အ​ေကာင္​​ေပါက္​​ေလးအား​ေမြးျမဴျခင္း

...

သူတို့ဖ်င္ေအာ္နန္းေဆာင္ကိုမြန္းလြဲပိုင္းမွသာျပန္ေရာက္ၾကေလသည္။ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္​တို့အား ဂ်ာေပါင္တစ္ေယာက္မစားနိုင္ေတာ့မွ ပန္ကန္ထဲသို့ထည့္ေပးျခင္းကိုရပ္လိုက္ေလ၏။

သူ တကယ္ပဲသူ႔ရဲ့ခေလးေလးကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ျပည့္ျပည့္ၿဖိဳးၿဖိဳးေလးျဖစ္လာေစခ်င္သည္။ဒီ၂ႏွစ္အတြင္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေကၽြးေမြးထားမွာသာ ေနာက္က်ရင္သူ႔ရဲ့အရွိန္ကိုဒီေကာင္ငယ္ေလးလိုက္နိုင္မွာျဖစ္၏။အနာဂတ္မွာ ဂ်ာေပါင္သည္လဲက်န္းက်န္းမာမာ ေဘးအႏၲာရယ္ကင္းကင္းေနနိုင္ၿပီး သူ႔နဲ႔ဂ်ာေပါင္ရဲ့ ခေလးပိစိေလးေတြလဲေရာက္လာမွာကို ႀကိဳေတြးၾကည့္မိ႐ုံျဖင့္ သူဟာေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ေနမိေလသည္။

ေန႔လည္စာစားၿပီးခတၱမၽွနားေနၿပီးေနာက္ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ေတာ္ဝင္ဥယ်ာဥ္ေတာ္အတြင္းဆီသို့ ဂ်ာေပါင္အားေခၚသြားေလသည္။ဒီေတာ္ဝင္ဥယ်ာဥ္ေတာ္သည္ နန္းတြင္းစည္းကမ္းအရ အမွုထမ္းငယ္မ်ားဝင္ေရာက္ခြင့္ကန္႔သတ္ထားသလို လိုအပ္မွသာဒီေနရာသို့ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ဝင္ေရာက္ရမည္ဟု တားျမစ္ကန္႔သတ္ထားေသာေနရာျဖစ္တာေၾကာင့္ တခ်ိဳ့နန္းတြင္းတြင္ ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္နီးပါးအမွုထမ္းခဲ့ၾကသည့္တိုင္ ဒီေနရာကို မေရာက္ဖူးေသးသည့္သူမ်ားပင္ရွိ၏။ထိုနည္းတူစြာပဲ ဂ်ာေပါင္သည္လဲဒီတားျမစ္ထားသည့္ ေတာ္ဝင္ဥ

ယ်ာဥ္ေတာ္သို့မေရာက္ဖူးေပ။

ရႊမ္ူရန္ဟန္ခ်န္သည္လဲ သူ႔ရဲ့အေကာင္ငယ္ေလးမေရာက္ဖူးေသးသည္ကို သိေနသည့္အတြက္ေခၚလာေပးျခင္းျဖစ္ေလသည္။ဂ်ာေပါင္ကေတာ့လမ္းတေလၽွာက္ ​ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးစြာျဖင့္ ရွုခင္းအားၾကည့္ရင္း ဆြဲေခၚရာသို့လိုက္ပါလာ၏။

ဂ်ာေပါင္၏ေပ်ာ္ရႊင္စြာျပဳံးရယ္ေနေသာမ်က္ႏွာေလးကိုၾကည့္ရင္း ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္က

''ေႏြဦးေရာက္ရင္ဒီဥယ်ာဥ္က ပိုၾကည့္ေကာင္းတယ္ေျပာရမယ္ ေႏြဦးမွာပန္းေတြကအကုန္ပြင့္ၾကတာဆိုေတာ့ ဒီေနရာကပန္းခင္းႀကီးလိုျဖစ္သြားတာ''

''ဟာ....တကယ္လား အရမ္းလွမွာပဲေနာ္!

အာ!ဟိုးမွာနားေနေဆာင္ငယ္ေလးလဲရွိတာပဲ''

ဂ်ာေပါင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းကိုညႊန္ျပရင္းဆို၏။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ဂ်ာေပါင္ေျပးလႊားသြားေနေသာ အေဆာင္ငယ္ေလးဟာ ေတြေဝစြာျဖင့္ၾကည့္ေနခဲ့ေလသည္။

ဒီေနရာ ဒီေနရာဟာ အရင္ဘဝကသူနဲ႔ဂ်ာေပါင္ပထမဆုံး,ဆုံစည္းခဲ့တဲ့ေနရာ...။သူ႔ရဲ့အဓိပၸါယ္မဲ့ေနေသာအခ်ိန္ေတြကို ေနာင္တတရားျဖင့္ လာေရာက္ျဖဳန္းတီးပစ္ခဲ့ရသည့္ေနရာ....။

ဂ်ာေပါင္သည္ ေနာက္တြင္ေတြေဝစြာရပ္ေနခဲ့ေလသာ သူ႔ရဲ့အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားအား ​ျပဳံးရယ္လ်က္ေအာ္ေခၚလာေလသည္။

''အရွင့္သား ဒီမွာလာထိုင္ေလ''

ဂ်ာေပါင္၏ခ်ိဳသာလွတဲ့အသံေလးနဲ႔ ျပဳံးရယ္ျပလ်က္ သူ႔အား,ေအာ္ေခၚေနသည္ကိုျမင္လိုက္ရတဲ့အခါ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္၏ႏွလုံးသားသည္ တဖန္ျပန္၍လန္းဆန္းနိုးၾကားလာေတာ့သည္။

သူ အေဆာင္ငယ္အတြင္းသို့လ်င္ျမန္စြာေလၽွာက္သြား၍ ဂ်ာေပါင္အား ျပင္းရွစြာထိကပ္နမ္းေနမိသည္မွာ ဂ်ာေပါင္တစ္ေယာက္အသက္ရွုမဝေတာ့သျဖင့္ တြန္းထိုး႐ုန္းကန္လာသည့္အထိပင္။

ဂ်ာေပါင္သည္လဲ အခုအနမ္းဟာအရင္ကအနမ္းေတြလိုမဟုတ္ပဲ တမူထူးျခားေနကာ တစ္ခုခုမူမမွန္ျဖစ္ေနသည္ကို သတိထားမိေလသည္။ ထို့ေၾကာင့္အိမ္ေရွ႕စံ၏မ်က္လုံးတို့အားေသခ်ာစြာၾကည္လိုက္ပါေသာ္လည္း မေျဖမရွာနိုင္ပဲရွိေနေလရာ အိမ္ေရွ႕စံ၏ရင္ခြင္ထဲသို့သာ တင္းၾကပ္စြာဖက္တြယ္လ်က္ခိုဝင္လိုက္ေလေတာ့၏။

