မင္းကိုခ်စ္မဝေသးလို့

အပိုင္း(၁၄): မိသားစု (Part-2)

.......

လင္ခ်န္အာသည္ သူ႔ကိုယ္သူဂုဏ္ယူစြာလက္ခံခဲ့ေသာ အဖြားငယ္ဆိုတဲ့ဂုဏ္ပုဒ္ႏွင့္ဘဝဟာလဲ ထင္သေလာက္မေကာင္းဘူးဆိုသိဖို့အတြက္ အခ်ိန္သိပ္မယူခဲ့ရေပ။ သူမဝမ္ မိသားစုအေပၚ ၾကင္နာမွုစြာေကာင္းေကာင္မြန္မြန္ဆက္ဆံတာေၾကာင့္ ဝမ္မိသားစု၏အႀကီးအကဲႏွစ္ဦးကလည္း သူမကို အိူမွတ္ျပဳကာ ေကာင္းမြန္စြာျပန္၍ ဆက္ဆံခဲ့သည္။

သို့ေသာ္လည္း သူမ၏ခင္ပြန္းျဖစ္သူဝမ္ခၽြဲေပၚ သည္ကား သူမကိုအလြန္သေဘာက်တဲ့ပုံစံမ်ိဳးမရွိခဲ့ေခ်။ လင္ခ်န္အာသည္ငယ္စဥ္ကတည္းက ႏုႏုရြရြေနခဲ့ရသူမဟုတ္ပဲ အလုပ္လုပ္ခဲ့ရသူျဖစ္တာေၾကာင့္ သူမ၏အသားအေရသည္ ႏွစ္ကာလမ်ားစြာေနေလာင္ထားျခင္း၏အက်ိဴးဆက္ေၾကာင့္ အညိဳေရာင္ဘက္သန္းေနၿပီး ၾကမ္းလဲၾကမ္းေနသည္။

ဝမ္ခၽြဲေပၚကိုယ္တိုင္ကိုက သူမရဲ့အခန္းကပ်င္ရိဖို့ေကာင္းသလိုစိတ္ဝင္ စားဖြယ္ရာလဲမရွိဘူးဟုေတြးထင္ေနတာေၾကာင့္ သူမဆီသို့လာတာရွားပါးေလသည္။ လင္ခ်န္အာကစာလုံးမတတ္သူျဖစ္သည္။ ဝမ္ခၽြဲေပၚသည္ကားအရည္ခ်င္းစစ္ေမးပြဲေအာင္ျမင္ထားသည့္သူမဟုတ္သည့္တိုင္ သူကအႏုပညာကိုေတာ့လိုက္စားကာ အထိုက္ေလ်ာက္ေတာ့ တတ္ကၽြမ္းသူျဖစ္ေလသည္။

ဒါေၾကာင့္ႏွစ္ေယာက္သားေတြ႕ဆုံမိရင္လဲ စကားေျပာစရာေခါင္းစဥ္မယ္မယ္ရရရွာမရနိုင္ဘဲ ႏွုတ္ဆိတ္၍သာေနရသည္က,မ်ားေလသည္။ ၿပီးေတာ့ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္စရာ အေကာင္းဆုံးကေတာ့ဝမ္ခၽြဲေပၚ၏အိမ္မွာ သူ႔ရဲ့ မိန္းကေလး ႏွစ္ေယာက္ရွိေနၿပီးသားျဖစ္၏။

တစ္ေယာက္ကတုန္ဖန္း။ သူမကလင္ခ်န္အာထက္ အမ်ားႀကီးပိုလွၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ယိရင္ က သူမရဲ့ခင္ပြန္းကို အပိုင္သိမ္းပိုက္ထားနိုင္သူျဖစ္သည္။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ၏မ်က္ႏွာသာေပးမွုလဲမရသလို သားသမီးလဲမရွိသည့္ သူမအေနျဖင့္ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံေကာင္းေကာင္းျပဳနိုင္မည့္ မိသားစုပါထပ္ၿပီးမရွိနိုင္ဘူးဆိုပါက ခင္ပြန္းသည္ႏွင့္မဂၤလာခန္းကိုတရား ဝင္ခြင့္ရမည့္မိန္းမ ျဖစ္လာရန္မည္မၽွခက္ခဲမည္ဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ေနခဲ့၏။

