ရွုရႊမ္းရင္(ရွုေဖး)သူမရဲ့အခုေန႔ရက္ေတြကို အရမ္းကိုဆိုးဆိုးဝါးဝါးျဖတ္သန္းေနခဲ့ရသည္။ ၁ႏွစ္ေက်ာ္ ၂နီးပါးဒီအေဆာင္ငယ္ေလးမွာ ပိတ္ေလွာင္ခံထားရၿပီး သူမခံစားရသမၽွကိုလဲ သူမဘာသာတစ္ကိုယ္ထဲေျဖရွင္းေနခဲ့ရသည္။

အစပိုင္းတုန္းကေတာ့ ဒီေလာက္အၾကာႀကီးထိန္းသိိမ္းခံရလိမ့္လို့ မထင္ထားခဲ့ေပ။ အေစာပိုင္းကာလေတြမွာ သူမသည္လဲသတင္းရရွိဖို့အတြက္ မင္းသားနန္းေဆာင္က သူေတြကိုလာဘ္ထိုးၿပီးအမ်ိဳးအမ်ိဳး စုံစမ္းမွုေတြလုပ္ေနခဲ့ေသာ္လည္း ဘာသတင္းမွ သူမဆီေရာက္မလာခဲ့ေခ်။

ၾကာလာတာနဲ႔အမၽွ သူမေတာ္ေတာ္ေလးေျခာက္ျခားလာသည္။လအနည္းငယ္ၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အိမ္ေရွ႕စံက သူမအားေမ့သြားၿပီဟုလဲေတြးမိျပန္၏။ ၿပီးေတာ့ဧကရာဇ္အားသတ္ရန္ႀကံစည္ေနသည္ကို အိမ္ေရွ႕စံျပန္လည္သိသြား၍ သူမအားစိတ္ပ်က္သြားတာလားဟုလဲ ေတြးမိျပန္သည္။

ရွုးရႊမ္းရင္သည္ သူမကိုယ္စားစကားေျပာေပးနိုင္မယ့္ ရံေရြေတာ္ႀကီးတစ္ေယာက္ကိုလာဘ္ထိုး၍ ယြမ္ဖူအားသြားေရာက္ေတြ႕ဆုံေစခဲ့သည္။တကယ္လို့ အိမ္ေရွ႕စံႏွင့္သာေတြ႕ဆုံခြင့္ရရင္ သူမအေနနဲ႔အေျခေနကိုေျပာင္းလဲနိုင္သည္ဟု ယုံၾကည္ေနခဲ့တာျဖစ္သည္။ ဒီလိုႀကံစည္နိုင္ဖို့အတြင္လဲ သူမအေနနဲ႔အမ်ားႀကီးစဥ္းစားထားခဲ့ရတာျဖစ္သည္။တကယ္လို့ အိမ္ေရွ႕စံက ဘာလို့လုပ္ရတာလဲလိုေမးရင္ သူမ,သနားစဖြယ္ေကာင္းေအာင္ လုပ္နိုင္တာရွိသမၽွလုပ္ရလိမ့္မည္။

အန္ဟြာ မိုးေရထဲနာက်ည္းစြာမေက်နပ္ခ်က္ေတြကို ငိုယိုေျပာေနရင္ အိမ္ေရွ႕စံသည္လဲစိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီးသနားလာမွာပဲ!

သူမရဲ့အစီစဥ္က ၿပီးျပည့္စုံေနပါေသာ္လည္း အေကာင္ထည္ေဖာ္ဖို့အခြင့္ေရးမရခဲ့ေပ။ မၾကာခင္မွာပဲ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား စစ္ထြက္ရေတာ့မည္ဆိုေသာ သတင္းကိုရခဲ့၏။ဒီသတင္းက သူမအတြက္ေတာ့အိမ္ေရွ႕စံကသူမကိုေမ့သြားတာမဟုတ္ပဲ မအားလပ္၍မလာနိုင္တာသာျဖစ္ေၾကာင္းေတြးမိကာ သူမရဲ့မတည္ၿငိမ္တဲ့စိတ္ကို သူမဘာသာျဖည္သိမ့္နိုင္ရန္လုံေလာက္ခဲ့ေလသည္။