''ေယာက်ာ္း......''ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္၏ရင္ခြင္ထဲမွ ဂ်ာေပါင္သည္ တိုးလ်စြာေခၚလိုက္ေလသည္။

ဂ်ာေပါင္၏အသံေလးဟာ အလြန္ကိုမွႏူးညံ့ၿပီးတိုးလ်ေနတယ္ဆိုေပမဲ့ သူကေတာ့ေကာင္းစြာၾကားလိုက္ရေလသည္။ဒီႏုႏုနယ္နယ္ေကာင္ငယ္ေလးရဲ့ အသံခ်ိဳခ်ိဳေလးဟာ သူ႔ကိုတကယ္ပဲပူပင္သမၽွၿငိမ္းေအးေစေလ၏။

ထို့ေနာက္ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ဂ်ာေပါင္အားအေဆာင္ငယ္အတြင္းမွ ျပန္ေခၚလာခဲ့ၿပီး

''ေန႔ခင္းတစ္ေမွးအိပ္ဖို့ ျပန္ရေအာင္ေနာ္!''

ဂ်ာေပါင္သည္ အရင္ကေန႔ခင္းတေမွးအိပ္တတ္သည့္အက်င့္မရွိဘူးဟုဆိုခဲ့သည့္တိုင္ အခုေတာ့ဒီတေမွးအိပ္ျခင္းကိုအေလ့အက်င့္ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ အိမ္ေရွ႕စံက ထိုသို့လဲေျပာလိုက္ေရာ သူသည္လဲအနည္းငယ္အိပ္ခ်င္သလိုခံစားေနရတာေၾကာင့္ အထြန္႔မတတ္ေတာ့ပဲေခၚရာသို့ျပန္လိုက္ပါလာေတာ့၏။

ဖ်င္ေအာ္နန္းေဆာင္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေရွ႕စံသည္ သူ႔အားနို့တစ္ခြက္ေသာက္ခိုင္းၿပီးမွသာ အိပ္ရာသို့ဝင္ေစ၏။ဂ်ာေပါင္အားအိပ္ယာတြင္လွဲေလ်ာင္းေစၿပီးေတာ့မွသာ အိမ္ေရွ႕စံသည္လဲ ဂ်ာေပါင္ေဘးတြင္လွဲေလ်ာင္းလိုက္ေလသည္။

ဂ်ာေပါင္ကေတာ့ တခဏေလးအတြက္းအိပ္ေပ်ာ္သြားေပမဲ့လဲ သူ႔မွာေတာ့မ်က္ႏွားမ်ားဖိကပ္မွိတ္ထားသည့္တိုင္အိပ္မေပ်ာ္နိုင္ေအာင္ျဖစ္ေန၏။ထို့ေၾကာင့္ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေမာက်ေနေသာ ေကာင္ငယ္ေလး၏မ်က္ႏွာကိုသာ တစိမ့္စိမ့္ေငးၾကည့္ရင္းေက်နပ္ေနေလသည္။

သူ,တေအာင့္ၾကာေငးၾကည့္ေနရင္းမွ မနက္ျဖန္တြင္ေဆြးေႏြးရမည့္ကိစၥတစ္ခ်ိဳ့ကိုႀကိဳတင္ေဆာင္ရြတ္ထားရဦးမယ္ျဖစ္သည့္အတြက္ အိပ္ရာမွထကာစာၾကည့္ေဆာင္သို့ျပန္သြားရေလသည္။

တကယ္ေတာ့ သူဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ စာအုပ္တစ္အုပ္အားစာရင္​းျပဳေရးသားေနခဲ့တာျဖစ္သည္။

လုံျမစ္ေရလၽွံ၍ ရႊမ္းရန္အင္ယာယာ၏ေဒသေတြျဖစ္တဲ့ လုံခ်န္း၊လီခ်န္း၊ကူက်ဳံး၊က်န္းက်ဳံး စတဲ့ေဒသေတြအတြင္းသို့ ေရ​ဝင္ေရာက္ျခင္းကို ေႏြဦးေရလၽွံျခင္းလို့လဲေခၚၾက၏။

မက္မြန္ပန္းေတြပြင့္တဲ့ရာသီတြင္ ေရႀကီးေရလၽွံမွုျဖစ္တာေၾကာင့္ မက္မြန္ပန္းတို့သည္လဲေမၽွာပါလာၾကသည္ကိုအေၾကာင္းျပဳ၍ မက္မြန္ပန္းေရလႊမ္းျခင္းဟုလဲ လူသိမ်ားေလသည္။

ေဖေဖာ္ဝါရီလႏွင့္မတ္လေတြအတြင္း လုံျမစ္အထက္ပိုင္းမွေရခဲေတြဟာ အရည္ေပ်ာ္က်လာၿပီး လုံျမစ္အတြင္းသို့အရွိန္အဟုန္ျဖင့္စီးဝင္၏။ ထိုထုထည္ႀကီးမားေသာေရထုသည္ ျမစ္ေအာက္သို့ အရွိန္ဟုန္ျဖင့္စီးဆင္းက်ကာ ​လုံျမစ္ေအာက္ပိုင္းရွိ လုံ,ဟယ္ေဒသသည္ ႏွစ္စဥ္ေရလႊမ္းမွုဒဏ္ကို အျပင္းအထန္ခံစားရေလသည္။

နန္းေတာ္မွလဲ ထိုေရႀကီးပ်က္စီးမွုကိုကာကြယ္ရန္အတြက္ ႏွစ္စဥ္ေငြေၾကးေထာက္ပံ့ေပးပါေသာ္လည္း အဖ်က္စြမ္းအားျပင္းထန္ေသာေရထုထည္ျဖင့္ယွဥ္လိုက္ရင္ ေထာက္ပံ့ေပးမွုသည္ အလြန္ကိုေသးငယ္သြားေတာ့၏။

ဒါေၾကာင့္ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ေရကာတမံႏွင့္တူးေျမာင္းႏွစ္ခုတူးေဖာ္ကာ လယ္ယာေျမအတြင္းသို့ေရဝင္ေရာက္မွုကိုဟန္႔တားနိုင္ရန္အတြက္ ျမစ္ေၾကာင္းေျပာင္းဖို့ကို ဒီႏွစ္အတြင္းမွာစီစဥ္ေနခဲ့တာျဖစ္သည္။ ဒီျမစ္ေၾကာင္းေျပာင္းလဲနိုင္ခဲ့ရင္ ေရႀကီးေရလၽွံမွုေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ ပ်က္စီးဆုံးရွုံးမွုကိုလဲ ကာကြယ္နိုင္မွာျဖစ္၏။

