အပိုင္း(၇):တစ္ႏွစ္ၾကာၿပီးေနာက္

...

ယြမ္တိုင္၏​ေလးႏွစ္ေျမာက္ စက္တင္ဘာလမွာေတာ့ ဘာေဘရီယန္ေတြဟာ ေျမာက္ပိုင္းမွေတာင္ပိုင္သို့ေရာက္လာၿပီး နယ္စပ္ၿမိဳ့၏ ရြာငယ္ေလးေတြကိုဝင္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္ေနၾကျပန္ၿပီဆိုသည့္သတင္းသည္ ၿမိဳ့ေတာ္သို့ေရာက္လာခဲ့ၿပီး ၿမိဳ့ေတာ္၌အေတာ္ေလးပြက္ေလာရိုက္ေနေလ၏။

နန္းေတာ္ညီလာခံမွလဲ ဘာေဘရိယန္ေတြဟာ စာခ်ဳပ္ပါအခ်က္လက္ေတြကိုခ်ိဳးေဖာက္ၿပီး'ရႊမ္းရန္မင္းဆက္'၏အခ်ဳပ္ျခာအာဏာကိုရန္စထိပါးေနသျဖင့္ ျပန္လည္တုံ႔ျပန္သင့္ေၾကာင္း ေဆြးေႏြးအမိန္႔ထုတ္ျပန္ခဲ့ၾကသည္။

ဧကရာဇ္ရႊမ္းရန္ေက်ာက္ကန္သည္လဲ အိမ္ေရွ႕စံအားပီကင္းေျမာက္ပိုင္းစစ္သင္တန္းေက်ာင္း၏ အာဏာပိုင္အျဖစ္သတ္မွတ္ေပး၍ ထိုသင္သန္းေက်ာင္းမွ စစ္သား၅ေသာင္းေက်ာ္အား အိမ္ေရွ႕စံ၏ဦးေဆာင္မွုတြင္လိုက္ပါရန္ အမိန္႔ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။ဒါ့အျပင္ က်ိယြင္ဟုန္ကိုလဲေျမာက္ပိုင္းတြင္ အိမ္ေရွ႕စံႏွင့္အတူစစ္ေျမျပင္တြင္ပူးေပါင္းရန္ အမိန္႔ထုတ္ျပန္၏။

နန္းေတာ္၏အေဆာင္တစ္ခုတြင္ ဧကရာဇ္ႏွင့္အိမ္ေရွ႕စံတို့သည္ သီးသန္႔စကားေျပာေနၾကသည္။

''ေျမာက္ပိုင္းကေန႐ုတ္တရက္ သြားတိုက္တာမ်ိဳးကိုမလုပ္မိေစနဲ႔။ဘာေဘရိယန္ေတြက သိတဲ့အတိုင္းဉာဏ္မ်ားတာေၾကာင့္ အေျခေနကို ေသခ်ာေလ့လာသုံးသပ္ၿပီးမွ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ရမယ္။ရႊမ္ရန္မင္းဆက္ရဲ့စစ္အင္အားဟာ အေကာင္းဆုံးဆိုေပမဲ့ ရန္သူကိုလဲေလ်ာ့တြက္ထားလို့မရဘူး။''

''ၿပီးေတာ့ မင္းရဲ့ခႏၶာကိုယ္ကိုလဲဂ႐ုစိုက္ရမယ္''

''မင္းဒီလိုမက်န္းမမာျဖစ္ေနတာေတာင္ စစ္ထြက္ခ်င္တာေသခ်ာရဲ့လား? စစ္ေရးကိုပဲအာ႐ုံစိုက္ၿပီး မင္းရဲ့က်န္းမာေရးကိုလ်စ္လ်ဴရွုထားတာမ်ိဳး လုံးဝမလုပ္မိေစနဲ႔'' ဧကရာဇ္ဟာ သူ႔သားရဲ့က်န္းမာေရးကိုလဲမေမ့ခဲ့ပဲ စိုးရိမ္စြာမွာၾကားေလသည္။

''အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အစီစဥ္တက်ျဖစ္ေနပါၿပီ။ၿပီးေတာ့ ခမည္းေတာ္လဲက်န္းမာေရးဂ႐ုစိုက္ပါ။သားေတာ္ကိုပဲ အျမဲပူပန္ေနရၿပီး သားသမီးတာဝန္မေက်ပြန္တဲ့ သားေတာ္ကိုခြင့္လႊတ္ေပးပါ။''ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ဒူးေထာက္ရင္း သူ႔ခမည္းေတာ္ကို အရိုေသေပးလိုက္ ၏။

''ထပါ!မင္းမယ္ေတာ္ကို မသြားခင္ႏွုတ္ဆက္သြားလိုက္ဦး။သူ မင္းကိုေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပူေနတယ္''

''သားေတာ္ ...ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ အနားယူလိုက္ေတာ့''

သူဟာ ဒီရက္ပိုင္းညီလာခံေတြ စစ္ေရးျပင္ဆင္စရာေတြနဲ႔ မအားလပ္နိုင္ျဖစ္ၿပီး ပင္ပန္းဟန္ရွိေနတာေၾကာင့္ ခမည္းေတာ္ဟာအနားယူဖို့ေျပာေပမဲ့လဲ သူ႔ရဲ့ေျခလွမ္းေတြကေတာ့ ယြိရွန္းဖန္၏ရင္းႏွီးၿပီးသားအခန္းေလးတစ္ခန္းဆီသို့ဦးတည္ေနေလသည္။

သူ အခန္းတံခါးကိုခပ္ဖြဖြဖြင့္ၿပီးဝင္လိုက္ခ်ိန္တြင္ သူ႔ရဲ့အေကာင္ေပါက္ေလးဟာ ခုတင္ေပၚမွာႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေမာက်ေနသည္ကိုျမင္လိုက္ရ၏။လေရာင္ေအာက္မွာ အပူပင္ကင္းစြာ အိပ္ေနတဲ့ဂ်ာေပါင္ရဲ့မ်က္ႏွာေလးဟာ တကယ္ကိုအျပစ္ကင္းစင္ၿပီးခ်စ္စဖြယ္ေကာင္​းေနေလ၏။ထိုႏွစ္လိုဖြယ္မ်က္ႏွာေလးကိုျမင္လိုက္ရတဲ့အခါ တစ္ေန႔လုံးပင္ပန္းထားရသမၽွအရာအားလုံး ေပ်ာက္ကြယ္ၿပီးလန္းဆန္းသြားေတာ့ သည္။

ဂ်ာေပါင္က ေတာ္ေတာ္ေလးအိပ္ေမာက်ေနၿပီး အိပ္မက္ပင္မက္ေနပုံပင္ရကာ သူ႔ရဲ့ႏွုတ္ေတြဟာေကြးညြတ္လ်က္ ျပဳံေယာင္သန္းလို့လာေလ၏။

