အပိုင္း(၄):ဗီဇေျပာင္းလဲျခင္း

....

ညေနခင္းအခ်ိန္ လင္တကၽြမ္းႏွင့္က်န္းေဟြ႕ေညာင္တို့ အိပ္ရာထဲနားေန​ေနခ်ိန္ လင္တကၽြမ္းသည္သက္ျပင္းခ်၍ေျပာလာသည္။

''တလီတို့က ခ်န္အာကိုနန္းတြင္းပို့မလို့တဲ့'' ည,ကလဲ အိမ္မွာအခ်ိန္အေတာ္ၾကာစကားေျပာခဲ့ၾကသလို ေန႔ခင္းဘက္မွာလဲမအားလပ္တာေၾကာင့္ ဒီအေၾကာင္းကိုအခုမွေျပာရျခင္းျဖစ္သည္။

''ခ်န္အာက ၁၄ႏွစ္ရွိေနၿပီေလဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။သူမက လက္ထပ္ဖို့အရြယ္ေရာက္ေနၿပီကို ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဒီလိုလုပ္ဖို့ စဥ္းစားနိုင္ရတာလဲ?''ေဟြ႕ေညာင္သည္ အံ့ၾသသင့္စြာျဖင့္ ဆိုေလသည္။

''တလီနဲ႔ လီက်န္းေျပာတာေတာ့ ခ်န္အာရဲ့အသက္က၁၄ႏွစ္ဆိုေပမယ့္ ၁၄ႏွစ္ျပည့္မွာကိုေျပာတာတဲ့ေက်ာ္သြားတာမဟုတ္ဘူးတဲ့ေလ။ '' တကယ္ဆိုရင္လဲ ရြာကလူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ကိုယ့္ခေလးႏွင့္ရြယ္တူေတြထဲတြင္ ဘယ္အိမ္ကသား၊သမီးကအႀကီးဆုံးဆိုတာကို သိၾကေလသည္။

''လီက်န္းက ေသဘာတူတယ္လာ​း?'' က်န္းအမ်ိဳးသမီးသည္ ဆက္ေမးေန၏။

''အင္း, လီးက်န္းက ခြဲတမ္းလူမျပည့္မွာစိတ္ပူတယ္တဲ့ အဲ့ေၾကာင့္ ခ်န္အာ နန္းတြင္းထဲသြားဆိုတာကိုလက္ခံလိုက္တယ္တဲ့''

''အိုး...သူတကယ္ကိုအၾကင္နာမဲ့တာပဲ!''က်န္းဟြာေညာင္သည္ တလီတို့မိသားစုဟာလိုတာထက္ပိုၿပီး အေပးအကမ္းရက္ေရာခဲ့တယ္ဆိုတာကိုသိေနခဲ့သည္။

လင္တလီသည္ လင္တကၽြမ္း၏ ၅ႏွစ္ငယ္ေသာညီငယ္ေလးျဖစ္ သည္။လင္တလီက ဖ်က္လတ္တတ္ႂကြၿပီး စကားေျပာခ်ိဳသာသူျဖစ္သည္။သူ႔ရဲ့ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးေၾကာင့္ပဲ ရြာ၏ဝါရင့္ လက္သမားဆရာႀကီးထံတြင္ တပည့္ခံနိုင္ခဲ့သူျဖစ္သည္။

အေစာပိုင္းကာလေတြမွာ ညီအကိုႏွစ္ဦးဟာ အေတာ္ေလးသဟဇာတျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။လင္တလီဟာလဲ သူ႔အကိုဟာ သူ႔ကိုခက္ခက္ခဲခဲေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ရမွန္း သိေနခဲ့ပါသည္။

ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ၾကားက အက္​ေၾကာင္းဟာ လင္တကၽြမ္းတစ္ေယာက္ က်န္းေဟြ႕ေညာင္ႏွင့္လက္ထပ္ျခင္းမွစတင္ခဲ့သည္။သူတို့ႏွစ္လက္ထပ္ၿပီးေနာက္မွာ လင္,တလီ အျပင္းထန္ဖ်ားနာခဲ့သည္။ ကုသ၍ေပ်ာက္ကင္းခဲ့ေပမဲ့လဲ လင္,တလီေကတာ့ ဒါသူ႔မရီးေရာက္ရွိလာမွုရဲ့အက်ိဳးဆက္ဟုပင္ ယူဆခဲ့သည္။

ဒါေၾကာင့္ပဲ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ရန္ျဖစ္စကားမ်ားသည္အထိျဖစ္လာခဲ့သည္။က်န္းမိန္းခေလးသည္ ဘယ္လိုပဲသူအေပၚေကာင္းေကာင္းဆက္ဆံေနပါေစ လင္,တလီကေတာ့ အျမဲသတိထားေျပာဆိုဆက္ဆံခဲ့သည္။

ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ၾကားက သေဘာထားကြဲလြဲမွုသည္ လင္,တဝမ္ လက္ထပ္ၿပီးခ်ိန္တြင္ပိုၿပီးဆိုးဝါးလာခဲ့သည္။

လင္,တလီသည္ က်ဲမိသားစု၏သမီးအငယ္ဆုံးေလး က်ဲမီလိႏွင့္လက္ထပ္ခဲ့သည္။က်ဲမီလိက သူ႔နာမည္ေလးအတိုင္းပဲ အရမ္ကိုလွပၿပီး ရြာ၏ကြမ္းေတာင္ကိုင္ပန္းေတာင္ကိုင္အလွပေဂးေလးျဖစ္သည္။ရြာရဲ့အလွပေဂးေလးကို လူပ်ိဳေတြကအၿပိဳင္ဆိုင္ခ်စ္ေရးဆိုၾကေတာ့၏။ဒါေၾကာင့္ပဲ က်ဲမိသားစုသည္ လက္ဖြဲ႕ပစၥည္းမ်ားမ်ားေပးနိုင္မည့္ အမ်ိဳးသားကိုသာလက္ခံရန္ ရွာေဖြၾကေတာ့သည္။

