မင္းကိုခ်စ္မဝေသးလို့

အပိုင္း(၁၆):အိမ္ျပန္လမ္း (Part-2)

...

ခ်င္ခ်ိဳင္ေရွာင္သည္ ျမင္းလွည္းသမားေကာင္ေလး၏စကားကိုၾကားၿပီးေနာက္ သုံးေယာက္သားျမင္းရထားေပၚမွ အျမန္ထြက္လာခဲ့ၾကေလသည္။မလွမ္းမကမ္းတြင္ ျမင္းရထားႏွစ္စင္းရယ္ ျမင္းသည္ေတာ္အနည္းငယ္ရယ္ႏွင့္အတူ ရပ္ေစာင့္ေနေသာ က်ဳံးက်င္းရွန္ကိုေတြ႕လိုက္ရ၏။

လင္,တကၽြမ္းတို့သုံးေယာက္က ဆရာႀကီးက်ဳံးကိုအရိုေသေပးၿပီးေနာက္ ေရွ႕ကိုဆက္ေလၽွာက္သြားလိုက္ၾကသည္။

"သခင္ႀကီးလင္က အရမ္းယဥ္ေက်းေနျပန္ပါၿပီ ။ခင္ဗ်ားတို့ ဒီေန႔ ေဘဂ်င္းကေနထြက္ခြာမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားၾကားသိသြားတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ကိုေတြ႕ဖို့အထူးညႊန္ၾကား ေစခိုင္းလိုက္တာပါ။''

က်ဳံးက်င့္ရွန္သည္ သူ႔ေနာက္ကျမင္းရထားႏွစ္စင္းႏွင့္ျမင္းသည္ေတာ္အနည္းငယ္ကိုညႊန္ျပလိုက္ၿပီး "ဒါကလင္ေရွာင္ဇူ ရဲ့မိသားစုျပန္လည္ေတြ႕ဆုံပြဲအထိမ္းမွတ္အျဖစ္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားေပးလိုက္တဲ့လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြပါ''

က်ဳံးက်င္းရွန္သည္ လက္ေဆာင္ပစၥည္းစာရင္းကို လင္,တကၽြမ္းလက္ထဲသို့ထည့္လိုက္ၿပီးေနာက္ ''လမ္းခရီးကေဝးလြန္းတဲ့အတြက္ သခင္ႀကီးလင္အေနနဲ႔ျမင္းရထားငယ္ေလးနဲ႔သြားရင္သက္ေသာင့္သက္သာမျဖစ္နိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားက သခင္ႀကီးကိုေစာင့္ေရွာက္ဖို့အတြက္ ျမင္းတပ္သား အနည္းငယ္နဲ႔ျမင္းရထားလုံးတစ္စင္းကို စီစဥ္ေပးလိုက္ပါေသးတယ္''

လင္,တကၽြမ္း သည္လက္ေဆာင္စာရင္းကိုလက္​ခံရင္း အံ့ၾသလို့မွမဆုံးနိုင္ေသးခင္ အိမ္ေရွ႕မင္းသားကလမ္းခရီးတြင္ သူ႔ကိုေစာင့္ေရွာက္ေပးဖို့အတြက္ ျမင္းစစ္သည္မ်ားကိုပါေစလႊတ္လိုက္ေၾကာင္းထပ္မံၾကားသိလိုက္ျပန္တာေၾကာင့္ သူ႔မွာလိပ္ျပာလႊင့္မလိုပါျဖစ္ၿပီး ဘယ္လိုတုံ႔ျပန္ရမွန္းကိုမသိေတာ့ေခ်။

"ဒါ...ဒါက အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားက အရမ္းေဖာ္ေရြတာပဲ....။"

ဒီအေျခေနကိုျမင္တဲ့ လင္ဂ်ာဝမ္နဲ႔ခ်င္ခ်ိဳင္ေရွာင္ တို့သည္လဲ ဆရာႀကီးက်ဳံးကိုေက်းဇူးတင္ၾကစကားေျပလိုက္ၾကေပမဲ့ အနည္းငယ္ေတာ့အံ့ၾသေနၾက၏။ဘယ္လိုပဲဆိုဆို ဂ်ာေပါင္ကအခုမွ အိမ္ေရွ႕စံရဲ့လုပ္ေတာ္အဆင့္မွာပဲရွိေသးတာေလ။ အဲ့ဒါကိုဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး သူတို့ကိုဒီေလာက္​ေ​တာင္ မ်က္ႏွာသာေပးေစာင့္ေရွာက္ေနတာလဲ.....!

အိမ္ေရွ႕စံ၏အမိန႔္ျဖစ္တာေၾကာင့္ လင္,တကၽြမ္း သည္လဲအေၾကာင္းျပခ်က္ေကာင္းေကာင္းျဖင့္ မျငင္းပယ္နိုင္ပဲရွိေလရာ က်ဳံးက်င့္ရွန္အားႏွုတ္ဆက္လ်က္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား၏ စီစဥ္ေပးမွုအတိုင္းသာ ျပန္ခဲ့ရေလေတာ့သည္။

ျမင္းရထားေပၚျပန္ေရာက္ေတာ့ သူတို့သုံးေယာက္သား တီးတိုးတိုင္ပင္ၾကေလ၏။ လင္,တကၽြမ္းက ''ၾကည့္ရတအိမ္ေရွ႕စံမင္းသား လြန္လြန္ကဲကဲျပဴမူေနသလိုပဲ....!''

လင္ဂ်ာဝမ္ ႏွင့္ ခ်င္ခ်ိဳင္ေရွာင္တို့သည္လဲေခါင္းညိတ္၍ သေဘာတူေၾကာင္းျပလိုက္၏။ လင္ဂ်ာဝမ္​သည္ လက္ေဆာင္စာရင္းကိုဖြင့္ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ဒီအိမ္ေရွ႕စံမင္းသားသည္ ဓေလ့ထုံးစံႏွင့္အညီ သူတို့မိသားစုအားခ်ဥ္းကပ္ေနေၾကာင္းကိုပါ သိရွိသြားေတာ့၏။

ဂ်င္ဆင္းငွက္သိုက္၊ ဖဲပိုး၊ ေရႊေငြႏွင့္ေက်ာက္စိမ္းအလွဆင္ပစၥည္းမ်ား အစရွိသျဖင့္စာရင္းအတိက်ပါသည့္အျပင္ ဘယ္ပစၥည္းကိုဘယ္သူ႔အတြက္ဆိုတာမ်ိဳးကိုပါ အေသးစိတ္ထည့္ေရးထားျပန္သည္။ မိသားစုဝင္တိုင္းတြင္ သက္ဆိုင္ရာလက္ေဆာင္အသီးသီးပါရွိေလသည္။

ခ်င္ခ်ိဳင္ေရွာင္သည္ ထိုစာရင္းတြင္ပါရွိေနေသာ ခ်င္မ်ိဳးရိုး မိသားစုဝင္အားလုံးရဲ့နာမည္ေတြကိုပါ ​ေတြ႕လိုက္ရတာေၾကာင့္ "အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားကငါတို့အားလုံးရဲ့ ကိုယ္ေရးအခ်က္လက္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာစုံစမ္းၿပီးၿပီထင္တယ္"

လင္,တကၽြမ္းႏွင့္ လင္ဂ်ာဝမ္ႏွစ္ေယာက္စလုံးသည္လဲ ေခါင္းထဲတြင္ဗလာႀကီးျဖစ္သြားသလို ခံစားလိုက္ရေလသည္။

"ဒီပစၥည္းေတြကိုျပန္သယ္သြားရတာထက္ အေရးႀကီးတာရွိေသးတယ္ ဟင္း...! ဂ်ာေပါင္တစ္ေယာက္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားရဲ့ကိုယ္လုပ္ေတာ္ျဖစ္သြားတာကို အေမ့ကိုဘယ္လိုျပန္ေျပာရပါ့မလဲ...?အေမသိရင္ဘယ္လိုမ်ားေနမလဲမသိဘူး....။''

သူတို့ရဲ့အေမဟာဂ်ာေပါင္ကို သူ႔ရဲ့ကံေကာင္းေစတဲ့ရတနာေလးလို့အျမဲေတြးကာ ခ်စ္ခင္ယုယတတ္တာကို လင္ဂ်ာဝမ္,ေတြးမိတာေၾကာင့္ ရင္ေမာေနေတာ့၏။

''ဒီအေၾကာင္းကို ​အေဖ့ဘာသာပဲမင္းအေမကို နားဝင္ေအာင္ ေျပာျပလိုက္ပါ့မယ္။ ရြာသားေတြေမးရင္ေတာ့ ေဘဂ်င္းျပန္ အထူးလက္ေဆာင္ေတြလို့ပဲေျပာၾကတာေပါ့ကြာ....။သတင္းေတြမပ်ံ႕ေအာင္လုပ္ရမယ္....''

ေယာကၡမျဖစ္သူသည္ ဝံ့ဝါးဂုဏ္ေမာက္တတ္သူမဟုတ္ပဲ ေအးေအးေဆးေဆးသာေနတတ္သူျဖစ္ေၾကာင္း ခ်င္ခ်ိဳင္ေရွာင္သိထားၿပီးျဖစ္ရာ ေခါင္းညိတ္ၿပီး "စိတ္ေအးေအးထားပါ အေဖ ဒီတ​ေခါက္ေခၚလာတဲ့လူေတြကို က်ေနာ္ႏွုတ္ပိတ္ၿပီး လၽွို့ဝွက္ထားလိုက္ပါ့မယ္"

"ဒါေပမယ့္ ျပည္နယ္ကိုကသတင္းေတြေရာက္လာနိုင္တာပဲေလ။" ဂ်ာဝမ္ကစိုးရိမ္တႀကီးေထာက္ျပ၏။ အဲဒီ့အခ်ိန္က်ရင္ ရြာနဲ႔ ခရိုင္႐ုံးကေတာ့ ဝက္ ဝက္ကြဲေနေတာ့မွာပဲ....ငါေတာ့ စဥ္းစားတိုင္းေခါင္းကိုက္ေနပါေရာလား.....။

"အင္း... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဖုံးထားျကတာေပါ့ ..." လင္,တကၽြမ္းသည္ ဘာမွရွည္​ရွည္ေဝးေဝးကို ဆက္မေတြးခ်င္ေတာ့ေပ။

ေတာ္ဝင္ဥယ်ာဥ္ေတာ္, ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ လင္ဂ်ာေပါင္၏ လက္ေလးကိုကိုင္ရင္း လမ္းေလၽွာက္ေနေလ၏။ ေတာ္ဝင္ဥယ်ာဥ္ေတာ္ရွိ ဂႏၶမာပင္မ်ားပြင့္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းၾကားသိရေလသည္။ဒါေၾကာင့္ အေတာ္ေလးမ်က္စိပဒါႆျဖစ္စရာေကာင္းတဲ့ ဂႏၶမာပန္းတို့အားျပေပးရန္အတြက္ သူ႔ရဲ့ခေလးငယ္ေလးအားေခၚလာခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။

တကယ္ကိုပဲ ဒါဇင္ထင္မနည္းတဲ့ ဂႏၶမာပန္းအမ်ိဳးစားစုံစြာလွပစြာဖူးပြင့္ေနၾက၏။အထူးသျဖင့္ အိုးခပ္လတ္လတ္အိုး၂အိုးထဲရွိ ေရႊအဆင္းႏွင့္ ဂႏၶမာပန္းမ်ားဟာထူးထူးျခားျခား စြဲမက္ဖြယ္ေကာင္းသည္။ ဒီေရႊေရာင္ေတာက္ေတာက္ႏွင့္ခပ္ထင္းထင္းရွိပြင့္ဖက္ခ်ည္မၽွင္မ်ားဟာ လင္ဂ်ာေပါင္ကို ပိုသေဘာက်ေစခဲ့သည္။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ လင္ဂ်ာေပါင္၏လက္ေသးေသးေလးကိုကိုင္လိုက္ၿပီး "မင္းႀကိဳက္လား?ဒီ၂အိုးလုံးဖ်င္ေအာ္နန္းေဆာင္ကို တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ပို့ခိုင္းလိုက္ရမလား?''

"ရပါတယ္၊ ဂ်ာေပါင္ဘာသာပဲ မၾကာမၾကာလာၾကည့္လိုက္ပါ့မယ္'' ဤကဲ့သို့လွပေသာပန္းပြင့္ေတြကို တျခားသူမ်ားကိုလည္း ျမင္ဖူးေစ့ခ်င္သည္။ဂ်ာေပါင္​ဒီပန္းအိုး၂အိုးကိုအရမ္းသေဘာက်တယ္ဆိုေပမဲ့ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ၿပီး သူတစ္ေယာက္ထဲအတြက္ေတာ့ အပိုင္,မသိမ္းယူသြားခ်င္ေပ။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ သည္ လင္ဂ်ာေပါင္၏အေတြးကို နားလည္လိုက္တာေၾကာင့္ ပိုပို၍ခ်စ္ျမတ္နိုးလာၿပီး မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ေတာ့ပဲ ခေလး၏ လက္ကိုဆုတ္ကိုင္ကာနမ္းလိုက္ေတာ့သည္။

"ေယာက်ာ္း...ဂ်ာေပါင္..." လင္ဂ်ာေပါင္က သူ႔ေျခဖ်ားေလး ေထာက္လ်က္ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္၏နားရြက္နားေလးသို့ကပ္၍ တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္ေလ၏။

"အမ္... ကေလး၊ ကိုယ့္ကိုဘာေျပာခ်င္ေနတာလဲ...?'' ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ သည္ သူ႔ရဲ့ခေလးက႐ုအားတက္သေရာ ၾကည့္၍ ေမးလိုက္ေလသည္။

"ဂ်ာေပါင္... ယြိရွန္းဖန္ကိုျပန္ခ်င္လို့ ရလားဟင္" လင္ဂ်ာေပါင္သည္ ခက္ခက္ခဲခဲသတၱိေမြးၿပီးျပန္​ေျပာလိုက္၏။သူတကယ္ပဲ ယြိရွန္းဖန္(ယြီဒန္ဖန္း)ေဆာင္ကအမ,ေတြကိုတကယ္လြမ္း ဆြတ္ေနခဲ့တာ...။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ေမၽွာ္ေနျခင္းအျပည့္ျဖင့္ ​ေငးၾကည့္ေနသည့္ ဂ်ာေပါင္၏အၾကည့္တို့အား ေတြ႕လိုက္ရၿပီး​ေနာက္ ခဏၾကာမၽွစဥ္းစားလ္ုက္ၿပီး

"အင္း!ယြမ္ခ်င္းကို မနက္ျဖန္ေန႔လည္မွာ လိုက္ပို့ခိုင္းလိုက္။ဟုတ္ၿပီလား...!'' ယုံေရွာင္နန္းေဆာင္ရွိယြိရွန္းဖန္အေဆာင္ သည္ သူ႔အတြက္ေတာ့ အမ်ားႀကီး သက္ေသာင့္သက္သာခံစားခ်က္ရခဲ့သည့္ေနရာတစ္ခုပင္။

"ဝိုး! ဂ်ာေပါင္အရမ္းဝမ္းသာတာပဲ! မနက္ျဖန္ ေယာက်ာ္း အတြက္ အဆာေျပမုန္႔လုပ္ခဲ့ေပးမယ္'' လင္ဂ်ာေပါင္ သည္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျမဴးတူးေနခဲ့သလို ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္လဲ သူ႔ခေလးငယ္ေလး၏လက္ရာကို ျမည္းစမ္းၾကည့္ရန္မေစာင့္နိုင္ေတာ့ေပ။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ သည္ လင္ဂ်ာေပါင္၏ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာပုံရိပ္ေလးကို ေက်နပ္စြာေငးၾကည့္ေနခဲ့၏။ ဒီခေလးက လြယ္လြယ္နဲ႔ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္နိုင္တယ္။ ဒီခေလးငယ္ေလးကို စိတ္ေက်နပ္ေအာင္လုပ္ေပးဖို့က တကယ္ကိုလြယ္လြန္းသည္။ ေသးငယ္တဲ့အရာေတြကေတာင္ ဒီခေလးငယ္ကို အခ်ိန္အၾကာႀကီး ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေစနိုင္ၿပီး ထိုေကာင္းမြန္ေသာ ခံစားခ်က္ေတြသည္လဲ သူ႔ကိုပင္ကူးစက္ေစ၏။

နန္းက်ဘုရင္ႏွင့္ခၽြဲမိသားစုေၾကာင့္စိတ္ပူၿပီး သူ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပင္ပန္းပါေစ ဒီခေလးငယ္ကိုေတြ႕လိုက္ရတာနဲ႔ သူ႔ရဲ့ႏြမ္းနယ္ေနတဲ့စိတ္ေတြဟာ အလိုလိုေအးခ်မ္းသြားေလသည္။ဂ်ာေပါင္ဟာသူ႔ရဲ့ရတနာတစ္ပါး....။တန္ဖိုးထားရတဲ့ သူ႔ရဲ့ တကယ့္အၾကည္ဓာတ္ေလးပင္။

"ဟုတ္ပါၿပီ။ေယာက်ာ္း ခေလးရဲ့သေရစာမုန႔္​ကို ေစာင့္ေနပါ့တယ္။ အရမ္းပင္ပန္းတာမ်ိဳးေတာ့မျဖစ္ေစနဲ႔ လြယ္ၿပီးသက္ေသာင့္သက္သာျဖစ္တာမ်ိဳးပဲလုပ္'' ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္က ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေျပာလိုက္၏။

"ဟုတ္ကဲ့!ဂ်ာေပါင္ မပင္ပန္းေစရဘူးလို႔ ကတိေပးပါတယ္''

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ သည္ ဂ်ာေပါင္၏ နာခံတတ္တဲ့အၾကည့္ေလးကိုၾကည့္ၿပီးေနာက္ "ခေလး၊ ကိုယ္တို့တေရးျပန္အိပ္ၾကမလား"

ဂ်ာေပါင္သည္လဲ သူ႔ေယာက်ာ္း၏စကားကို မျငင္းပဲနာခံစြာျဖင့္ ဖ်င္ေအာ္နန္းေဆာင္သို့သာျပန္လာခဲ့ေလ၏။

ယခုဆို ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ သူ႔ရဲ့ခေလးေလးႏွင့္အတူ တစ္ေရးတစ္ေမာအိပ္ရတာကိုသေဘာက်ေနၿပီျဖစ္သည္။ ကုတင္ေပၚရွိ ကန႔္လန႔္ကာကိုခ်လိုက္ၿပီးရင္ အေသးအဖြဲအရာေတြကိုေရာက္ တတ္ရာရာ တီးတိုးေျပာျဖစ္ၾက၏။

အခ်ိန္အမ်ားစုတြင္ ဂ်ာေပါင္က သူ႔ငယ္ဘဝရဲ့ စိတ္ဝင္စားဖြယ္အေၾကာင္းအရာအခ်ိဳ့ကို ေျပာျပလိမ့္မည္။သူ႔ကေတာ့ ဒီေကာင္ငယ္ေလးတဲ့ ဘယ္အေၾကာင္းရာကိုမဆို မၿငီးမျငဴႏွစ္ၿခိဳက္စြာနားေထာင္၏။ အဲ့လိုနဲ႔ပဲ သူတို့တျဖည္းျဖည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားေလ့ရွိသည္။

အရင္နိုးလာသူ,သည္ အျမဲတမ္း ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သာျဖစ္ေနခဲ့သည္။နိုးလာတဲ့အခ်ိန္တိုင္း ခေလးငယ္၏အိပ္ေမာ က်ေနေသာမ်က္ႏွာေလးကို ေငးၾကည့္ရတာဟာလဲ သူ႔ရဲ့အက်င့္တစ္ခုလိုျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ထိုသို့ေငးၾကည့္မိတိုင္းမွာလဲ သူ႔ႏွလုံးသားဟာ အလြန္ႏူးညံ့ေႏြးေထြးၿပီး ​ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္မွုကိုအတိုင္းသားခံစားေနရေလသည္။

လင္ဂ်ာေပါင္သည္လည္း သူ႔ရဲ့ေယာက်ာ္း ႏွင့္ တစ္ေရးတစ္ေမာအိပ္ရတာကို အလြန္ႏွစ္သက္ေနတာျဖစ္သည္။သူ, ရွန္ကုန္းရဲ့(​​ေယာက်ာၤး)လက္ေမာင္းေတြၾကားထဲမွနိုးလာရတဲ့အခါတိုင္း ရွန္ကုန္း၏လက္ေတြကအရမ္းကိုေႏြးေထြးၿပီး သူ႔ကိုစိတ္သာရ​ေစသလို လုံျခဳံမွုကိုအျပည့္အဝခံစားရေလသည္။

(T/N:ဒီေနရာကစၿပီး ေယာက်ာ္းလို့ေထာက္ေနတဲ့ေနရာေတြကို ရွန္ကုန္းလို့ပဲေရးသြားေတာ့မယ္ေနာ္)

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္တို့ထြက္သြားၿပီးေနာက္ ေတာ္ဝင္ဥယ်ာဥ္ေတာ္ရဲ့ ပန္းပြင့္ေလးမ်ားၾကားတြင္ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ ထြက္ေပၚ၍လာသည္။

"ဒါက ငါ့ခမည္းေတာ္ေဘးက မေကာင္းဆိုးဝါးေကာင္ႀကီးပဲျဖစ္ရမယ္...."ခန္းအာ သူတစ္ေယာက္ထဲရပ္ေနရင္း တီးတိုးေျပာေနမိ၏။

ခန္းအာသည္ သူ႔ခမည္းေတာ္ကိုေတာ္ဝင္ဥယ်ာဥ္ေတာ္ထဲတြင္ေတြ႕လိုက္ရတာေၾကာင့္အရမ္းေပ်ာ္သြားၿပီး သြားရန္ျပင္လိုက္ေပမဲ့ အထိန္းေတာ္ႀကီးအိမ္ေရွ႕စံမင္းသားကိုသြားၿပီး မေႏွာင့္ယွက္မေပးသင့္ဘူးဟု တားျမစ္ခဲ့ေလသည္။

ခန္းအာ တကယ္ကိုမေပ်ာ္မရႊင္ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီး ​ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္ေနခဲ့၏။ဘာလို့ သူမကအေႏွာက္ယွက္ျဖစ္ရမွာလဲ!ခမည္းေတာ္ရဲ့အခ်စ္ဆုံးနဲ႔ အေလးေပးခံရဆုံး သမီးေတာ္က သူမဆိုတာကိုလဲသိေနခဲ့သည္။

ဒါေၾကာင့္ အထိန္း​ေတာ္အဖြားအိုႀကီးထံမွ လြတ္ေအာင္ထြက္ေျပးၿပီး ေတာ္ဝင္ဥယ်ာဥ္ေတာ္ထဲသို့ ခိုးဝင္လာေလသည္။ဥယ်ာဥ္ထဲတြင္ပန္းမ်ားအားၾကည့္ရွုေနေသာ အမ်ိဳးသားငယ္ေလးကိုသာ ေတြ႕လိုက္ရတာေၾကာင့္ ထိုအမ်ိဳးသားငယ္ဆီကိုသာ တျဖည္းျဖည္းခ်ဥ္းကပ္သြားမိခဲ့ေလသည္။

သူ႔ခမည္းေတာ္က ထိုအမ်ိဳးသားငယ္၏ ခႏၶာကိုယ္အားလာေရာက္ဖက္တြယ္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ခန္းအာသည္နီးရာပန္းမ်ားၾကားထဲသို့ အလ်င္ျမန္ဝင္ပုန္းလိုက္တာေၾကာင့္ သူမရွိေနသည္ကို သတိမထားမိလိုက္က်ေခ်။

သူ႔ရဲ့ခမည္းေတာ္ဟာ ထိုအမ်ိဳးသားငယ္အားအလြန္ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕စြာေပြ႕ဖက္ထားၿပီး ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအျပည့္ျဖင့္ေငးၾကည့္ၿပီး ျပဳံးေနတာကိုေတြ႕လိုက္ရခ်ိန္မွာေတာ့ သူမ,တကယ္ကို,အႀကီးက်ယ္မနာလိုျဖစ္သြားခဲ့ရေတာ့၏။

သူ႔ခမည္းေတာ္က သူမကိုၾကင္နာစြာျပဳံးျပဖူးတယ္ဆိုတာေတာင္မွ ယခုလိုမ်ိဳးသေဘာတက်ျပဳံးျပခဲ့တာမ်ိဳး မဟုတ္ေခ်။ ေနာက္ဆုံးေတာ့သူတို့ထိုင္ၿပီး လမ္းေလၽွာက္သြားတာကို သည္းခံ ၾကည့္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ေဒါသအရမ္းထြက္ေနခဲ့ရေလသည္။သူမ ဒီေလာက္ၾကင္နာႏူးညံ့တဲ့အျပဳမူမ်ိဳးကို မခံစားခဲ့ရဘူးေလ......!

"မင္းသမီးငယ္ေလးက ဒီကိုေရာက္ေနတာပဲ! အထိန္းေတာ္ႀကီး လိုက္ရွာေနပါတယ္... မင္းသမီးငယ္,တစ္ေရးတစ္ေမာအိပ္ရမယ္အခ်ိန္ပါ။ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမနဲ႔ျပန္လိုက္ခဲ့ရပါမယ္" နန္းတြင္းအပ်ိဳေတာ္ငယ္ေလးက ေျပးလႊားလိုက္ရွာခဲ့ရၿပီးေနာက္ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ပဲ ဆိုလိုက္၏။

"သင္ ဂ႐ုမစိုက္စရာမလိုဘူး! ထြက္သြား!''ခန္းအာ သည္ အပ်ိဳေတာ္ငယ္ေလးထံမွ ေျပးထြက္သြားၿပီးေအာ္လိုက္၏,

"ငါ့ေနာက္ကို ထပ္မလိုက္လာနဲ႔။အဲ့လိုမွမဟုတ္ရင္ သင္ငါ့ကိုႀကိမ္းေမာင္းဆူပူပါတယ္ဆိုၿပီး မင္းကိုရိုက္ခိုင္းလိုက္မယ္ ဟမ့္!'' ခန္းအာသည္ ခိုးမခန္႔ရယ္ရင္းသေဘာက်စြာေျပာလိုက္၏။

အပ်ိဳေတာ္ေလး သည္ မင္းသမီးငယ္ေလး၏စကားေၾကာင့္ တုန္လွုပ္သြား၏။အရင္တုန္းကမင္းသမီးငယ္ကို ျပစ္မွားမိ၍ အျပစ္ေပးခံရတာကို ျပန္ေတြးမိသြားတာေၾကာင့္ ေရွ႕ဆက္မတိုးဝံ့ေတာ့ပဲ ထိုေနရာတြင္ပင္ရပ္၍က်န္ခဲ့ေလေတာ့သည္။

⭐⭐⭐⭐⭐