အပိုင္း(၅): နန္းေတာ္ထဲသို့ေရာက္ရွိျခင္း

.....

​ျမင္းရထားလုံးသည္ အိမ္ရဲ့အေဝးကိုခရီးႏွင္ေနသလို ပိုင္ၿမိဳ့ကေနလဲတက်ီက်ီေအာ္ျမည္လ်က္ထြက္ခြာေနပါၿပီ။

ထိုအဖြဲ႕သည္ တျခားၿမိဳ့မွလာေရာက္ပူးေပါင္းမယ့္အဖြဲ႕မ်ားကို ေစာင့္ရန္အတြက္ ခ်ီရွုံတြင္တစ္ရက္တည္းခိုေလသည္။လာေရာက္ပူးေပါင္းသည့္အဖြဲ႕မ်ားစုံၿပီးသည့္အခါ ျမင္းရထားလုံး ၁၀စီးအထိျဖစ္သြားေတာ့သည္။

မူလလူဦးေရ၁၀ေယာက္သာပါေသာ ျမင္းလွည္းတို့သည္ ယခုအခုအေယာက္ ၂၀တင္ေဆာင္ထားရ၏။အဆိုပါျမင္းရထားလုံးတို့သည္ ကြမ္ခ်ာမွေဘဂ်င္းတို့ဦးတည္လ်က္ထြက္ခြာလာသည္။

တစ္စီး,စီတြင္ အထိန္းေတာ္တစ္ေယာက္ပါၿပီး လင္ဂ်ာေပါင္တို့ျမင္းရထားတြင္လဲ အသက္၃၅ႏွစ္အရြယ္ ေက်ာက္အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ပါေလ၏။ထိုေက်ာ္ကအမ်ိဳးသားသည္ အရပ္ခပ္ပ်က္ပ်က္ႏွင့္မပိန္မပါးေသာကိုယ္ထည္ရွိကာ အနည္းငယ္ခက္ထန္ပုံေပၚတာေၾကာင့္ အားလုံးကသူ႔ကိုေၾကာက္ၾကေလသည္။

လာခဲ့ေသာေနရာတူတဲ့သူေတြကို ျမင္းရထားတစ္စီးစုေပးထားျခင္းေၾကာင့္ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမၽွ ခေလးေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းရင္းႏွီးလာၾကသည္။ထိုအုပ္စုထဲတြင္ လင္ဂ်ာေပါင္သည္ ပိုင္စီရင္စုအုပ္စုမွ တစ္ဦးထဲခြဲထြက္လာရတာေၾကာင့္ တျခားခေလး​ေတြႏွင့္ ရင္းႏွီးဖို့ရန္အနည္းငယ္ခက္ခဲေန၏။ဂ်ာေပါင္ရဲ့ သင္းကြဲေနမွုကို ေက်ာက္ကုန္းကုန္းသတိထားမိသည့္အခါ သူ႔ရဲ့တာဝန္အတိုင္း ဂ်ာေပါင္အားဂ႐ုစိုက္ေပးေလသည္။

လဝက္မၽွခရီးႏွင္ၿပီးသည့္ေနာက္မွာေတာ့ ေဘဂ်င္းသို့ေရာက္ရွိလာ၏။ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားၿပီးက်ယ္ဝန္း ေသာေနရာတစ္ခုတြင္ ျမင္းလွည္းအားလုံးသည္ အတူရပ္နားလိုက္သည္။

''ကိုယ့္အထုတ္ကိုယ္ယူၿပီး ျမင္းရထားထဲကေနထြက္ၾက!စကားမေျပာနဲ႔ ဘယ္ကိုမွလဲမၾကည့္နဲ႔ ငါ့ေနာက္ကိုပဲလိုက္ခဲ့ၾက!''ေက်ာက္ကုန္းကုန္းသည္ ေရွ႕မွဦးေဆာင္၍ ထြက္သြားေလ၏။

အားလုံးသည္စကားလဲမေျပာဝံ့သလို ဘယ္မွလဲမၾကည့္ရဲ့ပဲ ေက်ာက္ကုန္းကုန္းေခၚေဆာင္ရာ နားေနရာ,ေနရာသို့ လိုက္ပါလာၾကသည္။အခန္းက်ယ္ထဲတြင္ ေရအိုးအနည္းငယ္ရွိၿပီး သူ႔တို့အားလက္ေဆးခိုင္းေလ၏။

ထို့ေနာက္ သူတို့အားေခါက္ဆြဲတစ္ပြဲႏွင့္ ဟင္းရည္ပူပူတစ္ပြဲေပးကာ ​ညစာစားခိုင္းသည္။ေခါက္ဆြဲဝါအနည္းငယ္မာေနေပမဲ့လဲ ခရီးလမ္းတစ္ေလၽွာက္အားလုံးဟာ အစာ​ေျခာက္ေတြကိုသာ အားထားစားခဲ့ရေသာေၾကာင့္ လူတိုင္းကေျပာင္စင္ေအာင္စားၾကေတာ့သည္။

ထို့ေနာက္ေက်ာက္ကုန္းကုန္းသည္ သန္႔စင္ခန္းသြားခ်င္ရင္ သြားလို့ရေၾကာင္းေျပာေလ၏။အခ်ိန္ခဏေပးၿပီးေနာက္ နားေနေဆာင္သို့ျပန္ေခၚလာကာ တံခါးပိတ္လိုက္ေတာ့သည္။

လူတိုင္းဟာ နားေနေဆာင္ကိုျပန္လာၾကၿပီးေနာက္ ကိုယ္နဲ႔နီးစပ္သူေတြႏွင့္အတူေနထိုင္နိုင္ႏွင့္ ေနရာေကာင္းရရန္အတြက္ႀကိဳးပမ္းၾကေတာ့သည္။လင္ဂ်ာေပါင္သည္ ငယ္လဲငယ္သလို လူေကာင္လဲညႇပ္သူျဖစ္တာေၾကာင့္ တံခါးေဘးသို့တြန္းပို့ခံရေလ၏။

လင္ဂ်ာေပါင္သည္လဲ တိုးတိုက္လုယက္ျခင္းမရွိပဲ သူ႔ရဲ့လြယ္အိတ္ငယ္ေလးကိုကိုင္လ်က္ ခုတင္းစြန္းတြင္အိပ္ရန္ျပင္ေလ၏။

''ေဟး အိပ္ေတာ့ ငါ့ကိုလာျကည့္မေနနဲ႔!'' သူ႔ေဘးတြင္အိပ္ေနေသာ မိန္းခေလးသည္စိတ္ဆိုးေနဟန္ျဖင့္ေျပာလာ၏။