အရင္ဘဝ၌လဲ ဒီစီမံကိန္းကိုလုပ္ေဆာင္ခဲ့ဖူးေပမဲ့ သူထီးနန္းဆက္ခံၿပီး၁၀ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာမွသာ ဒီစီမံကိန္းကိုအေကာင္ထည္ေဖာ္နိုင္ခဲ့တာျဖစ္၏။

အရင္ဘဝ၌ ဒီစီမံကိန္းတစ္ခုလုံးကိုစီစဥ္ေရးဆြဲခဲ့သူမွာ ေဆာက္လုပ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနမွ ထိုက္​ဟန္ဆိုေသာဝန္ႀကီးတစ္ပါးျဖစ္သည္။ ထိုက္ဟန္သည္ ေရေၾကင္းထိန္းသိမ္းေရးႏွင့္ပတ္သတ္၍ လြန္စြာမွပါရမီပါသူျဖစ္ကာ အလုပ္လဲႀကိဳးစားသူျဖစ္သည္။

ထိုက္ဟန္သည္ ငယ္စဥ္ကစက္မွုဝန္ႀကီးဌာန၌ တာဝန္က်ခဲ့သူျဖစ္ေသာ္လည္း ဒီစီမံကိန္းႏွင့္ပတ္သတ္၍သူ႔ရဲ့ဌာနအႀကီးကဲထံသို့ အႀကံျပဳလႊာေပးပို့ခဲ့၏။ သို့ေသာ္လည္းကံမေကာင္းစြာျဖင့္ ျငင္းပယ္ခံခဲ့ရေလသည္။

ထိုက္ဟန္ဟာသူ႔ရဲ့အႀကံျပဳလႊာဘာေၾကာင့္ ျငင္းပယ္ခံခဲ့ရသည္ကို နားမလည္နိုင္ျဖစ္ခဲ့သလိုလက္မေလ်ာ့နိုင္ပဲ လုံျမစ္ႏွင့္လုံဟယ္ေဒသအေၾကာင္းကို ပိုမိုအေသးစိတ္ေလ့လာၿပီးေနာက္ လူထုထံသို့စာအုပ္ထုတ္ေဝနိုင္သည္အထိ အခ်က္အလက္မ်ားကိုေသခ်ာ စီမံေဆာင္ရြတ္ေလသည္။အဲ့ေနာက္ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္၏ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ စီမံကိန္းအား၃ႏွစ္အတြင္းအေကာင္ထည္ေဖာ္ေဆာင္ရြတ္နိုင္ခဲ့၏။

စီမံကိန္းၿပီးသြားတဲ့အခါ လူထုသည္လဲေရႀကီးမွုေၾကာင့္ထပ္ၿပီးထိခိုက္ပ်င္စီးမွာကိုစိုးရိမ္စရာမလိုေတာ့သလို ရႊမ္းရန္အင္ပါယာသည္လဲ ပိုမိုဂုဏ္သတင္းႀကီးထြားလာေလသည္။ တူးေျမာင္းႏွစ္ခုေၾကာင့္ ေရေၾကာင္းခရီးဆက္သြယ္ေရးပိုမိုတိုးတတ္ေကာင္းမြန္လာသည္ကိုေတာ့ ေျပာဖို့ကိုမလိုေပ။

ယခုဘဝတြင္ သူဒီစီမံကိန္းအားေစာစီးစြာအေကာင္းထည္ေဖာ္ရျခင္းမွာ ျပည္သူလူထုအက်ိဳးအတြက္တင္မဟုတ္ပဲ (ဝမ္လီ) လင္ဝမ္၏အ​ဓိကေျခကုတ္ယူလာနိုင္သည့္ျပသာနာအား ​ေစာစီးစြာေျဖရွင္းထားခ်င္သည့္အေၾကာင္းလဲ ပါဝင္သည္။

ရႊမ္းရန္စန္ခ်န္သည္ ျပင္ဆင္ေဆြးေႏြးရမည့္အခ်က္အခ်ိဳ့အားမွတ္သားလိုက္ၿပီးေနာက္ သူ႔ရဲ့ခေလးငယ္ေလးနိုးလာမည့္အခ်ိန္ေလာက္ကိုမွန္းၿပီး ဖ်င္ေအာ္နန္းေဆာင္သို့ျပန္သြားေလ၏။

သူ ဖ်င္ေအာ္နန္းေဆာင္ကိုျပန္ေရာက္သြားတဲ့အခါ သူ႔ရဲ့ခေလးငယ္ေလးမွာ အိပ္ရာမွထ၍သေရာစာမုန္႔အခ်ိဳ့ကိုပင္ စာေနၿပီျဖစ္သည္။

''အိမ္ေရွ႕စံက တေမွးမအိပ္ဘူးလား?''

ဂ်ာေပါင္ သူနိုးလာေတာ့ အိမ့္ေရွ႕စံမင္းသားအားမေတြ႕လိုက္ရသည့္အခါ တစ္ခုခုေပ်ာက္ဆုံးသြားသလိုခံစားလိုက္ရသည္။အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားက အေရးႀကီးကိစၥေတြကိုေျဖရွင္းစရာရွိေသးလို့ စာၾကည့္ေဆာင္ကိုျပန္သြားရတာေၾကာင့္ ေႏွာက္ယွက္ရန္မသင့္ပါဘူးဟု ခ်ဴးခ်င္းေျပာခါမွသူနည္းနည္းစိတ္ေျပသြားခဲ့တာပင္။

''ခဏပါပဲ ကိုယ္ေတာ္ကတေမွးအိပ္တတ္တဲ့အက်င့္ မရွိဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့​ေနာက္က်ရင္ အသားက်သြားမွာပါ''

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ဂ်ာေပါင္၏လက္ေလးကိုဆြဲယူရင္း ထိုလက္ေလးထဲကက်န္ေနေသးတဲ့မုန္႔တစ္ဝက္အား ကိုက္ဝါးလိုက္

သည့္အျပင္ ဂ်ာေပါင္၏လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကိုပါ ဆြဲစုတ္ေနေလသည္။

ဂ်ာေပါင္သည္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား၏အျပဳမူေၾကာင့္ ေနရာခက္လာကာမုန္႔ပန္ကန္အား ရႊမ္းရမ္ဟန္ခ်န္၏ေရွ႕သို့တြန္းပို့ေပးလိုက္ၿပီး ''ဒီ..ဒီမွာ မင္းသားအတြက္....''