လင္,တလီသည္ က်ဲမီလိအား အလြန္မင္းဆြဲလမ္းၿပီးခ်စ္ခင္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းကို လင္,တကၽြမ္းသိလိုက္သည့္အခါ သူ႔ညီအတြက္ခန္းဝင္ပစၥည္းအေျမာက္မ်ားျဖင့္ လက္ဆက္နိုင္ရန္ကူညီေပးေတာ့သည္။

အစပိုင္းတြင္ အိမ္ေထာင္စုႏွစ္ခုသည္ အတူတကြေနထိုင္ခဲ့သည္။က်ဲမီလိသည္ သူ႔အိမ္တြင္ခေလးသာသာ၊မိသားစု၏အထူးအေလးေပးေနထိုင္ခဲ့ရသူမို့ ဘာအလုပ္တာဝန္ကိုမွမယူခ်င္ပဲ ပ်င္းရိကာေနေပမဲ့ အလိုရမက္ေတာ့အင္မတန္ႀကီးေလသည္။

မိသားစု၏အိမ္အမွုကိစၥေတြအကုန္လုံးကို က်န္းေဟြ႕ေညာင္သည္ ခေလးတစ္ဖက္ျဖင့္ပင္ပန္းခက္ခဲစြာ လုပ္ေနရတာေၾကာင့္ လင္,တကၽြမ္းသည္လဲ ခေလးေလးသာသာေနေနေသာ က်ဲမီလိအားအျမင္က မၾကည္ေတာ့ေပ။လင္,တလီသည္လဲ သူ႔မိန္းမဘက္တြင္သာရွိေနတာေၾကာင့္ အစိုင္ခဲေတြဟာတျဖည္းျဖည္းစုပုံလာေတာ့သည္။

က်ဲမီလိတြင္သမီးႏွစ္ဦးထြန္းကားလာခ်ိန္မွာေတာ့ မိသားစုႏွစ္ခုဟာဘယ္လိုမွအေစးမကပ္ေတာ့ပဲ အိမ္ခြဲရသည္အထိ ျဖစ္လာေတာ့သည္။လင္,တလီတို့ဇနီးေမာင္ႏွံတြင္ သားေယာက်ာ္းေလးမထြန္းကားရျခင္းမွာ ကံဆိုးေစသည့္ေႁမြႏွင့္အလားတူေသာ က်န္းေဟြ႕ေညာင္ေၾကာင့္ဟုဆိုကာ အိမ္ခြဲေနၾကရန္

အတင္းအၾကပ္ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။

တကယ္ေတာ့ က်ဲမီလိဟာအစပိုင္းထဲကအိမ္ခြဲေနျခင္းခဲ့တာျဖစ္သည္။သူမမွာက်န္းေဟြ႕ေညာင္ေလာက္လဲ ေကလးမရိွသလို လင္,တကၽြမ္းသည္လဲ လယ္တစ္ခုထဲကိုသာလုပ္ကိုင္ေနသူျဖစ္သည္။

သူမေယာက်္ားေလာက္ေငြရွာမေကာင္းေပမဲ့ စားမယ့္ပါးစပ္ေပါက္ေတြကေတာ့ သူမတို့ထက္မ်ားေနတယ္ဟုဆိုတာ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္းအက်ိဳး အျမတ္တြက္ရင္းျဖင့္ အတူေနရသည္ကိုစိတ္ေသာကေရာက္ေနခဲ့ရသည္။လင္,တလီသည္လဲ ဘာမွမေျပာပဲေနေနတာေၾကာင့္ က်ဲမီလိသည္က်ိတ္မွိတ္ခါသာေနခဲ့ရေလသည္။

လင္,တကၽြမ္းသည္ ရြာလူႀကီးလီက်န႔္ႏွင့္တိုင္ပင္ကာ မိသားစု၏ လက္ငုတ္လက္ရင္း အိမ္၊ၿခံ၊လယ္ယာေျမတို့ကိုတစ္ဝက္ကာ လင္,တလီအားေပးခဲ့ေလသည္။ယခင္ကထဲက လင္,တလီအတြက္ သူ,မ်ားစြာေငြေၾကးစိုက္ထုတ္ေပးခဲ့တာေတြအတြက္ လင္,တကၽြမ္းသည္ အကိုႀကီးပီသစြာျပန္လည္ေတာင္းယူျခင္းမျပဳခဲ့ေပ။

ဤသို့ျဖင့္ လင္,တလီသည္ ရြာ၏ တစ္ဖက္ျခမ္းတြင္ အိမ္ေဆာက္ကာသီးသန႔္ခြဲေနခဲ့သည္။ေနာက္၂ႏွစ္ၾကာတဲ့အခါမွာေတာ့ က်ဲမီလိသည္တကယ္ပဲ သားေယာက်ာ္းေလးေမြးဖြားခဲ့သည္။က်ဲမီလိတို့ဇနီးေမာင္ႏွံသည္လဲ က်န္းေဟြ႕ေညာင္၏ကံဆိုးေစမွုကို ပိုယုံၾကည္လာၾကၿပီး မိသားစုႏွစ္ခုသည္လည္းတျဖည္း ျဖည္းပိုေဝးလာခဲ့ေတာ့သည္။

လင္,တလီတို့ဇနီးေမာင္ႏွံသည္ သူတို့ရဲ့ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကိုလဲ ႀကိတ္ၿပီးေက်နပ္ေနခဲ့ၾက၏။က်ဲမီလိႏွင့္လင္,တလီတို့သည္ ဘဝင္ေလဟပ္ ​ေငြႀကိဳက္ခင္မ်ားျဖစ္တာေၾကာင့္ သူတို့သမီးေတြဟာလဲ ေငြေၾကးခ်မ္းသာသူႏွင့္သာ လက္ဆက္ေစလိုၾကသည္။ဒါေပမဲ့ သူတို့ရဲ့အႀကီးဆုံးသမီး လင္ခ်န္အာသည္ အေဖျဖစ္သူႏွင့္တူၿပီး က်ဲမီလိ ၏ ႏွစ္လိုဖြယ္မ်က္ႏွာေလးကို အေမြမဆက္ခံနိုင္ခဲ့ေပ။