အဆိုပါမိန္းခေလးသည္ လင္ဂ်ာရြာမွပဲျဖစ္ကာ သူ႔အားအလြန္အမင္းေဒါသထြက္ေနပုံေပၚေလ၏။ျဖစ္နိုင္တာက သူ႔ကိုမေကာင္းတဲ့သတၱဝါလို့ထင္ေနပုံပဲ။

လင္ဂ်ာေပါင္လဲ ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ပဲ တံခါးဘက္ကိုသာလွည့္အိပ္လိုက္၏။အားလုံးသည္ခရီးပန္းလာတာေၾကာင့္ ေက်ာဆန္႔လိုက္သည္ႏွင့္လြယ္လြယ္ကူကူပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကေလသည္။

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္တြင္ အိပ္ရာထျပင္ဆင္စရာရွိတာျပင္ဆင္ၿပီးေနာက္ အခန္းထဲမွထြက္လာရန္ညႊန္ၾကားေလသည္။မနက္စာ,စားၿပီးေနာက္ အားလုံးကို ျမင္းရထားလုံးထဲသို့ျပန္ဝင္ခိုင္းျပန္၏။

ျမင္းရထားလုံးသည္ ၿမိဳ့ေတာ္ထဲသို့ဝင္လာၿပီးေနာက္ ျမင့္မားၿပီးအဆုံးမရွိရွည္လ်ားေသာ အုတ္ၿမိဳ့ရိုးကိုျမင္လိုက္ၾကရသည့္အခါ အားလုံးဟာအံ့ၾသမွင္သက္ျဖစ္ရေတာ့ သည္။

မနက္ခင္းဆည္းဆာေနေရာင္ဟာ အနီေရာင္နံေပၚကိုက်ေရာက္ေနၿပီး အထူးသျဖင့္ေရႊဝါေရာင္အုတ္ႂကြပ္မိုးေတြေပၚက်ေရာက္ေနပုံက အင္မတန္က်က္သေရရွိခမ္းနားတင့္တယ္ေလသည္။ယေန႔သည္နန္းေတာ္ထဲလူသစ္ေတြဝင္ရန္ ရွိသည့္အတြက္ နန္းေတာ္တံခါးဟာခပ္ေစာေစာဖြင့္ထားဟန္ရွိေလ၏။

ပထမဆုံးအေနႏွင့္ အေဆာင္၅တြင္စစ္ေဆးမွုခံရ၏။ပထမအႀကိမ္စစ္ေဆးမွုသည္ အသံ၊႐ုပ္ရည္သြင္ျပင္ ၊လၽွာ အေနအထား ၊တစ္ကိုယ္ရည္သန္႔ရွင္းမွုရွိ၊မရွိ စသည္ျဖင့္အေပၚယံသာစစ္ေဆးျခင္းသာျဖစ္ၿပီး အလြန္ရိုးရွင္းေလသည္။

ရိုးရွင္းေသာစစ္ေဆးမွုျဖစ္ေသာ္လည္း လူေပါင္းေထာင္ႏွင့္ခ်ီစစ္ေဆးရေသာေၾကာင့္ အခ်ိန္ၾကန္႔ၾကာမွုေတာ့ရွိျပန္၏။

ဂ်ာေပါင္သည္ သူ႔လို့ခေလးမ်ိဳးေတြသာသီးသန္႔ရွိအဖြဲ႕တစ္ခုတြင္စစ္ေဆးခံရၿပီး လြယ္လြယ္ကူကူပဲပထမအဆင့္ကိုေက်ာ္ျဖတ္နိုင္ခဲ့၏။မြန္းလြဲပိုင္းေရာက္မွသာ အဖြဲ႕အားလုံးကိုစစ္ေဆးျခင္းကိစၥၿပီးစီးေလသည္။

အားလုံးၿပီးစီးသြားသည့္အခါ ေန႔လည္စာ,စားရန္အတြက္ေခၚသြားၾက၏။လူတိုင္းကို အသီးရြက္ရယ္အသားအနည္းငယ္ပါေသာ စြတ္ျပဳတ္ႏွင့္ အသားေပါက္ဆီတစ္ပန္အျပည့္ကိုေကၽြးေလ၏။နန္းေတာ္မွအစားေသာက္ျဖစ္တာေၾကာင့္ အရသာကအထူးေျပာစရာေတာ့မလိုေပ။ခရီးတစ္ေလၽွာက္ အစာေျခာက္ေတြသာစားခဲ့ရၿပီး အသားငါးႏွင့္မထိေတြ႕ခဲ့ရသည္မွာၾကာၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ အားလုံးဟာအနံ့ႏွင့္ပင္ အေတာ္ကိုဆြဲေဆာင္ခံေနရ၏။

လင္ဂ်ာေပါင္သည္လဲ စြတ္ျပဳတ္ကိုျမည္းၾကည့္ၿပီးေနာက္ ဒါဟာေတာ္ေတာ့္ကိုအရသာေကာင္းမြန္ၿပီး သူ, ဘယ္တုန္းကမွမစားသည့္အရသာမ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုက္၏။သို့ေပမယ့္ သူဟာ အေလာတႀကီးစားေသာက္ေနျခင္းေတာ့မရွိခဲ့ေပ။

တျခားခေလးေတြဟာလဲ ပါးစပ္ထဲေခါက္ဆြဲစြတ္ျပဳတ္အျပည့္ျဖင့္ အားရဝမ္းသာ​ေျပာေန၏။ ''ဒါက အရမ္း.. အရမ္း အရသာရွိတာပဲ ငါဒါမ်ိဳးတစ္ခါမွမစားခဲ့ဘူးဘူး''

''ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္ ဒါကအရမ္းစားေကာင္းတယ္'' ဝိုင္းဝန္းေထာက္ခံၾကျပန္သည္။

''ဟြန္႔! ဒါက အျဖဴေရာင္ေပါက္ဆီလုံးေလးေတြပဲကို'' အိေျဒၵႀကီးေသာတခ်ိဳ့ခေလးေတြဟာလဲ မထီမဲ့ျမင္ျပဳၾကေလသည္။

ဂ်ာေပါင္ဟာအျဖဴေရာင္ေပါက္ဆီလုံးေတြကို ​ေသခ်ာၾကည့္ေနမိသည္။သူတို့မိသားစုဟာ လူဦးေရမ်ားတာေၾကာင့္ ေပါက္ဆီကိုအႀကိမ္ေရအနည္းငယ္သာစားဖူးၿပီး ေျပာင္းဖူးေယာဂုကိုသာအျမဲလိုလိုစားခဲ့ရေလသည္။

ဂ်ာေပါင္သည္ ေပါက္ဆီအား အနည္းငယ္ကိုက္လိုက္ၿပီး ျဖည္း ျဖည္းခ်င္းဝါးေနလိုက္၏။ႏူးညံ့ၿပီးခ်ိဳျမတဲ့အရသာက ပါးစပ္ထဲတိုးဝင္လာေတာ့သည္။ဒါက အရသာရွိလြန္းတယ္..။

