အချစ်ဝိုင် ( part - 41 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

ညစာစားပွဲက မိုးကုတ်ကသူတို့မိသားစု၊ ဆွေမျိုးအားလုံးလာကြပြီး မင်းထက်အပါအဝင် တခြားလူငယ်တွေပါရှိနေတာမို့ ကြောင်တောင်တောင်တော့မဖြစ်။

မခလိုမျိုး ဦးမွေးစားပံ့ပိုးထားသည့် သားသမီးတွေလည်းရှိနေတာမို့ သူ့ရဲ့လက်အောက်ကအငယ်တွေကအများသား။

ဒီမိသားစုမှာ၊ ဒီအိမ်မှာ သူ့စကားဆိုနားထောင်ကြရသည်မှာ ဒါကြောင့်ဖြစ်ပုံရ၏။

"ဒါကခရေဝိုင် ငါ့ရဲ့ဇနီး အားလုံးသိကြတယ်မလား"

"ဟုတ်ကဲ့ သိပါတယ် အစ်ကို"

"အခက်အခဲဖြစ်လာလို့ ငါမအားရင် သူ့ကိုပြောလို့ရတယ် ငါ့ကိုဆက်ဆံသလို သူ့ကိုလည်းဆက်ဆံကြ ကြားလား"

ရုပ်တည်ကြီးနဲ့မှာတမ်းချွေနေသော သူ့ကိုကြည့်ရင်း ခေ ရယ်ချင်လာ၍ ပြုံးမိသည်။

ထိုအုပ်စုထဲမှာ မင်းထက်ကလွဲရင် ခေ ဘယ်သူ့ကိုမှမသိပါ။

"မမခေကအနီးကပ်ကြည့်တော့ အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်"

ညနေကအတူတူထိုင်ကြ၊ စားသောက်ကြရင်း ရင်းနှီးနေသည့် ကောင်မလေးတွေအပြင် တခြားကောင်မလေးတွေပါ တရင်းတနှီးနှုတ်ဆက်လာတော့ ခေ အလိုက်သင့်ပြုံးပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုက မမကိုတော့ အတော်ချစ်တယ်နော် လေသံမာမာတောင်မပြောဘူး"

"မဟုတ်ပါဘူး ထင်လို့ပါ"

"မဟုတ်ပါဘူးတကယ်ပြောတာ အစ်ကိုခုလိုပြုံးနေတာမျိုးမမြင်ဖူးသေးဘူး အရင်ကဆို အမြဲတမ်းတင်းမာပြီးမှုန်ကုပ်နေတာ အခုတော့အဲ့လိုမဟုတ်ဘူး"

"အံမယ် သူတို့ကြောက်ရတာနဲ့ သူများကို ရှေ့နေလုပ်ပေးနေကြတယ်"

"တကယ်ပါဆို မမခေကလည်း"

"မမခေမဟုတ်ပါဘူး ခေ အခုမှ ၂၂ပဲရှိသေးတယ်"

"၂၂လည်းဘာဖြစ်လဲ မမခေက အစ်ကို့မိန်းမလေရာထူးကြီးတယ်လေ မရဘူးမမခေပဲ"

"ဦးမင်းစေရာ"

ခေခြေလေးဆောင့်ကာ အော်ပစ်လိုက်တော့ သူကခေ့ဆီလှမ်းကြည့်ပြီး ချက်ချင်းရောက်လာတော့ ကောင်မလေးတွေက ပြုံးစိစိဖြစ်ကုန်ကြ၏။

"ခေ့ကို မမလို့ခေါ်နေကြတယ် ရွယ်တူတွေဖြစ်နေပြီး"

"မဆိုင်ဘူးလေ ရွယ်တူပေမယ့် နေရာမတူဘူး သူတို့အစ်ကိုရဲ့မိန်းမမို့ လေးစားသမှုနဲ့ခေါ်တာ လက်မခံလို့မရဘူး"

ခေ စူပုတ်သွားမိပြီး သူ့ကိုမကျေမနပ်ကြည့်တော့ သူကရယ်ကာ ပခုံးလေးကိုဖက်ပြီး...

"ဘယ်လိုဖြစ်ချင်လို့လဲ"

"ရွယ်တူဆို ရွယ်တူလိုပဲခေါ်မယ်လေ မခနဲ့လိုမျိုးလေး ဒါပေမယ့် မခက ခေ့အပေါ်လေးစားသမှုတော့ရှိတယ်မလား မမလို့တော့အခေါ်မခံချင်ပါဘူး ခေကငယ်ငယ်လေးပဲရှိသေးတယ်"

သူက ခေဈေးဆစ်နေတာကို ပြုံးကြည့်ရင်း ကောင်မလေးတွေဘက် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

"အာ့ကြောင့် ရှင့်ကိုချစ်တာ"

သူမက အသည်းယားသွားသလို သူ့ကိုတအားဖက်ရင်း မျက်စိကိုစုံမှိတ်ကာ ရင်ဘတ်ပေါ်ပါးလေးကပ်ထားရင်း ခုန်ဆွခုန်ဆွလေးဖြစ်နေသည်။

ဒါကိုပဲ သူကကျေနပ်စွာပြုံးနေကာ သူ့ညီတွေကလည်းပြုံးစိစိ။

"မရီးက သတ္တိရှိလိုက်တာဗျာ အစ်ကို့အနားကပ်ရဲတယ်"

မင်းထက်စကားကြောင့် အားလုံးလည်းရယ်ကြသလို သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ရယ်တာမို့ ခေ သူ့ကိုပြန်မော့ကြည့်မိသည်။

ဒီလူကြီးဟာ ခေနဲ့ဆို ဘယ်လောက်ထိမျက်နှာပြောင်သလဲ သူ့ညီတွေသိပုံမရသေး။

"သူလည်း အရင်ကဆိုမင်းတို့လိုပဲ မထိရဲ၊အနားမကပ်ရဲ သိပ်ကြောက်တတ်တာ"

"ရှင်နော်"

"မဟုတ်လို့လား"

ခေ မထိရဲ၊ အနားမကပ်ရဲမှန်းသိပါလျက် သူပဲအတင်းလိုက်ထိ၊ အတင်းလိုက်ကပ်နေတာမလား။

ခေ အမြင်ကတ်ကတ်ဖြင့် သူ့ဆံပင်ကိုဆွဲဖို့ပြင်ပြီးမှ လူရှေ့သူရှေ့မှာမို့ မလုပ်သင့်မှန်းသတိရကာ လက်ပြန်ရုတ်မိသည်။

ဒါကိုပဲ သူက ခေ့လက်ကိုဆွဲပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်တင်ပေးကာ....