ရွုးရႊမ္းရင္ဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ယုံၾကည္မွုပိုရွိလာကာ ဂုဏ္ေမာက္လာၿပီး နန္းတြင္းအေစခံေတြအေပၚမွာလဲ ပိုမိုေမာက္မာစြာဆက္ဆံလာခဲ့သည္။သူမသည္အေလးေပးခံရတဲ့ ကိုယ္လုပ္ေတာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္တာကို သိထားၾကတာေၾကာင့္ သူမအားဘယ္သူမွအေရးမစိုက္ပဲမေနရဲၾကေပ။အဲ့ဒီ့ေနာက္မွာေတာ့ မင္းသမီးငယ္ေလးမထနိုင္ေလာက္ေအာင္ မနာမက်န္းျဖစ္ေနသည္ဆိုေသာ သတင္းကိုၾကားခဲ့ရျပန္သည္။

သူမ ဝမ္းသာအားရျဖစ္လို့မွမဝေသးခင္မွာပဲ ဧကရီမယ္မယ္ႀကီးႀကီးက မင္းသမီးငယ္ေလးအားေစာင့္ေရွာက္ရန္အတြက္ ခ်ဳံယိအား အိမ္ေရွ႕စံ၏ အေရွ႕ေဆာင္သို့ပို့ေပးလိုက္ေၾကာင္း သတင္း ရရွိခဲ့ျပန္သည္

အဲ့ကထဲက သူမဘဝဟာတျဖည္းျဖည္းနဲ႔စိတ္ပ်က္စရာျဖစ္လာေတာ့တာပဲ! ။ခ်ဳံယိဟာသူမရဲ့အလုပ္တြင္ အရမ္းကိုစည္းကမ္းတင္းၾကပ္ၿပီးေတာ့ အမွုထမ္းေကာင္းေတြရဲ့စည္းမ်ဥ္းေတြကကို အေသးစိတ္လိုက္နာကာစံနမူနာအျဖစ္ေနသူျဖစ္သည္။ သူမအေနနဲ႔ဒီမွာျဖစ္ပ်က္ေနေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးသည္းခံနိုင္မွာတုန္း?

ဒါေၾကာင့္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔သူမနားကလူေတြကို လူသစ္ေတြျဖင့္အစားထိုးလာခဲ့​ေတာ့သည္။ အခုေရာက္လာတဲ့လူသစ္ေတြက သူမရဲ့ၿခိမ္း​ေခါက္မွုေတြကို လ်စ္လ်ဴရွုထားၾကေလသည္။အခု သူမရဲ့အေျခေနကလုံးဝကိုအကူညီမဲ့ေနၿပီး အထီးက်န္ေနတယ္လို့ေျပာလို့ရ၏။

ဒီလိုႀကီးတစ္ႏွစ္ၾကာျဖတ္သန္းၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ရွုးရႊမ္းရင္တစ္ေယာက္ စိတ္ဆင္းရဲတဲ့ဓာတ္ေၾကာင့္ပဲ ခႏၶာကိုယ္ဝိတ္သည္လဲ အဆမတန္ကိုက်ဆင္းသြားေတာ့၏။ဒါေပမဲ့ သူမ,စိတ္မေလ်ာ့နိုင္ေသးပဲ အိမ္ေရွ႕စံကိုေတြ႕လိုက္ရသည္ႏွင့္ သူမကအိမ္ေရွ႕စံရဲ့အခ်စ္​ေတာ္ေလး ျပန္ျဖစ္လာဦးမွာဟု အျမဲယုံၾကည္ထားေလသည္။

ၿခံဝင္းအတြင္းမွ နန္းတြင္းအပ်ိဳေတာ္တို့၏ ဆူဆူညံညံစကားသံတို့​က သူမရဲ့အေတြးေတြကိုပ်က္ဆီးေစ၏။ သူမၿခံဝင္းအတြင္းသို့ဆင္းသြားလိုက္ၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းကေနသူတို့ရဲ့စကားသံေတြကိုနားေထာင္ေနမိသည္။ သူမရဲ့ေရႊအိုေရာင္လွပတဲ့ေန႔ရက္ေတြကို ျပန္လည္ေရာက္ရွိခ်င္ရင္ ဒီအေစခံေတြအေပၚမွာေကာင္းေကာင္းျပဳမူရမယ္ဟုလဲေတြးမိလိုက္၏။

အပ်ိဳေတာ္တစ္ဦးေျပာေနသည္ကို ရွုးရႊမ္းရင္ၾကားလိုက္ရ၏။

'' နင္ေျပာေနတဲ့လင္အန္ဇူ ကဘယ္လိုပုံစံမ်ိဳးလဲ?အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားက အရင္ကဘယ္သူ႔ကိုမွ အဲ့ေလာက္သေဘာမက်ဘူးဘူးမလား?''