ယခုအခ်ိန္ လင္ခ်န္အာေတြးနိုင္သည့္သူမရဲ့တစ္ခုတည္းေသာေမၽွာ္လင့္ခ်က္က ဦးေလးရဲ့မိသားစု....။အထူးသျဖင့္လင္ဂ်ာဝမ္.... သူ ခ်ဳံးခ်ိဳင္ကိုဝင္ခြင့္ရၿပီလို့သတင္းၾကားထဲက ဝမ္းကြဲအကိုအပါအဝင္ အဲ့ဒီ့မိသားစုဝင္ေတြႏွင့္ ဆက္ဆံေရးျပန္လည္တည္ေဆာင္ျခင္ေနခဲ့တာျဖစ္သည္။

ဒါေပမဲ့ လင္,တကၽြမ္းတို့မိသားစုကေတာ့ သူမ,ဘယ္လိုပဲမ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးၿပီး ဝင္ေရာက္ေရာဖို့ႀကံေလတဲ့အႀကိမ္တိုင္းကို ျငင္းျမဲျငင္းေနဆဲပင္....။

ေကာင္မေလး လက္ေဆာင္ထုပ္ႏွင့္ျပန္လာသည္ကို လင္ခ်န္အာ,မမွိတ္မသုန္းၾကည့္ေနလိုက္ၿပီးေနာက္ စိတ္ထဲတြင္ေတာ္ေတာ္ေလးအခ်ဥ္ေပါက္ေနေတာ့၏။

''တကယ္ပဲ ဘာလုပ္ရမွန္းကိုမသိေတာ့ဘူး''

သူမရဲ့မိဘမ်ားကလည္းသူမအတြက္ အဲ့ဒီ့မိသားစုကိုသြားေရာက္ေတာင္းပန္ေပးၾကပါေသာ္လည္း ၿခံတံခါးအဝကပင္ျပန္

လွည့္လာခဲ့ရေလသည္။

ဟင္း... သူမရဲ့ေတာ္လြန္းလွပါတယ္ဆိုတဲ့ ဝမ္းကြဲအစ္ကို လင္,ဂ်ာဝမ္ ၏ဂုဏ္ျဒပ္ေၾကာင့္သာမဟုတ္ရင္ သူမအေနနဲ႔ အဲ့ဒီမိသားစုကို ဘာကိစၥအဖက္လုပ္ခ,ယေနရမွာတုန္း!!

လင္,တကၽြမ္းတို့မိသားစုစိတ္ေက်နပ္ဖို့ သူမဘာလိုလုပ္ရမလဲ? လင္ဂ်ာေပါင္(က်ားေပါင္)ကလဲ နန္းေတာ္ထဲမွာအဆင္ေျပေနတယ္လို့ၾကားတယ္။ တကယ္လို့သူမသာနန္း

ေတာ္ထဲဝင္သြားခဲ့ရင္ ဘာေတြျဖစ္ေနမလဲမသိဘူး.........။

......

ရက္အနည္းငယ္ၾကာၿပီးေနာက္ လင္,တကၽြမ္း ႏွင့္လင္ဂ်ာဝမ္ တို့သားအဖသည္ ခ်င္ခ်ိဳင္ေရွာင္ႏွင့္အတူ သူတို့ရဲမိသားစုကို ႏွုတ္ဆက္၍ ေဘဂ်င္းသို့ခရီးထြက္ခဲ့ၾကေလသည္။

ခ်င္ခ်ိဳင္ေရွာင္သည္ မိသားစုဝင္၄ေယာက္ရယ္ ေနာက္ထပ္ အေဖာ္၂ေယာက္ရယ္ႏွင့္ စားနပ္ရိကၡာ၊ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို တင္ေဆာင္ရန္အတြက္ ျမင္းလွည္းႏွစ္စီးအားစီမံၿပီးေနာက္ ေဘဂ်င္းသို့သြားရန္ျပင္ဆင္ေလသည္။ ၿမိဳ့ဂိတ္ေတြဟာလဲ လမ္းတစ္ေလၽွာက္လုံးတြင္ရွိေလ၏။ ဆယ္ရက္ၾကာခရီးႏွင္ၿပီးမွသာ ၿမိဳ့ေတာ္ကို ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ေရာက္သြားေလသည္။

ၿမိဳ့ေတာ္ထဲသို့ေရာက္ခ်ိန္သည္ ညခင္းျဖစ္သြားတာေၾကာင့္ သန္႔ရွင္းေသာတည္းခိုခန္းတစ္ခုကိုရွာ၍ တစ္ဖြဲ႕လုံးဝင္ေရာက္တည္းခိုၾကေတာ့သည္။

