မိဖုရားႀကီး၏ဂုဏ္ျပဳခံရေသာအေဆာင္ (ယြိရွန္းဖန္)

ယြိရွန္းဖန္ႏွင့္အေတာ္လွမ္းသည္ ရွီလီနန္းေဆာင္ကိုသြားရမွာျဖစ္တာေၾကာင့္ေနာက္ေန႔မနက္မွာေတာ့ လင္ယန္တစ္ေယာက္ အေစာႀကီးအိပ္ရာထကာျပင္ဆင္ရေလ၏။

''အမလင္ယန္ ဒီေန႔အေစာႀကီးနိုးေနတာလား!''မနက္အလွည့္တာဝန္က်တဲ့ယိေရွာင္ဟာ လင္ယန္ကိုျမင္လိုက္ရတာေၾကာင့္ အရိုေသေပးရင္းစကားဆို၏။

''အင္း,ဒီေန႔နန္းေတာ္ထဲကို လူသစ္ေတြခြဲေပးမယ္ေလ အဲ့ဒါငါလဲတစ္ေယာက္ေလာက္သြားေခၚမလို့။သိတဲ့အတိုင္း ငါကလမ္းေလၽွာက္တာေႏွးတယ္ေလ အဲ့ဒီ့ေတာ့ေစာေစာထရတာေပါ့ဟာ''

တကယ္တမ္းလင္ယန္ေျပာခ်င္တာက ငါမေန႔ကပိုက္ဆံေတြအမ်ားႀကီးလက္ခံလိုက္မိတယ္ေအ။ အဲ့ဒီ့ေတာ့ခိုင္းတဲ့ကိစၥတစ္ခုခုလြဲမွားသြားရင္ ငါဘယ္လိုဆင္ေျခေပးရမွန္းမသိဘူးရယ္ ဟုျဖစ္ေလသည္။

''လူသစ္,အမအရင္ကေျပာေတာ့ ဒီႏွစ္လူသစ္မေခၚေသးဘူးဆို?''

ယိေရွာင္ရဲ့ဒြိဟျဖစ္ေနတဲ့အေတြးကို နားလည္ေနတဲ့လင္ယန္က ''နင္ မေန႔က ငါ့ဆီအဘိုးႀကီးယြင္ဖူလာသြားတာေတြ႕တယ္မလား။သိတဲ့အတိုင္း ငါနဲ႔ယြင္ဖူက အဆက္ဆံမရွိေတာ့တာ မနည္းၾကာေနၿပီေလ။ဒါေပမဲ့ သူက ႐ုတ္တရက္ေရာက္ လာၿပီး ငါ့ကိုလူသစ္တစ္ေယာက္ေခၚထားေပးဖို့ေျပာတယ္။သူ႔ေနာက္ကြယ္မွာ အိမ္ေရွ႕စံသာမရွိရင္ သူ,ဒီလိုအကူညီေတာင္းမွာမဟုတ္ဘူး။ဒီေတာ့ ငါလဲျငင္းလို့မွမရတာ လက္ခံရမွာေပါ့။ငါ့ကိုလဲနည္းနည္းပါးပါးကူညီဦးေနာ္။ ေၾသာ္..ၿပီးေတာ့ ဒီအေၾကာင္းကို ဘယ္သူ႔မွေလၽွာက္ေျပာမေနနဲ႔ဦးၾကားလား''

''နားလည္ပါၿပီ,က်မ ေယာင္လို့ေတာင္မေျပာဘူးလို့အာမခံပါတယ္'' ယိေရွာင္သည္ သူ႔ကိုယ္သူအာမခံေနခဲ့ၿပီး လင္ယန္သည္လဲ အျပည့္အဝယုံၾကည္ေလ၏။

''မနက္စာ မစားသြားေတာ့ဘူးလား?''

'မစားသြားေတာ့ဘူး ျပန္လာမွပဲစားေတာ့မယ္ ေနာက္က်ေနၿပီ။ၿပီးေတာ့ ယိေရွာင္ အမေဘးကအခန္းလြတ္ကို နည္းနည္းရွင္းလင္းၿပီး အိပ္ရာနဲ႔လိုတဲ့ပစၥည္းေလးေတြထည့္ထားေပးပါဦးေနာ္။အခုေခၚလာမဲ့ခေလးက ဒြိလိင္ေလးဆိုေတာ့ နင္တို့နဲ႔ အတူထားဖို့ကလဲခက္တယ္ေလ'' ယိေရွာင္၊ ယိရန္ ရယ္၊ ယိလင္ ရယ္ဟာ အခန္းတစ္ခန္းထဲအတူေနၾကေပမဲ့ အိပ္ရာေတာ့တစ္ေယာက္စီခြဲအိပ္ၾကသူေတြျဖစ္၏။

''အမ,သြားစရာရွိတာသာသြားပါ ရွင္းထားလိုက္ပါ့မယ္''

လင္ယန္သည္ အေတာ္တန္ေဝးသည့္ ရွီလီနန္းေဆာင္သို့သြားေသာလမ္းတြင္ တခဏေလးေတာင္မနားနိုင္ပဲ သုတ္ေျခတင္သြားေလ၏။

''လင္ယန္ ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီးဒီေရာက္ေနတာလဲ?''ရွီယန္သည္ ရွီလီနန္းေဆာင္တြင္လင္ယန္ကို မထင္မွတ္ပဲေတြ႕လိုက္ရတာေၾကာင့္ ရပ္ကာေမးလိုက္သည္။

''အိုး ရွီရွီ မင္းပဲ!နင္ကေတာ့အျမဲတမ္းၾကည့္ေကာင္းေနေတာ့တာပါပဲ။ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား လူလာေရြးၿပီးျပန္သြားၿပီလား ငါအနည္းနည္းအလုပ္မ်ားၿပီး ​ေနာက္က်သြားလားကြယ္!'' လင္ယန္က ခ်ီးမြမ္းႏွုတ္ဆက္ရင္းစကားဆိုလိုက္၏။

'ဟင္းဟင္း! လင္,အမ ကိုဘယ္သူကမသိပဲေနမွာလဲ?။အမလိုခ်င္တဲ့သူကို တစ္ေယာက္ေယာက္လႊတ္ၿပီးေျပာခိုင္းလိုက္ရင္ ရွီရွီ(ရွီယန္)ထည့္ေပးလိုက္တာေပါ့။ကိုယ္တိုင္လာစရာမလိုပါဘူးအမရယ္''

