးလိုက္ရင္း

''ခေလး မင္းဒါေတြကိုသင္ယူစရာမလိုဘူး။ ဒါေတြကို အပင္ပန္းခံၿပီး သင္ယူစရာမလိုပါဘူး။ မင္းက အရာရာျပည့္စုံၿပီးသား...။ မင္းဆိုတဲ့ျဖစ္တည္မွုနဲ႔တင္ ကိုယ့္အတြက္က လုံေလာက္တာထက္ပိုေနၿပီးသားပါကြာ...''

လင္ဂ်ာေပါင္တစ္ေယာက္ ပူပင္ၿပီးစိုးရိမ္ျခင္းအျပည့္ျဖင့္ ေသခ်ာေတြးၿပီးေျပာလိုက္ေပမဲ့ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္အတြက္ေတာ့ တကယ္ကိုကူကယ္ရာမဲ့စြာရယ္ေမာခ်င္လာေတာ့၏။

"ဂ်ာေပါင္ ကအရမ္းငယ္ေသးၿပီး အခုထိေကာင္းေကာင္းအရြယ္မေရာက္ေသးဘူးေလ။ ​ေနာက္က်ရင္ ေကာင္းေကာင္းႀကီးျပင္းလာၿပီး အခုထက္ပိုၿပီးေကာင္းေကာင္းျပဳမူလာနိုင္မွာ ေသခ်ာတယ္။ဒါေၾကာင့္အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားက ဂ်ာေပါင္ကို ဂ်ာေပါင္အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အထိ ေစာင့္ေပးပါဦး!ဂ်ာေပါင္ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔.....''

သူ ဂ်ာေပါင္အားၾကည့္ၿပီးရယ္ခ်င္သလို သနားလဲသနားေနမိေလ၏။ ရွုရႊမ္းရင္ဘာေတြေျပာလိုက္လို့ ခေလးငယ္ကေၾကာက္လန္႔ၿပီး ဒီလိုစကားမ်ိဳးေျပာတာလဲ....?ခေလးငယ္က​ သူ,ထားသြားမယ္ဆိုတာကို ေသခ်ာေပါက္ေတြးထားခဲ့ၿပီး လက္ခံနိုင္ဖို့ကိုလဲ ႀကိဳေတြးေနခဲ့ၿပီပင္။

"ခေလး, မင္းကမင္းရဲ့​ေယာက်ာ္းကိုယုံရမယ္ေလ!ကိုယ္က မင္းကလြဲရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွမလိုခ်င္ဘူး''

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ဂ်ာေပါင္အားဆြဲထူလိုက္ၿပီးေနာက္ ကုတင္ေပၚတြင္ေျခခ်ထိုင္ခိုင္းလိုက္၏။ထို့ေနာက္ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ဂ်ာေပါင္၏အူလည္လည္အၾကည့္ေတြေအာက္မွာပဲ ဂ်ာေပါင္ေျခရင္း၌ မုဆိုးဒူးေထာက္ပုံစံမ်ိဳးျဖင့္ ျဖည္းညႇင္းစြာ ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး

"ငါကိုယ္ေတာ္ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ က်ိန္ဆိုၿပီးကတိျပဳပါတယ္။ အနာဂတ္ကို မင္း,နဲ႔ပဲျဖတ္သန္းမယ္! မင္းတစ္ေယာက္ထဲသာ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရတဲ့ ေယာက်ာ္းျဖစ္ရပါမယ္!''

လင္ဂ်ာေပါင္သည္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား၏လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ အလြန္ထိတ္လန႔္သြားၿပီးေနာက္ အလန္႔တၾကားထရပ္ၿပီး ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္အားငိုယိုၿပီး အတင္းဆြဲထူေတာ့၏။

"ဝူး... အရွင္မင္းသား ဒူးေထာက္မေနပါနဲ႔လို့... ထလာပါလို့ ... ဟင့္​​ေယာက်ာၤး... ရွန္းကုန္း....ထ,လာပါလို့ ... ဝူး... ဝူး”

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ သည္းမခံနိုင္ေတာ့ဘဲ ဂ်ာေပါင္၏လက္ေလးကို ခပ္တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္ရင္း အလြန္တရာမွအဓိပၸါယ္ေလးနက္ေသာ အၾကည့္ျဖင့္ လင္းက်ားေပါင္ကို စိုက္ၾကည့္ေနလိုက္ၿပီး "ခေလး ကိုယ့္ကို ယုံပါ....!''