ရႊမ္းရန္ဝန္ခ်န္သည္ကား သူ႔ရဲ့မ်က္ခုံးေတြကိုပင့္လ်က္

''ခေလးရဲ့လက္ေလးေတြက ပိုေကာင္းတယ္''

ပန္းခန္းမအတြင္း၌ ခ်ဳးယိ၊ခ်ဳးခ်င္း၊ယြမ္ဖူ ႏွင့္ ယြမ္ခ်င္းတို့လဲရွိေနသည္ျဖစ္ရာ ထို၄ေယာက္လုံးသည္အလြန္အမင္းအံ့ၾသသင့္ေနၾက၏။

ဒါ........ဒါ....က ခံစားခ်က္မရွိသလို တည္တင္းေနတတ္ေသာမ်က္ႏွာထားျဖင့္သာ အျမဲေတြ႕ရတတ္ၿပီး အင္မတန္တည္ၿငိမ္လြန္းသူဟု ေက်ာ္ၾကားတဲ့

ငါတို့....ရဲ့...အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား...လား...?

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ကား အရာအားလုံးကိုလ်စ္လ်ဴရွုကာ ဂ်ာေပါင္၏အရာသာကိုသာ အျပည့္အဝခံစားေနေလသည္။မုန္႔ကိုပန္ကန္ထဲမွလွမ္းယူ၍ သူ႔အားခြံ့ေကၽြးရန္အတြက္ ဂ်ာေပါင္၏လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားအား အတင္းၾကပ္ေစခိုင္းတတ္ျပန္ေသး၏။

မုန္႔စားၿပီးရင္လဲ သူ႔မွာအေတာမသတ္နိုင္ေသးပဲ ဂ်ာေပါင္၏ လက္ ေခ်ာင္းေလးမ်ားအား တစ္ေခ်ာင္းခ်င္းငုံခဲသန္႔ရွင္းေပးျပန္သည္။ ဂ်ာေပါင္ကဒီအေျခေနႀကီးႏွင့္လြယ္လြယ္အသားက်ေပမဲ့ အိမ္ေရွ႕စံ၏အပါးေတာ္ျမဲယြမ္ဖူသည္ကား သူ႔သခင္ရဲ့ပုံစံကိုၾကည့္ၿပီးမသတ္မသာခံစားေနရကာ သူ႔သခင္တကယ္ပဲ....စိတ္မွမွန္ေသးရဲ့လား...ဟုေတြးမိေနေလသည္။

ခ်ဴးခ်င္သည္လဲ အိမ္ေရွ႕စံကအရမ္းေၾကာက္ဖို့ေကာင္းတာပဲဟုေတြးမိေန၏။ ျကည့္ပါလား!ဂ်ာေပါင္ကိုအသားတုံးလိုျမင္ေနၿပီး သူ႔ဗိုက္ထဲကိုထည့္ထားခ်င္ေနတဲ့ အိမ္ေရွ႕စံရဲ့အၾကည့္ေတြကို...။သူ႐ုတ္တရတ္ေတြးမိလိုက္သည္က အရင္အခ်ိန္က က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္သတင္းထြက္ခဲ့ဖူးသည့္ အိမ္ေရွ႕စံဟာလူသားစားရသည္ကို အထူးႀကိဳက္ႏွစ္သက္သည္ဟူေသာ သတင္း....!အား ဒါက တကယ္ပဲ ေက်ာခ်မ္းစရာပဲ! ခ်ဴးခ်င္းတစ္ေယာက္ ေတြးရင္းေတြးရင္း ၾကက္သီးထေနေတာ့သည္။

ထို့ေနာက္ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ဂ်ာေပါင္အားဖ်င္ေအာ္နန္းေဆာင္ရွိ ဥယ်ာဥ္ငယ္အတြင္းကစာၾကည့္ေဆာင္ငယ္ေလးဆီသို့ေခၚသြားေလသည္။

''မင္းအတြက္လုပ္ေပးထားတာ ႀကိဳက္ရဲ့လား?''

"တကယ္ ဂ်ာေပါင္အတြက္လား?'တကယ္ႀကီး?''

အခန္းငယ္အတြင္းစာအုပ္ေတြ အျပည့္ထည့္ထားေပးေသာ ဗီရိုမ်ားအား ေပ်ာ္ရႊင္စြာလွည့္ပတ္ၾကည့္ရွုေနရင္း ဂ်ာေပါင္ သည္အံ့ၾသစြာျဖင့္ဆို၏။

''အင္း!ႀကိဳက္တယ္!''

ဂ်ာေပါင္တကယ္ကိုပင္ ေပ်ာ္ေနတာျဖစ္သည္။သူ,ငယ္ငယ္ထဲက စာဖတ္ဝါသာနာပါခဲ့တာပင္။ ဒါေပမဲ့သူကတျခားခေလးေတြနဲ႔မတူပဲ ဒြိလိင္ခေလးျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ေက်ာင္းလဲအမ်ားနည္းတူတတ္လို့မရခဲ့ပဲ အိမ္မွာပဲစာဖတ္ရင္းအခ်ိန္ကုန္ဆုံးရ၏။

ကံေကာင္းစြာျဖင့္ သူ႔ရဲ့အကိုႀကီးျဖစ္သူက ပညာသင္ဆုရေက်ာင္းသားျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ သူ႔ကိုအိမ္၌စာေရးစာဖတ္ သင္ေပးေလ့ရွိသည္။ ဒီနန္းေတာ္ထဲမဝင္ခ်ိန္တုန္းကလဲ စာလုံးအနည္းငယ္ႏွင့္မွတ္သားဖြယ္စာလုံးအခ်ိဳ့ကို အလြတ္က်က္ေလ့က်င့္ေပးခဲ့ေသးသည္။စာေရးစာဖတ္ႏွင့္သူမစိမ္းသည့္တိုင္ အခုလိုမ်ိဳးစာၾကည့္ေဆာင္ႀကီးကို သူ႔အားအပိုင္ရလိမ့္မည္ကိုေတာ့ ဘယ္​တုန္းကမွစိတ္ကူးမယဥ္ခဲ့ဘူးေပ။

''မင္းႀကိဳက္ရင္ၿပီးတာပါပဲ။ ​ေနာက္က်မွစာေရးစာဖတ္နဲ႔ ပန္းခ်ီသင္ဖို့အတြက္ ဆရာတစ္ေယာက္ရွာေပးမယ္''

''ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား'' ဂ်ာေပါင္သည္ ရိုေသစြာျဖင့္အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားအား ​ေက်းဇူးတင္စကားဆိုေလသည္။သူ႔ရဲ့အိမ္ေရွ႕စံကသူ႔မိသားစုၿပီးရင္ သူ႔အေပၚမွာအေကာင္းဆုံးလူတစ္ေယာက္ပဲ။ သူတကယ္ကိုႀကိဳးႀကိဳးစားစားနဲ႔ သူ႔ရဲ့အိမ္ေရွ႕စံမ်က္​ႏွာမပ်က္​ရေအာင္ ေကာင္းေကာင္းေလ့လာသင္ယူမွာ!