လင္ဂ်င္အာ၏လက္ထပ္သတင္းကို ၾကားလိုက္တဲ့အခါ သူမရဲ့သမီးက ဘယ္ေတာ့မွလင္ဂ်င္အာလို လက္မထပ္နိုင္ဘူးဆိုတာကိုလဲ က်ဲမီလိသိေနခဲ့သည္။တကယ္လို့ ခ်န္အာရဲ့ပုံစံႏွင့္လက္ထက္လို့ရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ သူမတို့မဂၤလာစရိတ္အမ်ားႀကီးအလိုက္ ေပးရမည္ျဖစ္သည္။

(T/N:ေျပာခ်င္တာက သူ႔အေဖနဲ႔တူလို့႐ုပ္ဆိုးၿပီး လက္ထက္ခ်င္တဲ့သူ,မရိွတာပါ)

အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ နန္းေတာ္ကအေရးေပၚအေစခံေခၚယူတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းကိုၾကားလိုက္ရတာေၾကာင့္ လင္,တလီျပန္လည္ရွင္သန္လာသလိုေတာင္ ခံစားလိုက္ရသည္။တကယ္လို့ နန္းေတာ္ထဲေရာက္သြားရင္ တင္ေတာင္းေငြအတြက္လဲပူစရာမလိုေတာ့သလို ေထာက္ပံ့ေငြလဲရဦးမည္။ေနာက္အနာဂတ္မွာလဲ လစဥ္ေငြစုမိၿပီး အိမ္သို့ျပန္လာနိုင္လိမ့္မည္။ဒါဘယ္ေလာက္ေက်းဇူးတင္စရာေကာင္းလိုက္လဲ!

လင္ခ်န္အာသည္လဲ သူမရဲ့အေဖနဲ႔အေမက သူမကိုနန္းတြင္းထဲပို့မယ္လို့ေျပာတုန္းက ဝမ္းနည္းေနခဲ့သည္။ဒါေပမဲ့ ရြာလူႀကီးလီက်န္း၏ လူခ်မ္းသာတစ္ေယာက္ရဲ့မ်က္စိက်ျခင္းကိုခံရရင္ အဆင္ေျပေျပေနနိုင္ၿပီဟူေသာ စကားကိုၾကားလိုက္ရတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အေတြးေျပာင္းသြားခဲ့သည္။

သူမ လင္ဂ်င္အာတစ္ေယာက္လက္ထပ္ၿပီး ၿမိဳ့မွာခ်မ္းခ်မ္းသာသာေနထိုင္ေနသည္အား တကယ္ကိုမနာလိုျဖစ္ေနခဲ့ရသည္။သူမရဲ့သြင္ျပင္၊အေျခေနျဖင့္ ဒီလိုလက္ထပ္ျခင္းမ်ိဳးကို ဘယ္ေတာ့မွလုပ္နိုင္မည္မဟုတ္ေၾကာင္းကိုလဲ ေကာင္းစြာသိေနခဲ့သည္။ဒါေပမဲ့ နန္းေတာ္ထဲဝင္လိုက္ရင္ေတာ့ ကံတရားကမ်က္ႏွာသာေပးၿပီး သူမ,လက္ထပ္လို့ရရင္ရနိုင္တာပဲေလ။

ဆယ္ရာၾကာတဲ့အခါမွာေတာ့ လီက်န္းသည္ၿမိဳ့ေတာ္သို့သြား၍ လူစာရင္းကိုတင္ျပေလသည္။လူတိုင္းက သူတို့ရဲ့မိသားစုကိုခြဲရမွာေၾကာက္တာေၾကာင့္ ဆယ္ေယာက္ျပန္ရန္ခက္ခဲေလသည္။လီက်န္းသည္ သူရေသာဒဏ္ေၾကးေငြေတြကိုစုၿပီး နန္းတြင္းလိုက္ပါမည့္ ခ​ေလးရဲ့မိသားစုေတြကိုျပန္ခြဲေဝေပးေလသည္။ထို့ေနာက္ လိုအပ္တာေတြဝယ္ယူျပင္ဆင္ရန္အတြက္ ၿမိဳ့သို့လိုက္ပို့ေပးၿပီး ၁၀ရက္အခ်ိန္ေပး၏။

က်ဲမီလိသည္ သူမရလာေသာေထာက္ပံ့ေၾကးေငြေတြျဖင့္ သူမသမီးအတြက္ အကၤ်ီအဝတ္အစားတစ္စုံကိုဝယ္ေပးေလ၏။ဒီဝတ္စုံဟာ သူမဆီကေနထြက္သြားေတာ့မယ္ ခ်န္အာအတြက္ေနာက္ဆုံးဝယ္ေပးမည့္ ဝတ္စုံျဖစ္လိမ့္မည္။ကိုယ္တိုင္းျဖင့္ အပ္ႏွံခ်ဳပ္ေပးခ်င္ေသာ္လည္း အခ်ိန္မရတာေၾကာင့္အသင့္ခ်ဳပ္ၿပီးသားဆိုင္ကိုသာ သြားလိုက္ရေတာ့သည္။

အထည္ဆိုင္ကထြက္လာၿပီးေနာက္က်ဲမီလိသည္ သေရစာမုန႔္ဆိုင္ကိုသြားျပန္သည္။သေရစာမုန႔္ေတြ (အထူးသျဖင့္သူမသားႏွစ္ေယာက္ ႀကိဳက္တတ္ေသာမုန႔္မ်ား)ကိုေရြးကာ အိမ္အတြက္ဝယ္ယူလာခဲ့၏။

က်ဲမီလိေဈးထဲလွည့္ပတ္သြားလာေနတုန္း က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ေျပာေနၾကေသာ အတင္းဖ်င္းတစ္ခုကိုၾကားလိုက္ရတာေၾကာင့္ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ကာနားေထာင္ေနလိုက္သည္။

''ငါ့ညီမတို့ေဘးအိမ္ကေအာင္သြယ္ေတာ္က်န္းတို့ အိမ္ေလ။သူတိုေျပာတာေတာ့ေအာင္သြယ္ေတာ္က်န္းကို ေအာင္သြယ္ခအေနနဲ႔ ေငြစ၁၂၀ေပးတယ္တဲ့ေဟး!''