တျခားအပ်ိဳေတာ္တစ္ဦးမွလဲ

''ဖ်င္ေအာ္နန္းေဆာင္နဲ႔အကူးသန္းရွိတဲ့ ညီမတစ္ေယာက္ေျပာတာေတာ့ လင္,သခင္ေလးက အရမ္းလွတာတဲ့။ မိန္းမေလးေတြထက္ေတာင္လွေသးတယ္တဲ့ ၿပီးေတာ့ အိမ္ေရွ႕မင္းသားကလဲအရမ္းျကည့္ေကာင္းတာတဲ့။ယိယိက အရမ္းကံေကာင္းတယ္ေျပာရမယ္ သူကတျခားနန္းေဆာင္ေတြမွာ တာဝန္မက်ဘူးေပမဲ့ အဲ့ဒီ့မွာေတာ့အစားအေသာက္ကိုအတူတူစားၾကတာတဲ့!''

''ဝိုး... ဒီလင္အန္ဇူက တကယ့္ကိုမယုံနိုင္စရာပဲ!"

ထိုအပ်ိဳေတာ္က ဆက္၍အားက်ေနေသာေလသံျဖင့္

'' လင္ေရွာင္ဇူ(အန္ဇူ)က တရားေရးကအမွုထမ္းလို့လဲ ေျပာေနၾကတာကို ငါၾကားေသးတယ္။ သူဘယ္ေလာက္ကံေကာင္းထားလဲဟယ္?''

'ေအးဟယ္ ငါတို့မွာက်ေတာ့ ဘာလို့အဲ့လိုေကာင္းတဲ့အရာေတြမျဖစ္ရတာလဲ!'' အပ်ိဳေတာ္မိန္းမငယ္ေလးသည္လဲ အားက်လ်င္ဆိုေလသည္။

အသက္ခက္လတ္လတ္အပ်ိဳေတာ္ႀကီးကမူ

''အင္း!ဘာမွအားက်စရာမရွိပါဘူး။ဒီလိုမ်ိဳး လူခ်မ္းသာေတြဆိုတာက အျမဲတမ္းအသစ္သစ္ေတြကိုပဲႀကိဳက္ၾကတာေလ။ သူတို့ရဲ့သဘာဝကိုက အေဟာင္းေတြကိုမခုံမင္တတ္ၾကဘူး။ဒီသခင္ေလးလင္လဲ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အေလးေပးခံရမလဲဆို ဘယ္သူသိမွာလဲ!

''ဟုတ္တယ္ေနာ္! ကိုယ္လုပ္ေတာ္ရွုကိုၾကည့္ပါလား ငါၾကားတာေတာ့ သူလဲအရင္ကအရမ္းလွတာတဲ့!အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားေတာင္ သူ႔ကိုစြန္႔ပစ္လိုက္မၾကားေသးဘူးတဲ့ေလ။ အက်ယ္ခ်ဳပ္ခ်ခံထားရတယ္လို့လဲၾကားေသးတယ္ !အခုသူ႔ကိုအိမ္ေရွ႕စံ​ေမ့သြားမွာေတာင္စိုးရတယ္ဟယ္'' နန္းေဆာင္အမွုထမ္း အမ်ိဳးသမီးႀကီးကေျပာေလသည္။

''ေအး​ ေအး လူသစ္ေတြရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္ လူေဟာင္းေတြငိုရတယ္ဆိုတာဒါပဲေပါ့?ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးေတြဆိုတာ နန္းေတာ္မွာျဖစ္ေနက် ကိစၥေတြပဲမဟုတ္လား?ငါတို့ေတာ့ ဒါကိုၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းၾကည့္ေနၾကမယ္လို့မထင္ဘူး!'' နန္းတြင္းဝါရင့္အပ်ိဳေတာ္ႀကီးကေခါင္းညိတ္လ်က္ သေဘာတူေထာက္ခံေလသည္။

ဒီစကားေတြကိုၾကားလိုက္ရတဲ့ရွုးရႊမ္းရင္တစ္ေယာက္ သူမရဲ့ႏွလုံးေသြးေတြဆူပြက္လာသလို ခံစားေနရေတာ့သည္။သူမ နန္းေဆာင္ဝန္းတံခါးကိုေက်ာ္​ၿပီး အေဆာင္အျပင္ဖက္သို့ထြင္ခ်င္စိတ္ေတြ တားဆီးမရနိုင္ေအာင္ျဖစ္ေနရေတာ့သည္။

အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားအခ်စ္သစ္ေတြ႕ေနတာလား?.....