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ဂ်ာေပါင္နားသို့ကပ္လိုက္၍

''မင္းကိုယ့္ကိုဘယ္လိုေခၚလိုက္တာလဲ.....ဟမ္...''

ဂ်ာေပါင္သည္တိတ္ဆိတ္စြာရပ္ေနေသာ ယြမ္ဖူႏွင့္ယြမ္ခ်င္ကိုၾကည့္လိုက္ၿပီးေနာက္ သူ႔တို့၂ေယာက္ကိုထြက္သြားခိုင္းေစခ်င္​ေသာအဓိပၸါယ္အျပည့္ပါသည့္ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္အိမ္ေရွ႕စံအားၾကည့္လိုက္ေလသည္။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္လဲ သူ႔ခေလးငယ္ေလးဘာျဖစ္ေစခ်င္မွန္း ေကာင္းစြာသိေလရာ သူ႔ရဲ့လက္ကိုေျမႇာက္လ်က္ညႊန္ၾကားေလသည္။

''မင္းတို့ ဒီမွာေစာင့္ေနစရာမလိုဘူး။အျပင္ထြက္ေနၾက!''

အရိုေသေပးၿပီးထြက္​သြားေသာႏွစ္ေယာက္ကို ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ ၾကည့္ေနလိုက္ၿပီးေနာက္

''ခေလး အခုကိုယ္တို့ပဲရွိေတာ့တယ္.....''

''ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေယာက်ာ္း..''

ဂ်ာေပါင္သည္ တကယ္ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆိုေသာ အဓိပၸါယ္ေတြျပည့္လၽွံေနသည္မ်က္လုံးဝိုင္းတို့ျဖင့္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္၏ ခါးကိုဖတ္သိုင္းဖတ္လိုက္ေလသည္။

''ကဲလာပါဦး ကိုယ္ဒီေန႔ခေလးကိုသင္ေပးမယ္'' ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ဂ်ာေပါင္အား ထိုင္ခုံတြင္ထိုင္ခိုင္းလိုက္ေလသည္။

''အင္း ဂ်ာေပါင္ မွင္ေသြးလိုက္မယ္"

ဂ်ာေပါင္ဟာမွင္ခြက္ကိုယူ၍သပ္ရပ္စြာ မွင္စေသြးေလသည္။အရင္ထဲက သူ႔ရဲ့အကိုႀကီးကိုမွင္မၾကာမၾကာေသြးေပးဖူးတာေၾကာင့္ ဂ်ာေပါင္သည္ ဒီေနရာ၌အလြန္ကၽြမ္းက်င္ေလရာ မၾကာခင္မွာပဲမွင္ေသြးျခင္းအမွုၿပီးသြားေတာ့၏။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ကိုၾကည့္ရသည္မွာ သူ႔ရဲ့မ်က္လုံးေတြကပင္ ၾကည္ႏူးရိပ္သန္းေနေလသည္။ သူ႔ရဲ့ပုံစံက နံသာနီအေမႊးတုံးကိုေဆာ့ကိုင္ေနသလိုေက်နပ္မွုမ်ိဳးျဖင့္....။

''မင္း ေရးၾကည့္မလား?ကိုယ့္ကိုေရးျပပါဦး!'' စုတ္တံကိုစနစ္တက်ကိုင္နည္းကိုပါျပေပး၍ ဂ်ာေပါင္လက္ထဲသို့ထည့္ေပးလိုက္ေလသည္။

ဂ်ာေပါင္ကတုန္တုန္ရီရီျဖင့္ လင္ဂ်ာေပါင္ဆိုသည့္စာလုံးသုံးလုံးကိုခ်ေရးလိုက္ေလသည္။ သူ႔ရဲ့စာလုံးေတြဟာ အလြန္ကိုႀကီး၍စုတ္ခ်က္ေတြဟာလဲ မသပ္ရပ္ေခ်။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ကကိုယ္ကိုကိုင္းလ်က္ ဂ်ာေပါင္အားေနာက္ကေနသိုင္းဖတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ ဂ်ာေပါင္၏လက္ေသးေသးေလးအား အုပ္ကိုင္၍လက္ထပ္ၿပီး စာလုံး၄လုံးကို စာလုံးကိုထပ္ေရးလိုက္၏။

''လွလိုက္တာ!'' ရႊမ္းရန္ဟန္၏လက္ေရးဟန္သည္ တကယ္ကိုေက်ာ့ရွင္းခန္႔ညားလၽွက္ အားမာန္အျပည့္ျဖင့္ပင္။ဂ်ာေပါင္ဟာ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ဘာေရးေနသည္ကို ေသခ်ာမသိေပမဲ့ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားရဲ့လက္ေရးဟန္ဟာ သူ႔ထက္အမ်ားႀကီးသာတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ေကာင္းစြာနားလည္ေလသည္။

ထိုစာလုံး၄လုံး၏ေဘးတြင္ လင္ဂ်ာေပါင္ဟူေသာ စာလုံး၃လုံးကိုကပ္ေရးလိုက္ျပန္သည္။

''ဒါက ဂ်ာေပါင္နာမည္''

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ေရးေနသည္ကို ေသခ်ာစြာလိုက္ၾကည့္ရင္း ဂ်ာေပါင္ေျပာလိုက္၏။

သူက စာလုံး၄လုံးကို ခပ္ႀကီးႀကီးျပန္ေရးလိုက္သည္။ ​​ဒီစာလုံး၄လုံးက စုတ္ခ်က္ေတြတကယ္ကိုမ်ားၿပီး လိုက္ေရးဖို့ရန္ခက္ေလသည္။ဂ်ာေပါင္ကတကယ္ႀကီး ရႊမ္ရန္ဟန္ခ်န္ေနာက္သို့လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာမွာေတာ့ အိမ္ေရွ႕စံ၏ မ်က္ႏွာႏွင့္မ်က္ခ်င္းဆိုင္ပက္ပင္းတိုးမိေလသည္။သူက

''ကိုယ့္ကိုၾကည့္ ...ဒါ မင္းပါးပါးရဲ့နာမည္....''

(Tn-ဒီမွာသုံးသြားတဲ့ပါးပါးဆိုတာ ဆရာႀကီးက

သူ႔ဟာသူရည္​ၫႊန္​းတာပါahhh)

''အင္း! ဒါကနမ္းဖို့အတြက္အခ်ိန္ ေကာင္းေလးပဲ!''