သူ,ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္းမေနနိုင္စြာနဲ႔ပင္ ဂ်ာေပါင္ရဲ့ႏွဖူးေလးကိုဖြဖြနမ္းရွိုက္လိုက္ေတာ့သည္။ေနာက္ သူ႔ရဲ့ႏွုတ္ခမ္းေတြဟာ ပါးခ်ိဳင့္ေသးေသးေလးဆီသို့ ဦးတည္သြားျပန္၏။သူ႔ဟာ သူ႔ရဲခေလးငယ္ေလးနိုးလာမွာကိုလဲ စိုးရြံ့မိတာေၾကာင့္ နက္နက္

ရွိုင္းရွိုင္းမနမ္းရွိုက္ဝံ့ပါေခ်။သို့ေပမဲ့လဲ သူဟာ သူ႔ႏွုတ္ခမ္းႏွင့္ အိပ္ေမာက်ေနသည့္အေကာင္ေပါက္ေလး၏ ႏွုတ္ခမ္းကိုခပ္ဖြဖြထိကပ္မိလိုက္ေလသည္။

''အင္း....''ဂ်ာေပါင္ဟာ သူ႔ရဲ့ႏွုတ္ခမ္းကိုတစ္ေယာက္ေယာက္ကေႏွာက္ယွက္ေနသည္ကို ခံစားမိပုံရသည့္အလား ၿငီးျငဴလ်က္တစ္ဖက္သို့လွည့္သြားၿပီးေနာက္ သူ႔ရဲ့အိပ္မက္ထဲသို့ ေအးခ်မ္းစြာျပန္ဝင္ေရာက္သြားျပန္၏။

တစ္ဖက္လွည့္သြားျခင္းေၾကာင့္ လွစ္ဟာလာတဲ့ဂ်ာေပါင္၏ လည္ တိုင္ႏုႏုတို့ကို လေရာင္ေအာက္၌ျမင္ရသည္မွာ အလြန္ကို ဆြဲမက္ဖြယ္ေကာင္းေနေတာ့သည္။

ထိုလ်စ္လ်ဴရွုရန္ခက္ခဲၿပီး ညိဳ့ဓာတ္ျပင္းေသာလည္တိုင္အား သူ,မကူမကယ္နိုင္ပဲ ငုံခဲလိုက္မိေလသည္။သူ႔ရဲ့ဆြဲမက္ဖြယ္အရသာဟာ အသိစိတ္ကိုလြတ္သြားေစၿပီး ရပ္တန္းလိုက္ဖို့ကို လြန္စြာခက္ခဲလြန္းေစ၏။

႐ုတ္တရက္ အခန္းျပင္ပမွတိုးတိုး, တိုးတိုးျဖင့္ လွုပ္ရွားသံတစ္ခ်ိဳ့ကိုၾကားလိုက္ခါမွ အသိဝင္လာၿပီးေကာင္ငယ္ေလး၏လည္တိုင္ကိုလႊတ္ေပးမိေလသည္။ထို့ေနာက္ ေစာင္ေသခ်ာျခဳံေပးၿပီးေနာက္ ေအးေဆးစြာပင္အခန္းတြင္းမွထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္။

''လင္ယန္ မင္း....ပဲ'' ရႊမ္းရန္ဟန္

ခ်န္းဟာ ဂ်ာေပါင္၏အခန္းတံခါးကိုျဖည္းျငင္စြာျပန္ပိတ္ေပးၿပီးေနာက္ ခပ္တိုးတိုးဆိုေလသည္။ထို့ေနာက္လင္ယန္အားခပ္လွမ္းလွမ္းသို့ လိုက္လာရန္ေျပာလိုက္၏။

''အိမ္ေရွ႕စံ..... အန္းဇူ အန္းဇူ ကငယ္ပါေသးတယ္ သူက၁၃ႏွစ္ပဲရွိေသးတာေလ... ဒါကို..အရွင္က....'' လင္ယန္ သူ,တေရးနိုးလာတာျဖစ္သည္။ ဂ်ာေပါင္ရဲ့အခန္းတံခါးကခပ္ဟဟျဖစ္ေနျပန္တာေၾကာင့္ ပိတ္ေပးမလို့ အခန္းေရွ႕ေရာက္လာတာျဖစ္ေပမဲ့ အရွင့္သားက ဂ်ာေပါင္အားနမ္းရွိုက္ျခင္းကို မေတာ္တဆျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။

အိမ္ေရွ႕စံကို ညခင္းႀကီးအဆာင္မွာျမင္ေတြ႕ေနရတာဟာ သူမအတြက္ေတာ့ ဒါပထမဆုံးအႀကိမ္ေတာ့မဟုတ္ေပ။အစတုန္းက သူမအေတာ္ေလးလန္႔ခဲ့ေပမဲ့ အခုေတာ့ေနသားက်ေနခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

အိမ္ေရွ႕စံဟာ အန္းဇူအေပၚမွာခံစားခ်က္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးရွိေနတယ္ဆိုတာကို လင္ယန္,သိေနခဲ့သည္။ဒါေပမဲ့ လင္က​ေ​လးတစ္ေယာက္ကို ဒီလိုပုံစံမ်ိဳးျဖင့္စိတ္ဝင္စားေနလိမ့္မယ္ဆိုတာကိုေတာ့ လင္ယန္မသိခဲ့ေပ။အန္းဇူနဲ႔၆လေလာက္အတူေနၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဒီက​​ေလးဟာ အလုပ္လဲႀကိဳးစားသလို အရည္ခ်င္းလဲရွိၿပီးလိမၼာေရးျခားရွိသူလဲျဖစ္တာ​ေၾကာင့္ သူမလဲဒီက​ေလးငယ္ေလးကိုခ်စ္မိေလသည္။ဒါေၾကာင့္ သူမအေနနဲ႔ တခ်ိဳ့ကိစၥေတြကို မသိသလိုေနေနခဲ့တာပင္။

''လင္ယန္ ငါမနက္ျဖန္စစ္ေျမျပင္ကိုသြားရေတာ့မယ္။ မင္း အန္းဇူကိုေကာင္းေကာင္းေစာင့္ေရွာက္ေပးဖို့ ​ေမၽွာ္လင့္ပါတယ္''

''စိတ္ခ်ပါအရွင့္သား ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမ အမွားအယြင္းမရွိေအာင္ေဆာင္ရြက္ပါ့မယ္''

ေနာက္တစ္ေန႔မွာေတာ့ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ စစ္သည္ငါးေသာင္းႏွင့္အတူၿမိဳ့ေတာ္မွထြက္ခြာၿပီး စစ္ေျမျပင္သို့ခ်ီတတ္ေလသည္။