"ဆံပင်ဆွဲချင်တာမလား ဆွဲ"

ဆိုတော့ ခေရှက်သွားမိသည်။

မသိရင် ကိုယ်ကပဲ သူ့ကိုမတရားသဖြင့် အနိုင်ကျင့်နှိပ်စက်နေတဲ့ပုံနဲ့။

အားလုံးရဲ့ခေ့ကိုအားကျသလိုအကြည့်တွေ၊ အပြုံးတွေကြောင့် ခေ ခေါင်းလေးခါပြလိုက်သည်။

"အစ်ကိုအဲ့လောက်ထိ အလိုလိုက်ယုယထားတဲ့ အစ်ကို့အမျိုးသမီးလေးအတွက် သီချင်းလေးတစ်ပုဒ်လောက်မဆိုပေးချင်ဘူးလား"

ခေ့လက်ကိုဖိဆုပ်ခဲ့သည့် သူ့ညီက ဂစ်တာလှမ်းပေးရင်းပြောတော့ အားလုံးကလည်းလက်ခုပ်တီးကြသလို သူကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီးဂစ်တာကိုလှမ်းယူသည်။

Not sure if you know this

(မင်း ဒါကိုသိမလားမသေချာဘူး)

But when we first meet

(ဒါပေမယ့် ကိုယ်တို့စတွေ့တုန်းကတော့)

I got so nervous, I couldn't speak

(ကိုယ်အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားပြီး စကားတောင်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး)

In that very moment

(အဲ့ဒီအချိန် အခိုက်အတံ့လေးမှာ)

I found the one and

(ကိုယ့်ရဲ့တစ်ယောက်သောသူကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ)

My life have found its missing piece

(ကိုယ့်ဘဝရဲ့ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အစိပ်အပိုင်းလေးတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တယ်)

So as long as I live I'll love you

(ကိုယ်အသက်ရှင်နေ၍ မင်းကိုချစ်နေမှာပါ)

Will have and hold you

(မင်းကိုဖက်ထားခွင့်လေး ရချင်တယ်)

You look so beautiful in white

(အဖြူရောင်ဝတ်စုံလေးနဲ့ မင်းသိပ်လှနေတာပဲ)

And from now till my very last breath

(အခုကစပြီး ကိုယ့်နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ)

This day I would cherish

(ဒီနေ့လေးကို မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားပါ့မယ်)

You look so beautiful in white

(အဖြူရောင်ဝတ်စုံလေးနဲ့ မင်းသိပ်လှနေတာပဲ)

Tonight.....

(ဒီညမှာ)

ဂါဝန်အဖြူလေးနှင့်ခေ့ကိုကြည့်ရင်း သူကပြုံးပြီးဆိုနေခဲ့ကာ Westlifeရဲ့ Beautiful in Whiteဆိုတဲ့သီချင်းလေး...

သီချင်းဆုံးသွားတော့ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစိတ်ဖြင့် ခေ သူ့ကိုတအားဖက်ထားလိုက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကိုဖွဖွလေးနမ်းမိသည်။

သူက အဲ့သီချင်းထဲကလို ခေ့ကိုအရမ်းချစ်မှန်း အကြည့်တွေ၊ အပြုအမူတွေတစ်ဆင့် သက်သေပြခဲ့သည်မလား...

"ရှင့်ကိုအရမ်းချစ်တယ်"

သူ ခေ့ကိုပြန်ဖက်ထားလိုက်စဥ်မှာပဲ သူ့ကို ဂုဏ်ပြုသောလက်ခုပ်သံတွေဖြင့် ဆူညံသွားလေ၏။

နာကျင်စွာငုပ်လျှိုးသွားခဲ့သော မျက်လုံးတစ်စုံကိုတော့ သူ အသေအချာမြင်လိုက်ရပြီး ခေ့ကိုပြန်ကြည့်မိတော့ သူ့သတို့သမီးလေးက ဘာမှမသိ။

ဂါဝန်အဖြူရောင်လေးဖြင့် ပြုံးရယ်နေရင်း သူ့အနားမှာကပ်တွယ်ကာ ဧည့်သည်တွေကိုနှုတ်ဆက်နေ၏။

တစ်ချိန်က ကိုယ် သူမကိုကြည့်ခဲ့ရသည့်အကြည့်မျိုး...

မင်းရဲထွဋ်ခေါင်ဆိုတဲ့ကောင်နဲ့ ယှဥ်တွဲမြင်ခဲ့ရတုန်းကလည်း သူနာကျင်ခဲ့ရသည့်နာကျင်မှုမျိုး .....

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

မန္တလေးကိုဒီနေ့ပြန်ဆင်းမှာမို့ ဖေဖေ့ကိုနှုတ်ဆက်နေချိန် ခေကအခန်းထဲကပြေးဆင်းလာ၍ မျက်မှောင်ကုတ်ပြီးလိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဖေဖေ့ကိုသာစကားပြောနေပေမယ့် သူမ ချော်ကျသွားမလားဟု လိုက်ကြည့်နေမိသဖြင့် ဖေဖေက ပြုံးကာ ခေ့ကိုလှည့်ကြည့်သည်။

"ဖေဖေ့ကို ကလေးလုပ်ပြီးမှာမနေနဲ့ ငါ့သား မင်းကလေးကိုပဲ မင်းထိန်း"

ဖေဖေ့စကားကြောင့်ပြုံးမိစဥ်မှာ ဖေဖေကခြံထဲဆင်းသွား၍ ခေ့ကိုအနားလာဖို့ခေါ်လိုက်သည်။

သူမက Vပုံစံလည်ပင်းဖြင့် ပန်းနုရောင်လက်ပြတ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီအရှည်ပွပွလေးဝတ်ထား၍ ရှိရင်းစွဲအသက်ထက် ပိုပြီးနုငယ်နေ၏။

မျက်နှာလေးကို ပန်းနုရောင်ပြေပြေလေး ခြယ်ထားသည်မှာလည်း တစ်နေကုန်ထိုင်ကြည့်နေချင်စရာ။

သူချစ်ရသည့် ဟိုးအရင်ကပုံစံလေးဖြစ်ပြီး သူမျှော်လင့်ခဲ့သလို သူ့ကိုဆိုးနွဲ့အနိုင်ယူတော့မည့်ကောင်မလေး....