''ေငြစ၁၂၀!ဝမ္မိသားစုကလြဲၿပီး ဘယ္သူမွရွိမယ္မထင္ပါဘူး''

''အဲ့လိုမွမဟုတ္ရင္လဲ ရွာလို့ရနိုင္မွာမဟုတ္ဘူးေလ။သူတို့သားကေတာ္ေတာ္ေလးနာမက်န္းျဖစ္ေနတာတဲ့။သမားေတာ္ေတာင္ လက္ေလၽွာ့လိုက္ၿပီလို့ၾကားေနတယ္''

''ေအးေလ!ေငြစ၁၂၀ကေကာဘာအေရးလဲ အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္ဆိုတာ မိန္းမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေသခ်ာမစဥ္းစားရင္ တစ္ဘဝလုံးသြားၿပီပဲ။ဘယ္လိုလူေကာင္းကေကာင္းကေကာ ဒီကိစၥကိုသေဘာက်မွာတုန္းဟယ္?''

''အင္း အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေအာင္သြယ္ေတာ္က်န္းကေျပာတာျဖစ္မယ္ လကၡဏာရွစ္ပါးနဲ႔ညီရင္​ရၿပီ က်န္တာတစ္ခုမွဂ႐ုမစိုက္ဘူးတဲ့။ရြာကျဖစ္ေနလဲရတယ္တဲ့။ေနာက္ပိုင္း သူတို့ရဲ့သားဆုံးပါးသြားလို့ ေနာက္ အိမ္ေထာင္ျပဳခ်င္ရင္လဲ ခြင့္ျပဳေပးမယ္တဲ့ေတာ္ေရ..။အင္း...ၾကည့္ရတာေတာ့ ဝမ္မိသားစုက သူတို့သားေလးကို အိမ္ေထာင္မျပဳရေသးပဲ လက္လႊတ္ရမွာကို အေတာ္စိုးရိမ္ေနၾကတယ္ထင္ပါရဲ့...။''

က်ဲမီလိ သေရစာမုန္႔ေတြဝယ္ၿပီးျပန္လာတာေတာင္မွ ဒီအမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ရဲ့စကားကိုျပန္ၾကားေယာင္ေနတုန္းပဲ။

ေငြစ၁၂၀! သူမဘယ္တုန္းက ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ပိုက္ဆံကို ဘယ္ တုန္းကမွမေတြ႕ခဲ့ဘူး။ဒါေၾကာင့္ သူမစဥ္းစားေလ ပိုၿပီးမရိုးမရြျဖစ္လာရေလပဲ...။

က်ဲမီလိအိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ႔ေယာက်ာ္းအားျပန္​ေျပာျပေလသည္။

''ေအး!မင္းက ဒီသတင္းကိုနည္းနည္းေစာေစာၾကားလာခဲ့ရမွာ... အခု​ေတာ့ မင္းရဲ့သမီးနန္းေတာ္ကိုသြားရေတာ့မယ္။ငါ မနက္ျဖန္ၿမိဳ့ကိုသြားၿပီး အေျခေနစုံစမ္းၾကည့္လိုက္ဦးမယ္''ဟု လင္,တလီသည္ အနည္းငယ္ေတြးေတာ့၍ျပန္ေျပာေလသည္။

ေနာက္တေန႔မွာေတာ့ လင္,တလီသည္ လင္ခ်န္အာ၏ကိစၥအတြက္ ေအာင္သြယ္ေတာ္က်န္းအိမ္ကို စုံးစမ္းၿပီးသြားေလ၏။

ေအာင္သြယ္ေတာ္က်န္းသည္လဲ ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး အလြန္မင္းပူပန္ေနရတာျဖစ္သည္။ေၾကျငာစာထုတ္ထားတာ ရက္အနည္းငယ္ၾကာၿပီျဖစ္တာေတာင္ ဘယ္သူမွလာေရာက္စုံစမ္းျခင္းမျပဳၾကေပ။လင္,တလီ လာေရာက္စုံစမ္းတဲ့အခါမွာေတာ့ အလြန္ေက်နပ္ေပ်ာ္ရြင္ေနေလ၏။

လင္ခ်န္အာ၏လကၡဏာရွစ္ပါးကိုၾကည့္ၿပီးတဲ့ေနာက္ တကယ္ကိုေက်နပ္ရျပန္သည္။ဒါက တကယ္ကိုနီးစပ္စြာကိုက္ညီလြန္းတာေၾကာင့္ ဝမ္မိသားစုအား အေျပးလႊားသတင္းေၾကာင္းေျပာၾကားေလသည္။

သခင္ႀကီးဝမ္သည္လဲ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ေရာက္လာၿပီး ဘာစကားတစ္ခြန္းမွကိုမေျပာနိုင္ေအာင္ဝမ္းသာေနကာ လင္,တလီလက္ထဲသို့ ေငြစ၁၂၀ကို တင္ေတာင္းေငြအျဖစ္ ေပးလိုက္ေလသည္။မိသားစုႏွစ္ခုသည္ မနက္ျဖန္ပဲလက္ထပ္ေပးမည္ျဖစ္တာေၾကာင့္ လင္ခ်န္အာ,အား မနက္ျဖန္မွေခၚလာေပးမည္ဟု ေျပာသည့္အခါမွာလဲ ဝမ္မိသားစုသည္ လွိုက္လွိုက္လွဲလွဲပင္ခြင့္ျပဳေပးျပန္သည္။

ဝမ္မိသားစုသည္ သူတို့သားငယ္အတြက္ ဘာေနာက္ေႏွးက်န္႔ၾကာတာမ်ိဳးမွမျဖစ္ခ်င္တာေၾကာင့္ ေတာင္းဆိုသမၽွကိို သဘာဝက်က်ပင္လိုက္ေလ်ာေပး၏။