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်မ္သည္သူ႔ညဥ္အတိုင္း ဂ်ာေပါင္အားအလြတ္မေပးခဲ့ပါပဲ ဂ်ာေပါင္၏မ်က္ႏွာအစိတ္ပိုင္းတစ္ခုခ်င္းစီကို ျမတ္နိုးစြာနမ္းရွိုက္ေလသည္။ မ်က္ခုံးမ်က္လုံးၿပီးေတာ့ ေသးငယ္တဲ့ႏွာေခါင္းေလး အဲ့ဒီ​ေနာက္ ေသးငယ္တဲ့ႏွုတ္ခမ္းနီရဲရဲေလး.....။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္တစ္ေယာက္ ထိုႏွုတ္ခမ္းေသးေသးေလးအား ျပင္းျပစြာနမ္းရွိုက္ေနေလရာ ဂ်ာေပါင္၏ႏွုတ္ခမ္းတို့သည္ ထုံက်င္လာလ်က္ ႏွုတ္ခမ္းလႊာတို့သည္လဲ မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္စြာပြင့္အာ၍လာေလသည္။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ႏွုတ္ခမ္းလႊာတို့ပြင့္ဟလာသည္ကို အခြင့္ေကာင္းယူ၍ ဂ်ာေပါင္၏လၽွာေလးအားစုတ္ယူအရသာခံေနေတာ့၏။ ''အင္း.....'' ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္း၏ လက္တို့သည္ ဂ်ာေပါင္တင္ပါးတို့အားကိုင္ညစ္ေနသလို သူ႔ရဲ့လၽွာေလးသည္လဲ တတိတိကိုက္စားခံေနရသလို ခံစားေနရျခင္းေၾကာင့္ ​ ဘယ္လိုမွထိန္းခ်ဳပ္နိုင္စြမ္းမရွိေတာ့ပဲ အသံထြက္​ၿငီးျငဴမိေလသည္။

ဂ်ာေပါင္အား စာပြဲေပၚသို့တြန္းလွဲလိုက္ၿပီးေနာက္ ပါးမို့မို့ေပၚကပါးခ်ိဳင့္ခြက္ခြက္ေလးကို ထိကိုင္ရင္းဂ်ာေပါင္အားေသခ်ာစြာငုံမိုးၾကည့္ေနမိ၏။

''ခေလးေလး မင္းပါးပါးနဲ႔ေနရာအဆင္ေျပရဲ့လား?'သေဘာ က်ရဲ့လား?'' ဂ်ာေပါင္၏လည္တိုင္ႏုႏုေလးထက္၌ အနီေရာင္အမွတ္ အသားတို့ကိုက်န္ရစ္ေစျပန္သည္။ဂ်ာေပါင္သား သူ၏လက္ဖဝါးတို့အားတင္းတင္းဆုတ္ကိုင္ရင္း အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား၏အနမ္းျပင္းျပင္းတို့အား အတတ္နိုင္ဆုံးျဖစ္ေစရန္ႀကိဳးပမ္း၍ သက္ေသာင့္သက္သာလိုက္ပါ ခံစားေနမိေလသည္။

ထို့ေနာက္ ဂ်ာေပါင္၏လက္သြယ္သြယ္ေလးသည္ အိမ္ေရွ႕စံ၏လည္တိုင္အားဖက္တြယ္ထားမိလ်က္

'' အဆင္ေျပပါတယ္ေယာက်ာ္း ဂ်ာေပါင္ကိုနမ္းတဲ့အခါ တိုင္း ဂ်ာေပါင္သေဘာက်တယ္''

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္မွာေတာ့ ႏူးႏူးညံ့ညံ့တိုးေဖ်ာ့ေဖ်ာ့အသံေလးႏွင့္မလိုက္ဖက္စြာ ဆြဲမက္ဖြယ္စကားအားဆိုေနသည့္ သူ႔ရင္ခြင္ထဲက ထိုအေကာင္ေပါက္ေလးအား အျပင္းထန္ဖ်က္ဆီးခ်င္ေနသည့္စိတ္အား အတင္းၾကပ္ဖိႏွိမ္ေနရေလသည္။

ဂ်ာေပါင္အားတင္းၾကပ္စြာျဖစ္ညစ္လိုက္ၿပီး သူ႔စိတ္ကိုအတတ္နိုင္ဆုံးထိန္းခ်ဳပ္ၿပီးခါမွ လြတ္ေပးလိုက္သည္။

''ခေလးေလး ျမန္ျမန္အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ေနာ္''

ယခုအခ်ိန္တြင္ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ဂ်ာေပါင္အား​ေစာစီးစြာ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္အျပည့္ရွိေနပါေသာ္လည္း သူကိုယ္တိုင္ကိုက ခေလးငယ္ေလး၏အဆင္သင့္ျဖစ္မည့္အခ်ိန္အထိ ေစာင့္စားေပးခ်င္သည့္သူ႔စိတ္ေၾကာင့္ပင္။ ထိုေကာင္ငယ္ေလးသည္ သူ စားခြင့္ရွိၿပီးမစားနိုင္ေသးသည့္ ခ်ိဳၿမိန္ေသာညဥ့္ပန္းမွုေလးပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။

ေနာက္တစ္ေန႔မွာ​ေတာ ရႊမ္းရန္စန္ခ်န္သည္ လၽွိုဇီခ်ီ၊က်န္႔ေက်ာင္းတို့ႏွင့္အတူ ထိုက္ဟန္ကိုအိမ္ေရွ႕စံ၏ အေရွ႕နန္းေဆာင္ စာၾကည့္ေဆာင္၌ေခၚယူေတြ႕ဆုံေလသည္။

''ေကာင္းတယ္​ အရမ္းေကာင္းတယ္။ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား ဒီစီမံကိန္းက အကုန္ၿပီးျပည့္စုံသြာၿပီ။ ဒါစီမံကိန္းကလူထုကိုေကာင္းေကာင္းအက်ိဳးျပဳမွာပဲ!'' က်န္႔က်ာသည္ စာအုပ္ကိုေသခ်ာစြာဖတ္၍ အားရဝမ္းသာဆိုေလသည္။

လၽွိုဇီခ်ီသည္လဲ ထိုက္ဟန္အားအရိုေသေပးလ်က္

''ဆရာထိုက္ကအရည္ခ်င္းနဲ႔ျပည့္စုံတာပဲ။ ဇီခ်ီေလးစားပါတယ္''