ၿမိဳ့ေတာ္မွထြက္ခြာလာခ်ိန္တြင္ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္းသည္ နန္း​ေတာ္ကို ေသခ်ာစြာစူးစိုက္ၾကည့္မိေလသည္။သူ႔ရဲ့မိသားစု၊သူ႔ရဲ့ခေလးငယ္ေလးသူ႔ရဲ့တာဝန္ဝတၱရားေတြ အားလုံးဟာဒီေနရာမွာအကုန္က်န္ရွိေနခဲ့သည္။သူဟာဒီတိုက္ပြဲကိုရွုံးလို့မရပဲ နိုင္ကိုနိုင္ရမွျဖစ္မည္။

ယြမ္တိုင္၏၅ႏွစ္ေျမာက္ ေမလမွာေတာ့ ရႊမ္းရန္မင္းဆက္၏စစ္တပ္သည္ ေျမာက္ပိုင္းဘာေဘရိယန္တပ္တို့ကို ေအာင္နိုင္ခဲ့သည္။ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္းသည္လဲ ဘာေဘရိယန္တို့၏အဓိကၿမိဳ့ေတာ္ကိုသိမ္းပိုက္နိုင္ခဲ့ၿပီး စိတ္ထဲတြင္ခံစားခ်က္မ်ိဳးစုံကိုခံစားေနရ၏။

လြန္ခဲ့တဲ့ကိုးလအတြင္းမွာ သူဟာစစ္ေရးနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးအေတြ႕ၾကဳံေတြလဲအမ်ားႀကီးရရွိခဲ့သလို သူ႔ရဲ့ပင္ကိုယ္ဗီဇသည္လဲ သူ,ဘာစဥ္းစားေနမွန္းကို ခန္႔မွန္းဖို့ပင္မလြယ္ကူေတာ့သည္အထိ သူဟာသီးသန္႔ဆန္ၿပီးလၽွို့ဳဝွက္လာခဲ့သည္။

ဒီစစ္ေရးခရီးရွည္ႀကီးသည္ အစကထဲကၾကမ္းတမ္းခဲ့တာျဖစ္သည္။သူတို့စစ္တပ္ဟာ ​နယ္စပ္ၿမိဳ့ကိုေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေဆာင္းလ,လယ္သို့ေရာက္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ေျမာက္ပိုင္းနယ္စပ္ဟာ အလြန္ကိုေအးလြန္းတာေၾကာင့္ စစ္သည္အမ်ားစုဟာခရီး ပန္းတာေၾကာင့္ေကာ ရာသီဥတုဒဏ္ေၾကာင့္ပါ ဖ်ားနာကုန္ၾက၏။ကံေကာင္းစြာျဖင့္ ေဆးဝါးအလုံအေလာက္ပါလာျခင္းေၾကာင့္သာ အေျခေနကိုေကာင္းေကာင္းထိန္းသိမ္းနိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ဘာေဘရိယန္ေတြဟာ ရႊမ္းရန္စစ္တပ္စစ္ခ်ီလာမွာႀကိဳတင္သိထားၾကသည္။ဒ့ါအျပင္ႏွစ္ဖက္စစ္ တပ္၏ စစ္အင္အားကြာျခားမွုအေျခေနကို ေကာင္းစြာသိနားလည္ထားၾကသူေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ျခင္းမျပဳၾကပဲ ညအခ်ိန္မွသာ ေခ်ာင္းေျမာင္းလုပ္ႀကံၾကျပန္သျဖင့္ အ​ေတာ္ေလးထိခိုက္နစ္နာခဲ့ရသည္။

ထို့ျပင္လူရိုင္းေတြဟာ ျမင္ေတြ႕သမၽွျဖတ္ဆီး၊တိုက္ခိုက္ၾကၿပီးေနာက္ ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္ထြက္ေျပးၾကျပန္ရာေလရာ စစ္သည္ေတြအတြက္ ေခါင္းကိုက္စရာပင္ျဖစ္ေန၏။

စစ္ပြဲဟာ ေႏြဦးေရာက္သည္အထိမၿပီးဆုံးနိုင္ေသးေပ။ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ သည္လဲ ရန္သူ၏ပင္မစစ္ဌာနကို ေတာက္ေလၽွာက္ေျခရာခံေနကာ တစ္ဖက္မွာလဲဝန္းရံတိုက္ခိုက္ျခင္း မၽွားေခၚ၍ခ်ဳံခိုတိုက္ျခင္းကဲ့သို့ေသာ ဘာေဘရိယန္တို့၏စစ္ပရိယာယ္မ်ား အတိုင္းျပန္လည္တိုက္ခိုက္ေနခဲ့သည္။

တိုက္ပြဲေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုတိုက္ခိုက္ၿပီးမွသာ ဘာေဘရိယန္တို့၏ အေျခစိုက္ပင္မစခန္းႏွင့္ၿမိဳ့ကိုေျခရာခံနိုင္ခဲ့၏။

ထိုသို့ေျခရာခံနိုင္ေပမဲ့လဲ စားနပ္ရိကၡာအခက္ခဲရွိလာျပန္တာေၾကာင့္ စစ္မ်က္ႏွာျပန္ဆုတ္လာရျပန္သည္။ေနာက္ထပ္ထိေတြ႕မွုႏွစ္ႀကိမ္ထပ္ျဖစ္ၿပီးမွသာ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္၏တပ္သည္ ဘာေဘရိယန္တို့၏ၿမိဳ့ေတာ္ကို ေအာင္ျမင္စြာသိမ္း ပိုက္နိုင္ခဲ့သည္။

''အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား....မင္းသားႀကီးက်ိယြင္ဟုန္ေတြ႕ခြင့္ေတာင္းပါတယ္'' အေစာင့္တစ္ေယာက္ကသတင္းပို့လာ၏။

''ဝင္လာခိုင္းလိုက္!'' သူ႔အသံဆုံးသြားတာႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ခႏၶာကိုယ္ခပ္ေတာင့္ေတာင့္တြင္ ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာဝတ္ထားေသာ သက္လတ္ပိုင္းအမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ဝင္လာကိုၾကည့္ေနလိုက္သည္။

''အိမ္ေရွ႕စံအရွင့္သား ဘာေဘရိယန္ေတြအားလုံးကိုကြက္မ်က္ရမယ္လို့အမိန္႔ေပးထားဆိုေပမဲ့.. ဒါနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ဧကရာဇ္ရဲ့အမိန္႔ကိုေစာင့္သင့္ပါတယ္'' က်ိယြင္ဟုန္သည္ဧကရာဇ္ကိုအကိုႀကီးျဖစ္ကာ သူႏွင့္ဦးေလးေတာ္စပ္သူျဖစ္သည္။တိုက္ပြဲတြင္းကာလေတြမွာ ဦးေလးျဖစ္သူဆီမွအေတြ႕ၾကဳံေတြႏွင့္အႀကံဉာဏ္ေတြရယူကာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြအတူခ်မွတ္ခဲ့ၾကေပမဲ့ အခုစစ္သုံ႔ပန္းကိစၥႏွင့္ပတ္သတ္၍ သိပ္သေဘာထားမတိုင္ဆိုင္ခ်င္ေပ။