''ဟင့္ ဒါေပမယ့္...ဂ်ာေပါင္ကမေကာင္းဘူးေလ ..." လင္ဂ်ာေပါင္သည္ သူရဲ့အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားအား ဘယ္လိုဆြဲထူလို့မရသည့္အဆုံး သူကိုယ္တိုင္ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္ရေတာ့၏။ မ်က္ရည္ေတြဟာလဲ ဘာမွမျမင္နိုင္ေလာက္ေအာင္ျပည့္လၽွံ၍က်ေနခဲ့ၿပီး က်ယ္ေလာင္စြာေအာ္ဟစ္ငိုယိုေတာ့သည္။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ကေပကပ္စြာသာ ခပ္တင္းတင္း ဒူးေထာက္ေနခဲ့ၿပီး ''ခေလးကိုယ့္ကိုယုံပါ ခေလးရယ္။ ကိုယ့္ကို ယုံေပးပါ ၿပီးေတာ့ ဘာကိုမွလဲစိတ္မပူပါနဲ႔ သံသယမ၀င္ပါနဲ႔! မင္းကို ကိုယ့္ဘဝရဲ့ အေရးႀကီးဆုံးရတနာတစ္ပါးလို့ မင္းကိုယ္တိုင္ ခံစားရတဲ့အထိ ကိုယ္မင္းအလိုရွိတဲ့အရာတိုင္းကိုျဖည့္ဆည္းေပးပါ့မယ္ ခေလးရယ္ကိုယ့္ကို ယုံၾကည္ေပးပါကြာ.....''

"ဂ်ာေပါင္ ... ယုံပါတယ္၊ဂ်ာေပါင္ ရွန္ကုန္းကို ယုံပါတယ္လို့..." လင္ဂ်ာေပါင္သည္ သူ႔ႏွလုံးသားဟာ အခ်စ္မွာလုံးဝက်ဆုံးခဲ့ၿပီဆိုတာကို ခံစားမိေနခဲ့သလိုသူ႔ရဲ့မ်က္လုံးေတြဟာလဲ ရွန္ကုန္း၏ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြျပည့္ႏွက္ေနသည့္မ်က္ဝန္းေတြၾကားမွာ က်ရွုံးေနခဲ့ျပန္သည္။

ဂ်ာေပါင္အေနနဲ႔ကေတာ့ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားဟာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သူ႔ကိုၿငီးေငြ႕သြားခဲ့ရင္ေတာင္မွ သူဟာအခုဆုံးျဖတ္ခ်က္အတြက္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွေနာင္တရတယ္လို့ခံစားမိမွာမဟုတ္ေခ်။

ထို့ေနာက္ ဂ်ာေပါင္သည္ ​ေျခဖ်ားေထာက္လ်က္ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္အားဆြဲယူနမ္းရွိုက္လိုက္ေလသည္။ေသခ်ာေပါက္ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ကေတာ့ သူ႔ခေလးကစတင္ၿပီးေထြးေပြ႕နမ္းရွိုက္လာတာကို လက္လႊတ္မခံဘဲ ဂ်ာေပါင္ရဲ့ ႏွုတ္ခမ္းေလးကို နက္ရွိုင္းစြာုပန္၍ဖိကပ္နမ္းလိုက္၏။ လင္ဂ်ာေပါင္​သည္လဲ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္၏လည္ပင္းအား စိတ္လိုလက္ရဖက္တြယ္ထားၿပီး စြဲမက္ဖြယ္အနမ္းတို့ေခၚေဆာင္ရာေနာက္ နာခံစြာအလိုက္သင့္စီးေမ်ာေနမိေလသည္။

သူသည္ ခေလးငယ္၏ခ်ိဳျမေသာ ႏွုတ္ခမ္းမ်ားတို့အား အတန္ၾကာနမ္းရွိုက္ၿပီးမွ တုံ႔ဆိုင္းစြာ လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလိုက္ေလသည္။ ။သူ႔ရဲ့​ျပင္းရွရွအနမ္းတို့ေၾကာင့္ စိုစြတ္ၿပီးဖူးေယာင္နီရဲေနတဲ့ ႏွုတ္ခမ္းေလးကိုၾကည့္ၿပီး ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္၏အၾကည့္တို့ နက္ေမွာင္၍လာေတာ့၏။

⭐⭐⭐⭐