တကယ္​​ေတာ့ လၽွိုဇီခ်ီဟာဒီသုံးေယာက္ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ေဆြးေႏြးေနခဲ့ၾကသည္ကို ဘာတစ္ခုမွနားမလည္ေပ။ က်န္႔ေက်ာက္က သူကိုလုပ္ငန္းစဥ္အားရွည္လ်ားစြာ အေသးစိတ္ရွင္းျပေပးပါေသာ္​လည္း သူသိတာတစ္ခုက မက္မြန္ပန္းေရႀကီးမွုကိုကာကြယ္ဖို့အတြက္ ေရကာတာနဲ႔တူး​ေျမာင္းေဆာက္ဖို့စီစဥ္ေနၾကသည္ဆိုတာပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ က်န္႔က်ာ ဒီစီမံကိန္းက ေကာင္းတယ္လို့ေျပာတယ္ေလ အဲ့ဒါဆို ဒီပုဂၢိဳလ္ကေတာ္လို့ပဲေပါ့။

''ဘယ္ကသာ မဟုတ္ရပါဘူး။ သခင္ႀကီးလၽွိုကယဥ္ေက်းေနပါၿပီ ဒါကအိမ္ေရွ႕စံအရွင့္သားအႀကံေပးခ်က္ေတြေၾကာင့္ပါ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးတစ္ေယာက္ထဲဆို ဒီလိုျမန္ျမန္မၿပီးနိုင္ပါဘူး''ထိုက္ဟန္သည္လဲ လၽွိုဇီခ်ီကို အရိုေသေပးလ်က္ျပန္ေျပာ၏။

ထိုက္ဟန္သည္ အခုလိုမ်ိဳးအိမ္ေရွ႕စံ၏နန္းေဆာင္၌ အိမ္ေရွစံမင္းသားႏွင့္အတူ သူ႔ရဲ့လူယုံႏွစ္ေယာက္နဲ႔ တန္းတူထိုင္ေနရလိမ့္မည္ဟု ဘယ္တုန္းကမွမေတြးထားခဲ့ဘူးေပ။ သူဟာ စက္မွုဝန္ႀကီးဌာန၏ ေခါင္းေဆာင္ငယ္တစ္ေယာက္သာျဖစ္ၿပီး ေရေၾကာင္းထိန္းသိမ္းေရးစီမံကိန္းအား လြန္စြာဝါသနာထုံသူပင္။

လုံဟယ္ေဒသေရလႊမ္းမိုးမွုအတြက္ အႀကံဉာဏ္မ်ားစြာကိုစီစစ္ၿပီးေနာက္ တူးေျမာင္းတူးေဖာ္မည့္အစီစဥ္အား စက္မွုဝန္ႀကီးဌာန၏အႀကီးကဲရွမ္းရွုအား အဆိုျပဳတင္ျပခဲ့ေပမဲ့ ရွမ္းရွုက ေအာင္ေျမေျခနည္းၿပီး စိတ္ကူးယဥ္မွုမ်ားသည့္အႀကံျပဳခ်က္ဟုမွတ္ခ်က္ျပဳကာ သူ႔အဆိုျပဳလႊာအားပယ္ခ်ခဲ့သည္။

ထိုက္ဟန္သည္ သူ႔အဆိုျပဳလႊာပယ္ခ်ခံခဲ့ရသည့္အတြက္ တကယ္ကိုမခ်င့္မရဲျဖစ္ကာ စိတ္ဓာတ္က်ခဲ့သည္။ သို့ေသာ္လည္း မိုးနတ္မင္းက သူ႔အားအခြင့္ေရးေပးသနားေသာအားျဖင့္ အိမ္ေရွ႕စံႏွင့္ေတြ႕ဆုံခြင့္ေပးခဲ့သည္။

အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားသည္ကား ေကာလာဟဘလေတြထဲကလို ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ၿပီးဆိုးသြမ္းသူမဟုတ္ပါပဲ စကားေျပာေကာင္းကာအလိုက္သင့္ ​ေျပာဆိုဆက္ဆံေပးတတ္သူျဖစ္ေနေလသည္။ ဒါေၾကာင့္စက္မွုဝန္ႀကီးဌာနသို့ေရာက္လာၿပီး ေရေၾကာင္းထိန္းသိမ္းေရးအေၾကာင္းေျပာသည့္အခါ လုံ,ျမစ္ေၾကာင္းစီမံကိန္းႏွင့္ပတ္သတ္၍ သူသည္လဲရဲဝံ့စြာျပန္လည္ေလၽွာက္တင္နိုင္ခဲ့သည္။

အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားသည္လဲ ဒီလုံဟယ္ေဒသႏွင့္ပတ္သတ္၍ သူႏွင့္အေတြးတူညီေနလိမ့္မည္ကိုေတာ့ သူမေမၽွာ္လင့္ထားခဲ့ေပ။အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားသည္ အသိဉာဏ္ပညာႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔သူျဖစ္ေလရာ သူအခ်ိန္အေတာ္ၾကာမခ်င့္မရဲျဖစ္ေစေနေသာ ကိစၥရပ္မ်ားကိုပင္ေထာက္ျပ၍ အေျဖရွာေပးခဲ့ေလသည္။အဲ့ဒီ့​ေနာက္မွာေတာ့ အိမ္ေရွ႕စံသည္သူ႔အား လုံျမစ္၏ပထဝီအေနအထားအား အေသးစိတ္သိနိုင္ရန္အတြက္ လုံဟယ္ေဒသသို့စစ္တမ္းေကာက္ရန္ ​ေစလႊတ္လိုက္ေလသည္။သူဒီစစ္တမ္းၿပီးေျမာက္ဖို့အတြက္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာအခ်ိန္ယူခဲ့ရေလ၏။

အားလုံးၿပီးေျမာက္လို့ ေပက်င္းသိူ႔ျပန္လာၿပီးေနာက္ အခ်က္လက္မ်ားအား ဂ႐ုစိုက္စာရင္းျပဳစုစာအုပ္ေရးသား၍ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားအားတင္ျပလိုက္ေလသည္။ ​ေဆြးေႏြးမွုအႀကိမ္ေရမ်ားမ်ားကို ထပ္မံလုပ္ေဆာင္ၾကၿပီးေတာ့မွ အိမ္ေရွ႕စံကိုယ္တိုင္ အေခ်ာသတ္စာအုပ္ေရးသားေပးေလသည္။သူ႔ရဲ့အခုခံစားခ်က္ကေတာ့ သူ႔အခုေန​ေသသြားရင္ေတာင္လုံေလာက္ေနပါၿပီဟူ၍ပင္။