လင္,တလီသည္ သူတို့ဘယ္တုန္းကမွမထိေတြ႕မကိုင္တြယ္ခဲ့ဖူးသည့္ ေငြစ၁၂၀ကိုယူ၍အိမ္သို့ျပန္လာၿပီးေနာက္ မနက္ျဖန္ လင္,ခ်န္အာကို ၿမိဳ့သို့ေခၚသြားရန္အတြက္ျပင္ဆင္ျပန္သည္။

လင္,ခ်န္အာသည္လဲ နန္းေတာ္သို့သြားတာထက္ ခ်ဳံရွီႏွင့္လက္ထက္လိုက္ျခင္းက ပိုေကာင္းတယ္ဆိုတာကိုသိေနခဲ့သည္။

တကယ္ေတာ့ သူမအေနနဲ႔ ၿမိဳ့ေတာ္ကိုသြားခ်င္တယ္ဆိုတာရဲ့ရည္ရြယ္ ခ်က္က လူခ်မ္းသာတစ္ေယာက္နဲ႔လက္ထပ္ခ်င္လို့ပဲေလ။သူမသာဉာဏ္မေကာင္းရင္ ဒီလိုမ်ိဳးေတြးမိမွာမဟုတ္ေပ။

တကယ္လို့ ခ်ဳံရွီခ်ဳံသာျပန္ေကာင္းသြားရင္ သူမကတရားဝင္ဇနီးျဖစ္လာနိုင္တယ္။ဒါဆိုရင္ ဘယ္လိုပဲတြက္တြက္ လင္ဂ်င္အာထက္ပိုေကာင္းတဲ့ လက္ဆက္ျခင္းျဖစ္လာမွာပဲ။

တကယ္လို့ ခ်ဳံရွီခ်ဳံက ျပန္မေကာင္းေတာ့လို့ ေသသြားၿပီဆိုရင္လဲ သူတို့ေျပာတဲ့အတိုင္းဆို သူမက ေနာက္ ၂ႏွစ္ေလာက္ေနရရင္ကို ျပန္လက္ထက္လို့ရေနၿပီ။သူမသာ နန္းေတာ္ထဲဝင္သြားမယ္ဆို ၂၅ႏွစ္ေနမွနန္းေတာ္ထဲကျပန္ထြက္လို့ရမွာ အဲ့အခ်ိန္မွ တစ္ေယာက္ ေယာက္နဲ႔လက္ထပ္ဖို့ဆိုတာက တကယ္ကိုခက္ခဲသြားမွာျဖစ္သည္။

လင္,တလီတို့မိသားစုသည္ ကိစၥအဝ,ဝကို ၂ရက္အတြင္းအၿပီးသတ္လုပ္ရတာေၾကာင့္ အေတာ္ကို အလုပ္ရွုပ္သြားရေတာ့သည္။ေငြစ၁၂၀ႏွင့္အတူအိမ္သို့အရင္ျပန္လာရေပမဲ့ ရြာလူႀကီးလီက်န္းကို ကလန္ကဆန္လုပ္ဖို့ဆိုတာက လြယ္ကူတဲ့ကိစၥမဟုတ္တာေၾကာင့္ အခက္ေတြ႕ေနၾကသည္။

''သြားမယ္ လီက်န္းကို ေငြစ ၅စျဖစ္္ျဖစ္၆စေပးလိုက္မယ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်န္အာက ဝမ္မိသားစုဝင္ျဖစ္သြားၿပီ။သူဘာလုပ္နိုင္မွာမလို့လဲ?အိုး..ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမတို့က ၿမိဳ့ေတာ္က အရာတစ္ဦးရဲ့ေဆြမ်ိဳးျဖစ္ေနၿပီပဲ'' က်ဲမီလိသည္ ခ်မ္းသာလာၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ အရာရာကိုယုံၾကည္ခ်က္အျပည့္ရွိေနေတာ့ သည္။

''မင္လဲသိရဲ့သားနဲ႔လီက်န္းအတြက္ လူဆယ္ေယာက္ျပည့္ဖို့ကိုဘယ္ေလာက္ခက္ခဲတယ္ဆိုတာကို...အခုတစ္ေယာက္ထပ္ေလၽွာ့သြားျပန္ၿပီဆိုေတာ့...''

''ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ငါတို့ခ်န္အာကအသက္လဲႀကီးေနၿပီ အဲ့လိုမဟုတ္ရင္လဲ သူတို့၁ေယာက္ေလၽွာ့မွာပဲဟာကို။အန္ယာကလဲ ၁၀ႏွစ္ပဲရွိေသးတယ္ ငါတို့အိမ္မွာ စည္းကမ္းခ်က္နဲ႔ညီတဲ့ခေလးမရွိေတာ့ဘူး။အိုး..ဟုတ္တာေပါ့ အကိုႀကီးတို့အိမ္မွာ အဆင္ေျပမယ့္ခေလးႏွစ္ေယာက္ေတာင္ရွိတာပဲ။

သူတို့တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အေစခံအျဖစ္ပို့လို့ရေလာက္မွာပါ။အဲ့ထဲကတစ္ေယာက္က ဒြိလင္ေလးေလ။သူတို့အိမ္ အနည္းဆုံးေတာ့ စားစရာအေပါက္တစ္ေပါက္သက္သာသြားမွာပါ ။''က်ဲမီလိသည္ယုတ္ညံ့စြာေတြးေတာရင္း ေျပာေလသည္။

''ဟုတ္တယ္ အေျဖကဒါပဲ။အကိုႀကီးတို့အိမ္သြားရမယ္ ဒီကိစ္သကိုဒီမွာေျဖရွင္းလို့ရ,ရင္ရ မရင္ရင္ ၿမိဳ့ေတာ္အထိတက္မယ္ ပိုက္ဆံရွိေနၿပီပဲ ဘာကိုေၾကာက္ေနရဦးမွာလဲ'' လင္,တလီသည္လဲ လူစိတ္ေပ်ာက္ေနခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