"ကားပေါ်ကနေသွားစောင့်နေ ကိုယ်ယူစရာရှိသေးလို့"

ခေက ခေါင်းညိတ်ကာ အပြင်ထွက်သွားတော့ သူလည်းအပေါ်ထပ်တက်လာခဲ့သည်။

ယူစရာရှိသည့်ကျောက်ဘူးတွေယူပြီး အောက်ကိုပြန်ရောက်တော့ မင်းယံက ဧည့်ခန်းပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကိုငေးနေ၏။

သူက အိမ်အကူတစ်ယောက်ကို ခေါင်းညိတ်ခေါ်ကာ ကျောက်ဘူးတွေကို ကားပေါ်သွားပို့ခိုင်းလိုက်ပြီး မင်းယံအနားကိုရောက်လာသည်။

ခေက အိမ်ရှေ့ပန်းပင်တွေအနားမှာ ဖုန်းပြောရင်း ဘာတွေသဘောကျနေသည်မသိဘဲ ရယ်နေသည်မှာ ဒီကနေကြားနေရသည်။

"လှတယ်မလား"

သူ့အသံကြောင့် မင်းယံ ဆတ်ခနဲဖြစ်သွားပြီး အကြည့်လွှဲကာ ဘာမှပြန်မပြောဘဲငြိမ်နေသည်။

"အဲ့ဒီမိန်းကလေးပေါ့ သူ့အတွက်နဲ့ ငါရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာတွေအများကြီးပဲ စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတာတွေလည်းရှိတယ် ငါ့အသက်ထက် သူ့ကိုပိုချစ်တယ်"

"ကျွန်တော်သိပါတယ် အစ်ကို"

"နောက်ထပ် မင်းသိဖို့တစ်ခုကျန်သေးတယ် ညီလေး အဲ့ဒီမိန်းကလေးရဲ့ဖြစ်တည်မှုက ငါ့အတွက်ပဲ သူ့အသက်၊ သူ့ဘဝကို ငါပိုင်တယ် အဲ့ဒါကိုတော့ မင်းအမြဲတမ်းသတိရနေဖို့လိုတယ်"

မင်းယံပခုံးကိုပုတ်ကာ သူ အိမ်ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည်။

ယောကျာ်းချင်းပဲ၊ ဒီကောင့်အကြည့်တွေကို သူမသိဘဲနေမလား။

"ခေ ဖုန်းပြောနေတုန်းလား"

"ပြီးပါပြီ ပီယရယ်လေ သတင်းကောင်းလှမ်းဖုန်းဆက်တာ"

ပျော်ရွှင်ရယ်မောနေသော ခေ့မျက်နှာလေးကိုကြည့်ရင်း သူပါ အလိုလိုပျော်လာမိသလိုပင်။

"ခေတို့ အဒေါ်ဖြစ်တော့မယ်သိလား"

"ဘယ်လို!!"

"မခမှာ ကိုယ်ဝန်၅ပတ်ရှိနေပြီတဲ့ အဲ့ဒါဖုန်းလှမ်းဆက်တာ မန္တလေးရောက်ရင် သူတို့ဆီအရင်ဝင်ရအောင်နော် မခနဲ့တွေ့ချင်တယ်"

သူ့ကိုဖက်ထားပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်မေးလေးကပ်ကာ ပြောတတ်သည့်ခေက ပူဆာချင်တာရှိတိုင်းထိုသို့ချွဲနေကျ။

ခေ့နဖူးလေးကိုဖွဖွငုံ့နမ်းကာ ခေါင်းညိတ်ပြတော့ ခေက ကျေနပ်သွားပြီး ကားပေါ်ဝင်ထိုင်၏။

သူတို့ထွက်လာခဲ့တော့ မင်းယံက ကားကိုလှမ်းကြည့်ရင်းကျန်ခဲ့သည်ကို နောက်ကြည့်မှန်ကနေမြင်လိုက်ရ၍ မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်မိသေးသည်။

သူမဟာ ကိုယ့်ရဲ့ဘဝ။

သူမဟာ ကိုယ့်အတွက်။

ဒီမိန်းကလေးကို ဘာအတွက်ကြောင့်မှ သူ စွန့်လွှတ်မှာမဟုတ်။

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

"မင်းအချိုးတွေပြင်ထား မင်းယံ မင်းဖြစ်နေတာငါတောင်သိတယ် အစ်ကိုလည်းသိမှာပဲ အဲ့ဒါသူ့မိန်းမနော် သမီးရည်းစားတောင်မဟုတ်ဘူး"

အရက်ခွက်ကိုစိုက်ကြည့်နေရင်းမှ အကုန်မော့သောက်ပစ်လိုက်တော့ ရင်ထဲမှာပူဆင်းသွားသည်။

မင်းထက်ရဲ့စကားကို အစအဆုံးကြားလိုက်ရပေမယ့် သူ့ရင်ထဲဗြောင်းဆန်နေဆဲမို့ စကားပြန်မပြောနိုင်။

ရန်ကုန်ပြန်ရမည်ဖြစ်ပေမယ့် ခဏတွေ့ချင်စိတ်ဖြင့် ဒီအိမ်ကိုဝင်လာတော့ သူမက ကျောင်းသွားနေပြီး ညနေခင်းလေးသာတွေ့ခွင့်ရ၏။