''မလုပ္ေတာ့ဘူး က်ေနာ္ ခမည္းေတာ္ရဲ့အခက္ခဲကိုနားလည္တယ္'' သူ, က်ိယြင္ဟုန္ေျပာခ်င္တဲ့ဆိုလိုရင္းကို သူနားလည္သည္။ဒါဟာ လူမဆန္တဲ့ဆုံးျဖတ္ခ်က္ဆိုတာကိုသူ,သိသည္။အရာအားလုံးၿပီးတဲ့ေနာက္ ဒီဘဝမွာဘာေဘရိယန္ေတြရဲ့လက္ထဲကေန သူ႔အေဖရယ္ဦးေလရယ္ကိုကယ္တင္နိုင္ခဲ့ရင္ရၿပီ။ ဒါဆိုလုံေလာက္ၿပီ!

''ဒါေပမဲ့ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားရဲ့ပုံရိပ္အတြက္ေတာ့ မေကာင္းနိုင္ပါဘူး!က်ား၊မ အသက္ရြယ္မေရြးကြက္မ်က္လိုက္တာထက္စာရင္ သူတို့ရဲ့ေတာ္ဝင္မိသားစုကိုပဲကြက္မ်က္ၿပီး က်န္တဲ့သူေတြကို သုံ႔ပန္းေက်းကၽြန္အျဖစ္ ဖမ္းဆီးလိုက္ရင္ေရာ''

''က်ေတာ့ကိုမေျဖာင္းဖ်ပါနဲ႔ေတာ့ က်ေနာ္ဆုံးၿပီးၿပီ။ဘာေဘရိယန္ေတြက က်ေနာ္တို့လိုတစ္ေနရာထဲမွာ အေျခခ်ေနထိုင္တာမဟုတ္ပဲ အျမဲျမက္ခင္းေတြေပၚမွာလွည့္လည္သြားေနတဲ့သူေတြ ကၽြန္ေတြလိုတင္းၾကပ္တဲ့စည္းကမ္းေတြနဲ႔ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာကို ေနနိုင္မယ္လို့ထင္လား။

သူတို့ပစ္မွုေတြက်ဴးလြန္တုန္းကလဲ ေတြ႕သမၽွခေလးလူႀကီးအကုန္သတ္ပစ္ခဲ့ၾကတာပဲ။အၿငိဳးႀကီးၿပီးရန္လိုလွည့္ဖ်ားတတ္တဲ့ ဒီလိုလူရိုင္းေတြကိုညႇာတာေပးလိုက္ရင္ အနာဂတ္မွာ သူတို့ဟာေသခ်ာေပါက္ လက္တုံ႔ျပန္လာလိမ့္မယ္။ဒါေၾကာင့္ အနာဂတ္ကၾကဳံလာရမယ့္ရန္ဆြယ္ကိုဖယ္ရွားဖို့အတြက္ က်ဴပင္ခုတ္က်ဴငုတ္မက်န္သလိုမ်ိဳးပဲ အားလုံးကိုရွင္းပစ္ရလိမ့္မယ္။ၿပီးေတာ့ ခမည္းေတာ္လဲ သေဘာတူမယ္လို့က်ေနာ္ထင္ပါတယ္''

''အင္း.... ေရြးစရာမွမရွိေတာ့ ဒီလိုပဲလုပ္ရေတာ့မွာေပါ့...''က်ိယြင္ဟုန္အေနနဲ႔လဲ အိမ္ေရွ႕စံရဲ့ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကျဖစ္သင့္တယ္ဆိုတာကိုသိပါတယ္။ဒါေပမဲ့ အိမ္ေရွ႕စံရဲ့ပုံရိပ္ဟာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ၿပီးလူမဆန္တဲ့သူ,အျဖစ္ေရာက္ရွိသြားမွာကို​ေတာ့ သူတကယ္ပဲဆိုးရြံ့မိေလသည္။

ယြင္တိုင္၏၅ႏွစ္ေျမာက္ ေမလမွာအိမ္ေရွ႕စံ၏အမိန္႔နဲ႔အတူ တုခ်န္းဘုရင့္ၿမိဳ့ေတာ္မွအသက္ရြယ္က်ား၊မမေရြ႕ လူေပါင္း၂ေသာင္းေက်ာ္ဟာ ေသြးေခ်ာင္းစီးရွင္းလင္းသုတ္သင္ခဲ့ရ၏။ဤသို့ျဖင့္ ဘာေဘရိယန္ေတြဟာ ကမၻာေပၚတြင္အၿပီးတိုင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိမ့္မည္ျဖစ္၏။

ဧကရာဇ္ဟာ ဒီသတင္းကိုၾကားတဲ့အခ်ိန္မွာ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ဟာသူ႔ရဲ့စစ္တပ္ႏွင့္အတူ ၿမိဳ့ေတာ္ကိုျပန္လာေနခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားဟာ ဘာေဘရိယန္ေတြကို မ်ိဳးတုန္းတတ္ျဖတ္ပစ္ခဲ့သည္ဟူေသာသတင္းသည္ ေနျပည္ေတာ္တြင္ေတာမီးပမာပ်ံႏွံ့ေနေလ၏။

မူးမတ္မ်ားကလဲ အိမ္ေရွ႕စံ၏ရက္ စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မွုသည္ ရႊမ္းရန္မင္းဆက္၏ဂုဏ္သိကၡာကိုထိခိုက္ေစသည္ဟု စာခၽြန္ေတာ္မ်ားဆက္သၾကသည္။ဒါ့အျပင္ဧကရာဇ္မင္း၏ အမိန္႔ကိုမေစာင့္ပဲ ကိုယ့္သေဘာႏွင့္ကိုယ္ကြက္မ်က္လိုက္သည့္အတြက္လဲ အျပစ္ေပးသင့္သည္ဟု ဆိုၾကျပန္ေလသည္။

ဧကရာဇ္ဟာ သူ႔ရဲ့၁၉အရြယ္သားေလး၏လုပ္ေဆာင္ခ်က္ကိုၾကား လိုက္တဲ့အခါ တကယ္ကိုအံ့​ၾသသင့္သြားေလသည္။သူ႔ငယ္သားေတာ္ဟာ ငယ္ရြယ္ေပမဲ့ရဲရြမ္းသတၱိတို့ျဖင့္ျပည့္ေနသည္ဆိုေပမဲ့ ေရရွည္အက်ိဳးကိုၾကည့္တတ္ဖို့ကို​ေတာ့ လိုအပ္ေနေသးသည္။ဒီကေလးဟာျပသာနာကို အလြယ္ကူအရိုးရွင္းဆုံးနည္းျဖင့္ေျဖရွင္းလိုက္နိုင္သည္ဆိုေပမဲ့ ျဖစ္လာမည့္အက်ိဳးဆက္ေတြကမ်ားလြန္းသည္။