ညေနခင္းအခ်ိန္တြင္ေတာ့ လင္,တလီတို့ဇနီးေမာင္ႏွံသည္ ရြာလူႀကီးလီက်န္းကိုေခၚကာ အကိုျဖစ္သူလင္,တကၽြမ္းအိမ္သို့ ထြက္လာခဲ့ ၏။

လင္,တကၽြမ္းတို့လင္မယားသည္လဲ ထိုသူေတြကိုျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ျကည့္၍ တစ္ခုခုျဖစ္ေတာ့မည္ကိုသိေနခဲ့ၾကေလသည္။

လီက်န္းသည္ လင္,တကၽြမ္း၏ပိုက္ ဆံေတြကိုျပန္ေပးရင္း ''တကၽြမ္း မင္းနဲ႔မင္းညီက အိမ္ခြဲေနလိုက္ၾကေပမဲ့ မင္းတို့ကေသြးသားေတာ္စပ္ေနၾကတုန္းပဲဆိုတာ မင္းလဲသိတာပဲ။စိတ္လိုက္မာန္ပါလုပ္မိတဲ့အရာေတြကလဲ ဘာအေရးလဲ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ မင္းတို့ဟာဘိုးဘြားမွတ္ တိုင္တစ္ခုထဲေအာက္မွာ အတူရွိေနၾကမွာပဲေလ။အခု မင္းတို့မိသားစုဝင္တစ္ေယာက္ေယာက္ကေတာ့ နန္းေတာ္ကိုသြားကိုသြားရလိမ့္မယ္''

''ဒါ..ဒါက ဘယ္လိုလုပ္ျဖစ္နိုင္မွာလဲ မနက္ကပဲငါတို့မိသားစုက ဒဏ္ေၾကးေငြထပ္ပိုၿပီးေတာ့​ေတာင္ ေပးခဲ့ၿပီးၿပီေလ'' က်န္းေဟြ႕ေညာင္သည္ သူမရဲ့ခေလးေတြကို ထည့္ေပးလိုက္ရမည္ဟုဘယ္တုန္းကမွမေတြးခဲ့ဖူးတာေၾကာင့္ သည္းထန္စြာငိုေႂကြးရင္းဆိုေလသည္။

လင္,တကၽြမ္းသည္ ေဘးနားတြင္ရွိေနသာ လင္,တလီအားေျပးရိုက္ေတာ့သည္။

ေဒါသထြက္ေနေသာလင္တကၽြမ္း ၏ေျခေထာက္ကိုဖက္လ်က္ လင္,တလီသည္ ''အကိုႀကီး ဒါကမွားေနတယ္ဆိုတာကို သိပါတယ္။ေငြေၾကာင့္ဆိုရင္​ က်ေနာ္ေနာက္ ထပ္ေငြ၁၂စကို အစားထပ္ေပးပါ့မယ္''

လင္,တလီ၏စကားသံကိုမၾကားခ်င္ေလာက္ေအာင္ လင္,တကၽြမ္းသည္ အလြန္မင္းေဒါသထြက္လာေလသည္။

က်ဲမီလိသည္လဲ သူ႔ေယာက်ာ္းျပင္းျပင္းထန္ထန္ရိုက္ခံေနရတာျမင္ေတာ့ ေအာဟစ္လ်က္ တားျမစ္ေလ၏။ ''အား..!မရိုက္ပါနဲ႔ မရိုက္ပါနဲ႔ေတာ့ အကိုႀကီး သူေသသြားလိမ့္မယ္''

''ဘယ္သူက ခင္ဗ်ားတို့ပိုက္ဆံေတြကိုလိုေနလို့လဲ?က်ေနာ္တို့မိသားစုက ခင္ဗ်ားတို့ကိုမႀကိဳဆိုဘူး'' လင္ဂ်ာဝမ္သည္ သတင္းၾကားတာေၾကာင့္ အျပင္မွျပန္လာခဲ့တာျဖစ္ သည္။

''ဟင္း...မင္းထက္အႀကီးေတြကိုညဘယ္လိုဆက္ဆံေနတာလဲ။ဒါက မင္းရဲ့ ဦးေလးနဲ႔အေဒၚဆိုတာေကာ သိေသးရဲ့လား?ပညာတတ္ေက်ာင္သားဆိုေတာ့ေကာ ဘာလုပ္လိုရလို့လဲ?ရိုင္းစိုင္းေနလိုက္တာ!အခု မင္းဦးေလးကို ေသေအာင္ရိုက္သတ္လိုက္လဲ မင္းတို့အိမ္ကတစ္ေယာက္ ေယာက္ကေတာ့ နန္းေတာ္ကိုမျဖစ္မေနသြားရဦးမွာပဲ!'' က်ဲမီလိသည္ စိတ္ႀကီးဝင္လ်က္ တစ္လုံးခ်င္းေသခ်ာစြာေျပာေလ၏။

''အကိုႀကီး ေသေသခ်ာခ်ာေတြးျကည့္စမ္းပါ။ အကို့ရဲ့ သမီးလားသားလားမေသခ်ာတဲ့ ခေလးကိုၾကည့္လိုက္စမ္း။အသက္ကသာႀကီးလာတယ္ ခေလးသာသာပဲ ဘာမွေရေရရာရာမလုပ္နိုင္ေသးဘူး။လက္ထပ္တာလား? ဘယ္သူက သူ႔ကိုယူခ်င္မွာလဲ?သူတစ္ေယာက္ထဲဘယ္လိုမွ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာမေနနိုင္ဘူး။ေနာင္ေရးဆိုတာရွိေသးတယ္။

အကိုႀကီး တစ္သတ္လုံးလုပ္ေႂကြးေနရမွာထက္ နန္းေတာ္ထဲပို့လိုက္တာဘယ္ေလာက္ေကာင္းတယ္ေလ။သူ႔အတြက္လဲ ပိုက္ဆံပိုမကုန္ေတာ့သလို သူလဲသူ႔ဟာသူပိုက္ဆံရွာနိုင္ၿပီေလ။ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္သလဲ! လင္,တလီသည္ သူ႔အကိုကိုၾကည့္ရင္းေျပာ၏။