ထိုညနေခင်းမှာလည်း မေမိုးမခတို့ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်နှင့်သာ အတူရှိနေပြီး သူ့ကိုတော့ ပြုံးပြနှုတ်ဆက်ရုံလောက်သာ။

"ပီယ ငါ့ကိုchannel myammarက ဇာတ်ကားdownပေးစမ်းပါ ငါမလုပ်တတ်လို့"

ပီယဆိုသော ယောကျာ်းနှင့်လည်း အတော်လေးရင်းနှီးသလို တစ်ခါတစ်လေဆို ထိုလူနှင့်လည်းနှစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေတတ်သည်။

သူသာ အစ်ကို့နေရာမှာဆို ဒါကိုခွင့်ပြုနိုင်မှာမဟုတ်။

"အစ်ကို့နေရာ"

တီးတိုးပြောမိတော့ ကျက်သီးထသွားမိပေမယ့် မင်းထက်ကတော့ သဲသဲကွဲကွဲကြားလိုက်ပုံမရ။

"ငါ ရေဘူးသွားယူဦးမယ် မင်းရော ဘာမှာဦးမလဲ"

မင်းထက် ခေါင်းခါပြ၍ သူတစ်ယောက်တည်း အခန်းထဲကထွက်လာခဲ့ကာ မီးဖိုခန်းဆီရောက်တော့ တီးတိုးစကားပြောသံတွေကြားလိုက်ရသည်။

မီးဖိုခန်းထဲကမို့ အသံမထွက်အောင်သွားကြည့်တော့ အစ်ကိုက သူမနှင့်စကားပြောနေရင်း ဘာတွေလုပ်နေသည်မသိ။

သူမက ထိုင်ခုံတစ်ခုံမှာထိုင်နေပြီး အစ်ကိုက တစ်ခုခုကို ဒယ်အိုးထဲထည့်ပြီး ကြော်ပေးနေသလားမသိ။

"Dietလုပ်တယ်ဆိုပြီး ညတိုင်းမုန့်တွေစားနေတာ အဆင်မပြေဘူးနော်"

"ခေ အရမ်းဝနေပြီလေ မင်္ဂလာပွဲကျရင် ပိန်ပိန်သေးသေးလေးဖြစ်ချင်လို့ပါဆို အဲ့ဒါကမရသေးဘူးလား ခေ ဗိုက်ဆာနေပြီ"

"ခဏတော့စောင့်ရမယ်လေ အခုစားချင်ရင် ကိုယ့်ကိုစား"

သူမက ညစ်ကျယ်ကျယ်ရယ်သံလေးဖြင့် ထိုင်ရာမှထကာ ကျောပေးလျက်ရှိသောအစ်ကို့ကို နောက်ကနေသိုင်းဖက်ပြီး ပခုံးနှင့်ကျောတွေကို ကိုက်၏။

အစ်ကိုကတွန့်ခနဲဖြစ်သွားပေမယ့်ရယ်ပြီး သူမလက်ကလေးကိုဆွဲယူနမ်းကာ ပလက်ကြိုးကိုဖြုတ်၍ ဘာမှန်းသေချာမသဲကွဲသည့်စားစရာတွေကို ပန်းကန်ပြားထဲထည့်ပေးသည်။

"အဲ့ဒါပဲနော် စားပြီးရင်အိပ်ရမယ်"

"ခေ လက်နာနေတယ်"

သူမက လက်ကိုတမင်ခါပြပြီး မုန့်ပန်းကန်ကိုတွန်းပစ်တော့ အစ်ကိုကပြုံးလျက် သူမကိုစိတ်ရှည်လက်ရှည်ခွံ့ကျွေးနေပြန်သည်။

"လိမ္မာလိုက်တာ ဒီလိုယောကျာ်းမျိုးရထားတာ ဂုဏ်ယူစရာပဲသိလား"

"သိတယ် လုပ်ချင်ရာပူဆာပြီးရင် မင်းအမြဲတမ်းပြောနေကျ"

"ဘာလဲ ငြိုငြင်တာလား အာ့ဆိုလည်းလုပ်မပေးနဲ့ မစားတော့ဘူး"

"ကျွန်တော် ဘာမှမပြောရသေးဘူး မမခေ"

သူမ ခစ်ခနဲရယ်ကာ အစ်ကို့ရင်ဘတ်ကိုတစ်ချက်လှမ်းထုပြီး အစ်ကိုခွံ့သည့်မုန့်တွေကို ဆက်စား၏။

အစ်ကိုသည် တကယ်ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကာ အရင်က ပွေလွန်းရှုပ်လွန်းခဲ့သည့် မင်းစေရာမဟုတ်တော့။

သူနဲ့တွေ့ဖူးခဲ့သည့် ပယင်းဆိုသည့်မိန်းမကိုတောင် ခုလိုပြုစုယုယခဲ့တာမျိုးမရှိ။

"ပယင်း"

နာမည်တစ်ခုကို ရေရွတ်မိတော့ စိတ်ထွက်ပေါက်ရသွားသလို သူပြုံးလိုက်မိသည်။

ဖုန်းကိုဖွင့်ကာ နံပါတ်တစ်ခုကိုရှာလိုက်ပြီး ခေါ်လိုက်တော့ ဖုန်းကဝင်ပြီးခဏနဲ့မကိုင်။

အတော်ကြာမှ ဖုန်းကိုင်လိုက်၍ အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်ကိုတစ်ချက်ကြည့်ရင်း တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့တိုင်ပင်စရာရှိလို့"

"ငါစိတ်မဝင်စားဘူး"

"မင်းစေရာဆိုရင်ရော"

တစ်ဖက်ကအသံတိတ်သွား၍ သူ စိတ်ရှည်လက်ရှည်စောင့်မိ၏။

"ဆက်ပြော"

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

Part 42 ဆက်ရန်

စာဖတ်သူတစ်ဦးချင်းစီကိုလေးစားလျက်

#shinthant1141997

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခ်စ္ဝိုင္ ( part - 41 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

ညစာစားပဲြက မိုးကုတ္ကသူတို႔မိသားစု၊ ေဆြမ်ိဳးအားလံုးလာၾကၿပီး မင္းထက္အပါအဝင္ တျခားလူငယ္ေတြပါရိွေနတာမို႔ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေတာ့မျဖစ္။