ဒီေန႔မွာလဲ လူတိုင္းဟာေန႔လည္စာကိုအမ်ားျပားစားခဲ့ၾကေလသည္။ဂ်ာေပါင္သည္လဲ စြတ္ျပဳတ္တစ္ပန္ကန္ႏွင့္ ေပါက္ဆီ၂လုံးကိုစားခဲ့၏။ဒီေန႔လည္စာသည္ လဝက္အတြင္းတြင္ သူအမ်ားဆုံးစားခဲ့သည့္အနပ္ျဖစ္ၿပီး သူ႔ရဲ့ဗိုက္လုံးလုံးေလးကိုပင္ခံစားမိေန၏။

ညေနေစာင္းခ်ိန္မွာေတာ့ အမွုထမ္းတခ်ိဳ့က မိမိဘာသာေရခ်ိဳးသန္႔စင္ရန္အတြက္ ေရခ်ိဳးရာေနရာသို့ေခၚသြားေလ၏။

ေရခ်ိဳးသန္႔စင္ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ တစ္ေယာက္စီကို အခန္းတစ္ခုစီသို့ဝင္ခိုင္းျပန္သည္။အခန္းထဲတြင္အမ်ိဳးသမီးႀကီးႏွစ္ဦးအသင့္ေစာင့္ေနကာ ခေလးေတြ၏ဗလာက်င္းေနေသာကိုယ္ဟန္အေနထားအား ခ်ိဳ့ယြင္းခ်က္ရွာစစ္ေဆးၾက၏။

အမ်ိဳးသမီးႀကီးေတြ၏ ညႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း ဂ်ာေပါင္သည္ေရွ႕၊ေနာက္လွည့္ရပ္ေပးကာ အစစ္ေဆးခံ၏။ထို့ေနာက္ အိပ္ရာအေသးေလးတစ္ခုတြင္လွဲေနေစကာ အမ်ိဳးသားႀကီးတစ္ဦးက သူ႔ရဲ့ေအာက္ပိုင္းကိုစစ္ေဆးျပန္၏။

သူတို့ထဲကတစ္ေယာက္ဟာ ဂ်ာေပါင္အားအနည္းငယ္တို့ထိၾကည့္ၿပီးေနာက္ ''အိုး!ဒီခေလးရဲ့အသားရည္က ႏူးညံ့လိုက္တာ''

ဂ်ာေပါင္၏မ်က္ႏွာသည္နီရဲလာကာလွုပ္လဲမလွုပ္ရဲေတာ့သလို အသံလဲထြက္ရဲေတာ့သည္အထိ ရွက္ရြံလာေလ၏။

အားလုံးစစ္ေဆးၿပီးသည့္ေနာက္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးသည္ သူ႔အား မတ္တပ္ရပ္လို့ရၿပီျဖစ္ေၾကာင္းေျပာ၏။ထို့ေနာက္ စားပြဲေပၚရွိေဆးရည္တစ္မ်ိဳးထည့္ထားေသာေႂကြခြက္ထဲသို့ စုတ္တံကိုႏွစ္ကာ သူ႔လက္ေမာင္းအတြင္းပိုင္းေနရာသို့ ေရးျခစ္ေလသည္။

ထို့ေနာက္ အဆိုပါအမ်ိဳးသမီးႀကီးေတြသည္ အလြန္ရွက္ရြံ့ေနေသာဂ်ာေပါင္အား ထပ္မံ၍စေနာက္ျခင္းမရွိေတာ့ပဲ အကၤ်ီဝတ္၍အျပင္သို့ထြက္ခိုင္းလိုက္ၾကေတာ့၏။

လင္ဂ်ာေပါင္သည္ အခန္းတြင္းမွျပန္ထြက္လာၿပီးေနာက္ စစ္ေဆးၿပီးသြား၍ ၿခံဝန္းထဲရပ္ေစာင့္ေနၾကေသာ တျခားသူေတြအနားသို့ေလ်ာက္သြား၍ အမ်ားနည္းတူရပ္ ေနလိုက္၏။

သူ႔ရဲ့လက္ေမာင္းအတြင္းသားအပိုင္းတြင္ရွိေနေတာ အနီေရာင္ေတာက္ေတာက္အစက္ေလးမ်ားအားလဲ ေသခ်ာစြာၾကည့္ေနမိသည္။

႐ုတ္တရက္ အခန္းတစ္ခန္းမွက်ယ္ေလာင္ေသာ ေအာ္သံကိုၾကားလိုက္ရ၏။ထို့ေနာက္ အခန္းတြင္းမွ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္အား တရြတ္တိုက္ဆြဲေခၚလာေလသည္။ အဆိုပါမိန္းခေလးသည္လဲ ငိုယိုေအာ္ဟစ္႐ုန္းကန္ကန္ရင္း အခန္းျပင္သို့ေရာက္လာ၏။

မိန္းမစိုးတို့သည္ ဝါး၊သစ္သားဒုတ္ေခ်ာင္းေတြျဖင့္ အဆိုပါမိန္းခေလးကို အျပင္းအထန္ရိုက္ႏွက္ၾကေတာ့သည္။

''နန္းေတာ္ကို ဘယ္လိုေနရာထင္ေနလဲ။ညစ္ညမ္း​ၿပီးအညႇီအေဟာက္ရွိတဲ့သူေတြ လာလို့ရတဲ့ေနရာလို့ထင္ေနတာလား?အဲ့လိုဟာမ်ိဳးေတြေရာက္လာခဲ့ရင္လဲ အေသပဲျပန္ထြက္သြားလို့ရမယ္'' မိန္းမစိုးတို့သည္ အေဆာင္ေရွ႕ေတြပင္ေဒါသႀကီးစြာေအာ္ဟစ္ၾကေလသည္။

မိန္းမငယ္ေလးဟာ က်ယ္နိုင္သမၽွက်ယ္ေအာ္ဟစ္ေနေပမဲ့ အသာစဥ္းစဥ္းသလို ေအာ္ဟစ္ထုရိုက္ေနတဲ့မိန္းမစိုးတို့၏ရိုက္ႏွက္သံေတြကိုေတာ့ လႊမ္းေအာင္မေအာ္နိုင္ခဲ့ေပ။

ျပင္းထန္ေသာရိုက္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ မိန္းမငယ္ေလးရဲ့ခႏၶာကိုယ္ေအာက္ပိုင္းဟာ ေသြးခ်င္းခ်င္းနီရဲေနလ်က္။

လူတိုင္းဟာေသဆုံးျခင္းကိုယခုမွ မ်က္ျမင္ေတြ႕ဖူးတာေၾကာင့္ ေၾကာက္ရြံ့ေနၾကကာ အသံထြက္ဖို့ပင္ေမ့ေလ်ာ့ကုန္ၾက၏။