အဲ့ဒါေၾကာင့္သူမကအခုလိုပိတ္ေလွာင္ခံေနရတာလား.....?အဲ့လိုျဖစ္လို့မရဘူးေလ သူမ...တကယ္ တကယ္ လက္မခံနိုင္ဘူး.....လို့....!

နန္း​ေဆာင္ဝန္းအျပင္ဘက္ကြက္လပ္၌ လွပေသာပန္းပြင့္ရိုက္ဝတ္႐ုံေလးကို ဝတ္ဆင္ထားတဲ့မိန္းခေလးငယ္ေလးသည္ ပန္းပြင့္ေတြႏွင့္တစ္ဦးထဲေဆာ့ကစားေနျခင္းအား ရွုးရႊမ္းရင္႐ုတ္ တရက္လွမ္းျမင္လိုက္၏။

ထိုခေလးမေလးကိုျမင္းလိုက္ရၿပီးတဲ့ေနာက္ ရွုးရႊမ္းရင္တစ္ေယာက္ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ လွမ္းေခၚလိုက္၏။

''ခန္းအာ ခန္းအာ....!''

ဒီခေလးမေလးကရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ရဲ့အႀကီးဆုံးသမီးေလး ခန္းအာ! ဒီေကာင္မေလးက ဒီႏွစ္မွ၅ႏွစ္ျပည့္ခဲ့တာ။ထိုခေလးမေလးသည္ ဝင္းၿခံစည္းရိုးအနားသို့စမ္းတဝါးဝါးျဖင့္ေလၽွာက္လာၿပီး နန္းေဆာင္ဝန္းအတြင္းသို့အကဲခတ္လိုက္ကာ

''သင္က ဘယ္သူလဲ?''

''ခ်န္အာ နင္ငါ့ကိုမမွတ္မိဘူးလာ?မင္းကိုငယ္ငယ္တုန္းက ထိန္းခဲ့တဲ့သူေလ မမွတ္မိဘူးလား?"

ရွုးရႊမ္းရင္သည္ ၾကင္နာစြာျဖင့္အခုသမီးတစ္ေယာက္ထဲ

"ဘာလို့ရွိေနရတာလဲ ?အထိန္းေတာ္ ဘယ္မွာက်န္ခဲ့လဲ?''

''သူ႔ကိုမႀကိဳက္ပါဘူး အျပင္ထြက္ေဆာ့ခ်င္လို့ေျပာတိုင္း အျမဲတမ္းသူက အျပင္ထြက္​ခြင့္လဲမေပးဘူးေလ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အခုတစ္ေယာက္ထဲခိုးထြက္လာတာ... ''ခ်န္အာကဂုဏ္ယူစြာျဖင့္ေျပာ၏။

ခ်န္အာက ငယ္ငယ္ထဲကခ်ဴခ်ာလြန္းသူျဖစ္တာေၾကာင့္ သူမရဲ့အထိန္းေတာ္ေတြက တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ေစာင့္ၾကပ္ၾကၿပီး ဘာအမွားယြင္းမွမျဖစ္ရေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ၾကေလသည္။

''ခ်န္အာ သမီးကအရမ္းေတာ္တာပဲ!ငါ့ရဲ့ၿခံဝန္းထဲက အေစာင့္ကအရမ္းစည္းကမ္းတင္းၾကပ္လြန္းလို့ မင္းကိုအျပင္ထြင္ေဆာ့မကူနိုင္ဘူးကြယ္''

''ဟားဟား! ခန္းအာကေတာ္ေသးတာေပါ့!''