မခလိုမ်ိဳး ဦးေမြးစားပံ့ပိုးထားသၫ့္ သားသမီးေတြလည္းရိွေနတာမို႔ သူ႔ရဲ့လက္ေအာက္ကအငယ္ေတြကအမ်ားသား။

ဒီမိသားစုမွာ၊ ဒီအိမ္မွာ သူ႔စကားဆိုနားေထာင္ၾကရသည္မွာ ဒါေၾကာင့္ျဖစ္ပံုရ၏။

"ဒါကခေရဝိုင္ ငါ့ရဲ့ဇနီး အားလံုးသိၾကတယ္မလား"

"ဟုတ္ကဲ့ သိပါတယ္ အစ္ကို"

"အခက္အခဲျဖစ္လာလို႔ ငါမအားရင္ သူ႔ကိုေျပာလို႔ရတယ္ ငါ့ကိုဆက္ဆံသလို သူ႔ကိုလည္းဆက္ဆံၾက ၾကားလား"

ရုပ္တည္ႀကီးနဲ႔မွာတမ္းခၽြေနေသာ သူ႔ကိုၾကၫ့္ရင္း ေခ ရယ္ခ်င္လာ၍ ႃပံုးမိသည္။

ထိုအုပ္စုထဲမွာ မင္းထက္ကလဲြရင္ ေခ ဘယ္သူ႔ကိုမွမသိပါ။

"မမေခကအနီးကပ္ၾကၫ့္ေတာ့ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတယ္"

ညေနကအတူတူထိုင္ၾက၊ စားေသာက္ၾကရင္း ရင္းႏွီးေနသၫ့္ ေကာင္မေလးေတြအျပင္ တျခားေကာင္မေလးေတြပါ တရင္းတႏွီးႏႈတ္ဆက္လာေတာ့ ေခ အလိုက္သင့္ႃပံုးျပႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

"အစ္ကိုက မမကိုေတာ့ အေတာ္ခ်စ္တယ္ေနာ္ ေလသံမာမာေတာင္မေျပာဘူး"

"မဟုတ္ပါဘူး ထင္လို႔ပါ"

"မဟုတ္ပါဘူးတကယ္ေျပာတာ အစ္ကိုခုလိုႃပံုးေနတာမ်ိဳးမျမင္ဖူးေသးဘူး အရင္ကဆို အၿမဲတမ္းတင္းမာၿပီးမႈန္ကုပ္ေနတာ အခုေတာ့အဲ့လိုမဟုတ္ဘူး"

"အံမယ္ သူတို႔ေၾကာက္ရတာနဲ႔ သူမ်ားကို ေရ႔ွေနလုပ္ေပးေနၾကတယ္"

"တကယ္ပါဆို မမေခကလည္း"

"မမေခမဟုတ္ပါဘူး ေခ အခုမွ ၂၂ပဲရိွေသးတယ္"

"၂၂လည္းဘာျဖစ္လဲ မမေခက အစ္ကို႔မိန္းမေလရာထူးႀကီးတယ္ေလ မရဘူးမမေခပဲ"

"ဦးမင္းေစရာ"

ေခေျခေလးေဆာင့္ကာ ေအာ္ပစ္လိုက္ေတာ့ သူကေခ့ဆီလွမ္းၾကၫ့္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာေတာ့ ေကာင္မေလးေတြက ႃပံုးစိစိျဖစ္ကုန္ၾက၏။

"ေခ့ကို မမလို႔ေခၚေနၾကတယ္ ရြယ္တူေတျြဖစ္ေနၿပီး"

"မဆိုင္ဘူးေလ ရြယ္တူေပမယ့္ ေနရာမတူဘူး သူတို႔အစ္ကိုရဲ့မိန္းမမို႔ ေလးစားသမႈနဲ႔ေခၚတာ လက္မခံလို႔မရဘူး"

ေခ စူပုတ္သြားမိၿပီး သူ႔ကိုမေက်မနပ္ၾကၫ့္ေတာ့ သူကရယ္ကာ ပခံုးေလးကိုဖက္ၿပီး...

"ဘယ္လိုျဖစ္ခ်င္လို႔လဲ"

"ရြယ္တူဆို ရြယ္တူလိုပဲေခၚမယ္ေလ မခနဲ႔လိုမ်ိဳးေလး ဒါေပမယ့္ မခက ေခ့အေပၚေလးစားသမႈေတာ့ရိွတယ္မလား မမလို႔ေတာ့အေခၚမခံခ်င္ပါဘူး ေခကငယ္ငယ္ေလးပဲရိွေသးတယ္"

သူက ေခေဈးဆစ္ေနတာကို ႃပံုးၾကၫ့္ရင္း ေကာင္မေလးေတြဘက္ ေခါင္းညိတ္ျပ၏။

"အာ့ေၾကာင့္ ရွင့္ကိုခ်စ္တာ"

သူမက အသည္းယားသြားသလို သူ႔ကိုတအားဖက္ရင္း မ်က္စိကိုစံုမိွတ္ကာ ရင္ဘတ္ေပၚပါးေလးကပ္ထားရင္း ခုန္ဆြခုန္ဆြေလးျဖစ္ေနသည္။

ဒါကိုပဲ သူကေက်နပ္စြာႃပံုးေနကာ သူ႔ညီေတြကလည္းႃပံုးစိစိ။

"မရီးက သတၲိရိွလိုက္တာဗ်ာ အစ္ကို႔အနားကပ္ရဲတယ္"

မင္းထက္စကားေၾကာင့္ အားလံုးလည္းရယ္ၾကသလို သူကိုယ္တိုင္ကလည္း ရယ္တာမို႔ ေခ သူ႔ကိုျပန္ေမာ့ၾကၫ့္မိသည္။

ဒီလူႀကီးဟာ ေခနဲ႔ဆို ဘယ္ေလာက္ထိမ်က္ႏွာေျပာင္သလဲ သူ႔ညီေတြသိပံုမရေသး။

"သူလည္း အရင္ကဆိုမင္းတို႔လိုပဲ မထိရဲ၊အနားမကပ္ရဲ သိပ္ေၾကာက္တတ္တာ"

"ရွင္ေနာ္"

"မဟုတ္လို႔လား"

ေခ မထိရဲ၊ အနားမကပ္ရဲမွန္းသိပါလ်က္ သူပဲအတင္းလိုက္ထိ၊ အတင္းလိုက္ကပ္ေနတာမလား။

ေခ အျမင္ကတ္ကတ္ျဖင့္ သူ႔ဆံပင္ကိုဆဲြဖို႔ျပင္ၿပီးမွ လူေရ႔ွသူေရ႔ွမွာမို႔ မလုပ္သင့္မွန္းသတိရကာ လက္ျပန္ရုတ္မိသည္။

ဒါကိုပဲ သူက ေခ့လက္ကိုဆဲြၿပီး သူ႔ေခါင္းေပၚတင္ေပးကာ....