လင္ဂ်ာေပါင္သည္လဲ ေၾကာက္လန္႔လြန္းတာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာတြင္ပင္ေသြးမရွိေတာ့သကဲ့သို့ ျဖဴေလ်ာ့လာကာ ထိုျမင္းကြင္းအားလွည့္မၾကည့္ရဲေတာ့ေပ။

မၾကာခင္မွာပဲ ထိုမိန္းမငယ္ေလးဟာေသဆုံးသြားေလသည္။ထို့ေနာက္ခ်က္ခ်င္းပဲ ခႏၶာကိုယ္အားဆြဲေခၚသြားၾကျပန္ရာ ​ေျမႀကီးေပၚတြင္ေသြးကြက္ႀကီးသာ က်န္ေနခဲ့ေလသည္။

သူအခုခ်ိန္ထိ လူေသဆုံးျခင္းကိုမ်က္ျမင္မေတြ႕ခဲ့ဘူးသလို အခုေတြ႕ရတာကလဲ နန္းေတာ္မွာျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ နန္းေတာ္ထဲဘယ္လိုရွင္သန္ေနထိုင္ရမလဲဆိုကို ပထမဆုံးအေနနဲ႔ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သြားေတာ့သည္။'တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေန၊ဘယ္သူ႔ကိုမွျပသာနာမရွာမိေစနဲ႔ သူ႔ကိုေစာင့္ေနတဲ့မိသားစုရွိတယ္။ အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဒီကေနထြက္ၿပီးသူ႔အိမ္ကိုေရာက္ေအာင္ျပန္ရမယ္' ဟူ၍ပင္ျဖစ္၏။

ညစာ,စားခ်ိန္ေရာက္မွသာ လူအားလုံးကိုစစ္ေဆးၿပီးေလသည္။

ညစာသည္လဲေန႔လည္စာကဲ့သို့ပင္ စြတ္ျပဳတ္တစ္ပန္ႏွင့္ အသားေပါက္ဆီေတြပင္ျဖစ္၏။

ေနာက္တေန႔၌ အားလုံးဟာမြန္းမတည့္ခင္အထိ အိပ္စက္ခြင့္ရေလသည္။မေန႔ကလူေသမွုကိုျပန္ေတြးမိေနတာေၾကာင့္ ဂ်ာေပါင္ဟာ မအီမသာခံစားေနရၿပီး ေန႔လည္စာေတာင္ေကာင္းေကာင္းမစားနိုင္ေတာ့ေပ။

မီးခိုးႏုေရာင္ နန္းတြင္းအမွုထမ္းဝတ္႐ုံကိုဝတ္ဆင္ထားတဲ့ ေက်ာက္ကုန္းကုန္းဟာ ထမင္စားေဆာင္အတြင္းသို့ ​​ဝင္လာျခင္းေၾကာင့္ အားလုံးဟာစားေသာက္ေနတာကိုရပ္နားၿပီး မတ္တပ္ရပ္၍အရိုေသေပးၾက၏။

''ဒါကရွီရွီ ေနာက္လ၁အတြင္းမွာမင္းတို့ကို ရွီကုန္းနန္းေတာ့ရဲ့စည္းမ်ဥ္းေတြကိုသင္ေပမယ့္ သူပဲ''

''ငါကရွီယန္ပါ ေနာက္လကစၿပီး မင္းတို့ (ဂ်ာေပါင္လို) ခေလး၃၀က ငါ့လက္ေအာက္မွာေနရမယ္။မနက္ျဖန္ကစၿပီး နန္းတြင္းရဲ့က်င့္ထုံးေတြနဲ႔စည္းကမ္းေတြကို စသင္ၾကားရမယ္။အခု နန္းတြင္းအမွုထမ္းအေဆာင္ထဲလိုက္ပို့ေပးမွာျဖစ္တာေၾကာင့္ မင္းတို့ရဲ့အျပင္အဝတ္အစားေတြကိုလဲရမယ္။ လိုအပ္တဲ့မင္းတို့ပစၥည္းေတြကိုတစ္ခါလဲယူလာၿပီး ဒီမွာလာျပန္စုၾက။မင္းတို့ နန္းတြင္းမွာဘယ္လိုေနထိုင္ရမလဲဆိုတာကို လိုက္ျပေပးမယ္''

''နားလည္ပါၿပီ''

ယြင္ဖူတစ္ေယာက္ သူ႔အရွင္ဟာဒီရက္ပိုင္းေတြမွာထူးဆန္းေနတယ္ကို ခံစားမိေနခဲ့သည္။အထူးသျဖင့္ ဒီေန႔မွာပိုလို့ေတာင္ဆိုးေနေသး၏။

သူ႔ရဲ့အိမ္ေရွ႕စံဟာ တိုင္းေရးျပည္ေရးကိစၥေတြကို တစ္ခုမွေကာင္းေကာင္းမလုပ္ေဆာင္နိုင္ပဲ ၿငိမ္သက္စြာထိုင္ေနခဲ့သည္မွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေနခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။သူ႔ပုံစံဟာ အရမ္းကိုၿငိမ္သက္ေနတယ္ဆိုေပမဲ့လဲ တကယ္ေတာ့.. အေတာ္ကိုစိတ္လွုပ္ရွားေနတာသာျဖစ္၏။

သူ႔ရဲ့စိတ္အေျခေနဟာ ဒီေန႔လည္မွာပိုဆိုးလာပုံရ၏။'ေပတိုင္ရင္'ကို​မသြားပဲ နန္းေတာ္ထဲကိုသာလွည့္ပတ္သြားလာေလသည္။သူရဲ့အရွင္ဟာသြားရင္းသြားရင္း နန္းေဆာင္ျဖင့္တျဖည္းျဖည္းေဝးကြာလာကို သတိထားမိပုံလဲမရေပ။

တျဖည္းျဖည္းမိုးလဲေမွာင္လာတာေၾကာင့္ မေနနိုင္ေတာ့ပဲ ''အရွင့္သား ဘယ္ကိုႂကြျမန္းခ်င္ေနတယ္ဆိုတာကို သိပါရေစ?'' အရွင္သာဆက္သြားေနရင္ လူသစ္ေတြထားတဲ့အေဆာင္၅ကိုေရာက္သြားေတာ့မွာ.။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၌ အျပာေရာင္အမွုထမ္းငယ္ဂတ္႐ုံကိုဝတ္ဆင္ထားတဲ့ လူသစ္တစ္သိုက္ခပ္လွမ္းလွမ္းမွလာတာကိုျမင္လိုက္ရ၏။ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ထိုလူသစ္တစ္သိုက္ကိုျမင္လိုက္ရသည္ႏွင့္လအေတာ္ကိုေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္မိေလသည္။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္တစ္ေယာက္ ေရွ႕သို့ခပ္ျမန္ျမန္ေလၽွာက္သြားတာေၾကာင့္ ယြမ္ဖူသည္လဲထပ္ၾကပ္မကြာလိုက္ရျပန္၏။