''ထိုက္ဟန္ မင္းအရမ္းႏွိမ့္ခ်ေနဖို့မလိုပါဘူး။ ဒါေတြအားလုံးအခုလိုၿပီးေျမာက္လာတာ မင္းရဲ့ကိုယ္ပိုင္ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ဇြဲလုံ႔လေၾကာင့္ပါပဲ။ ငါကိုယ္ေတာ္ေဘးကေန အႀကံေပး႐ုံပဲေလ။ ​ေနာက္က်ရင္စီမံကိန္းတစ္ခုလုံးကို တာဝန္ခံေဆယင္ရြက္ရမွာဆိုေတာ့ အခုထက္ပိုၿပီးပင္ပန္းလိမ့္မယ္'' အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားသည္ ထိုက္ဟန္၏ပုံခုံးကိုပုတ္လ်က္ ႏွစ္သိမ့္ရင္းရာထူးအပ္ႏွင္းေၾကာင္းကိုပါဆိုေလသည္။

''အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား အခုစီမံကိန္းကအလြန္ႀကီးၿပီး ႏွစ္ရွည္စီမံကိန္းလဲျဖစ္တာေၾကာင့္ လူအင္အားအမ်ားႀကီးလိုအက္ပါတယ္။ အရပ္သားေတြပဲသုံးလို့မျဖစ္နိုင္ပါဘူး။အရပ္ သားေတြအတြက္ အရမ္းဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးျဖစ္သြားပါလိမ့္။ဒါေၾကာင့္ စစ္တပ္ကကူမွျဖစ္ပါမယ္''က်န္႔က်ားသည္ ေသခ်ာခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ၍ ဆိုေလသည္။

''အင္း!စစ္တပ္ကိုအင္အားအမ်ားႀကီး ​ေလ်ာ့ခ်လိုက္လို့မျဖစ္ဘူး။ဒါေၾကာင့္ အရပ္သားေကာစစ္တပ္ကိုေရာ ႏွစ္ဖက္လုံးမၽွသုံးမယ္လို့ ငါကိုယ္ေတာ္စီစဥ္ထားတယ္။ အရပ္သားအမ်ားႀကီးသုံးလိုက္ရင္လဲ စိုက္ပ်ိဳးေရးကိုထိခိုက္ေစနိုင္တယ္''ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ကစဥ္းစားရင္းဆိုသည္။

''ေနပါဦး စစ္တပ္ကိုေရကာတာစီမံကိန္းထဲကို ပို့မယ္လို့ေျပာေနတာလား?''လၽွိုဇီခ်ီသည္သူႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္အေၾကာင္းပါလာေလမွ လွုပ္လွုပ္ရွားရွားစိတ္ဝင္စားဟန္​ျပလာေလသည္။

''ဟား ဟား! အစီစဥ္ေကာင္းပဲ က်န္းေခ်ာင္တစ္ေယာက္တပ္ကိုပို့မလို့ဆိုၿပီး အေၾကာင္းျပခ်က္ေကာင္းေလးျပလို့မရေတာ့ဘူးေပါ့'' က်န္႔က်ားတစ္ေယာက္ အိမ္ေရွ႕စံဖုံးကြယ္ထားေသာအေတြ႕းကို ဖမ္းမိလိုက္ကာအားရဝမ္းသာဆိုေလသည္။

''ငါ့ကိုလဲျမန္ျမန္ေျပာျပလို့? အခုဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို?'' လၽွိုဇီခ်ီသည္သိခ်င္စိတ္ေၾကာင့္မယိုးမရြပင္ျဖစ္ေလ၏။

''လုံခ်န္နဲ႔အျခားေဒသေတြကို တာတမံကာတူးေျမာင္းတူမယ္ဆိုတာ လူထုေကာင္းက်ိဳးအတြက္အေပၚယံလုပ္ေပးတယ္လို့ျမင္နိုင္ေပမဲ့ အိမ္ေရွ႕စံကအဲ့ေလာက္မရိုးရွင္းဘူးေလ။ ငါ့အထင္ေတာ့ နန္းက်ၿမိဳ့စား နယ္ေျမအေျခကုတ္ယူလာမွာကို တားဆီးခ်င္ေနတာပဲ'' က်န္႔က်ားသည္ေသခ်ာစြာ ခြဲျခမ္းျပေလသည္။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္က

''က်န္႔က်ားေျပာတာမွန္တယ္!အခုလီဝမ္(လင္ဝမ္)က လုံခ်န္းမွာအေျခကုတ္ယူဖို့ႀကိဳးစားေနတာ တကယ္လို့ဧကရာဇ္က သူ႔တပ္ေတြကို ေရကာတမံနဲ႔တူးေျမာင္းတူးေဖာ္ဖို့ ေစလႊတ္ေပးလိုက္ရင္ ငါတို့သူ႔ေျခေထာက္ေတြကိုရိုက္ခ်ိဳးၿပီးသားျဖစ္သြားလိမ့္မယ္'' တကယ္ေတာ့ သူေတြးလိုက္တာကရိုးရိုးေလးပဲ။ ေနာက္လိုက္ဗိုလ္ပါမရွိတဲ့ဘုရင္ဆိုတာ သြားမရွိတဲ့က်ားအိုႀကီးနဲ႔အတူတူပဲ ျဖစ္သြားလိမ့္မည္ဟူ၍ပင္။

က်န္႔က်ားက သူ႔မ်က္လုံးေတြကို လွည့္ပတ္ကစားလိုက္ၿပီးေနာက္ဆက္၍ ''ေရကာတာေတြေဆာက္ဖို့ တူးေျမာင္းေတြတူးဖို့အတြက္လူခြဲေဆာင္ရြက္ရတဲ့အခါ လီခ်န္းေဒသကတပ္ေတြလဲ လူစုကြဲသြားလိမ့္မယ္။ဒါေၾကာင့္ငါတို့ရဲ့နန္းက်ၿမိဳ့စားႀကီးလဲ သူ႔ရဲ့တစ္ကြဲတျပားျဖစ္ေနတဲ့တပ္ေၾကာင့္ ဘာမွဆက္လုပ္လို့မရေတာ့ဘူးေပါ့ကြာ!''

''ဟား ဟား!မိုက္တယ္ေဟ့ လုံဟယ္ျမစ္ေရစီမံကိန္းက ခဲတစ္လုံးနဲ႔ငွက္ႏွစ္ေကာင္ကို တစ္ၿပိဳက္ထဲပစ္လိုက္တာေပါ့ တကယ္ကိုခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳရမယ့္စီမံကိန္းပဲ!'' ေနာက္ဆုံးတြင္ သေဘာေပါက္သြားေသာလၽွိုဇီခ်ီက အားရဝမ္းသာေျပာေတာ့ သည္။