လင္ယန္ဟာဧကရီမယ္မယ္ႀကီးအေဆာင္တြင္ အေတာ္အတန္ေျမႇာက္စားခံရေသာ ရံေရြေတာ္ႀကီးျဖစ္တာကို ရွီယန္သိတာေၾကာင့္ မဆန္႔က်င္ဝံ့ဘဲရြင္ပ်စြာအလ်င္ျမန္ေလာကြတ္ျပဳလိုက္သည္။''ၿပီးေတာ့ ဘယ္ကိုမွလူ,ခြဲမေပးေသးရပါဘူး အမ,လင္ လိုခ်င္တဲ့သူကို အရင္ေရြးယူထားလိုက္ပါ။''

''အိုး...အာနာဖို့ေကာင္းလိုက္တာ'' လင္ယန္သည္ ယဥ္ေက်းစြာဆိုရင္း ရွီယန္ေနာက္မွလူသစ္ေတြကိုၾကည့္လိုက္၏။

လင္ဂ်ာေပါင္ဟာ လူေကာင္ေသးတာေၾကာင့္ ႀကီးစဥ္ငယ္လိုက္စီရာတြက္ ေရွ႕ဆုံးတန္းမွေနရာရေလသည္။ၿပီးေတာ့ သူ႔ရဲ့ပါးခ်ိဳင့္ႏွစ္ဖက္ရယ္ ႀကီးမားၾကည္လင္ေသာမ်က္ဝန္းေတာက္ေတာက္ေလးေတြေၾကာင့္ အမ်ားၾကားထဲတြင္အလြယ္ တကူရွာလို့ရနိုင္ေလ၏။.

ရွီယန္သည္လဲ လင္ယန္တစ္ေယာက္ လင္ဂ်ာေပါင္အား အကဲခတ္ေနတာကို ၾကည့္ေနသည္။

''လင္ယန္တို့အေဆာင္ကအဆင္ေျပတယ္ ။ေရြးခ်ယ္ခံရရင္ေတာ့ ေကာင္းခ်ီး ေပးခံရတာပဲ။''

လင္ယန္ဟ ဂ်ာေပါင္တို့အတန္းကိုလက္ညိဳးညႊန္လိုက္ၿပီး

'' သူတို့အတန္းရဲ့ နာမည္ေတြကိုသိလို့ရမလား?''

''အန္းဖင္ မင္းကစၿပီးေျပာျပလိုက္''

ရွီယန္ ညႊန္ၾကားလိုက္၏။

မၾကာမီ လင္ဂ်ာေပါင္အလွည့္သို့ေရာက္လာေလသည္။

''အမွုထမ္း လင္အန္းဇူ(က်ဴ)ပါ။ အသက္၁၂ ႏွစ္ရွိပါၿပီ'' သူတို့တစ္အုပ္စုလုံးဟာ အန္းဇီ'အေဆာင္၏ မ်ိဳးဆက္ေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ နန္းတြင္းနာမည္ ေျပာင္းလဲရာတြင္ လင္ဂ်ာေပါင္ သည္ လင္အန္းဇူ(က်ဴ)ဟုေျပာင္းခဲ့၏။

''လင္..မ်ိဳးရိုး လင္ေပါ့ေလ ဘယ္ေလာက္တိုင္ဆိုင္တာလဲ! မင္း ခ်က္ျပဳတ္တတ္လား!''လင္ယန္ေမးလိုက္သည္။

''နည္းနည္း...နည္းနည္းေတာ့ခ်က္တတ္ပါတယ္'' လင္ဂ်ာေပါင္ျပန္ေျဖလိုက္၏။

''ဟင္းဟင္း ရတယ္ရတယ္!ရွီရွီအမလဲအၾကာႀကီးေရြးၿပီး မင္းကို အခ်ိန္ဖင့္ေစမွာဆိုးတယ္ကြယ္ သူ႔ကိုပဲေခၚသြားေတာ့မယ္ မင္းစီစဥ္စရာရွိတာစီစဥ္ေပးပါဦး''

''ရပါတယ္ အခ်ိန္မဖင့္ပါဘူး။ အမ,လင္ ေရြးခ်င္ရင္ထပ္ေရြးပါဦး''ရွီယန္သည္ ယဥ္ေက်းစြာဆို၏။

''ရပါတယ္။အမ လုပ္စရာရွိလို့ျပန္သြားရမယ္ မင္းလဲအားတာမွမဟုတ္တာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြယ္'' လင္ယန္ဟာ သူ႔လက္ကိုခါရင္းေျပာ၏။

''လင္ယန္အႀကီးကဲ ေနာက္ကိုျဖည္းျဖည္းလိုက္သြားလိုက္'' ရွီယန္သည္ လင္အန္းဇူအမွုထမ္းမည့္ေနရာကို စာရင္းယူၿပီးေနာက္ လင္ယန္ ေနာက္သို့လိုက္သြားေစ၏။

က်န္ခဲ့ေသာ အမွုထမ္းငယ္ေတြသည္ သူတို့ထြက္သြားၾကတာကို မနာလိုစြာျဖင့္ၾကည့္ေနခဲ့ၾကေလသည္။ရွီလီနန္းေဆာင္မွျပန္ထြက္လာေတာ့ လင္ယန္ သူမ,ေနာက္မွလိုက္ပါလာေသာ လင္အန္းဇူအား ေသခ်ာျကည့္ရင္း

''အန္းဇူး မင္းနာမည္အရင္းကဘာလဲ?ဘယ္ကလာတာလဲ?မင္းမိဘေတြဇာတိကေကာ?''