ရွီယန္သည္ သူ႔ရဲ့အဖြဲ႕ကိုနန္းေတာ္ထဲသို့လိုက္ျပေနတုန္း မလွမ္းမကမ္းတြင္ လူႏွစ္ေယာက္ေလၽွာက္လာေနသည္ကိုျမင္လိုက္ရ၏။

​ေရွ႕မွဦးေဆာင္လာေသာ အမ်ိဳးသားသည္ လာဗန္ဒါခရမ္းႏုေရာင္ေအာက္ခံတြင္ ေရႊခ်ည္ထိုးထားေသာဝတ္႐ုံကိုဝတ္ဆင္ထား၏။ထိုထည္ဝါေသာဝတ္႐ုံျဖင့္အမ်ိဳးသားကို မေသခ်ာ၍ ေနာက္တြင္ခပ္ရို့ရို့ေလၽွာက္လွမ္းလာေသာ အမ်ိဳးသားကိုေသခ်ာစြာၾကည့္လိုက္ရသည္။

ယြမ္ဖူ.. ?အိမ္ေရွ႕စံရဲ့​ေနာက္ေတာ္ပါးမဟုတ္ဘူးလား?

ဒါဆို ေရွ႕ကဦး​ေဆာင္လာတဲ့သူက...

''အိမ္ေရွ႕စံအရွင့္သား....!''

ရွီယန္သည္သြားေနတာကိုရပ္လိုက္ၿပီး သူရဲ့ဒူးေတြကိုေကြးညြတ္လ်က္အရိုေသေပးလိုက္၏။

အေရွ႕မွအႀကီးအကဲျဖစ္သူ ရွီယန္ဒူးေကြးလ်က္အရိုေသေပးေနတာေၾကာင့္ အေနာက္မွလင္ဂ်ာေပါင္တို့သည္လဲ အူလည္လည္ျဖင့္ ဒူးညြတ္လ်က္အရိုေသလိုက္ေပးရေတာ့သည္။

''အမ္း.....မင္းတို့ဘယ္ကိုသြားၾကမွာလဲ?''ရွီယန္ကိုဦးတည္ၿပီးေမးေနတာဆိုေပမဲ့လဲ့ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္၏မ်​က္လုံးတို့ကေတာ့ ရွီယန္ေနာက္မွတစ္စုံတစ္ေယာက္ကို လိုက္ရွာေနခဲ့တာျဖစ္၏။

ခဏအၾကာမွာေတာ့ သူရွာေနတဲ့ေကာင္ငယ္ေလးကိုေတြ႕ရွိသြားေတာ့သည္။အျပာေရာင္အမွုထမ္းဝတ္႐ုံႏွင့္ ဒူးညြတ္လ်က္အရိုေသေပးေနေသာ လင္ဂ်ာေပါင္အားထိေတြ႕ေပြ႕ဖက္ခ်င္စိတ္ကို ခက္သီးတင္းတင္းဆုတ္လ်က္ခ်ိဳးျဖတ္ေနရ၏။

လင္ဂ်ာေပါင္ဟာ အသက္ ၁၂အရြယ္မွာပဲရွိေသးတာေၾကာင့္ သူ႔ရဲ့ငယ္႐ုပ္ေလးဟာ မေပ်ာက္ေသးေပ။အမွုထမ္းဝတ္႐ုံအႀကီးႀကီးေတြကို ဝတ္ဆင္ထားရတာေၾကာင့္ လူေတြဟာအနည္းငယ္ပြေယာင္းေယာင္းျဖင့္ ၾကည့္ရတာအနည္းငယ္ထူးဆန္းေန၏။

သူ႔ရဲ့ခေလးငယ္ေလး၏မ်က္ႏွာသည္လဲ မသက္မသာျဖစ္ေနပုံသည္။သူေခါင္းငုံၿပီးၾကည့္လိုက္သည့္အခါ ထိုအေကာင္ေပါက္ေလး၏ပါးခ်ိဳင့္ႏွစ္ဖက္ကိုေတြ႕လိုက္ရေလသည္။ဒါ...ဒါက...တအားခ်စ္ဖို့ေကာင္းတာပဲ!

''အိမ္ေရွ႕စံအရွင့္သား,ဒါက ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးေလ့က်င့္သင္ၾကားေပမဲ့ အေဆာင္၅ကိုေရာက္လာတဲ့ အမွုထမ္းအသစ္ေလးေတြပါ။ဒီေန႔ သူတို့ကိုပထမဆုံးအေနနဲ႔ နန္းတြင္းထဲလွည့္ပတ္ျပၿပီးရင္ 'ရွီလီနန္းေဆာင္'ကိုသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။အခုအသစ္ဝင္တဲ့သူေတြဟာ အရင္ထက္ပိုမ်ားတာေၾကာင့္ အေဆာင္၅ မွာ ေနရာအခက္ခဲရွိလာပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ အႀကီးကဲကုန္းကုန္းေတြက 'ရွီလီနန္းေဆာင္' မွာပဲ လူသစ္ေတြကို ေနရာခ်ထားေပးမယ္လို့ ညႊန္ၾကားထားပါတယ္''

''ရၿပီ ထေတာ့! '' ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္၏မ်က္လုံးတို့သည္ လင္ဂ်ာေပါင္ဆီတြင္သာ ဆြဲကပ္ေနလ်က္ ''ျမန္ျမန္ေခၚသြားၿပီး နားခိုင္းလိုက္ေတာ့''

''အမိန္႔ေတာ္ျမတ္အတိုင္းပါ''

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ တြန္႔ဆုတ္စြာျဖင့္တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ သူ႔ရဲ့နန္းေဆာင္သို့သာ ခပ္ျမန္ျမန္ထြက္ခြာလာရသည္။အဲ့လိုမဟုတ္ပဲ သူ,လင္ဂ်ာေပါင္ကိုတင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ေပြ႕ဖက္ထားမိလိမ့္မယ္။ပထမဆုံးအခ်ိန္ေတြ႕ဆုံျခင္းမွာတင္ ဂ်ာေပါင္ အရမ္းေၾကာက္လန္႔သြားမွာမ်ိဳးကို သူ,မလိုလားေပ။

''ရွီလီနန္းေဆာင္.....''သူဟာ ခပ္ဖြဖြေရရြတ္ရင္း တကယ္ကို ပီတိျဖာမေနာ ​ေခြ႕ေနေတာ့သည္။

ယြမ္ဖူသည္လဲ သူ႔ရဲ့အိမ္ေရွ႕စံေၾကာင့္ ပေဟဠိေတြတိုးၿပီးရင္းတိုးလာေန၏။သူ႔အရွင္ရဲ့မ်က္လုံးေတြဟာ စကားေျပာေနတဲ့တေလ်ာက္လုံး အမွုထမ္းငယ္အုပ္စုတြင္သာရွိေလသည္။ေနပါဦး သူဘယ္သူ႔ကိုၾကည့္ေနတာပါလိမ့္?