နန္းတြင္းအမတ္ေတြ၏ဖိအားေပးမွုေၾကာင့္ ေအာင္ပြဲႏွင့္ျပန္လာေသာအိမ္ေရွ႕စံအား အခမ္းအနားျဖင့္ႀကိဳဆိုမည့္အစီစဥ္ကိုလဲတြန္႔ဆုတ္စြာျဖတ္သိမ္းခဲ့ရသလို ညီလာခံအားလ,ဝတ္နီးပါးမတက္ေရာက္ပဲ အမွားကိုျပန္လည္သုံးသပ္ထားရန္ အမိန္႔ထုတ္လိုက္ရေလသည္။

နန္းေတာ္ပင္မစာၾကည့္ေဆာင္တြင္ ဧကရာဇ္ႏွင့္ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္းတို့ သီးသန္႔စကားေျပာေနၾက၏။

''လဝက္ေလာက္ ေကာင္းေကာင္းအနားယူလိုက္!အနာဂတ္ရဲ့ေတာ္ဝင္မင္းသားတစ္ပါးအေနနဲ႔ ေနာက္တစ္ ခါဒီလိုအမွားမ်ိဳးမလုပ္ရဘူး။အိမ္ေရွ႕စံတစ္ေယာက္ရက္စပ္ၾကမ္းျကဳတ္ၿပီး လူမဆန္ဘူးဆိုတဲ့သတင္းထြက္လာရင္ မင္းကိုအိမ္နီး ခ်င္းတိုင္းျပည္ေတြက ဘယ္လိုသေဘာထားၾကမလဲ?မင္းကငယ္ေသးတယ္ ေနာက္ၾကဳံေတြရမယ္အေရးကိစၥေတြအမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္။ ဒါကိုမေမ့ပစ္ပဲ သင္ခန္းစာယူၿပီး ျပန္သုံးသပ္ေန ဟုတ္ၿပီလား သြားနားေတာ့''

ဧကရာဇ္ဟာ သူ႔ရဲ့သားငယ္ကို စိတ္လိုက္မာန္ပါလုပ္တတ္တယ္လို့အျမဲတမ္းထင္ေနခဲ့တာ မထင္မွတ္ပဲသူ႔ရဲ့သားေတာ္အႀကီးဆုံးကလဲ ဒီလိုအခ်ိဳးမ်ိဳးပဲျဖစ္ေနျပန္သည္။ဒါေပမဲ့ ကိစၥေတာ့မရွိပါဘူး သူ႔ရဲ့သားေတာ္ဟာ အရမ္းကိုငယ္ရြယ္ေသးတာေၾကာင့္ သင္ယူဖို့အခ်ိန္အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္ေလ...။

''နားလည္ပါၿပီ ခမည္းေတာ္''.

ေနာက္ရက္အနည္းငယ္အၾကာမွာေတာ့ အိမ္ေရွ႕စံဟာအမိန္႔လြန္ဆန္လို့ျပစ္ဒဏ္ေပးခံရတဲ့အေၾကာင္းႏွင့္ သတင္းမွားအခ်ိဳ့ဟာခ်ဲ႕ထြင္ၿပီးျပည္သူေတြၾကား၌ပ်ံႏွံ့ေန၏။

အိမ္ေရွ႕စံဟာ အက်ဥ္းသား၁သိန္းေက်ာ္ကို အရွင္လတ္လတ္ေျမျမႇု​ပ္သတ္ပစ္လိုက္တာမ်ိဳး၊ခေလးအသားကိုစားရတာႀကိဳက္တာမ်ိဳး ၿပီးေတာ့ လူသားစားရတာႀကိဳက္တာမ်ိဳး စတဲ့သတင္းမ်ိဳးေတြေပါ့ေလ.....။

လူေတြဟာလဲ အမွားအမွန္မခြဲျခားနိုင္ေတာ့ပဲ သူတို့ၾကားရသမၽွကိုသာအမွန္အျဖစ္ယုံၾကည္ၾကေတာ့၏။ေတာ္ဝင္နန္းတြင္းကိစၥဆိုပိုစိတ္ဝင္စားေလေလ သတင္းဟာပိုပ်ံ႕ႏွုန္းျမန္ေလေလျဖစ္ေနသည္။

ယုံေရွာင္နန္းေဆာင္မွာ​ေတာ့ ဧကရီမိဖုရားဟာ အလြန္စိတ္ဆိုးေနခဲ့ၿပီး သတင္းစိုးျဖန္႔ေနေသာ မိန္းမစိုးတိုကိုႏွင္ထုတ္ပစ္ဖို့ ေက်ာက္ရန္ကိုေျပာေနခဲ့သည္။

''မယ္ေတာ္ စိတ္လဲမဆိုးပါနဲ႔ ေဒါသထြက္​ဖို့မတန္ပါဘူး''ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ဟာ သူ႔မယ္ေတာ္ကို ျပန္လည္ႏွစ္သိမ့္ေနခဲ့သည္။''ျပသာနာက အဲ့ေလာက္လဲမႀကီးပါဘူး ခၽြဲအိမ္ေတာ္က ဝင္ရွုပ္ေနလို့သာဒီလိုျဖစ္ေနတာပါ''

''အဲ့ဒီ့ခၽြဲအိမ္ေတာ္ေၾကာင္ပဲေပါ့ မင္းခမည္းေတာ္ကလဲ သူတို့ဒီကိစၥကိုအၾကာႀကီးမကိုင္တြယ္နိုင္ပါဘူး ေစာင့္ၾကည့္ပါဦးတဲ့'' သူမ ဒီအေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိလိုက္တိုင္း ေနရတာအဆင္မေျပေတာ့ပဲ ဖ်ားတဲ့အထိပါေဒါသေတြထြက္ေနရေတာ့သည္။

''သားေတာ္မရွိတုန္း အေရွ႕​ေဆာင္ကအမွိုက္ေတြကိုရွင္းလင္းေပးထားေၾကာင့္ မယ့္ေတာ့္ကိုေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာပါရေစ မယ္ေတာ့္အေနနဲ႔လဲခက္ခဲခဲ့မွာပါပဲ ''ရႊန္းရန္ဟန္ခ်န္ ဟာ သူစစ္ထြက္ေနခ်ိန္မွာအတြင္းယြင္ဖူကိုမေခၚသြားပဲ သူ႔နန္းေဆာင္ကအမွိုက္ေတြကို မယ္ေတာ္နဲ႔အတူရွင္းလင္းခိုင္းထားခဲ့တာျဖစ္သည္။