"ဆံပင္ဆဲြခ်င္တာမလား ဆဲြ"

ဆိုေတာ့ ေခရွက္သြားမိသည္။

မသိရင္ ကိုယ္ကပဲ သူ႔ကိုမတရားသျဖင့္ အႏိုင္က်င့္ႏိွပ္စက္ေနတဲ့ပံုနဲ႔။

အားလံုးရဲ့ေခ့ကိုအားက်သလိုအၾကၫ့္ေတြ၊ အႃပံုးေတြေၾကာင့္ ေခ ေခါင္းေလးခါျပလိုက္သည္။

"အစ္ကိုအဲ့ေလာက္ထိ အလိုလိုက္ယုယထားတဲ့ အစ္ကို႔အမ်ိဳးသမီးေလးအတြက္ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္မဆိုေပးခ်င္ဘူးလား"

ေခ့လက္ကိုဖိဆုပ္ခဲ့သၫ့္ သူ႔ညီက ဂစ္တာလွမ္းေပးရင္းေျပာေတာ့ အားလံုးကလည္းလက္ခုပ္တီးၾကသလို သူကလည္း ေခါင္းညိတ္ၿပီးဂစ္တာကိုလွမ္းယူသည္။

Not sure if you know this

(မင္း ဒါကိုသိမလားမေသခ်ာဘူး)

But when we first meet

(ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တို႔စေတြ့တုန္းကေတာ့)

I got so nervous, I couldn't speak

(ကိုယ္အရမ္းစိတ္လႈပ္ရွားၿပီး စကားေတာင္မေျပာႏိုင္ခဲ့ဘူး)

In that very moment

(အဲ့ဒီအခ်ိန္ အခိုက္အတံ့ေလးမွာ)

I found the one and

(ကိုယ့္ရဲ့တစ္ေယာက္ေသာသူကို ရွာေတြ့ခဲ့ၿပီ)

My life have found its missing piece

(ကိုယ့္ဘဝရဲ့ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ အစိပ္အပိုင္းေလးတစ္ခုကို ေတြ့ခဲ့တယ္)

So as long as I live I'll love you

(ကိုယ္အသက္ရွင္ေန၍ မင္းကိုခ်စ္ေနမွာပါ)

Will have and hold you

(မင္းကိုဖက္ထားခြင့္ေလး ရခ်င္တယ္)

You look so beautiful in white

(အျဖဴေရာင္ဝတ္စံုေလးနဲ႔ မင္းသိပ္လွေနတာပဲ)

And from now till my very last breath

(အခုကစၿပီး ကိုယ့္ေနာက္ဆံုးထြက္သက္အထိ)

This day I would cherish

(ဒီေန့ေလးကို ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားပါ့မယ္)

You look so beautiful in white

(အျဖဴေရာင္ဝတ္စံုေလးနဲ႔ မင္းသိပ္လွေနတာပဲ)

Tonight.....

(ဒီညမွာ)

ဂါဝန္အျဖဴေလးႏွင့္ေခ့ကိုၾကၫ့္ရင္း သူကႃပံုးၿပီးဆိုေနခဲ့ကာ Westlifeရဲ့ Beautiful in Whiteဆိုတဲ့သီခ်င္းေလး...

သီခ်င္းဆံုးသြားေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစိတ္ျဖင့္ ေခ သူ႔ကိုတအားဖက္ထားလိုက္ၿပီး သူ႔ရင္ဘတ္ကိုဖြဖြေလးနမ္းမိသည္။

သူက အဲ့သီခ်င္းထဲကလို ေခ့ကိုအရမ္းခ်စ္မွန္း အၾကၫ့္ေတြ၊ အျပဳအမူေတြတစ္ဆင့္ သက္ေသျပခဲ့သည္မလား...

"ရွင့္ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္"

သူ ေခ့ကိုျပန္ဖက္ထားလိုက္စဥ္မွာပဲ သူ႔ကို ဂုဏ္ျပဳေသာလက္ခုပ္သံေတျြဖင့္ ဆူညံသြားေလ၏။

နာက်င္စြာငုပ္လ်ိႈးသြားခဲ့ေသာ မ်က္လံုးတစ္စံုကိုေတာ့ သူ အေသအခ်ာျမင္လိုက္ရၿပီး ေခ့ကိုျပန္ၾကၫ့္မိေတာ့ သူ႔သတို႔သမီးေလးက ဘာမွမသိ။

ဂါဝန္အျဖဴေရာင္ေလးျဖင့္ ႃပံုးရယ္ေနရင္း သူ႔အနားမွာကပ္တြယ္ကာ ဧည့္သည္ေတြကိုႏႈတ္ဆက္ေန၏။

တစ္ခ်ိန္က ကိုယ္ သူမကိုၾကၫ့္ခဲ့ရသၫ့္အၾကၫ့္မ်ိဳး...

မင္းရဲထြဋ္ေခါင္ဆိုတဲ့ေကာင္နဲ႔ ယွဥ္တဲြျမင္ခဲ့ရတုန္းကလည္း သူနာက်င္ခဲ့ရသၫ့္နာက်င္မႈမ်ိဳး .....