''အေဖ နဲ႔ အကိုႀကီးအရင္အနားယူလိုက္ၾကပါ။ ဒီအခ်ိန္ခရီးသြားရတာက ေကာင္းတယ္ဆိုေပမဲ့လဲ လမ္းခရီးကၾကမ္းေတာ့ပင္ပန္းတာကပင္ပန္းတာပါပဲ....။က်ေနာ္တို့ေရာက္ၿပီး ေနာက္ရက္နည္းနည္းၾကာရင္ ေဆာင္းဦးေပါက္ပြဲေတာ္ဆို​ေတာ့ သိပ္ေတာ့မေစာင့္ရေတာ့ပါဘူး။ မနက္ျဖန္က်ရင္ ၿမိဳ့ေတာ္ထဲလိုက္ၾကည့္ၾကတာေပါ့''

''ခ်ိဳင္ေရွာင္ မင္းလဲပင္ပန္းလာတာပဲ ေစာေစာအနားယူလိုက္ပါ " လင္,တကၽြမ္း သည္လမ္းခရီးတစ္ေလ်ာက္တြင္လဲ သမက္ျဖစ္သူအား လြန္စြာမွေက်နပ္ေနေလသည္။ ထက္ထက္ျမတ္ျမတ္ျဖင့္ ေစ့စပ္ေသခ်ာသူလဲျဖစ္ေလရာ လမ္းခရီးတေလၽွာက္ သူတို့ဘာတစ္ခုမွစိတ္ပူစရာမလိုေအာင္ အေသးစိတ္ကအစ,စီစဥ္ေဆာင္ရြတ္ေပးေလသည္။

ဒီလိုသမက္မ်ိဳးႏွင့္ ခရီးအတူသြားရတာ တကယ္ကိုကံေကာင္းတာပဲ!

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ေစာေစာ သူတို့မနက္စာစားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ခ်င္ခ်ိဳင္ေရွာင္က သူစုံစမ္းလို့ရထားတဲ့သတင္းအခ်ိဳ့ကိုျပန္ေျပျပေလသည္။

"ေဆာင္း ဦးရာသီပြဲေတာ္ေန႔က်ရင္ ၇နာရီေလာက္စၿပီး မိသားစုေတြနဲ႔စေတြ႕ခြင့္ေပးမယ္တဲ့။အခ်ိန္ကေတာ့ ၁နာရီလို့ေတာ့သတ္မွတ္ထားတယ္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ မယ္မယ္ႀကီးနန္းေဆာင္ကေနစ,မယ္လို့လဲေျပာတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ထင္တာေတာ့ က်ေနာ္တို့ ဂ်ာေပါင္(က်ားေပါင္)ကိုမနက္ပိုင္းေလာက္မွာေတြ႕ရေလာက္တယ္''

"ေကာင္းလိုက္တာ!" လင္,တကၽြမ္းတို့ နသားအဖ တို့သည္ ခ်င္ခ်ိဳင္ေရွာင္၏ စကားကိုနားေထာင္ၿပီးေနာက္ အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကသည္။

မနက္စာသုံးေဆာင္ၿပီးေနာက္ လင္,တကၽြမ္းတို့သားအဖႏွင့္ ခ်င္ခ်ိဳင္ေရွာင္ တို့သည္ ေဘဂ်င္းၿမိဳ့ေတာ္သို့ လွည့္ လည္ၾကည့္ရွုၾကေလ၏။ သူတို့ေနထိုင္တဲ့ တည္းခိုခန္းက ၿမိဳ့ရဲ့အေနာက္ဘက္ျခမ္းလို့ဆိုနိုင္ၿပီး သာမာ​န္လူလတ္တန္းစားမ်ား အမ်ားစုေနထိုင္ၾကတာေၾကာင့္ ၿမိဳ့တြင္း၌ ပ်ားပန္းခတ္လွုပ္ရွားအသက္ဝင္စည္ကားေနေတာ့၏။

ျမိဳ့၏အေရွ႕ဘက္ျခမ္းတြင္ ဂုဏ္သေရရွိလူခ်မ္းသာမ်ားေနထိုင္ၾကၿပီး နန္းၿမိဳ့ရိုး၏အတြင္းပိုင္းသည္ဧကရာဇ္၏ သီးသန္႔ပိုင္နက္နယ္ေျမျဖစ္ကာ ေတာ္ဝင္မိသားစုႏွင့္နန္းတြင္းအမွုထမ္းမ်ားေနထိုင္ၾကသည္။

ခ်င္ခ်ိဳင္ေရွာင္ သည္ ၿမိဳ့အတြင္းခဏတာလမ္းေလၽွာက္လွည့္ပတ္ၾကည့္ရွုၿပီးေနာက္ ၿခံငယ္ေလး၏အေရွ႕ဖက္တြင္ ဆိုင္ခန္းငယ္တစ္ဆိုင္ပါတြဲရက္ပါသည့္ အိမ္ငယ္ေလးကိုငွားရမ္းလိုက္ေလသည္။