ယြမ္ဖူ အဲ့လိုေတြးမိတဲ့သူေခါင္းဟာေျခာင္မ်ားသြားၿပီလားလို့ ထပ္ေတြး မိလိုက္၏။ဒီအမွုထမ္းေတြဟာငယ္ရြယ္လြန္းၿပီး တခ်ိဳ့ဆိုေကာင္းေကာင္ပင္အရြယ္မေရာက္​ေသးေပ။ၿပီးေတာ့ ေခ်ာေမာၾကည့္ေကာင္းသူတစ္ေယာက္မွကို မေတြ႕ဘူးေလ။ေသခ်ာေပါက္ သူအေတြးလြန္ေနတာပဲျဖစ္ရမယ္။

လင္ဂ်ာေပါင္ႏွင့္အျခားအမွုထမ္းငယ္ေတြကို ရွီယန္သည္ မနက္တိုင္းတြင္ ေတာင္ဝင္နန္းေတာ္ရဲ့စည္းမ်ဥ္းေတြကိုသင္ၾကားေပး၍ ေန႔လည္ပိုင္း၌ ကိုယ္က်င့္တရားႏွင့္အျပဴမူေတြကို သင္ၾကားေပးေလသည္။

နန္းတြင္းသို့ေရာက္လာၾကေသာအမွု ထမ္းေတြသည္ စာမတတ္သူေတြသာမ်ားေလသည္။သို့ေသာ္ အမွုထမ္းတို့သည္ နန္းတြင္းရဲ့စည္းကမ္းေတြ၊နန္းေဆာင္တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ကူးရာလမ္းေၾကာင္းေတြအျပင္ နန္းတြင္း၏တားျမစ္စည္းကမ္းေတြကိုလဲ က်က္မွတ္ရန္လိုအပ္​ေသး၏။

ဒါဟာ အင္မတန္ခက္ခဲတယ္ဆိုေပမဲ့လဲ ဂ်ာေပါင္အတြက္ေတာ့ အရမ္းခက္ခဲေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ေခ်။သူ႔အကိုႀကီးသင္ေပးလိုက္ေသာ စကားလုံးအခ်ိဳ့ကို စြဲစြဲျမဲျမဲမွတ္မိေနျခင္းေၾကာင့္ အျခားသူေတြထက္က်က္ရမွတ္က ပိုမိုလြယ္ကူေနေတာ့သည္။

အျပဳအမူႏွင့္က်င့္ဝတ္ပိုင္းက သူတို့ကိုခက္ေနျပန္သည္။ေခါင္းကိုငုံ႔၊မ်က္လႊာကိုခ်၊ရင္ဖတ္ကိုအနည္း ငယ္လၽွို့လ်က္ တိတ္ဆိတ္စြာလမ္းေလၽွာက္ရျခင္းမ်ိဳးကဲ့သို့ အေသးစိတ္က်ေသာ အရိုေသေပးပုံတို့ကို သင္ျပေပး၏။

စကားေျပာတဲ့အခါမွာလဲ လိုရင္တိုရွင္းျဖင့္မနိမ့္လြန္းမက်ယ္လြန္းေသာအသံျဖင့္သာေျပာရမည္ျဖစ္ၿပီး အျမန္ႏွုန္းဟာလဲ ျမန္လို့လဲမရသလိုေႏွးလို့လဲမရပဲ တသတ္မတ္ထဲျဖစ္ရမည္ ဟူေသာစည္းမ်ဥ္းကိုလိုက္နာရျပန္သည္။

ထို့ျပင္ လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္စပ္နည္း၊လက္ဖက္ရည္ဆက္သျခင္း၊ေရဆက္သျခင္း တို့ကိုသင္ၾကားရ၏။​ေျခလက္လွုပ္ရွားဟန္တို့သည္ ေပါ့ပါးသြက္လက္ေနရမွာျဖစ္ၿပီး ပန္ကန္ထဲထည့္ရာတြင္ အဖိတ္အဆင္မရွိေစဖို့ကိုလဲ အထူးသတိ ထားရဦးမည္ျဖစ္သည္။

လင္ဂ်ာေပါင္သည္ အထက္ပါစည္းကမ္းခ်က္မ်ားကို ေသခ်ာမွတ္သားၿပီး တစ္ေန႔ကိုအေခါက္ေရတစ္ရာအနည္းဆုံးထား ေလ့က်င့္ေလ၏။

တစ္လနီးပါးရွိလာတဲ့အခါမွာေတာ့ ရွီလီနန္းေဆာင္တြင္ တစ္ခုခုရွိေနၿပီဆိုတာကို ယြမ္ဖူသတိထားမိလာေတာ့သည္။

သူ႔ရဲ့အရွင္သည္ ေန႔တိုင္းရွီလီနန္းေဆာင္သို့ ခိုးဝင္ၿပီးျပတင္းေပါက္ကေန တစ္ခုခုကိုေခ်ာင္းၾကည့္ေလ့ရွိသည္။ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ျဖစ္လာတာေၾကာင့္ အရွင့္ေနာက္အျမဲလိုက္ေနရသည့္ ယြမ္ဖူပင္အရွင့္အားေၾကာက္လန္႔လာ၏။

အိမ္ေရွ႕စံသည္ သစ္ပင္ေပၚသို့တက္ၿပီး ေခ်ာင္းရင္လဲေခ်ာင္းျပန္၏။အေဆာင္ေတြေတြ႕သြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ?ဒါဟာနည္းနည္းမွေကာင္းတဲ့အရာမဟုတ္ေပ!အရမ္းကိုအရွက္မဲ့လြန္းတယ္!ယြမ္ဖူသည္ အရွင့္ေနာက္လိုက္ရင္း႐ူးခ်င္သလိုပါျဖစ္လာေလသည္။

သူ,အိမ္ေရွ႕စံဆီမွာ ခစားလာတာၾကာၿပီျဖစ္ေပမယ့္ သူ႔အရွင့္ဆီတြင္ဒီလိုထူးဆန္းတဲ့ဝါသနာပါေနမွန္းမသိခဲ့ေပ။ၿပီးေတာ့ သူ႔ရဲ့အရွင္ဟာငယ္ရြယ္တဲ့ေကာင္ငယ္ေလးကို သေဘာက်ေနလိမ့္မယ္လို့လဲ မေတြးမိခဲ့ေပ။