သူ,နန္းေတာ္မွာမရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ ထိုအမွိုက္ေတြဟာအမ်ားႀကီး စိတ္ သက္သာရာ,ရခဲ့ၾကေပမဲ့ အခုေတ့ာသူတို့အားလုံးရွင္းလင္းခံလိုက္ရၿပီျဖစ္၏။ၾကင္ရာေတာ္အနီးပါးမွသူမ်ားသည္ လင္ဝမ္ႏွင့္ဆက္သြယ္ရန္ႀကိဳးစားၿပီးသည့္အခါတိုင္း တိတ္တဆိတ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသည္။

လင္ဝမ္ႏွင့္အဆက္သြယ္ရွိသူမွာ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္၏ လၽွို့ဝွက္ကိုယ္ရံေတာ္လီေဝျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ သူတို့ဟာလင္ဝမ္ကိုရွာ​ေဖြဆက္သြယ္ဖို့မျဖစ္နိုင္ေပ။

''မယ္ေတာ့္ကို ေက်းဇူးတင္စကားေျပာဖို့လိုလို့လား?'' ဧကရီသည္ သူ႔သားေတာ္ရဲ့ပခုံးေလးကိုခပ္ဖြဖြထိကိုင္ရင္းေျပာေလသည္။

သူမအေနနဲ႔ စိုးရိမ္စရာအေျခေနမဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာင္မွ သူ႔သားရဲ့သတင္းမွားေတြနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး မစိုးရိမ္ပဲမေနနိုင္ေပ။

ညခင္းဧကရာဇ္သည္ ယုံေရွာင္နန္းေဆာင္သို့ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ ဧကရီသည္စိတ္ဓာတ္က်စြာျဖင့္ကုတင္ေပၚတြင္ထိုင္ေနသည္ကိုျမင္ေတြ႕လိုက္သည္။

''ေကာလဟာလေတြကပိုပိုၿပီးဆိုးလာၿပီး ဒုကၡေရာက္ေစတာကို ရွင္,ျမင္လား။ က်မအစကခ်န္အာျပန္လာရင္ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ခန္႔ထားေပးမလို့ပဲစီစဥ္ထားတာ ။အခုေကာလဟာလေတြကလဲပ်ံေနေတာ့အမတ္ေတြလဲ မဟုတ္တာတစ္ခုခု

စဥ္းစားမွာကိုေၾကာက္မိတယ္။အခုေတာ့ အဲ့ဒီ့ခန္႔အပ္မယ့္ကိစၥကလဲ မေသခ်ာေတာ့ဘူး'' ဧကရီသည္သူ႔ရဲ့ပူပင္မွုေတြကို တိုင္တန္ေလ၏။

''အရမ္းႀကီးေတြးပူမေနပါနဲ႔ သတင္းကိုသတင္းကဖုံးစမၽွပါပဲ။လူေတြက ပိုႀကီးတဲ့သတင္းကိုၾကားလိုက္ရရင္ အရင္သတင္းကို လြယ္လြယ္ကူကူေမ့သြားၾကတာပဲေလ။ၿပီးေတာ့ ခ်န္အာရဲ့ခႏၶာကိုယ္ကလဲ ျပန္ေကာင္းဖို့လိုေသးတာပဲေလ အရမ္းမေလာပါနဲ႔ဦး''

''အဲ့လိုဆိုေပမဲ့လဲ ခ်န္အာရဲ့ဂုဏ္သတင္းကိုျပန္ဆည္ဖို့ေတာ့လိုေသးတယ္ေလ'' ဧကရီသည္ စကားေျပာေနရင္း အႀကံတစ္ခုကိုရသြားေလ၏။

''အိုး....ဧကရာဇ္ ေဆာင္ဦးရာသီလယ္ပြဲေတာ္(လပြဲေတာ္/လမုန္႔ပြဲ​ေတာ္)ေရာက္ဖို့ ၃လပဲလို​ေတာ့တယ္ေလ! တကယ္လို့ နန္းတြင္းသူ/နန္းတြင္းသားေတြကို ဒီပြဲေတာ္မွာသူတို့ရဲ့မိသားစုေတြနဲ႔ျပန္စုံခြင့္ေပးမယ္လို့ ေၾကျငာလိုက္ရင္အားလုံးကအိမ္ေရွ႕စံကိုေကာင္းခ်ီးေပးခ်ီးမြမ္းၾကလိမ့္မယ္''

''ဒီအႀကံမဆိုးဘူး ဒါေပမဲ့သတိထားဖို့ေတာ့လိုတယ္။နန္းတြင္းကိုလာေတြ႕ဖို့ေျပာရင္ အခ်ိန္ေတြကိုစီစဥ္ေပးရမယ္။နန္းတြင္းျပင္ပထြက္ခြင့္ေပးရင္လဲ အေစာင့္ေတြထည့္ေပးသင့္ရင္ထည့္ေပးရနိုင္တယ္ လူတိုင္းကိုေတာ့မစီစဥ္ေပးနိုင္ဘူးေပါ့။''ဧကရာဇ္ဟာ ျဖစ္နိူင္ေခ်ေတြကိုစဥ္းစားသုံးသပ္ၿပီးေနာက္ ''ကိုယ္ မနက္ျဖန္က်​ေသခ်ာစီစဥ္ခိုင္းလိုက္ပါမယ္။ ထားလိုက္ပါ ေစာေစာအနားယူၾကတာေပါ့''

လင္ဂ်ာေပါင္တို့၏ ယြိရွန္းဖန္တြင္လဲ ယိလင္ႏွင့္ယိရန္တို့သည္ အတင္းဖ်င္းေတြကိုေဖာက္သည္ခ်ေနၾက၏။

''ဟဲ့ငါၾကားလာတာ အိမ္ေရွ႕စံက လူသားစားတယ္တယ္တဲ့ သူ႔ကိုယ္ထဲကနတ္ဆိုးက တကယ္ေၾကာက္ဖို့ေကာင္းေအာင္ေႏွာက္ယွက္ေနတာျဖစ္မယ္ '' ယိရန္က ထိုသို့ဆိုတဲ့အခါ

''ယိလင္ နင္ေသခ်င္ေနၿပီလား!အိမ္ေရွ႕စံက ရဲရင့္ၿပီးအရွိန္အဝါႀကီးတဲ့ သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ဟဲ့'' ယိလင္သည္အလြန္ေဒါသထြက္လ်က္ သည္းမခံနိုင္စြာရန္ေတြ႕ေလ၏။

''ရန္မျဖစ္ပါနဲ႔အမတို့ရယ္။ လင္ယန္ျပန္လာရင္ ဆူေနလိမ့္မယ္'' ဂ်ာေပါင္သည္ၾကားထဲမွေန၍ ​ေဖ်ာင္းရျပန္သည္။

ထိုႏွစ္ေယာက္သည္ရန္ထပ္မျဖစ္ေတာ့ပဲ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ေစြေစာင္းၾကည့္ေနၾက၏။လင္ယန္ႏွင့္ယိေရွာင္သည္ ခ်ိဳသာစြာျပဳံးလ်က္အေဆာင္တြင္းသို့ဝင္လာသည္ကို ​ေတြ႕လိုက္ရသည္။

''သတင္းေကာင္း သတင္းေကာင္းေတြပါတယ္''

ယိလင္သည္စိတ္လွုပ္ရွားစြာျဖင့္ အမ,ႏွစ္ေယာက္နားသို့ေျပးသြားကာ တပတ္ျပည့္ေအာင္လွည့္ပတ္ၿပီးေမးေလ၏။

''ဘာလဲ? ဘာသတင္းေကာင္းလဲဟင္?''