အိမ္ငွားခအတြက္ လ,ဝက္စာေငြေခ်ၿပီးေနာက္ သူတို့အဖြဲ႕သည္ တည္းခိုခန္းတြင္ရွိေနေသာ ပစၥည္းအားလုံးကိုသယ္ေဆာင္၍ တက္ႂကြစြာျဖင့္ ဌားထားေသာအိမ္သို့ေရြ႕ေျပာင္းၾကေလသည္။လင္,တကၽြမ္း ႏွင့္ လင္ဂ်ာဝမ္ တို့သည္လဲ ခ်ိဳင္ေရွာင္၏ ကုန္ပစၥည္းမ်ားကိုခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာေပး ၍ ဆိုင္ဖြင့္ရန္ျပင္ဆင္ေနျခင္းကို ဝိုင္းဝန္းကူညီေပးၾကေလသည္။ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္တစ္ေယာက္တစ္လက္ ဝိုင္းဝန္းလုပ္ေဆာင္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ဆိုင္ဖြင့္ရန္ျပင္ဆင္ေနျခင္းသည္ ညေနပိုင္းကထဲကပင္ အားလုံးအဆင္သင့္ျဖစ္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

ခ်င္ခ်ိဳင္ေရွာင္သည္ မနက္ျဖန္တြင္ဆိုင္ခန္းဖြင့္ရန္အတြက္ စီစဥ္ေနၿပီးေနာက္ 'ခ်င္က်ားကၽြမ္း' ဟူေသာ ဆိုင္းဘုတ္ကို ခ်ိတ္ထားသည္။

"အေဖ နဲ႔ အကိုႀကီးဒီေန႔ေန႔ခင္းတုန္းက အေႏွာက္ယွက္ေပးရတာကို အားနာပါတယ္။ မနက္ျဖန္ေတာ့ဆင္ေျပပါၿပီ။က်ေန႔မွာ လူႏွစ္ေယာက္လဲပါလာေသးတယ္ေလ..။နားနားေနေန,ေနၾကပါ က်ေနာ္ မေႏွာက္ယွက္ေတာ့ပါဘူး''

"ငါတို့ကမိသားစုေတြပဲေလ အားနာစရာမလိုပါဘူး။ မင္းအစ္ကိုေရာ ငါ့ေရာကအလုပ္,လုပ္နိုင္ပါတယ္ကြ ဟားဟား!" လင္,တကၽြမ္းကရယ္ေမာလ်က္ေျပာေလသည္။

"စကားမစပ္ က်ေနာ္ေပက်င္းၿမိဳ့ေတာ္ရဲ့နာမည္ႀကီး'ယိဂ်င္းစာအုပ္ဆိုင္'ကို ေတြ႕လာခဲ့တယ္။အဲ့မွာက ရွားပါးစာအုပ္ေတြအျပင္ အဆင့္ျမင့္တန္းေတြအတြက္ ရည္ရြယ္တဲ့စာအုပ္ေတြပါရွိတယ္တဲ့။ထိုင္ဖတ္လို့​လဲရတယ္တဲ့ ေတာ္ေတာ္ေလးအဆင့္ျမင့္တယ္လို့ေတာ့ေျပာတယ္။ အကိုႀကီး တစ္ေခါက္ေလာက္သြား ၾကည့္,ၾကည့္ပါလား။စာအုပ္ဆိုင္က ၿမိဳ့အေရွ႕နဲ႔အေနာက္စုံတဲ့လမ္းစုံတည့္တည့္မွာလို့ေျပာတယ္ '' သူ,ဒီေန႔ဆိုင္ခန္းေတြအေၾကာင္းလိုက္ေမးရင္း သိလာတဲ့စာအုပ္ဆိုင္အ ေၾကာင္းကို ေျပာျပလိုက္၏။

''အင္း! မနက္ျဖန္ သြားၾကည့္ရမယ္'' လင္ဂ်ာဝမ္ သည္ ခ်င္ခ်ိဳင္ေရွာင္၏ စကားကိုၾကားလိုက္ရတာႏွင့္ အရမ္းကိုတတ္ႂကြၿပီးစိတ္အားျပင္းပ်ေန၏။ပိုင္စီရင္စုမွာက စာအုပ္ဆိုင္လဲအမ်ားႀကီးမရွိတာေၾကာင့္ စာအုပ္လဲအမ်ားႀကီးငွားရမ္းလို့မရနိုင္ေပ။ဒါ့ျပင္ စာအုပ္ေစ်းေတြကလဲ အရမ္းမ်ားလြန္းတာေၾကာင့္ မိသားစုကိုငဲ့ရေသာ သူ႔အေနျဖင့္ စာအုပ္ကိုမၾကာၾကာဝယ္ဖို့ဆိုတာလဲမျဖစ္နိုင္ေခ်။