''က်ေတာ့နာမည္အရင္းက လင္ဂ်ာေပါင္ပါ။ပိုင္စီရင္စုကပါပဲ။မိဘေတြနဲ႔ပဲအတူေနပါတယ္ ။ဇာတိက ပိုင္ၿမိဳ့နဲ႔သိပ္မေဝးတဲ့ရြာတစ္ရြာကပါ'' သူက အခုလင္အန္းဇူျဖစ္ေနေပမဲ့ သူ႔မိဘေတြေပးခဲ့တဲ့ လင္ဂ်ာေပါင္ဆိုတဲ့နာမည္ကိုပဲ သူသေဘာက်တာပါ။ဒါေပမဲ့လဲ ရွီအႀကီးကဲက နန္းတြင္းႏွင့္အံ့ဝင္ခြင္ၾကရွိေစရန္အတြက္ လင္အန္းဇူ ဟုနာမည္ေျပာင္းေပးခဲ့ေလသည္။

''ဂ်ာေပါင္,ဒီနာမည္လဲေကာင္းပါတယ္။ဒါေပမဲ့ နန္းတြင္းစည္းကမ္းအရဆိုရင္ေတာ့ အန္းဇူလို့ေခၚရမွာပဲေပါ့ ဘယ္တတ္နိုင္ပါ့မလဲေနာ့'' လင္ယန္ဟာ သူဘာမွအမွားမလုပ္ခဲ့ဘူးဆိုတာကို ေသခ်ာေစရန္စစ္ေဆးေနျခင္းျဖစ္၏။

''အန္ဇူ နားလည္ပါတယ္'' အန္ဇူသည္သက္ပ်င္းခ်လ်က္ စိတ္ေအးလက္ေအးျဖင့္ေျပာလိုက္သည္။

''အဆင္ေျပမွာပါ။မေၾကာက္နဲ႔ေနာ္။ မင္းလဲေတြ႕တဲ့အတိုင္း ငါတို့မ်ိဳးရိုးဆင္တူပဲေလ။ ဒါဘယ္ေလာက္တိုက္ဆိုင္ထားလဲ!ငါတို့အခုသြားမွာက 'ယုံေရွာင္နန္းေဆာင္ 'ေလ ဧကရီမိဖုရားႀကီးအတြက္ပဲ သီသန္႔လုပ္ကိုင္ေပးရတဲ့မီးဖိုေဆာင္ေပါ့။ဧကရီမိဖုရားႀကီးတစ္ေယာက္အတြက္ပဲဆိုေတာ့ ဘာမွေထြေထြ ထူးထူးလုပ္စရာေတာ့မရွိပါဘူး။အဲ့ဒါေၾကာင့္ အမွုထမ္းလဲ မ်ားမ်ားစားစားမရွိဘူးရယ္ မင္းနဲ႔မွ၄ေယာက္ေလာက္ပဲရွိမွာပါ။''

''ဟုတ္ကဲ့ က်ေနာ္ႀကိဳးႀကိဳးစားစားလုပ္ပါ့မယ္''

လင္အန္ဇူသည္ မ်က္ႏွာငယ္ေလးျဖင့္ေျပာလာ၏။။

''လိမၼာတဲ့ေကာင္ေလးပဲ'' ဂ်ာေပါင္ရဲ့ေခါင္းေလးကိုထိကိုင္ရင္းဆိုေလသည္။လင္ယန္ႏွင့္ လင္ဂ်ာေပါင္တို့အေတာ္ၾကာလမ္းေလၽွာက္ၿပီးေနာက္ ယြိရွန္းဖန္သို့ေရာက္ေလ၏။

''လင္ယန္ ျပန္လာၿပီလား'' ယိရန္သည္ အရိုေသေပးရင္း သူ႔ေနာက္က လင္ဂ်ာေပါင္ကိုၾကည့္လိုက္၏။

''ေအာ္ ေအာ္ ဒါေလးကအသစ္ေလးေပါ့"

ယိလင္သည္လဲ စပ္စုေလသည္။

''ဟုတ္တယ္ ဒါငါတို့နန္းေဆာင္ရဲ့ အေစခံအမွုထမ္း အသစ္ေလး အန္းဇူပဲ'' ေနာက္ လင္ယန္သည္ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကိုမိတ္ဆက္ေပး၏။

''ဒါက ယိေရွာင္၊ယိရန္ ၿပီးေတာ့ အငယ္ဆုံး ေက်ာက္စိမ္းဝိညဥ္ေလး ယိလင္''

''မဂၤလာပါ အမယိေရွာင္၊အမယိရန္၊အမယိလင္''လင္ဂ်ာေပါင္ သည္တစ္ေယာက္ခ်င္းစီအားယဥ္​ေက်းစြာႏွုတ္ဆက္ေလ၏။

''ဟီးဟီး ငါဒီေန႔ကစၿပီးအငယ္ဆုံးမဟုတ္ေတာ့ဘူး။အန္းဇူ အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ?'' ယိလင္က အားရဝမ္းသာေမးေလသည္။

''၁၂ႏွစ္ရွိပါၿပီ'' ဂ်ာေပါင္က သူ႔ရဲ့မ်က္လုံးဝိုင္းဝိုင္းတို့ျဖင့္ ယိလင္ကိုၾကည့္ၿပီးေျဖလိုက္၏။

''၁၂ႏွစ္လား မင္းကအရမ္းခ်စ္ဖို့ေကာင္းတာပဲ!အား ပါးခ်ိဳင္းေလးနဲ႔ဟ!''ယိလင္ဟာ ေျပာေနရင္းအူယားစြာနဲ႔ မ်က္ႏွာေသး​ေသးေလးကိုဖ်စ္ညစ္လိုက္ေသးသည္။

''ဟဲ့ အခုမွအသစ္ေရာက္လာတဲ့သူကို အနိုင္က်င့္မေနစမ္းနဲ႔ သြားလုပ္စရာရွိတာသြားလုပ္ေတာ့!ယိေရွာင္ အန္ဇူကို သူေနရာမယ့္အခန္းကိုလိုက္ျပေပးလိုက္''

''နားလည္ပါၿပီ''

ယိေရွာင္ဟာ အန္ဇူကိုေခၚသြားၿပီးသူေနရမယ့္ မီးဖိုေဆာင္တစ္ဖက္က တစ္ေယာက္ခန္းအခန္းေသးေလးဆီေခၚသြားေလ၏။

''ဒါ မင္းေနမယ့္အခန္းပဲ လိုအပ္တာေတာ့ျဖည့္ေပးထားတယ္ ဘာေတြလိုေနေသးလဲၾကည့္လိုက္ဦးေနာ္''