''တလီေျပာတာတာမွန္တယ္။မင္းစဥ္းစားသင့္တယ္။ခေလးအတြက္ျပင္ဆင္ဖို့ ရက္နည္းနည္းေပးမယ္''ဟုဆိုကာ လီက်န္းသည္ လင္,တကၽြမ္းအားျငင္းဆန္ခြင့္မေပးပဲ အဆိုပါဇနီးေမာင္ႏွံႏွင့္အတူ လာရာလမ္းအတိုင္းျပန္ထြက္ခြာသြားေတာ့သည္။

''ေဖေဖနဲ႔ေမေမ အာေပါင္က အိမ္မွာအသုံးမဝင္ဘူးဆိုတာ အမွန္ပဲေလ။သားကို နန္းေတာ္ထဲသြားခြင့္ေပးပါ။သားကိုယ့္ဘာသာဂ႐ုစိုက္နိုင္ပါတယ္'' ဂ်ာေပါက္သည္ အခိုင္မာကတိေပးေနေပမဲ့လဲ သူ႔မ်က္ရည္ေတြကေတာ့တားဆီးလို့မရခဲ့ေပ။

ဂ်ာေပါင္ဟာ သူငယ္ငယ္ထဲကသူငယ္တျခားခေလးေတြနဲ႔မတူဘူးဆိုတာသိေနခဲ့သည္။တျခားခေလးေတြကလဲ သူနဲ႔ဆိုအတူမကစားခ်င္ၾကေပ။သူ၅ႏွစ္သားအရြယ္တုန္းက လူခ်မ္းသာအမ်ိဳးသားတစ္ဦးက သူ႔ကိုလာဝယ္တာေၾကာင့္ သူအေမနဲ႔အေဖက ထိုအမ်ိဳးသားအား အိမ္ေပါက္ဝကေနေမာင္းထုတ္ဖူးတာကို သူမွတ္မိေသးသည္။

သူအျပင္သြားတိုင္း သူ႔အေမကေနာက္ကလိုက္သလို သူ႔အားအျမဲတမ္းဂ႐ုစိုက္ေတာ့သည္။သူ႔ကိုဖက္ၿပီးတိုင္း ေမေမသည္အျမဲတမ္းငိုတတ္သလို အေဖႏွင့္အေမႏွစ္ေယာက္လုံးက အေကာင္းဆုံးေတြကိုသာေပးၾကသည္။အိမ္မွာဟင္းေကာင္းေကာင္းခ်က္ရင္ အေကာင္းဆုံးအပိုင္းကိုေကၽြးတတ္သလို ေမာင္ႏွမေတြကလဲ သူ႔ကိုအမ်ားႀကီးခ်စ္တယ္ဆိုတာကို သူခံစားမိသည္။

အမႊာအငယ္ဆုံးေလးေတြေမြးၿပီးတာေတာင္မွ အိမ္ရဲ့အေကာင္းဆုံးေတြဟာသူ႔အတြက္ပဲျဖစ္ကာ တစ္အိမ္သားလုံးကလဲ သူ႔ကိုအရင္လိုခ်စ္ေနၾကဆဲျဖစ္သည္။ဒါေၾကာင့္ပဲသူဟာ သူ႔မိသားစုေလးကို အရမ္းခ်စ္ၿပီးသံေယာဇဥ္ရွိေလသည္။

က်န္းအမ်ိဳးသမီးသည္ ဂ်ာေပါင္ကိုကိုင္ထားရင္းငိုေလသည္။''ဂ်ာေပါင္သားကေလ ေမေမနဲ႔ေဖေဖရဲ့ခေလးေလးပါပဲ။သားကိုခဘယ္တုန္းကမွ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးရယ္လို့မခံစားခဲ့ရဘူး။ေဖေဖနဲ႔ေမေမက သားကိုတကယ္ခ်စ္တာပါ!ဒါက ဓားခ်က္ေပါင္းေထာင္ခ်ီၿပီးအထိုးခံေနရတာထက္ပိုၿပီးေတာ့ နာက်င္ရတယ္ကြယ္.....''

လင္,တကၽြမ္းသည္ တျခားနည္းလမ္းမရွိေတာ့ဘူးဆိုတာကို နားလည္ေနခဲ့သည္။တစ္ေယာက္ေလ်ာ့ရင္ ရြာဟာျပစ္ဒဏ္ခတ္ခံရမွာျဖစ္တာေၾကာင့္ သူ႔အိမ္ကခေလးတစ္ေယာက္ေယာက္ကို မျဖစ္မေနပို့ရေတာ့မွာျဖစ္သည္။တကယ္လို့ ပို့ရမယ္ဆိုရင္လဲ ဂ်င္အာကလက္ထပ္ရန္ေျပာဆိုၿပီးျဖစ္တာေၾကာင့္ ဂ်ာေပါင္သည္သာ အသင့္ေတာ္ဆုံးေရြးခ်ယ္မွုျဖစ္ေနေလသည္။

လင္,တကၽြမ္းသည္ သားအမိႏွစ္ေယာက္ေရွ႕ရပ္ကာ ''ဂ်ာေပါင္ သားအေဖနဲ႔အေမနဲ႔ကို အရမ္းအျပစ္မတင္နဲ႔ေနာ္။နန္းေတာ္ကိုေကာင္း​ေကာင္းသြား အေဖတို့သားျပန္လာတာကိုေစာင့္ေနပါ့မယ္။အေဖတို့ကိုလဲအရမ္းစိတ္မပူပါနဲ႔ မင္းအကိုေတြ အမေတြရွိတာပဲ ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔ေနာ္ အေဖတို့ေစာင့္ေနပါ့မယ္!''

ဂ်ဝမ္သည္လဲ သူ႔ရဲ့ညီငယ္ေလးအားႏွစ္သိမ့္ေပးေလသည္။''ဂ်ာေပါင္ စိတ္မပူပါနဲ႔။ေနာက္က်ရင္ အကိုမင္းကိုလာေခၚပါ့မယ္။မင္းရဲ့အကိုသားေလးေမြးရင္ မင္းရဲ့တူေလးဘယ္ေလာက္ႀကီးလာတယ္ဆိုတာကိုျပၿပီး မင္းကိုလန္႔သြားေအာင္လုပ္ျပမယ္''

လင္ဂ်ခ်ိဳင္သည္လဲ ''သားေကာ သားေကာပဲ ဒုတိယအကိုလို ႀကီးလာေအာင္လုပ္ၿပီး လန္႔ေအာင္လုပ္ျပမယ္''

အခ်ိန္ခဏေလာက္ မိသားစုဝင္ေတြ သည္လက္ေယာက္လက္ကိုတစ္ေယာက္ဆုတ္ကိုင္ရင္း ဖတ္ထားၾကေလသည္။

အမွန္တရားကိုလက္ခံလိုက္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ လင္,တကၽြမ္းတို့မိသားစုသည္ ကိုယ္စီအလုပ္ရွုပ္ေနၾကေတာ့၏။က်န္းေဟြ႕ေညာင္သည္ ဖိနပ္ဝယ္ဖို့အတြက္အလုပ္ရွုပ္ေနသလို၊ဝူအမ(မရီး)သည္ အဝတ္ အထည္ေတြကိုျပင္ဆင္ေပး၏။လင္လီအာသည္ ဂ်ာေပါင္၏ပိုက္ဆံအိတ္တြင္ပန္းထိုးေပးေနခဲ့ၿပီး အမႊာႏွစ္ေယာက္သည္လဲ ေန႔ခ်င္းညခ်င္းအရြယ္ေရာက္လာကာ အိမ္အလုပ္ေတြကိုကူလုပ္ေပးေနၾကၿပီျဖစ္ သည္။

လင္ဂ်ဝမ္သည္ ဒီေန႔ေတြမွာ ပန္ခ်ီကိုဆက္သင္ခ်င္းမရွိေသးပဲ ဂ်ာဝမ္ကိုစာေရးစာဖတ္တတ္ေစရန္သင္ေပးေလ၏။ဂ်ာေပါင္သည္ အရင္ကသင္ေပးဖူးေသာ စာေတြကိုမွတ္မိေနတာေၾကာင့္ သိပ္မခက္ပဲ ခရီးေရာက္တယ္ဟု သူထင္မိေလသည္။ဂ်ဝမ္သည္ လူၾကားထဲေနတတ္ထိုင္တတ္ေစရန္ အေၾကာင္း အရာအခ်ိဳ့ကိုလဲေျပာဆိုဆုံးမ၏။

ဘယ္အရာကိုမွမေၾကာက္နဲ႔၊ပူပင္ေၾကာင့္ၾကစိတ္မျဖစ္ေစနဲ႔၊ႏွိမ့္ခ်ၿပီးေနရမယ္ဆိုေပမဲ့ ရန္လိုသင့္တဲ့အရာမ်ိဳးဆိုလဲ မတုန္႔ဆိုင္းနဲ႔၊သေဘာထားမမွန္မျပည့္တဲ့ မေကာင္းဆိုးဝါးလိုလူေတြနဲ႔မေပါင္းသင္းႏွင့္ဟု ပညာရွင္တစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္အား ေလ်ာ္စြာ သူ႔ရဲ့အေတြ႕ၾကဳံ၊သူအသိတို့ႏွင့္ယွဥ္၍ သင္ျပေလသည္။

ဂ်ာေပါင္သည္သူ႔အကိုသင္​​ေပးတဲ့ ​ေျပာသင့္​မ​ေျပာသင့္အရာေတြကိုေသခ်ာနားေထာင္ၿပီး ေရးမွတ္ရန္ႀကိဳးစားေလ၏။

ေပးထားေသာအခ်ိန္သည္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ပဲကုန္ဆုံးသြားခဲ့သည္။လင္ဂ်ာေပါင္တို့မိသားစုႏွင့္ အျခားမိသားစုမ်ားသည္ နန္းေတာ္သို့သြားမည့္ ဂ်ာေပါင္ႏွင့္အျခားခေလးကိုးေယာက္အား စုရပ္သို့လိုက္ပို့ေပးၾကသည္။

''ဂ်ာေပါင္ နန္းေတာ္ကိုေကာင္းေကာင္းသြား။အေဖနဲ႔အေမ ၿပီးေတာ့ မင္းအကိုရယ္အမရယ္ ညီေလးေကာညီမေလးေကာ က သားျပန္လာတာေစာင့္ေနမယ္။ပိုက္ဆံအိတ္ကိုလဲ ေကာင္းေကာင္းသိမ္း။ အဲ့ထဲမွာ ေငြစ၁၂စထည့္ေပးထားတယ္။နန္းေတာ္ထဲမွာလဲ ပါးပါးနပ္နပ္ေနေနာ္။

အမ်ားႀကီးစိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပဲ စားလဲေကာင္းေကာင္းစားေနာ္။ၿပီးေတာ့ မင္းအကိုမွာတာေတြကိုလဲမေမ့နဲ႔ ဟုတ္ၿပီလား''လင္,တကၽြမ္းသည္ ခက္ခက္ခဲခဲကို​ေျဖသိမ့္ရင္း မွာၾကားေနရသည္။

လင္မိသားစု၏အခ်ိန္ေႏွးဖင့္ေစမွုေၾကာင့္ လင္ဂ်ာေပါင္အပါအဝင္အျခားခေလး၉ေယာက္ကိုတင္ေဆာင္ထားေသာျမင္းလွည္းသည္ အေစာင့္ေရွာက္ေတြပင္ဝန္းရံလ်က္ စုရပ္မွထြက္ခြာခဲ့ရေတာ့ သည္။

⭐⭐⭐⭐⭐