ခန္းအားက ရယ္ေမာလ်က္ေပ်ာ္ရႊင္စြာေျပာေလသည္။

''ခ်န္အာ! သမီးရဲ့ခမည္းေတာ္ သမီးဆီမၾကာမၾကာလာလား?''

''အင္း! ခမည္းေတာ္ကခန္းအာ တေမွးအိပ္လား မအိပ္လားလာၾကည့္တတ္တယ္။ ခ်န္အာေနလဲေကာင္းလာပါၿပီ ၿပီး​ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းအိပ္ပါတယ္''

လင္ဂ်ာေပါင္ေန႔ခင္းတေမွးအိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ တစ္ခါတရံသူ႔သမီးႏွစ္ေယာက္ဆီေရာက္သြားတတ္၏။ အထူးသျဖင့္ဒီခေလးခန္းအာက အႀကီးဆုံးသမီးျဖစ္ၿပီး ဖ်ားနာလြယ္လြန္းတာေၾကာင့္ ပိုလဲအေလးထားသည္ေၾကာင့္ ခ်န္အာဆီသို့ပိုေရာက္ျဖစ္ေလသည္။

''ခ်န္အာ တျခားအခ်ိန္ေတြမွာမင္းခမည္းေတာ္ကိုမေတြ႕ရတာ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာမသိဘူးမလား?'' ရွုးရႊမ္းရင္က ထူးဆန္းတယ္ဆိုတဲ့ဟန္ပန္ျဖင့္ေမးလိုက္၏။

''ဘာလို့လဲ?'' ခ်န္အာသည္ သိလိုစိတ္ပ်င္းေနေသာမ်က္ႏွားမ်ားျဖင့္ ရွုးရႊမ္းရင္ကိုၾကည့္၍ျပန္ေမးလိုက္သည္။

''ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ မင္းခမည္းေတာ္ေဘးနားကပ္ေနတဲ့ မေကာင္းဆိုးဝါးႀကီးက မင္းကိုသြားမေတြ႕ရဘူးဆိုၿပီး အပူကပ္ေနလို့ေလ!''ရွုးရႊမ္ရင္​သည္ ခန္းအာအားစတင္ၿပီးေသြးေဆာင္ေတာ့၏။

''မေကာင္းဆိုးဝါး?''''ဘယ္လိုမေကာင္းဆိုးဝါးလဲ?'' ခန္းအာ ကနားမလည္နိုင္စြာျပန္ေမးေလသည္။

''အဲ့ဒီ့မေကာင္းဆိုးဝါးက ေယာက်ာ္းလဲမဟုတ္မိန္းမလဲမဟုတ္တဲ့ေကာင္ႀကီးေလ '' ရွုးရႊမ္းရင္သည္ဆက္၍ ခေလးငယ္အားေခ်ာ့ေမာ့ကာ မေကာင္းေသာစကားတို့ကိုဆို၏။

ခ်န္အာသည္ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ၿငိမ့္လ်က္ ေသခ်ာစြာစဥ္းစားေနစဥ္ ခပ္လွမ္းလွမ္းေခၚသံကိုၾကားလိုက္တာေၾကာင့္ ''အထိန္းေတာ္ႀကီးလိုက္ရွာေနၿပီ ...သြားေတာ့မယ္ေနာ္.....''

'ခ်န္အာ....ခ်န္အာမၾကာမၾကာ အေဒၚ့ဆီလာၿပီးစကားလာေျပာေနာ္ဟုတ္ၿပီလား။ မင္းၾကည့္ရတာ သနားဖို့အရမ္းေကာင္းတာပဲ! အေဒၚကလဲမင္းနဲ႔အျပင္ထြက္မေဆာ့ေပးနိုင္ဘူး'' ရွုးရႊမ္းရင္သည္ သနားစဖြယ္ဆိုေလသည္။

''အင္း! ေနာက္ခါလဲ ခ်န္အာအေဒၚနဲ႔စကားေျပာဖို့ ခိုးထြက္​ခဲ့မယ္ေနာ္'' ခ်န္အာသည္ ေျပးလႊား၍ထြက္သြားေလသည္။

ရွုးရႊမ္းရင္ကေတာ့ ခန္းအာေလးလုံးလုံးျဖင့္ အေဝးသို့ေျပးထြက္သြားသည္ကို ေအးစက္စြာျပဳံး၍ၾကည့္ေနခဲ့ေလသည္။

⭐⭐⭐⭐⭐