လင္ဂ်ာေပါင္ သူ႔အခန္းဆိုတဲ့အခန္းငယ္ေလးကိုၾကည့္ေနမိ၏။အခန္းဟာ မက်ယ္ေပမဲ့သပ္ရပ္ေနသည္။ခုလင္ရယ္၊အဝတ္ဗီရိုတစ္လုံးရယ္အျပင္ ျပားတင္းေပါက္ေဘး၌ စားပြဲရာ္ကုလားထိုင္ရယ္ပါရွိေလ၏။ ပရိေဘာဂေတြဟာလဲ လွပေသသပ္ၿပီးေတာ့အသစ္ေတြပဲျဖစ္ကာ အစစအရာရာျပည္စုံေနေလသည္။

လင္ဂ်ာေပါင္ဟာ ေပ်ာ္ရြင္စြာျဖင့္ ''ဒီအခန္းက အရမ္းေကာင္းပါတယ္ ဘာမွထပ္မလို​ေတာ့ပါဘူး''

''မင္းပစၥည္းေတြေနရာခ်လိုက္ပါဦး ၿပီးေတာ့မင္းျမန္ျမန္ေနသားက်သြားဖို့ႀကိဳးစားရမယ္ေနာ္'' အန္ဇူသည္လဲ ဒီလိုပဲစိတ္ကူးရွိေလသည္။

သူတို့ပိုရင္းႏွီးလာဖို့အတြက္ ေန႔လည္စာအတူစားၾက၏။သူတို့စားတဲ့ အစားစာက သုံးမ်ိဳးစပ္အသီးရြက္ဟင္းပြဲတစ္မ်ိဳးျဖစ္ေပမဲ့လဲ အရမ္းကိုအရသာရွိေလသည္။

'အန္းဇူ မင္းမ်ားမ်ားစားသင့္တယ္''ဟုဆိုတာ ယိေရွာင္က အသားဖက္အခ်ိဳ့ကို အန္ဇူပန္ကန္ထဲသို့ထည့္ေပး၏။

''အာ..အမယိေရွာင္ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္'' အန္းဇူဟာ ပါးေလးမို့တက္ေနသည္အထိ ျပဳံးရယ္ကာေက်းဇူးတင္စကားဆိုေလသည္။

အားလုံးဟာ သူ႔ရဲ့ခ်စ္သဖြယ္အမူယာေလးကိုၾကည့္ရင္း သေဘာက်စြာရယ္ၾက၏။ေန႔လည္မွာေတာ့လင္ဂ်ာေပါင္ဟာ လင္ယန္ အသာေျပမုန္႔အခ်ိဳ့လုပ္ေနတာကို ေဘးကေနေ့လာေလသည္။

လင္ယန္သည္လဲ အစမ္းမလုပ္ျကည့္ေစဘဲ အရင္နားလည္ေအာင္ၾကည့္ေစခါ အေသးစိတ္ရွင္းျပ၏။

ယိရန္ဟာ ယိေရွာင္ကိုသူမဖက္ဆြဲလိုက္ၿပီး တိုးတိုးကပ္ေျပာလိုက္သည္။'' အန္ဇူကိုၾကည့္ၾကည့္စမ္း ဒီေန႔မွစေရာက္တာကို နင့္ကိုယွဥ္ဖို့ႀကိဳးစားေနၿပီ''

တကယ္ေတာ့ ယိရန္ဟာ ယိေရွာင္ကိုလင္ယန္က အစာေျပမုန္႔လုပ္နည္းကိုသင္ေပးေနတုန္းက အေတာ္ေလးမနာလိုျဖစ္ေနခဲ့ေပမဲ့ သူမ,ဘာတစ္ခုအထြန္႔တက္ပိုင္ခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ ယိေရွာင္ရဲ့အခ်က္ျပဳတ္စြမ္းရည္ဟာ သူမထက္အမ်ားႀကီးေကာင္းေနလို့ပါပဲ။

ဒီလူသစ္ေလးဟာ အခုေရာက္ေရာက္ျခင္းမွာပဲ အားလုံးရဲ့ခ်စ္ခင္မွုကိုရေအာင္လုပ္နိုင္ခဲ့သည္။လင္ယန္ကလဲအတူတူပါပဲ ဒီေကာင္ငယ္ေလးကိုအရမ္းအေလးေပးလြန္းတယ္။ အန္ဇူရဲ့မ်က္ႏွာေလးကိုေစ့ ေစ့ၾကည္းရင္းေတြးေနေလ၏။

ယိေရွာင္သည္ ယိရန္၏သေဘာထားကိုသိေနၿပီးသားသူျဖစ္တာေၾကာင့္ ေထြေထြထူးထူးေျပာမေနပဲ လ်စ္လ်ဴရွုလ်က္လုပ္စရာရွိတာကိုသာဆက္လုပ္ေနလိုက္သည္။

ယိရန္ကလဲ သူမအားလ်စ္လ်ဴရွုရမလားဆိုၿပီး ၿငီးျငဴေလ၏။

လင္ယန္ကႏြားနို့ၾကက္ဥပူတင္းကိုလုပ္ေနတာျဖစ္ၿပီး ယိလင္ကအသား ကင္လုပ္ဖို့ျပင္ဆင္ေနတာျဖစ္သည္။လင္ဂ်ာေပါင္က သူတို့လုပ္သမၽွကိုေသခ်ာၾကည့္၍ တစ္ဆင့္ခ်င္းလိုက္မွတ္သားေန၏။

ၾကက္ဥကို အႏွစ္နဲ႔အကာခြဲလိုက္ ကာ အႏွစ္ထဲကိုသၾကားႏြားနို့ထည့္၍သၾကားေၾကေအာင္ေမႊၿပီးေနာက္ အကာထဲသို့ဆားထည္ကာေမႊလိုက္သည္။အကာဖက္ကိုအေတာ္တန္ေမႊၿပီးေသာအခါ ေမႊထားေသာၾကက္ဥအႏွစ္၊သၾကား၊ႏြားနို့တို့ကိုေရာထည့္လိုက္ကာျပန္ေမႊျပန္၏။