ရွီလီနန္းေဆာင္ကဘယ္လိုခေလးကမ်ား သူ႔အရွင့္ကိုဤသို့ဂနာမၿငိမ္ျဖစ္လဲဆိုတာကို သူ,တကယ္ကိုသိခ်င္ေနခဲ့သည္။

တေန႔မွာေတာ့ စာၾကည့္ေဆာင္အတြင္းရွိေနတုန္း ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ေဘးကအမွုထမ္းေတြကိုပထုတ္ၿပီး ယြမ္ဖူအား သီးသန္ေျပာၾကားေလ၏။

''ရွီလီနန္းေဆာင္ကတစ္ေယာက္ေယာက္ အနာဂတ္မွာ မင္းရဲ့အရွင္ျဖစ္လာနိုင္တယ္ဆိုတာကို မင္းရိပ္စားမိမယ္လို့ ငါထင္တယ္။အခုေျပာမယ့္ ကိစၥကိုေကာင္းေကာင္းလုပ္။မယ္ေတာ့္ရဲ့ရံေရြေတာ္ႀကီး လင္ယန္နဲ႔မင္းက ဆက္ဆံေရးေကာင္းတယ္မလား?''

သူ႔ရဲ့နန္းေဆာင္ကအမွိုက္ေတြကိုေသခ်ာမရွင္းလင္းရေသးတာ

ေၾကာင့္ လင္ဂ်ာေပါင္အားသူ႔နန္းေဆာင္တြင္မထားခ်င္ေပ။ထို့ေၾကာင့္ မယ္ေတာ္ရဲ့ ရံေရြေတာ္ထံသို့အပ္ၿပီး ေဘးအႏၲရာယ္ကင္းသည့္ မယ္ေတာ္၏နန္းေဆာင္တြင္သာထားရန္ဆုံးျဖတ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။

ယြိရွန္းဖန္အေဆာင္သည္ အစာေျပမုန္ႏွင့္အျခားေသာစားေသာက္ေတြကိုျပင္ဆင္ေပးရသည့္ မယ္ေတာ္၏ သီးသန္႔မီးဖိုေဆာင္ဆိုရင္လဲမမွားေခ်။မယ္ေတာ္၏သီသန္႔ရံေရြေတာ္ေတြသာရွိတာေၾကာင့္ လူလဲသိပ္မမ်ားသလို ျပသာနာအရွုပ္ရွင္းေတြဟာလဲ မရွိသေလာက္နည္းပါး၏။

သူသိတာေပါ့ သူ႔ရဲ့အရွင္သစ္ျဖစ္လာမဲ့သူအား မယ္မယ္ႀကီး ထံတြင္ ထိုခေလးငယ္ေလးအား ​လက္ဖြဲ႕အျဖစ္ႀကိဳတင္အပ္ႏွံထားခ်င္ေနတာကို..။လင္ယန္သည္လဲ အေနအထိုင္လိမၼာပါးနပ္ကာလုပ္ရည္ကိုင္ရည္ရွိသူျဖစ္တာေၾကာင့္ မယ္မယ္ႀကီး၏ မ်က္ႏွာသာေပးမွုကိုရထားသူျဖစ္သည္။

လင္ယန္ဟာ ေဒါသႀကီးသူျဖစ္ေပမဲ့ သူ႔ထက္အငယ္ေတြကိုေတာ့ လက္လြတ္စပယ္ဆက္ဆံတတ္သူမဟုတ္ေပ။ဒါေၾကာင့္ သူ႔အရွင့္ဟာ သူ႔ခေလးငယ္ေလးကိုလင္ယန္ထံတြင္ စိတ္ခ်စြာအပ္ႏွံဖို့ဆုံးျဖတ္ထားဟန္ပင္။

''ဆက္.. ဆံေရးကေကာင္းပါတယ္''နန္းေတာ္မွာ သူ႔ရဲ့နာမည္ႀကီးမွုကလဲ ေလ်ာ့တြက္သင့္တဲ့အရာမ်ိဳးမဟုတ္ေခ်။

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ သက္ပ်င္းခ်လိုက္ၿပီး

'' လင္ယန္ကိုသီးသန္႔ေခၚၿပီး လင္ဂ်ာေပါင္ဆိုတဲ့ခေလးကို သူ႔လက္ေအာက္ကို ​ေခၚထားဖို့ေျပာလိုက္။အဲ့ခေလးက ပိုင္စီရင္စုကလာတာ အသက္က,၁၂ႏွစ္ပဲရွိဦးမယ္။အခု လင္အန္ဇူ ဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔ရွိေနလိမ့္မယ္။သူက မ်က္လုံးႀကီးႀကီးနဲ႔ ပါးခ်ိဳင့္ႏွစ္ဖက္ပါတယ္။ ဒီကိစၥကိုတစ္ခုခုလြဲေခ်ာ္ခဲ့ရင္ မင္း ငါ့ေနာက္လိုက္ဖို့မလိုေတာ့ဘူး။''

''မွန္လွပါ အမွားယြင္းမရွိေအာင္ေသခ်ာလုပ္လိုက္ပါ့မယ္''ယြင္ဖူသည္ သူ႔အရွင့္ရဲ့အတည္ေပါက္ႀကီးအသည္းသန္ျဖစ္ေနမွုကို ျမင္လိုက္ရတဲ့အခါ ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့ပဲ အျမန္ဆုံးအေကာင္ထည္ေဖာ္နိုင္ရန္အတြက္ ဧကရီ၏နန္းေဆာင္သို့ထြက္လာခဲ့၏။

ယြင္ဖူ မီးဖိုေဆာင္ကိုေရာက္သြားခ်ိန္မွာ လင္ယန္သည္ရံေရြေတာ္အနည္းငယ္ျဖင့္ အခ်ိဳပြဲတစ္ခုကိုျပင္ဆင္ေန၏။လင္ယန္သည္ ယြင္ဖူကိုေတြ႕လိုက္ေတာ့လုပ္လက္စအား တျခားအပ်ိဳေတာ္ေတြျဖင့္လႊဲလိုက္ကာ သူ႔အားႀကိဳဆိုဧည့္ခံေလသည္။

''အဘိုးႀကီး ယြင္ဖူပါလား,ဒီအခ်ိန္ႀကီးဘာလာလုပ္တာတုန္း ရွင့္ရဲ့အိမ္ေရွ႕စံကတစ္ခုခုမ်ားမိန္႔လိုက္လို့လား?''