လင္ယန္ဟာျပဳံးလ်က္

''ဒီႏွစ္အိမ္ေရွ႕စံက ဘာေဘရိယန္ေတြကို ႏွိမ္ႏွင္းနိုင္ခဲ့တာေၾကာင့္ ဧကရီမယ္မယ္ႀကီးက ဒီႏွစ္လ,မုန္႔ပြဲေတာ္မွာဂုဏ္ျပဳပြဲေတာ္ကိုက်င္းပေပးမယ္တဲ့။အဲ့ဒီ့ပြဲေတာ္မွာ နန္းတြင္းအမွုထမ္းေတြကို သူတို့မိသားစုေတြနဲ႔ျပန္စုံေတြ႕ခြင့္ပါေပးမယ္တဲ့!။''

''တကယ္လား?တကယ္လူတိုင္းကို မိသားစုနဲ႔ေတြ႕ခြင့္ေပးမွာလား?ငါေကာေတြ႕ရမွာလား? ''

''ဒါေပါ့! လူတိုင္းသူတို့မိသားစုနဲ႔ နာရီနည္းနည္းေလာက္ေတြ႕ခြင့္ရလိမ့္မယ္။ အဲ့အခ်ိန္က်ရင္နန္းေတာ္က စီစဥ္ေပးမွာေပါ့။အေသးစိတ္ကိုေၾကျငာစာကပ္ထားေပးတယ္''

''ေကာင္းလိုက္တာ! မယ္မယ္ႀကီးကအရမ္းၾကင္နာတတ္တာပဲ!''လူတိုင္းဟာ အိမ္နဲ႔ေဝးလာတာႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာေနၾကၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ ဒီသတင္းၾကားလိုက္ရတဲ့အခါမွာ အရမ္းကိုစိတ္လွုပ္ရွားေနၾကသည္။သူတို့အတြက္မိသားစုႏွင့္ျပန္ေတြ႕ရမယ္ဆိုတဲ့သတင္းေလာက္ ေကာင္းတဲ့သတင္းမရွိနိုင္ေပ။

တစ္ခဏအတြင္းမွပဲ သတင္းဟာပ်ံႏွံ့သြားကာ ၾကားရတဲ့လူတိုင္းက ဧကရာဇ္ရယ္ဧကရီမယ္မယ္ႀကီးရယ္ သူတို့ရဲ့သားေတာ္တို့၏ၾကင္နာတတ္မွုကို ခ်ီးမြမ္းေထာပနာျပဳၾကေလသည္။

ဤသို့ျဖင့္ အိမ္ေရွ႕စံ၏သတင္းမွားေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းေပ်ာက္ကြယ္သြားေလ၏။ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ခၽြဲအိမ္ေတာ္မွခေလးငယ္ေလး၏ ခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ေပၚထြက္လာျပန္ေလရာ လူေတြ၏အာ႐ုံစိုက္မွုေတြဟာလဲ တစ္ဖက္ကိုေျပာင္းသြားၾကျပန္၏။

ဂ်ာေပါင္ဟာ သတင္းၾကားၿပီးထဲကစိတ္အေတာ္ေလးလွုပ္ရွားေနခဲ့ကာ အိပ္ရာဝင္တဲ့အထိသူဟာ စဥ္းစားလို့မဆုံးနိုင္ျဖစ္ေနရသည္။

လင္ဂ်ာရြာကသူေတြကေကာ ဒီသတင္းကိုၾကားပါ့မလား?ၾကားတယ္ဆိုရင္ေတာင္ လာဖို့ျဖစ္နိုင္ပါ့မလား? သူတို့ေတာင္ လ,ဝက္နီးပါးလာခဲ့ရတာ သူ႔မိသားစုကလာရင္ေရာေဘးကင္းကင္းနဲ႔လာနိုင္ပါ့မလား?ခရီးစရိတ္ေကာ လုံလုံေလာက္ေလာက္ရွိပါ့မလား?

ဂ်ာေပါင္ေတြးေလေလ အိပ္မရေလျဖစ္ေလပါပဲ။ဒါေၾကာင့္ အိပ္ရာမွထလိုက္ၿပီး တစ္ဖက္အခန္းမွ လင္ယန္ဆီကိုေလၽွာက္လာကာ တံခါးကိုေခါက္လိုက္၏။

''လင္ယန္ အိပ္ေနၿပီလား?''

''အန္ဇူ ဘာျဖစ္လို့လဲ? အိပ္မရလို့လား''

လင္ယန္ကတံခါးဖြင့္ေပးၿပီးေနာက္

''လာ ဝင္လာခဲ့''

''ဘာျဖစ္လာလို့လဲ?ေျပာပါဦး'' လင္ယန္ဟာ အန္ဇူရဲ့မ်က္ႏွာရိပ္ကိုအကဲခတ္ၿပီးေနာက္ေမးလိုက္၏။

ဒီႏွစ္,ႏွစ္အတြင္းမွာအန္ဇူဟာ သူမကိုသူ႔ရဲ့ေဆြမ်ိဳးရင္းအမႀကီးသဖြယ္ဆက္ဆံလာကာ သူပူပင္ေနသည့္အေၾကာင္းအရာအားလုံးကိုေျပာျပလာတတ္သည္။

''ေျပာပါဆို ဘယ္လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုတာကို?''

''စိတ္မပူပါနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဆိုတာ ကူစဥ္းစားေပးမယ္ညဟုတ္ၿပီလား'' လင္ယန္တို့မိသားစုဟာ နန္းတြင္းမ်ိဳးရိုးေတြလဲျဖစ္သလို ေပဂ်င္းမွာပဲေနတာျဖစ္တာေၾကာင့္ ဂ်ာေပါင္ေလာက္စိတ္ေသာကမေရာက္ရေပ။

''စိတ္မပူပါနဲ႔ ဒီလိုလုပ္ မင္း,မင္းမိသားစုကိုစာေရးလိုက္ ၿပီးရင္ေငြစပါထည့္ေပးခ်င္ထည့္ေပးလိုက္ေပါ့။ ငါနန္းတြင္းက အသိတစ္ေယာက္ကိုအကူညီေတာင္းၿပီး မင္းအိမ္ကိုပို့ခိုင္းလိုက္မယ္ေလ''

''တကယ္လား အဲ့လိုပို့ခိုင္းလို့ရတာလား?''အန္ဇူဟာ မလြယ္ကုမွန္းသိတာေၾကာင့္ မယုံနိုင္စြာေမးမိ၏။

''ရတာေပါ့ ဒါေပမဲ့ပုံမွန္ဆိုရင္​ေတာ့ အဲ့လိုအကူညီ​ေတာင္းရင္မရဘူးေပါ့။ စည္းကမ္းခ်က္လဲရွိတာကို မိရင္အျပစ္ေပးခံရတာေပါ့ ဒါေပမဲ့လဲရင္းႏွီးတဲ့သူဆိုရင္ေတာ့လဲ အခ်င္း ခ်င္းနားလည္မွုေပးတာမ်ိဳးေပါ့ေလ''

''ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္,စာေရးၿပီးရင္ျပန္လာခဲ့မယ္ေနာ္'' ဂ်ာေပါင္ဟာ လ်င္ျမန္စြာအခန္းတြင္းမွထြက္သြားေလ၏။

ညလုံးေပါက္နီးပါးစာေရးေနခဲ့ၿပီးေနာက္ ယိေရွာင္ခ်ဳပ္ထားေပးေသာ ပိုက္ဆံအိတ္အတြင္းမွပိုက္ဆံအားလုံးကိုပါထည္ေပးလိုက္ေတာ့၏။သူကနန္းတြင္းမွာေနတာမလို့ ပိုက္ဆံမလိုဘူးေလ သူ႔မိသားစုက​ေတာ့သူ႔ထပ္ပိုၿပီးေငြလိုအပ္မွာ​ေလ..။

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာေတာ့ဂ်ာေပါက္ဟာ သူထုတ္ထားတဲ့အထုပ္နဲ႔အတူ လင္ယန္ဆီကို​ေရာက္လာခဲ့ၿပီး ေနာက္ သူ,ေရးထားေသာစာထဲတြက္ မေရးတတ္၍က်န္ခဲ့ေသာ စာအခ်ိဳ့ကိုေမးျမန္းၿပီး ထပ္ျဖည့္ေရးေပးရန္ေတာင္းဆိုေလသည္။

အားလုံးၿပီးဆုံးသြားေတာ့ ဂ်ာေပါင္ဟာသူ႔ရဲ့အပူလုံးႀကီးက်သြားၿပီး​ေနစိတ္ေအးလက္ေအးျဖင့္ လ,မုန္႔ပြဲ ေတာ္ရက္ကိုေရတြက္ရင္း သူ႔မိသားစုကိုေစာင့္ရန္သာရွိေတာ့ေလ၏။

လင္ယန္ဟာလဲမဆိုင္းမတြပဲ အိမ္ေရွ႕စံ၏လၽွို့ဝွက္ကိုယ္ရံ​ေတာ္ဆီသို့ ေပးအပ္လိုက္ေလသည္။

ဂ်ာေပါင္ရဲ့အိတ္ထုပ္ေလးဟာ အိမ္ေရွ႕စံ၏စားပြဲေပၚတြင္ အက်အနေနရာယူထားေလရဲ့....။ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္းဟာ စာအိတ္ကိုဖြင့္ဖတ္ရင္းျပဳံးမိေလ၏။တကယ္ေတာ့ စာဆိုတာထက္ ေရွ႕စာမ်က္ႏွာဟာ ပုံဆြဲထားျခင္းကသာေနရာပိုယူထားသည္။

လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္မုန္႔ဖုတ္ေနဟန္ကို ဆြဲထားျခင္းျဖစ္ၿပီး ဒါကအေတာ္ေလးအသက္ဝင္ေလသည္။လြတ္ေနေသာေနရာေလးတြင္ 'အေဖ၊အေမ၊အမႀကီး၊ေယာက္ဖ၊အကိုႀကီး၊မရီး၊ဒုတိယအမႀကီး၊ညီေလးနဲ႔ညီမေလး သတိရတယ္'ဟုေရးသားထား၏။

ဒုတိယစာမ်က္ႏွာတြင္ေတာ့စာေတြသာမ်ားၿပီး အခ်ိဳ့ကိုလင္ယန္ေရးထားတာျဖစ္သည္။အနာဂတ္မွာသူ႔ရဲ့ခေလးကို စာလုံးေရမ်ားမ်ားသင္ေပးရမည္ဟု စဥ္းစားမိေလသည္။ၿပီးေတာ့ သူ႔ရဲ့အေကာင္ေပါက္ေလးဟာ ပန္းခ်ီေရးသားရာအလြန္ပါရမီပါသူျဖစ္တာေၾကာင့္ ဒီခေလးသာအလိုရွိရင္အနာဂတ္မွာ ပန္းခ်ီပညာကိုလဲဆက္ေလ့လာခိုင္းရမည္။

ေယဘူယ်အားျဖင့္ စာထဲ၌သူနန္းေတာ္မွာေနရတာအဆင္ေျပေၾကာင္း ဧကရီကိုသီးသန္႔အစာေျပဆက္သရေသာအေဆာင္တြင္အမွုထမ္းေနေၾကာင္း သူကိုယ္တိုင္လဲမုန္႔လုပ္ၿပီး မယ္မယ္ႀကီးကိုဆက္သေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း အတူေနအမေတြႏွင့္လဲဆက္ဆံေရးေကာင္း​ေၾကာင္း အထူးသျဖင့္ အႀကီးဆုံးအမႀကီးက သူ႔ကိုဂ႐ုစိုက္ေၾကာင္း

သူ႔ကိုစိတ္ခ်ဖို့ႏွင့္ မိသာစုကိုသတိရေနေၾကာင္း မုန္႔လုပ္နည္းေတြအမ်ားႀကီးတတ္ေနၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ နန္းေတာ္မွထြက္ခြာခြင့္ရခဲ့ရင္ သေရစာမုန္႔ဆိုင္ဖြင့္မည္ျဖစ္သလို မိသားစုဝင္ေတြကိုလဲလုပ္ေကၽြးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အခုေတာ့ ဒီအားလပ္ရက္လ,မုန္႔ပြဲေတာ္မွာ သူ႔ကိုလာေတြ႕ဖို့ေရးသားထားေလသည္။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္း စာကိုအဆုံးထိဖတ္ၿပီးေနာက္ သူ႔မ်က္ႏွာသည္အလြန္ကိုမည္းေမွာင္သြားေတာ့၏။ဒီဘဝမွာ သူ႔ခေလးကသူ႔ကိုခ်န္ထားခဲ့ၿပီး နန္းေတာ္ကထြက္ဖို့ႀကံေနတာပဲ....မျဖစ္နိုင္လိုက္တာ!