ထိုသို့ေမႊတဲ့အခါ စက္ဝိုင္းပုံမေမႊရပဲ တစ္ဖက္ထဲကိုသာခပ္မွန္မွန္ေမႊရမည္ျဖစ္သည္။ေနာက္သၾကားႀကိဳကာပုံစံခြက္အတြင္းသို့ ေလာင္ထည့္ၿပီးေနာက္ အဆိုပါေရေမႊထားေသာအႏွစ္တို့ကိုေလာင္းထည့္ၿပီး တစ္နာရီနီးပါးေလာက္ေပါင္းထားရ၏။

''နားလည္ရဲ့လား?''ဒါကမခက္ပါဘူး။ နည္းနည္းေလ့က်င့္လိုက္ရင္ မင္းလုပ္တတ္သြားမွာပါ။ၿပီးေတာ့ ဒါက ဧကရီမိဖုရားႀကီးအႏွစ္သက္ဆုံး သေရစာေလ။ ဒါေၾကာင့္မၾကာမၾကာလုပ္ရတယ္'' လင္ယန္က အန္ဇူအားသိသင့္သည္ကိုေျပာျပေလသည္။

''က်ေနာ္ အကုန္ေသခ်ာမွတ္သားထားပါတယ္''

မၾကာမွီမွာပဲ ႏြားနို့နဲ႔တသင္းသင္းျဖင့္ၾကက္ဥပူတင္းနံ့ဟာ မီးဖိုေဆာင္အတြင္းသို့ပ်ံ႕ႏွံ့လာ၏။

ယိလင္က ေပါင္အိုးထဲမွပူတင္းကိုထုတ္လာၿပီး စာပြဲေပၚတြင္အေအးခံထားလိုက္ၿပီးေနာက္ ပန္ကန္ျပားတစ္ခ်ပ္ေပၚသို့ ဂ႐ုတစိုက္ေမွာက္ခ်လိုက္သည္။

''ဒီလိုပန္ကန္ထဲထည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ပုံစံမပ်က္ဖို့ကိုအထူးသတိထားရမယ္။အဲ့ဒါမွ ပုံမပ်က္ပဲလွလွပပေလးျဖစ္ေနမွာေလ'' ယိလင္ကပဲ့က်လာေသာ အပိုင္းစေလးကိုၾကည့္ရင္း

''အင္း ဒီလိုပုံပ်က္သြားရင္ေတာ့ ငါတို့စားရတာေပါ့။ ဟားဟား!လာျမည္းၾကည့္ရေအာင္'' ဟုဆိုကာ အန္ဇူပါးစပ္ကို ခြံ့ေကၽြးေလ၏။

''ယိလင္,ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ေျပာေနတာကို နားေထာင္မေနနဲ႔ အဲ့လိုခဏခဏျဖစ္ေနရင္ မင္းအတြက္ေကာင္းမွာမဟုတ္ဘူးေနာ္'' လင္ယန္ကျပဳံးျပဳံးေလးျဖင့္ အမွန္တရားကိုေထာက္ျပေတာ့သည္။

''ဒါကအရမ္းေမႊ အရမ္းႏူးညံ့ၿပီးအရမ္းအရသာရွိတာပဲ'' လင္ဂ်ာေပါင္ဟာ တကယ္ပဲ ဒီပူတင္းကိုႀကိဳက္ႏွစ္သက္သြားေတာ့၏။မ်က္လုံးေလးေတြ မွိတ္ၾကသြားတဲ့အထိျပဳံးရယ္ရင္းေျပာေလသည္။

ဂ်ာေပါင္အနာဂတ္မွာလဲ သူ,မုန္႔လုပ္နည္းေတြအမ်ားႀကီးသင္ယူခြင့္ရရင္ေကာင္းမွာပဲဟုေတြးမိေလသည္။ အဲ့ဒါဆို နန္းေတာ္ထဲကျပန္ထြက္ခြင့္ရရင္ သူ႔မိသားစုဝင္ေတြကိုအရသာရွိတဲ့အရာေတြ အမ်ားႀကီးလုပ္ေကၽြးနိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို့လဲႀကိဳက္ၾကမွာ!

လင္ဂ်ာေပါင္ဟာ လင္ယန္အႀကီးကဲေကာ အမေတြေကာက ဂ႐ုစိုက္ကူညီေပးမွုေတြေၾကာင့္ နန္းတြင္းမွာေနရတာကို အလ်င္ျမန္ပဲအသားက်လာခဲ့၏။

နန္းေတာ္မွာေနလာခဲ့တဲ့ ႏွစ္ဝက္ေက်ာ္သည္ ဘာမွန္းမသိေအာင္ကို အလ်င္ျမန္ကုန္ဆုံးသြားခဲ့သည္။ဒါေပမဲ့သူဟာ အစာေျပမုန္႔လုပ္နည္းေတာ္​ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေတာ့ သင္ယူခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

လင္ေမာ့(လင္ယန္)က သူ႔ကို ဧကရီမိဖုရားႀကီးအေဆာင္သို့ အစာေျပမုန္႔သယ္ပို့ဆက္သရန္အတြက္ မၾကာမၾကာေခၚသြားေပးခဲ့သည္။အဲ့လိုသြားတဲ့အခါတိုင္း သူ,ဆုခ်ီးျမႇင့္ခံရေလ့ရွိသည္။တစ္ခါတရံ အိမ္ေရွ႕စံႏွင့္မင္းသား၂တို့ကိုေတြ႕ရတတ္၏။

အထူးသျဖင့္အိမ္ေရွ႕စံဟာ သေရစာမုန္႔ေတြကိုေတြ႕တိုင္း အလြန္ေက်နပ္ေနၿပီး ရက္ေရာစြာျဖင့္ေငြစအခ်ိဳ့ကိုခ်ီးျမႇင့္ေလသည္။ထိုသို့ခ်ီးျမႇင့္တိုင္း,သူ႔အမခ်ဳပ္ေပးလိုက္ေသာ ပိုက္ဆံအိတ္ေလးထဲသို့ထည့္ကာစုထားတတ္သည္။

သူအခုတစ္လအတြင္းမွာပဲ ေငြ၂စ၃စေလာက္ကိုစုမိေနၿပီျဖစ္သည္။ဒီႏွုန္းအတိုင္းသာဆို သူ,နန္းေတာ္ကထြက္ရင္ သူ႔မိသားစုေနဖို့အတြက္အိမ္အႀကီးႀကီးကိုေဆာက္ေပးနိုင္သည္အထိ သူေငြေတြအမ်ားႀကီးစုေစာင္းမိနိုင္ေလာက္သည္။

''အန္းဇူ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီလား?သြားရေအာင္!''

လင္ယန္ ေမးလိုက္၏။

လင္ယန္ဟာ ဒီေျခာက္လအတြင္းအန္းဇူရဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မွုေတြကို အရမ္းေက်နပ္မိေန၏ ။ဒါေၾကာင့္ ပဲ သူ,အစာေျပမုန္႔ဆက္သဖို့သြားတိုင္း အန္းဇူကိုအကူအျဖစ္မၾကာမၾကာ ေခၚသြားေလ့ရွိတာပင္။

''ဟုတ္ကဲ့ ၿပီးပါၿပီ'' လင္ဂ်ာေပါင္ဟာ အစာေျပမုန္႔ဆြဲျခင္းကို ယူရင္းေျပာလိုက္၏။

''အင္း ယိေရွာင္လဲလိုက္ခဲ့။ယိလင္နဲ႔ယိရန္တို့ႏွစ္ေယာက္က အေဆာင္ကို ​ေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္ထားၾက''

''အင္း အခုေတာ့ဒီထူးဆန္းတဲ့ျဖစ္ရပ္ဆန္းႀကီးက အေလ့အထလို​ေတာင္ျဖစ္ေနၿပီ။ အန္းဇူကိုပဲ မိဖုရားနန္းေဆာင္ကိုအျမဲေခၚသြားတယ္''အန္ဇူက အိမ္ေရွ႕စံနဲ႔မင္းသား ၂ကိုေတြ႕လာတယ္လို့ေျပာတဲ့အခါအတိုင္း သူမတကယ္ကိုမနာလိုျဖစ္မိေလသည္။

''ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါတို့ဆုေၾကးေငြေတာ့အတူတူခြဲယူရတာပဲေလ''ယိလင္က ေပါ့ေပါ့ပါးပါးသာေတြးရင္းေျပာလိုက္သည္။ဟုတ္တယ္ေလ မိဖုရားႀကီးေရွ႕မွာ မ်က္ႏွာမထားတတ္ေလာက္ေအာင္ေၾကာက္ရြံၿပီးစိတ္လွုပ္ရွားေနရမွာထက္ စာရင္ေတာ့ ဒီလိုေအးေဆးေနခဲ့ရတာကပိုေကာင္းတယ္လို့ထင္တာပဲ။

ယိလင္ရဲ့ ဘာသိဘာသာနားေအးပါးေအးေနတတ္ပုံကို ျမင္လိုက္ရတဲ့အခါမွာ​ေတာ့ ယိရန္စကားဆက္မေျပာခ်င္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္သြားရေတာ့သည္။

ယုံေရွာင္နန္းေဆာင္ေတာ္ႀကီးတြင္ေတာ့ ဧကရီမိဖုရားသည္ သူနဲ႔အတူစကားထိုင္ေျပာေနေသာ သားႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲတြင္အလြန္ဂုဏ္ယူမိေနေလ၏။

သူ႔ရဲ့သားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ အိမ္ေရွ႕စံဆက္ခံသူျဖစ္ကာ တည္ၿငိမ္ၿပီးဉာဏ္လဲေကာင္းသူျဖစ္ကာ နည္းပရိယာယ္ႂကြယ္ဝသူျဖစ္သည္။ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကိုေနာက္ကြယ္တြင္ နန္းဆက္ခံဖို့ေမြးလာတဲ့ နန္းေသြးအျပည့္ႏွင့္မင္းသားငယ္ဟု ခ်ီးမြမ္းၾကေလ၏။

မင္းသား၂က ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်င္ သည္ ရဲရင့္ၿပီးသစၥာတရားႀကီးမားသူျဖစ္ကာ ဧကရာဇ္ရဲ့ခ်စ္ခင္ျခင္းကိုလဲရရွိထားသူျဖစ္သည္။ဒီသားႏွစ္ေယာက္ေၾကာင့္ပဲ နန္းေတာ္တြင္သူမရဲ့တည္ရွိမွုကို ဘယ္သူမွမ်က္ကြယ္မျပဳရဲၾကေပ။ သူမရဲ့ဧကရီမိဖုရားႀကီးဂုဏ္ထူးဘြဲ႕ေတာ္အတြက္လဲ ဘယ္သူမွကိုင္လွုပ္ၿခိမ္းေျခာက္နိုင္စြမ္းမရွိၾကေပ။

ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ဟာ အခ်င္းမ်ားျခင္းမ်ိဳးမရွိသလို ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်ီဟာလဲ သူ႔ရဲ့အကို,ကို ရိုေသခ်စ္ခင္ေလ၏။

''ဒီေန႔အရမ္းပင္ပန္းတာပဲ ဗိုက္ဆာေနၿပီ!မယ္ေတာ့္အေဆာင္က မုန္႔ေတြကတကယ္အရသာရွိတယ္'' ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်ီသည္ မုန္႔ႀကီးႀကီးတစ္ခုကိုကိုက္ဝါးရင္းေျပာလိုက္ ၏။

''ခေလးၾကေနတာပဲ ျဖည္းျဖည္းစားပါကြယ္။ ဒီမွာအမ်ားႀကီးရွိေသးတာပဲ။ မင္းျပန္ရင္ အေဆာင္ကိုထည့္ေပးလိုက္မယ္ ဟုတ္ၿပီလား'' ဧကရီမိဖုရားသည့္ သူ႔သားကိုခ်စ္စိတ္အျပည့္ျဖင့္ ၾကည့္ရင္းေျပာလိုက္သည္။

''မင္း အလ်င္စလိုေတြလုပ္ေနျပန္ၿပီလား။စစ္ေျမျပင္အေတြ႕အၾကဳံမွာ စစ္သူႀကီးလီနဲ႔ မင္းရဲ့ကြာျခားခ်က္ကႀကီးလြန္းတယ္။အေျခခံစစ္ပညာကို အရင္ေလ့လာသင့္တယ္ အဲ့လိုမဟုတ္ပဲ အေလာတႀကီးနဲ႔လုပ္လို့ ဒဏ္ရာရသြားရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ''

''ဟီးဟီး.. ,သူနဲ႔ပဲယွဥ္တိုင္ခ်င္တာေလ သူကလဲ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ျငင္းတာမွ မဟုတ္တာ'' ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်ီသည္ ဂ႐ုမစိုက္စြာေျပာေလ၏။

''ဝုန္းဒိုင္းက်ဲေနလို့မရဘူး မင္းတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေနတတ္ဖို့လိုတယ္ မင္းစစ္ေျမျပင္သြားရင္ ရန္သူက မင္း အေလာတႀကီးနဲ႔အမွားလုပ္ေနတာကို ဒီအတိုင္းထိုင္ၾကည့္ေနမယ္လို့တကယ္​ေတြးေနတာလား'' ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္းသည္ အရင္ဘဝက သူ႔ရဲ့ညီေတာ္၏ ေသဆုံးျခင္းအေၾကာင္းကိုေတြးရင္းေျပာေနခဲ့တာျဖစ္သည္။

''ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့ အကိုနဲ႔အတူစစ္ေျမျပင္ကိုလိုက္ခြင့္ေပး။ အသက္၁၅ရွိေနၿပီေလ။ အကိုေတာ္ဆို အဲ့အရြယ္ထဲက စစ္ေျမျပင္ကိုေရာက္ဖူးေနၿပီမလား''

''မလိုက္ရဘူး မင္း,ေနာက္က်ရင္ လုပ္ရမယ့္အရာအမ်ားႀကီးရွိလာဦးမွာ။အခုခ်ိန္မွာ ခမည္းေတာ္နဲ႔မယ္ ေတာ္ကိုေစာင့္ေရွာက္ရင္း နန္းေတာ္ထဲမွာပဲ သင္စရာရွိတာေတြသင္ဦး။ခမည္းေတာ္ကလဲ မင္းကိုေနာက္လကစၿပီး ညီလာခံကိုလာခဲ့ဖို့ေျပာ ထားတာမဟုတ္ဘူးလား?ေနာက္ႏွစ္ဆို လက္ထပ္ဖို့ျပင္ဆင္ရေတာ့မွာမလို့ ဒီႏွစ္ထဲမွာ တတ္သင့္တတ္ထိုက္တဲ့ပညာရပ္ေတြ အကုန္တတ္ေျမာက္ရမယ္ၾကားလား''

တကယ္​ေတာ့သူ ဘာေဘရိယန္ေတြေတာင္ဘက္မွာ အနည္းငယ္လွုပ္ရွားလာေနတယ္ဆိုတာကို သတင္းၾကားထားၿပီးသားျဖစ္သည္။သူကိုယ္တိုင္ကလဲ ျပင္ဆင္စရာရွိတာေတြကို တိတိတဆိတ္ျပင္ဆင္ေနခဲ၏။သူ႔အေနနဲ႔ ဘာေဘရိယန္ေတြကို တိုက္ထုတ္နိုင္မယ္လို့အျပည့္အဝယုံၾကည္ထားေသာ္လည္း သူ႔ရဲ့ဒုတိယညီအကို,ကိုေတာ့ စစ္ ေျမျပင္ကိုမေခၚသြားနိုင္ေပ။အ

အရင္ဘဝက ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်ီ၏ေသဆုံးမွုသည္ သူ႔ကိုေကာ သူ႔မိဘေတြကိုေကာ လြန္စြာပူေဆြးမွုျဖစ္ေစခဲ့သည္။သူ ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့ ဘာစြန္႔စားမွုကိုမွသူ,ခြင့္ျပဳမေပးနိုင္ေပ။

''မင္း အကိုေျပာတာမွန္တယ္ စစ္ေျမျပင္ဆိုတာေကာင္းတဲ့ေနရာမွမဟုတ္တာ!မင္းလဲမငယ္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ မင္းခမည္းေတာ္ကို တစ္ခုခုကူညီေပးဖို့လုပ္ေတာ့''

''ဟုတ္ကဲ့ပါ ဟုတ္ကဲ့ပါ။မုန္႔ရွိေသးလား?ဒါက အရမ္းစားေကာင္းတယ္!''ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်ီသည္ သူ႔ကိုဒီအေၾကာင္းေျပာတာႏွင့္ေခါင္းကိုက္လာသလိုခံစားရတာေၾကာင့္ ေခါင္းစဥ္ေျပာင္းဖို့ႀကိဳးစားေတာ့သည္။

''မင္းသား၂ လက္ထပ္ဖို့ကိစၥကိုေတာ့ မယ္ေတာ္ မင္းရဲ့ခမည္းေတာ္နဲ႔တိုင္ပင္လိုက္ပါဦးမယ္'' ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ သူ႔မယ္ေတာ္ႏွစ္ေယာက္ထဲသာ စကားေျပာေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ရဲ့စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူ႔ရဲ့ညီငယ္ဟာ အရင္ဘဝက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ေသဆုံးခဲ့တာ​ေၾကာင့္ သူ႔ရဲ့မ်ိဳးဆက္ကိုေဆာင္ခ်န္မထားနိုင္ခဲ့ေပ။ဒီဘဝမွာေတာ့ ၾကင္ရာေတာ္လဲရၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ခေလးေမြးလာနိုင္ဖို့ေမၽွာ္လင့္မိေပသည္။ဒါမွသာ အရင္ဘဝကလိုေၾကကြဲစရာအဆုံးသတ္မ်ိဳးနဲ႔မတူပဲ ​ေျပာင္းလဲနိုင္ၿပီလိုဆိုနိုင္မွာေလ။

ဧကရီသည္လဲ အစကသူမရဲ့သားငယ္ကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္လက္ထပ္ေစခ်င္တာပါပဲ။ဒါေပမဲ့ သားႀကီးျဖစ္သူက အဆိပ္မိၿပီးခေလးမရနိုင္ခ်ိန္ ညီျဖစ္သူက မင္းသားငယ္ကိုေမြးဖြားသန္႔စင္နိုင္တယ္ဆိုရင္ ထီးေမြနန္းေမြကိစၥေတြရွုပ္ေထြးလာမွာျဖစ္သလို သားအဖေတြ ညီအကိုေတြၾကားသေဘာထားကြဲလြဲလာမွာကိုလဲ သူမ,အျဖစ္မခံနိုင္ေပ။

အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ လင္ယန္၊လင္ဂ်ာေပါင္၊ယိေရွာင္တို့ကို မယ္ေတာ့္ရဲ့အပါးေတာ္ျမဲ က်ဳံေက်ာက္ကဦးေဆာင္ၿပီးလာေနတာကိုေတြ႕လိုက္ရ၏။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္၏ အၾကည့္တို့သည္လင္ဂ်ာေပါင္တြင္သာ စူးႏွစ္စြာစြဲျမဲေနခဲ့၏။ထိုအၾကည့္တို့သည္ သူ႔အားဒုတ္ႏွင့္ျပင္းထန္စြာရိုက္ေနသလိုခံစားလာရတာေၾကာင့္ အိမ္ေရွ႕စံ၏အၾကည့္တို့ကိုေရွာင္ရွားရန္အတြက္ ေခါင္းကိုေျမႀကီးထဲစိုက္ဝင္မတက္ငုံမိလိုက္ေလသည္။

အလြန္အမင္းေၾကာက္ရြံ့ေနဟန္ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ လင္ဂ်ာေပါင္,ျခင္းထဲမွထုတ္ယူေနေသာ ပန္ကန္ထဲကေန မုန္႔တစ္ခုကို တမင္တကာပင္ေကာက္ယူ၍ ပါးစပ္ထဲသို့ထည့္လိုက္ေလ၏။

''မင္း ဒီသေရစာမုန္႔ေတြကိုအရမ္းႀကိဳက္ေနလို့ မယ္ေတာ့္အေဆာင္ကိုမၾကာမၾကာလာေနတာလား!အိုး ဒါကအေရးႀကီးကိစၥမွမဟုတ္တာပဲ ယြင္ဖူကို မင္းစားခ်င္တာေျပာၿပီး လင္ယန္ကိုလုပ္ခိုင္းလိုက္ေလ'' မိဖုရားႀကီးသည္ လင္ယန္အတြက္အရမ္းကိုေက်နပ္ေနခဲ့ကာ ဆုခ်ီးျမႇင့္ေလသည္။

''မယ္ေတာ္ပဲအျမဲဆုခ်ီးျမႇင့္ေနတာဆိုေတာ့ သားေတာ္လဲ မတြန္႔တိုေတာ့ပါဘူး ယြင္ဖူ.....''ယြင္ဖူသည္လဲ အလိုက္သိစြာျဖင့္ လင္ယန္လက္ထဲသို့ခ်ီးျမႇင့္ေငြထုပ္ကိုထည့္ေပး လိုက္၏။

လင္ယန္သည္ ဂ်ာေပါင္၊ယိေရွာင္တို့ႏွင့္အတူ ေက်းဇူးတင္စကားေျပာၿပီးေနာက္ ယုံေရွာင္နန္းေဆာင္မွျပန္လည္ထြက္ခြာလာခဲ့ေလသည္။

''ဒီေန႔ မိဖုရားႀကီးဆီကေနေကာ အိမ္ေရွ႕စံကေနဆီေကာ ဆုခ်ီးျမႇင့္ခံရတယ္''လင္ဂ်ာေပါင္သည္ မီးဖိုေဆာင္ကိုျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ သတင္းအားေကာင္းအား ဝမ္းသာအားရေၾကျငာေတာ့၏။

''တကယ္လား!ေပ်ာ္စရာႀကီး''အန္းဇူ နင္လင္ယန္ေနာက္ကိုလိုက္သြားတိုင္း ဆုအမ်ားႀကီးခ်ီးျမႇင့္ခံရတယ္ေနာ္။ ကံေကာင္းလိုက္တာ'' ယိရန္သည္ တဟီဟီျဖင့္ဝမ္းေျမာက္စြာဆိုေလသည္။

''ဟဲ့ ဘယ္လိုျဖစ္နိုင္မွာလဲ?အမလင္ယန္ေၾကာင့္ပဲ ဆုခ်ီးျမႇင့္တာေနမွာေပါ့ဟ''လင္ဂ်ာေပါင္သည္ ယိလင္၏တဲ့တိုးစကားေၾကာင့္ မဆိုသေလာက္ေလးအေနခက္သြားေတာ့သည္။

လင္ယန္သည္ မိဖုရားႀကီးခ်ီျမႇင့္လိုက္ေသာ ေငြႏွင့္လုပ္ထားသည့္အသီးႏွံကို ႏွစ္ပုံပုံလိုက္ၿပီး အိမ္ေရွ႕စံခ်ီးျမႇင့္လိုက္သည့္ ေရႊဖ႐ုံ​ေစ့ေလးေတြကို တစ္ေယာက္တစ္ခုစီခြဲေဝေပး၏။

ေသးငယ္တဲ့ေရႊဖ႐ုံေလးေတြဟာ တကယ္ကိုအႏုစိတ္ၿပီးလက္ရာေျမာက္လြန္းတာေၾကာင့္ ဂ်ာေပါင္သူ႔လက္ဖဝါးထဲထည့္ရင္း အႀကိမ္ ႀကိမ္ခါခါၾကည့္ေနမိကာ အလြန္ကိုသေဘာက်ေန၏။ႏွစ္ဝက္အတြင္း ဒီေရႊဖ႐ုံေစ့ေလးဟာ သူခ်ီျမႇင့္ခံရတဲ့ တတိေျမာက္ အေစ့ေလးျဖစ္တာေၾကာင့္ အမ ယိေရွာင္ကို ညက်ရင္ သူ႔အတြက္ပိုက္ဆံအိတ္အသစ္တစ္လုံးခ်ဳပ္ေပးနိုင္မလားဟု ေမးရင္ေကာင္းမလားစဥ္းစားနမိသည္။

ဂ်ာေပါင္ဟာ ဒီ၆လအတြင္း အစာေျပမုန္႔လုပ္နည္းအမ်ားအျပားကိုသင္ယူနိုင္ခဲ့ေပမဲ့ သူရဲ့ပိုက္ဆံအိတ္ေလးဟာ အလြန္ေသးငယ္တယ္ဆိုတာကို သိဖို့ေတာ့ေမ့ေနခဲ့ဟန္ရွိေလသည္။

⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