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

မႏၲေလးကိုဒီေန့ျပန္ဆင္းမွာမို႔ ေဖေဖ့ကိုႏႈတ္ဆက္ေနခ်ိန္ ေခကအခန္းထဲကေျပးဆင္းလာ၍ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၿပီးလိုက္ၾကၫ့္ေနမိသည္။

ေဖေဖ့ကိုသာစကားေျပာေနေပမယ့္ သူမ ေခ်ာ္က်သြားမလားဟု လိုက္ၾကၫ့္ေနမိသျဖင့္ ေဖေဖက ႃပံုးကာ ေခ့ကိုလွၫ့္ၾကၫ့္သည္။

"ေဖေဖ့ကို ကေလးလုပ္ၿပီးမွာမေနနဲ႔ ငါ့သား မင္းကေလးကိုပဲ မင္းထိန္း"

ေဖေဖ့စကားေၾကာင့္ႃပံုးမိစဥ္မွာ ေဖေဖကၿခံထဲဆင္းသြား၍ ေခ့ကိုအနားလာဖို႔ေခၚလိုက္သည္။

သူမက Vပံုစံလည္ပင္းျဖင့္ ပန္းႏုေရာင္လက္ျပတ္အက်ႌႏွင့္ ေဘာင္းဘီအရွည္ပြပြေလးဝတ္ထား၍ ရိွရင္းစဲြအသက္ထက္ ပိုၿပီးႏုငယ္ေန၏။

မ်က္ႏွာေလးကို ပန္းႏုေရာင္ေျပျပေလး ျခယ္ထားသည္မွာလည္း တစ္ေနကုန္ထိုင္ၾကၫ့္ေနခ်င္စရာ။

သူခ်စ္ရသၫ့္ ဟိုးအရင္ကပံုစံေလးျဖစ္ၿပီး သူေမ်ွာ္လင့္ခဲ့သလို သူ႔ကိုဆိုးႏဲြ႔အႏိုင္ယူေတာ့မၫ့္ေကာင္မေလး....

"ကားေပၚကေနသြားေစာင့္ေန ကိုယ္ယူစရာရိွေသးလို႔"

ေခက ေခါင္းညိတ္ကာ အျပင္ထြက္သြားေတာ့ သူလည္းအေပၚထပ္တက္လာခဲ့သည္။

ယူစရာရိွသၫ့္ေက်ာက္ဘူးေတြယူၿပီး ေအာက္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ မင္းယံက ဧၫ့္ခန္းျပတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကိုေငးေန၏။

သူက အိမ္အကူတစ္ေယာက္ကို ေခါင္းညိတ္ေခၚကာ ေက်ာက္ဘူးေတြကို ကားေပၚသြားပို႔ခိုင္းလိုက္ၿပီး မင္းယံအနားကိုေရာက္လာသည္။

ေခက အိမ္ေရ႔ွပန္းပင္ေတြအနားမွာ ဖုန္းေျပာရင္း ဘာေတြသေဘာက်ေနသည္မသိဘဲ ရယ္ေနသည္မွာ ဒီကေနၾကားေနရသည္။

"လွတယ္မလား"

သူ႔အသံေၾကာင့္ မင္းယံ ဆတ္ခနဲျဖစ္သြားၿပီး အၾကၫ့္လႊဲကာ ဘာမျွပန္မေျပာဘဲၿငိမ္ေနသည္။

"အဲ့ဒီမိန္းကေလးေပါ့ သူ႔အတြက္နဲ႔ ငါရင္ဆိုင္ခဲ့ရတာေတြအမ်ားႀကီးပဲ စြန႔္လႊတ္ခဲ့ရတာေတြလည္းရိွတယ္ ငါ့အသက္ထက္ သူ႔ကိုပိုခ်စ္တယ္"

"ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္ အစ္ကို"

"ေနာက္ထပ္ မင္းသိဖို႔တစ္ခုက်န္ေသးတယ္ ညီေလး အဲ့ဒီမိန္းကေလးရဲ့ျဖစ္တည္မႈက ငါ့အတြက္ပဲ သူ႔အသက္၊ သူ႔ဘဝကို ငါပိုင္တယ္ အဲ့ဒါကိုေတာ့ မင္းအၿမဲတမ္းသတိရေနဖို႔လိုတယ္"

မင္းယံပခံုးကိုပုတ္ကာ သူ အိမ္ေရ႔ွထြက္လာခဲ့သည္။

ေယာက်ာ္းခ်င္းပဲ၊ ဒီေကာင့္အၾကၫ့္ေတြကို သူမသိဘဲေနမလား။

"ေခ ဖုန္းေျပာေနတုန္းလား"

"ၿပီးပါၿပီ ပီယရယ္ေလ သတင္းေကာင္းလွမ္းဖုန္းဆက္တာ"

ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာေနေသာ ေခ့မ်က္ႏွာေလးကိုၾကၫ့္ရင္း သူပါ အလိုလိုေပ်ာ္လာမိသလိုပင္။

"ေခတို႔ အေဒၚျဖစ္ေတာ့မယ္သိလား"

"ဘယ္လို!!"

"မခမွာ ကိုယ္ဝန္၅ပတ္ရိွေနၿပီတဲ့ အဲ့ဒါဖုန္းလွမ္းဆက္တာ မႏၲေလးေရာက္ရင္ သူတို႔ဆီအရင္ဝင္ရေအာင္ေနာ္ မခနဲ႔ေတြ့ခ်င္တယ္"

သူ႔ကိုဖက္ထားၿပီး ရင္ဘတ္ေပၚေမးေလးကပ္ကာ ေျပာတတ္သၫ့္ေခက ပူဆာခ်င္တာရိွတိုင္းထိုသို႔ခၽဲြေနက်။

ေခ့နဖူးေလးကိုဖြဖြငံု႔နမ္းကာ ေခါင္းညိတ္ျပေတာ့ ေခက ေက်နပ္သြားၿပီး ကားေပၚဝင္ထိုင္၏။

သူတို႔ထြက္လာခဲ့ေတာ့ မင္းယံက ကားကိုလွမ္းၾကၫ့္ရင္းက်န္ခဲ့သည္ကို ေနာက္ၾကၫ့္မွန္ကေနျမင္လိုက္ရ၍ မဲ့ႃပံုးတစ္ခ်က္ ႃပံုးလိုက္မိေသးသည္။