ေနာက္တေန႔ မနက္ေစာေစာမွာေတာ့ လင္ဂ်ာဝမ္ဟာ မနက္စာ,စားၿပီးတာႏွင့္ သူ႔ေယာက္ဖမေန႔ကေျပာခဲ့ေသာ သာအုပ္ဆိုင္သို့ထြက္လာခဲ့ေတာ့၏။ ဒီစာအုပ္ဆိုင္က တကယ္ကိုအႀကီးပဲ!အထပ္သုံးထပ္ေတာင္ပါရွိၿပီး သူ,ျမင္ဖူးခဲ့သမၽွထဲမွာ အႀကီးဆုံးလို့ေျပာနိုင္ေလသည္။

လင္ဂ်ာဝမ္ ဆိုင္ထဲကိုဝင္သြားၿပီးေနာက္ ခ်က္ခ်င္းပဲ လူတစ္ေယာက္သူ႔အနားေရာက္ၿပီး

"မင္း ဒီကိုလာရင္ နာမည္စာရင္းေပးရပါမယ္။ေကာင္တာကိုလိုက္လာၿပီး စာရင္းအရင္လာသြင္းေပးပါ....''

စာရင္းသြင္းၿပီးေနာက္ ေရွာင္အာ က ဂ်ာဝမ္အား

"ဒီဆိုင္ရဲ့ ပထမထပ္နဲ႔ ဒုတိယထပ္မွာရွိတဲ့ ႀကိဳက္တဲ့ဘယ္စာအုပ္ကိုမဆိုယူဖတ္နိုင္ပါတယ္။ ျပင္ပေတာ့ ယူသြားလို့မရပါဘူး။ ဆိုင္ထဲမွာပဲဖတ္ရပါမယ္။လက္ဖက္ရည္ေသာက္ ခ်င္ရင္ျဖစ္ျဖစ္ အဆာေျပမုန႔္စားခ်င္ရင္ျဖစ္ျဖစ္ တတိယထပ္ကိုသြားပါ။အဲ့မွာလိုအပ္တာေတြရနိုင္ပါတယ္။ဒါေပမဲ့ မင္းေရြးဖတ္ထားတဲ့စာအုပ္ကိုေတာ့ ေသခ်ာဂ႐ုတစိုက္ကိုင္တြယ္ဖတ္ရွုပါ။ပ်က္စီးမွု တစ္စုံတရာျဖစ္ခဲ့ရင္ က်သင့္ေငြအတိုင္းေပးေလ်ာ္ရပါမယ္ "

ထို့ေနာက္ လင္ဂ်ာဝမ္သည္ ေရွာင္အာအား ေက်းဇူးတင္စကားေျပာၿပီးေနာက္ ပထမထပ္ကိုေလၽွာက္သြားခဲ့ေလသည္။ဤစာအုပ္ဆိုင္၌ တကယ္ကိုပင္စာအုပ္အမ်ိဳးအစားမ်ားစြာရွိေနတာျဖစ္ၿပီး စာအုပ္စဥ္တစ္ခုစီ၏ေဘးတြင္လဲ စားပြဲမ်ားႏွင့္ ထိုင္ခုံမ်ားကိုခ်ထားေပးေလသည္။

စာဖတ္ေနတဲ့ လူေတြအမ်ားႀကီးရွိေသာ္လည္း အရမ္းတိတ္ဆိတ္ေနၿပီး အားလုံးဟာ ၿငိမ္သတ္စြာစာအုပ္ ထိုင္ဖတ္ေနၾကသည္။ စာအေၾကာင္းေဆြးေႏြေနသူအခ်ိဳ့ကို ေတြ႕ရတာေတာင္မွ သူတို့ဟာဆူညံျငင္းခုန္ေနျခင္းမ်ိဳးမရွိပဲ ပတ္ဝန္းက်င္သည္လဲ တိတ္ဆဲေနဆဲပင္ျဖစ္၏။

ဂ်ာဝမ္သည္လဲ ဖတ္လိုသည့္စာအုပ္အားခပ္ျမန္ျမန္ေရြးၿပီးေနာက္ ထိုင္ခုံထိုင္၍ၿငိမ္သတ္စြာဖတ္ေနမိေတာ့ သည္။

......

ေနာက္ရက္ေတြမွာလဲ လင္ဂ်ာဝမ္​ဟာ ေန႔တိုင္းစာအုပ္ဆိုင္ကိုသြားၿပီး စာအုပ္ေတြၾကားထဲ​ေခါင္းႏွစ္ရင္းျဖင့္ မဆုံးနိုင္တဲ့အသိပညာဗဟုသုတပင္လယ္ထဲသို့ ေမ်ာပါေနေတာ့၏။

စာအုပ္ဆိုင္ကိုသြားတာရက္ေတြၾကာလာတာေၾကာင့္ လင္ဂ်ာေပါင္သည္လဲ စာေပအရာတြင္ပါရမီထူးတဲ့ ခ်င္းခ်ိ

ခြမ္း ဆိုတဲ့ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ႏွင့္သိကၽြမ္း၍လာ၏။ပထမဆုံးေတြ႕ဆုံျခင္းမွာတင္ တစ္ေယာက္ရဲ့အရည္ခ်င္းကိုတစ္ေယာက္ သေဘာက်ခဲ့ၾကတာျဖစ္သည္။

"အစ္ကိုလင္!မင္းကို ငါစ,စေတြ႕တုန္းက မင္းကစစ္ေရးနယ္ပယ္ဖက္ကျဖစ္မယ္လို့ပဲ ငါေတြးမိလိုက္တာဟားဟား! ငါတို့ရဲ့ ခံယူခ်က္ေတြက ဒီေလာက္တိုက္ဆိုင္ၿပီးတူေနလိမ့္မယ္လို့ တကယ္မထင္ထားဘူး။ မင္းလိုစိတ္တူကိုယ္တူလူမ်ိဳးနဲ႔ေတြ႕ဆုံရၿပီး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခြင့္ရတာကံေကာင္းတာပဲ။ေနာက္က်ရင္လဲ ငါတို့မၾကာမၾကာေတြ႕ၿပီး ေဆြးေႏြးၾကတာေပါ့...''

ခ်င္းခ်ိခြမ္း သည္ လင္ဂ်ာဝမ္ကို စ,ျမင္လိုက္တုန္းက သူ၏က်ယ္ျပန္႔ေသာေက်ာကုန္းႏွင့္ ေတာင့္တင္းက်စ္လစ္ေသာ ခႏၶာကိုယ္အခ်ိဳးအစားကိုၾကည့္၍ အလြန္ၾကမ္းၾကဳတ္ၿပီး ရက္စက္ကာ သီးသန္႔ဆန္ေသာအေတြးေခၚပိုင္ရွင္မ်ိဳးျဖစ္မည္ဟုေတြးမိေလသည္။

ဒါ့အျပင္ ဘယ္နယ္ပယ္တြင္က်င္လည္ေနတယ္ဆိုတာကိုပါ အလြန္သိခ်င္သလို ရင္းႏွီးလိုတာေၾကာင့္လဲ မိတ္ေဆြ ဖြဲ႕စကားလာေျပာျခင္းျဖစ္၏။ မထင္မွတ္ပဲ ထိုလူေကာင္းထြားထြားႀကီးကစကားေျပာေကာင္း​ၿပီး သူနဲ႔လဲအေတြးေခၚယူဆပုံခ်င္းပါလာတူေနတာေၾကာင့္ တတိယထပ္ရွိလက္ဖက္ ရည္ဆိုင္သို့ေရာက္လာၿပီး စကားလက္ဆုံက်ေနျခင္းျဖစ္၏။

"အစ္ကို ခ်င္း၊ မင္းရဲ့သူငယ္ခ်င္းအ​ျဖစ္ေတြ႕ခြင့္ရတာအရမ္းဝမ္းသာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကံမေကာင္းစြာပဲ ငါေပဂ်င္းကိုဒီတစ္ေခါက္လာတာက နန္းေတာ္ထဲေရာက္ေနတဲ့ ငါ့ရဲ့ညီေလးကို ေဆာင္းဦးရာသီပြဲေတာ္မွာ ေတြ႕ခြင့္ေပးမယ္ဆိုလို့ မိသားစုနဲ႔လာခဲ့တာေလ။ဒါၿပီးရင္ ငါ့ရဲ့ေနရပ္ကိုျပန္ရမွာပါ...''

လင္ဂ်ာဝမ္သည္လဲ ေနာင္တြင္ေတြ႕ရန္မေသခ်ာေတာ့သည္ မိတ္ေဆြ အား, အားနာစကားဆိုလိုက္၏။

''အား! အဲဒါ ဝမ္းနည္းစရာပဲ! မင္းညီကနန္းတြင္းအမွုထမ္းဟုတ္လား? ။ အခုပြဲေတာ္က ေတာ္ဝင္မင္းသားက ဘာေဘရိယန္လူရိုင္းေတြကို သုတ္သင္နိုင္ခဲ့လို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ ေကာင္းခ်ီး ေပးတဲ့ အထိမ္းမွတ္ပြဲလို့ဆိုရမွာေပါ့..''

ခ်င္းခ်ိခြမ္း က ဆက္ၿပီး

"အိမ့္ေရွ႕စံမင္းသားက တကယ္ေတာ္တယ္ေျပာရမယ္ သူက စစ္ေရးဗ်ဴဟာလဲ ႂကြယ္ဝသလို စာေပႏွံ့စပ္မွုကလဲ သြားေလ်ာ့တြက္လို့မရျပန္ဘူး။ သူကစာေပကိုလဲခ်စ္ျမတ္နိုးတယ္တဲ့!ငါၾကားတာေတာ့ ဒီစာအုပ္ဆိုင္ရဲ့ေနာက္ကြယ္မွာ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားရွိေနတယ္တဲ့ေလ။ အရပ္သားေကာ ကေလးေတြကိုေကာ စာအုပ္စာေပနဲ႔ရင္းႏွီးေစခ်င္လို့ အခုလိုဖြင့္ထားေပးတာတဲ့''

"အင္း! သူ႔ရည္ရြယ္ခ်င္ကို တကယ္ပဲခံစားလို့ရပါတယ္။ အဲ့လိုဆိုေပမဲ့ ငါ့ရဲ့ညီငယ္ကိုဘယ္လိုေတြ႕ရမလဲမသိေသးဘူး!ငါတို့အိမ္သားေတြအားလုံး သူ႔ကိုလြမ္းေနၾကတာ .... " လင္ဂ်ာဝမ္ က စိတ္လွုပ္ရွားစြာျဖင့္ေျပာ၏။

"နန္းေတာ္မွာ တာဝန္က်ေနတဲ့ ငါ့ အေဒၚတစ္ေယာက္ေတာ့ရွိတယ္။သူ အဲ့ဒါေတြကိုသိေလာက္တယ္။ မင္းရဲ့ညီက ဘယ္နန္းေဆာင္မွာလဲ?" ခ်င္းခ်ိခြမ္းက ေမးေလသည္။

"ငါ့ညီက ဧကရီမယ္မယ္ႀကီးနန္းေတာ္ရဲ့ မီးဖိုေဆာင္မွာ အဆာေျပမုန္႔လုပ္ေပးရတယ့္အမွုထမ္းလို့ေျပာတယ္" လင္ဂ်ာဝမ္ သည္ ခ်င္းခ်ိခြမ္းမွန္မွန္ကန္ကန္ပင္ေျဖ၏။

"အရမ္းေကာင္းတယ္! တခ်ိဳ့ေနရာေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ အဲ့ဒီ့အေဆာင္က တကယ္ေကာင္းတဲ့ ေနရာလို့ ေျပာရမွာပဲ! မင္းညီက အရမ္းကံေကာင္းတယ္"ခ်င္းခ်ခြမ္းသည္ ခဏမၽွစဥ္းစားၿပီးေနာက္ "အဲ့ဒီ့ ဧကရီ​မိဖုရားရဲ့နန္းေဆာင္မွာ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားေလးရဲ့ လၽွို့ဝွက္ခ်က္တစ္ခုရွိတယ္!။"

ခ်င္းခ်ိခြမ္း က တိုးတိုးျဖင့္ "အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားက ဧကရီမိဖုရားႀကီးရဲ့အဲ့ဒီ့နန္းေဆာင္က နန္းတြင္းအေစခံေလး တစ္ဦးကို သေဘာက်ေနတာတဲ့။အခုေတာ့ အခုေတာ့ေန႔ေရာညပါ ခ်စ္ေနၾကၿပီလို့ေျပာတာပဲ။ၿပီးေတာ့ နန္းတြင္းအမွုထမ္းေလးက အရမ္းငယ္ေသးတယ္တဲ့ေလ !"

လင္ဂ်ာေပါင္သည္ကားမ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၿပီးေနာက္ ထူးထူးျခားျခားဆက္ေတြးဘဲ သူ႔မ်က္ႏွာထက္၌ရယ္ရိပ္သန္းသြားေလ၏။အဲဒီႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္တဲ့သူေတြဆီမွာ အခ်စ္ေရးဆိုတာမရွိဘူး!

အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားက ကမၻာအရပ္ရပ္သို့ ျပန႔္ႏွံ့သြားလာၿပီးေရာက္ရာအရပ္မွာရွင္သန္နိုင္တဲ့ လူရိုင္းမ်ိဳးႏြယ္စုအေရးကိစၥကို ျပတ္ျပတ္သားသားရက္စက္စြာေဆာင္ရြတ္နိုင္ခဲ့တာ...။ဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးက အခ်စ္မွာက်ရွူံးနိုင္တယ္ဆိုတာ ျဖစ္နိုင့္ပါ့မလား....ငါေတာ့ မယုံဘူး....။

ခ်င္ခ်ိဳင္ေရွာင္ရဲ့အထည္ဆိုင္ေလးသည္လဲ ဖြင့္ၿပီးရက္အနည္းငယ္တြင္းမွာပင္ အေရာင္းဝယ္အေတာ္ေလးသြက္ လာခဲ့၏။ ေဘဂ်င္းမွာ အထည္နဲ႔အရည္ေသြးျမင့္ပိုး၊ဖဲထည္စ,ေတြ အမ်ားႀကီးရွိၿပီး ဒီဇိုင္းေတြကလဲဆန္းသစ္ၿပီး လွပတယ္ဆိုေပမယ့္ ေဈးႀကီးလြန္းသည္။

သူယူလာေသာအထည္ေတြကမူ အရည္ေသြးေကာင္းၿပီး ေစ်းႏွုန္းလဲသင့္၏။ပုံစံမ်ားကလဲ သူတို့ဘက္တြင္အနည္းငယ္လူႀကိဳက္နည္းသြားၿပီဆိုေပမဲ့ ေဘဂ်င္းတြင္ေတာ့ အသစ္ဆန္းျဖစ္ေနၿပီး ေစ်းႏွုန္းကလဲအေတာ္တန္ခ်ိဳသာတယ္လို့ေျပာလို့ရတာေၾကာင့္ ၿမိဳ့အေနာက္ဘက္ျခမ္းတြင္ေနထိုင္ၾကေသာ သာမာန္အရပ္သားတို့အႀကိဳက္ ေတြ႕ကာ အလြန္ေရပန္းစားေနေတာ့ သည္။

ခ်င္ခ်ိဳင္းေရွာက္တစ္ေယာက္ သူ,ေပဂ်င္းသို့လာၿပီး အထည္ေတြလာေရာင္းမိတာမွန္တယ္လို့ခံစားေနရၿပီး တကယ္ကိုေက်နပ္နပ္ေပ်ာ္ရြင္ေန၏။ဒီအတိုင္းဆို ရက္အနည္းငယ္အတြင္း ယူလာခဲ့ေသာ အထည္ေတြအကုန္ရွင္းလင္းသြားမည္ျဖစ္သည္။

အခုမွေပဂ်င္းကို ပထမဆုံးအေရာင္းဝယ္ထြက္တာဆိုေပမယ့္ စာရင္းအတိုင္းအကုန္ ေရာင္းရ႐ုံတင္မကဘဲ အျမတ္နည္းနည္းေတာင္ထြက္လာေသးတယ္။ သူျပန္သြားရင္ ေဘဂ်င္းရဲ့လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ကုန္ပစၥည္းအခ်ိဳ့ကိုျပန္ဝယ္သြားဖို့အတြက္ သူ,အေနနဲ႔ေငြပိုေငြလၽွံအမ်ားႀကီးစုမိေနေလာက္သည္။ပုံမွန္ဝယ္သူကိုရွာနိုင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆုံးေပါ့ေလ....။

ေဆာင္းဦးရာသီပြဲေတာ္နီးလာသည္ႏွင့္အမၽွ လင္,တကၽြမ္းတို့သားအဖႏွင့္ ခ်င္ခ်ိဳင္ေရွာင္တို့သည္ လင္,ဂ်ာေပါင္(က်ားေပါင္)အား ေတြ႕ဆုံရန္ေစာင့္ေမၽွာ္ေနၾကေလသည္။

⭐⭐⭐⭐⭐⭐

တစ္​ခု​ေလာက္​​ေျပာခ်င္​လို႔ပါ။ ဒီnovel​ေလးကို သ​ေဘာက်လို႔tran​ေပးတာပါ။ eng to mmျဖစ္​တဲ့တြက္​ တ႐ုတ္​နာမည္​အသံထြက္​မ်ား အနည္​းငယ္​လြဲမွားသည္​ရိွ​ေသာ္​ နားလည္​​ေပးဖို႔​ေမ်ွာ္​လင့္​ပါတယ္​။

နားမလည္​​ေပးႏိုင္​ဘူးဆိုရင္​လဲ မတတ္​ႏိုင္​ဘူး​ေပါ့😶

စတာပါ သိတတ္​ကြၽမ္​းသူမ်ား ျဖည့္​စြက္​ဖတ္​​ေပးပါ​ေနာ္​💛