''ဘာပါလိမ့္။ အရွင့္သားသူ႔မယ္ေတာ္ဆီေနာက္ဆုံးအလည္လာခဲ့တုန္းက စားခဲ့တဲ့ပဲကိတ္ကိုႀကိဳက္တယ္တဲ့ေလ။အဲ့ဒါေၾကာင့္ ငါလဲမင္သားနန္းေဆာင္ကသူေတြျပန္လုပ္ခိုင္းခဲ့တယ္။ဒါေပမဲ့ အရွင့္သားစာၾကည့္ေတာ့ အရသာကမတူဘူးတဲ့ေလ အဲ့ဒါနဲ႔ပဲငါလဲဒီေရာက္လာခဲ့ရတာ''

'အဲ့ဒါဆို အခုလုပ္ေပးလိုက္မယ္ အဘိုးႀကီးယြမ္ဖူ ခဏပဲေစာင့္ေနေနာ္'' လင္ယန္သည္သူ႔ပဲကိတ္အား အိမ္ေရွ႕စံႀကိဳက္သည္ဟု ၾကားလိုက္ရသည့္အခါ အလြန္ကိုတက္​ႂကြေပ်ာ္ရြင္ေနေလ၏။

''ေကာင္းၿပီေကာင္းၿပီ ျဖည္းျဖည္လုပ္ငါအလ်င္မလိုပါဘူး'' ယြမ္ဖူသည္ အဓိပၸါယ္ပါပါၾကည့္ရင္းေျပာလိုက္သည္။

လင္ယန္သည္လဲယြင္ဖူ၏အၾကည့္ေတြကို ​ေတြ႕လိုက္ရသည့္အခါ တစ္ခုခုကိုအလိုလိုသိသြားကာ မီးဖိုေဆာင္အကြယ္ တံခါးဖက္သို့ဆြဲေခၚၿပီး အေတာ္တန္က်ယ္ဝန္းသည့္ သူ႔အခန္းထဲသို့သြားကာ အဓိကဆိုလိုရင္းကိုေမးလိုက္၏။

''အကိုယြမ္ဖူ ဘာျဖစ္လာတာလဲ?''

''လင္ယန္ ငါတို့သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြေလ။မင္းကို အခုအလိုရွိမွဆက္သြယ္မိတာကို ဖုံးကြယ္မထားခ်င္ပါဘူး။ဒါေပမဲ့ ဒီအကူညီကိုမင္းကလြဲရင္ ​ေတာင္းစရာလူမရွိလို့ပါ။ မင္းကခင္မင္ရင္းႏွီးၿပီးၾကင္နာတတ္တာကိုသိပါတယ္။အလုပ္လုပ္တာလဲကၽြမ္းက်င္တယ္ေလ။ဒါေၾကာင့္ ငါမင္းလက္ထဲကို ခေလးတစ္ေယာက္အပ္ခ်င္လို့''

''ရပါတယ္ ဒါအရမ္းခက္ခဲတဲ့ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး ေျပာပါဦး။ ဘယ္သူလဲဆိုတာ '' လင္ယန္ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုဆိုးဆိုးဝါးဝါးျဖစ္မွာလို့ ေတြးေနခဲ့တာျဖစ္သည္။မီးဖိုေဆာင္ထဲ လူတစ္ေယာက္ ထပ္ေခၚထည့္ထားတာက သူမအတြက္အရမ္းခက္ခဲတာမ်ိဳး မဟုတ္ေပ။

''ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြာ!မင္း ငါ့ကိုအႀကီးႀကီး ကူညီေပးလိုက္တာပဲ!'' ယြင္ဖူသည္ လင္ဂ်ာေပါင္၏ ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းကို အေသးစိတ္ဂ႐ုတစိုက္ျပန္ေျပာျပေနခဲ့၏။

''လိမၼာပါးနပ္ၿပီးအကဲခတ္ေတာ္တဲ့ ငါရဲ့​လင္ယန္ကိုေနာက္မွေသခ်ာျပဳစုပါ့မယ္ေနာ့ '' ယြမ္ဖူသည္ေျပာရင္းဆိုရင္း သူ႔လက္အိတ္ထဲမွေသတၱာငယ္ေလးကိုစမ္း၍ထုတ္ယူၿပီး လင္ယန္ လက္ထဲသို့ထည့္ေပးလိုက္၏။

''ေနာက္လထဲမွာမင္းေမြးေန႔ရွိတယ္လို့ၾကားတယ္ ဒါေလးတန္ဖိုးသိပ္မႀကီးပါဘူး။လက္ခံေပးပါဦး''

''အိုး...အကိုႀကီး ရွင္တအားၾကင္နာတတ္တာပဲ။အဲ့ခေလးအတြက္စိတ္ခ်ထားပါ က်မဂ႐ုစိုက္ေပးပါ့မယ္'' လင္ယန္ျပဳံး၍ေျပာလိုက္၏။

အဆိုပါသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္သည္ စကားအတန္ၾကာေျပာၿပီးတဲ့ေနာက္ အခန္းျပင္ပရွိမီးဖိုေဆာင္သို့ျပန္ထြက္လာၾကသည္။

''လင္ယန္,အမ သင္ျပထားတဲ့အတိုင္း ကိတ္နည္းနည္းလုပ္ထားပါတယ္ျမည္းၾကည့္ေပးပါဦး'' သူမတို့အေဆာင္ရဲ့ သက္တမ္းရင့္ ရံေရြေတာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ လင္ထုံဟာ သူ႔ကိတ္၏အရသာကို ျမည္းစမ္းခိုင္းေနျခင္းျဖစ္သည္။

လင္ထုံသည္ ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္လာမည္ကို စိတ္လွုပ္ရွားစြာေစာင့္ဆိုင္းေန၏။''ေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္'' ယြင္ဖူကို နည္းနည္းေပးလိုက္ဦ​း။

''အိုး အရသာရွိတယ္! အရမ္းအရသာရွိတယ္! လင္ယန္ ေကာင္းေကာင္းသင္ျပထားတာပဲ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ေျပာတာ မင္းလက္နဲ႔ထိလိုက္ရင္ေရႊပဲဆိုၿပီးေလ''

လင္ယန္အရမ္းကိုမွ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဂုဏ္ယူမိေလ၏။လင္ထုံက သူမကိုမ်က္ႏွာမပ်က္ေစဘူးပဲ။သူမအေနနဲ႔ လင္ထုံရဲ့သင္ယူတတ္ေျမာက္မွုကို ၇မွတ္ ၈မွတ္ေလာက္ေပးလို့ရမယ္။

ကိတ္အနည္းငယ္ကို ေသခ်ာထုတ္ပိုး၍ ယြမ္ဖူျပန္တဲ့အခါတစ္ပါတည္းထည့္ေပးလိုက္ၾက၏။ယြင္ဖူျပန္သြားတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ရံေရြေတာ္ေလးႏွစ္ေယာက္သည္ တြတ္ထိုးေနၾကေလသည္။

''အမယန္ ကအရမ္းမိုက္တာပဲ။အိမ္ေရွ႕စံေတာင္ သူ႔ရဲ့ကိတ္အရသာကိုမွတ္မိေနတယ္''

အေဆာင္ရဲ့အငယ္ဆုံးေလးယိလင္က အားက်စြာေျပာ၏။