သူမဟာ ကိုယ့္ရဲ့ဘဝ။

သူမဟာ ကိုယ့္အတြက္။

ဒီမိန္းကေလးကို ဘာအတြက္ေၾကာင့္မွ သူ စြန႔္လႊတ္မွာမဟုတ္။

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

"မင္းအခ်ိဳးေတျြပင္ထား မင္းယံ မင္းျဖစ္ေနတာငါေတာင္သိတယ္ အစ္ကိုလည္းသိမွာပဲ အဲ့ဒါသူ႔မိန္းမေနာ္ သမီးရည္းစားေတာင္မဟုတ္ဘူး"

အရက္ခြက္ကိုစိုက္ၾကၫ့္ေနရင္းမွ အကုန္ေမာ့ေသာက္ပစ္လိုက္ေတာ့ ရင္ထဲမွာပူဆင္းသြားသည္။

မင္းထက္ရဲ့စကားကို အစအဆံုးၾကားလိုက္ရေပမယ့္ သူ႔ရင္ထဲေျဗာင္းဆန္ေနဆဲမို႔ စကားျပန္မေျပာႏိုင္။

ရန္ကုန္ျပန္ရမည္ျဖစ္ေပမယ့္ ခဏေတြ့ခ်င္စိတ္ျဖင့္ ဒီအိမ္ကိုဝင္လာေတာ့ သူမက ေက်ာင္းသြားေနၿပီး ညေနခင္းေလးသာေတြ့ခြင့္ရ၏။

ထိုညေနခင္းမွာလည္း ေမမိုးမခတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္ႏွင့္သာ အတူရိွေနၿပီး သူ႔ကိုေတာ့ ႃပံုးျပႏႈတ္ဆက္ရံုေလာက္သာ။

"ပီယ ငါ့ကိုchannel myammarက ဇာတ္ကားdownေပးစမ္းပါ ငါမလုပ္တတ္လို႔"

ပီယဆိုေသာ ေယာက်ာ္းႏွင့္လည္း အေတာ္ေလးရင္းႏွီးသလို တစ္ခါတစ္ေလဆို ထိုလူႏွင့္လည္းႏွစ္ေယာက္တည္း စကားေျပာေနတတ္သည္။

သူသာ အစ္ကို႔ေနရာမွာဆို ဒါကိုခြင့္ျပဳႏိုင္မွာမဟုတ္။

"အစ္ကို႔ေနရာ"

တီးတိုးေျပာမိေတာ့ က်က္သီးထသြားမိေပမယ့္ မင္းထက္ကေတာ့ သဲသဲကဲြကဲြၾကားလိုက္ပံုမရ။

"ငါ ေရဘူးသြားယူဦးမယ္ မင္းေရာ ဘာမွာဦးမလဲ"

မင္းထက္ ေခါင္းခါျပ၍ သူတစ္ေယာက္တည္း အခန္းထဲကထြက္လာခဲ့ကာ မီးဖိုခန္းဆီေရာက္ေတာ့ တီးတိုးစကားေျပာသံေတြၾကားလိုက္ရသည္။

မီးဖိုခန္းထဲကမို႔ အသံမထြက္ေအာင္သြားၾကၫ့္ေတာ့ အစ္ကိုက သူမႏွင့္စကားေျပာေနရင္း ဘာေတြလုပ္ေနသည္မသိ။

သူမက ထိုင္ခံုတစ္ခံုမွာထိုင္ေနၿပီး အစ္ကိုက တစ္ခုခုကို ဒယ္အိုးထဲထၫ့္ၿပီး ေၾကာ္ေပးေနသလားမသိ။

"Dietလုပ္တယ္ဆိုၿပီး ညတိုင္းမုန႔္ေတြစားေနတာ အဆင္မေျပဘူးေနာ္"

"ေခ အရမ္းဝေနၿပီေလ မဂၤလာပဲြက်ရင္ ပိန္ပိန္ေသးေသးေလးျဖစ္ခ်င္လို႔ပါဆို အဲ့ဒါကမရေသးဘူးလား ေခ ဗိုက္ဆာေနၿပီ"

"ခဏေတာ့ေစာင့္ရမယ္ေလ အခုစားခ်င္ရင္ ကိုယ့္ကိုစား"

သူမက ညစ္က်ယ္က်ယ္ရယ္သံေလးျဖင့္ ထိုင္ရာမွထကာ ေက်ာေပးလ်က္ရိွေသာအစ္ကို႔ကို ေနာက္ကေနသိုင္းဖက္ၿပီး ပခံုးႏွင့္ေက်ာေတြကို ကိုက္၏။

အစ္ကိုကတြန႔္ခနဲျဖစ္သြားေပမယ့္ရယ္ၿပီး သူမလက္ကေလးကိုဆဲြယူနမ္းကာ ပလက္ႀကိဳးကိုျဖဳတ္၍ ဘာမွန္းေသခ်ာမသဲကဲြသၫ့္စားစရာေတြကို ပန္းကန္ျပားထဲထၫ့္ေပးသည္။

"အဲ့ဒါပဲေနာ္ စားၿပီးရင္အိပ္ရမယ္"

"ေခ လက္နာေနတယ္"

သူမက လက္ကိုတမင္ခါျပၿပီး မုန႔္ပန္းကန္ကိုတြန္းပစ္ေတာ့ အစ္ကိုကႃပံုးလ်က္ သူမကိုစိတ္ရွည္လက္ရွည္ခြံ႔ကၽြေးေနျပန္သည္။

"လိမၼာလိုက္တာ ဒီလိုေယာက်ာ္းမ်ိဳးရထားတာ ဂုဏ္ယူစရာပဲသိလား"

"သိတယ္ လုပ္ခ်င္ရာပူဆာၿပီးရင္ မင္းအၿမဲတမ္းေျပာေနက်"

"ဘာလဲ ၿငိဳျငင္တာလား အာ့ဆိုလည္းလုပ္မေပးနဲ႔ မစားေတာ့ဘူး"

"ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွမေျပာရေသးဘူး မမေခ"