အချစ်ဝိုင် ( part -28 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

မိုးကုတ်သည် သူ့ရဲ့မွေးရာဇာတိမြေဖြစ်ပေမယ့် မနေချင်ဆုံးအရပ်တစ်ခုလည်းဖြစ်ကာ ဒီစိတ်က မေမေနဲ့တူသည်ဟု ပြောရမလား၊ မေမေ့ကြောင့်ဟု ပြောရမလား။

"သား အေးတယ်နော် ဂရုစိုက်"

တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သည့်သူ့ကို စိတ်ပူနေကာ တရရမှာနေသည့် မေမေ့အသံကြောင့် သူပြုံးမိပြီး စိတ်မပူဖို့မေမေ့ကိုချော့မိသည်။

မျက်လုံးထောင့်မှာ ချိန်းထားသည့်ဆရာဝန်ရောက်လာတော့ မေမေ့ကိုနှုတ်ဆက်ပြီး သူ ဖုန်းချလိုက်သည်။

"ဆေးဖြတ်ချင်တာ ငါ့တူလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

"မင်းက အိမ်မှာပဲ ကုချင်တာလား"

"ဟုတ်ပါတယ် ဆေးရုံတွေဘာတွေ မသွားချင်လို့ ကျွန်တော့်ဘက်က ဘာများစီစဥ်ပေးရဦးမလဲ"

"အားသန်တဲ့ယောကျာ်းနှစ်ယောက်လောက် ရှိစေချင်တယ် မင်းအတွက် အစားအစာပို့ပေးလို့ရမယ့်လူမျိုးဆို ပိုကောင်းတယ်"

"လူရဖို့ကကိစ္စမရှိပါဘူး ကျွန်တော်စီစဥ်လိုက်ပါ့မယ် တခြားဘာတွေလိုပါသေးလဲ"

"မင်း စိတ်ပိုင်းဖြတ်နိုင်ဖို့လိုတယ် ငါ့တူ စခဲ့ပြီးရင် နောက်ပြန်မလှည့်ဖို့အရင်ပိုင်းဖြတ်ရမယ် လူတိုင်းမအောင်မြင်ဘူးဆိုတာ စိတ်မခိုင်မာလို့ပဲ"

သူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လိုအပ်သည့်လူတွေကတော့ ထူးပြီးစီစဥ်စရာမလိုဘဲ အိမ်မှာနေကြသော ဖေဖေ့ရဲ့သစ္စာရှိအလုပ်သမားတွေရှိကြသည်။

ဦးမင်းမြတ်က မိုးကုတ်မှာ နာမည်ကျော်ကျောက်တွင်းသူဌေးမို့ ဖေဖေက ဂုဏ်သိက္ခာထိခိုက်စေသည့် သူ့ကိစ္စကိုလူသိမခံချင်။

"မင်းသုံးခဲ့ဖူးတာတွေ ချရေးလိုက်"

ဆရာကြီးက စာရွက်တစ်ရွက်ဖြင့် ဘောပင်န်ချပေးတော့ သူ ဘယ်သူ့ကိုမှမကြည့်ပေမယ့် ဖေဖေကတော့ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

Heroin, Cocaine, Morphine, Amphetamine အပါအဝင် ဆေးအတော်များများကို သူချရေးတော့ ဖေဖေမျက်နှာပျက်သွားသလို အံ့သြသွားပုံလည်းရသည်။

"အကုန်လုံးနီးပါးပါလား မင်း တော်တော်ဆိုးတဲ့ကောင်ပဲ"

ဆရာဝန်က သူရေးထားသည့်စာရွက်ကို ကြည့်ရင်းပြောလာတော့ သူ မပြုံးမိဘူးထင်၏။

လိုအပ်သည့်ဆေးဝါးနှင့် တခြားပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ ထိုဆရာဝန်ပြန်ထွက်သွားတော့မှ ဖေဖေက တိုးတိတ်စွာစကားစ၏။

"မင်းရုပ်ရည် မင်းအရည်အချင်းနဲ့ ဆေးသမားဖြစ်နေတာ ငါမသိခဲ့ဘူး မင်းစေ"

သူ ဖေဖေ့ကိုပြန်ကြည့်မိသည်။

ဖေဖေ မသိသေးတာတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်ဟု ပြောလိုက်ချင်ပေမယ့် ပြောမထွက်ခဲ့။

"အခုလို ဆုံးဖြတ်လိုက်တာကောင်းပါတယ် Bangkokကိုလွှတ်လိုက်မိလို့ ဒီလိုဖြစ်တာလို့တော့ မင်းအမေကပြောတယ်"

"မဆိုင်ပါဘူး ဘန်ကောက်ရောက်မှ ဆေးစသုံးတတ်ပေမယ့် ဒီမှာကတည်းကပျက်စီးနေတာ ဖေဖေမသိလို့ပါ"

ဖေဖေ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အံကြိတ်လိုက်သလို မေးရိုးနှစ်ဖက်ကားသွား၏။

ဆယ်တန်းအောင်သည့်အချိန်ထိ မိုးကုတ်မှာပဲ သူနေခဲ့ရကာ တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ဆိုသည့်အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မန္တလေးကိုပြောင်းခဲ့သည့် အတိတ်တွေကို ပြန်အစမဖော်ချင်။

ထိုအချိန်တွေမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ စီစဥ်ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး ဖေဖေ ဘယ်လိုနေခဲ့လဲ။

"၁၀တန်းအောင်ရင် Bangkokမှာပဲ ကျောင်းသွားတက်တော့ မင်း ကျောက်မြတ်လောကထဲမှာ နေရာတစ်ခုရလာဖို့ အခုကတည်းက မောင်းထားရမယ်"

မန္တလေးမှာအတူနေသည့် မေမေ့ကိုရော၊ မခကိုပါ သူ စိတ်မချနိုင်သည်မို့ မသွားချင်။

နောက်ဆုံးတော့ သူထွက်လာခဲ့ရကာ မေမေတို့ကိုမသိစေချင်သော ကိစ္စတွေကိုလည်း ပြန်မသိစေဖို့အသေအချာစီမံခဲ့ကာ Bangkokမှာ ၄နှစ်ကျော် ၅နှစ်နီးပါးကြာခဲ့သည်။

"မင်းအဖေကတော့ အရင်လိုပဲ မင်းစေ"

ဟိန်းခန့်တို့ဆီက စကားသံပြန်ကြားရတိုင်း သက်ပြင်းမောကြီးချမိပြီး ဖေဖေ့ကိုစိတ်နာချင်ပေမယ့် မနာနိုင်။

ဖေဖေ့ရဲ့အငယ်အနှောင်းဇာတ်လမ်းတွေ မေမေနဲ့မခ မသိအောင်ချုပ်ထိန်းရင်း လေလွင့်စပြုလာသည့်စိတ်တွေကို ဆေးသုံးခြင်းဖြင့် ပျော်ရွှင်မှုရှာမိသည်အထိ။

"မင်း အဲ့ဒါတွေကိုသိနေတာလား"

ဖေဖေ့မေးခွန်းကြောင့် သူ မျက်နှာလွှဲရင်း ခပ်တိုးတိုးရယ်မိပေမယ့် ပျော်လို့တော့မဟုတ်။

နာကျင်ခံရခက်စွာဖြင့်သာ...

"ကျွန်တော်ကဖေဖေ့သားပါ နောက်တစ်ခုက ဒါတွေကိုကျွန်တော်မပြောလည်း မေမေသိနေတယ် ဒါကြောင့်လည်း မိုးကုတ်မှာမနေခဲ့ဘဲ ကျွန်တော်နဲ့လိုက်လာတာပေါ့"

"ဒါတွေဟာ ဖေဖေ့အမှားဆိုတာသိပါတယ် မင်းအမေနဲ့က ချစ်လို့လက်ထပ်ခဲ့တာမှမဟုတ်ဘဲ သူလည်းနေတတ်သလိုနေ ကိုယ်လည်းနေတတ်သလိုနေခဲ့တာပဲ"

"ဒါဆို မင်းစေ မင်းထက် မင်းယံဆိုတဲ့ ၃ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ညီအစ်ကိုတွေဖြစ်လာမှာလဲ မေမေ့ကိုမချစ်ဘဲ လက်ထပ်ခဲ့ရတယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော့်အပြင်နောက်ထပ်သားတွေ ရှိနေတာကရော ဖေဖေနေတတ်တဲ့ပုံစံလား"

"မင်းစေ"

"ကျွန်တော်အားလုံးသိတယ် ဖေဖေ့မိန်းကလေးတွေ ကျွန်တော့်ဆိုင်အထိလိုက်လာတိုင်း မေမေ့အစားရင်နာရတယ် လူတကာလက်ညှိုးထိုးကြတဲ့အထိ ဘာလို့ကျွန်တော်ဆိုးခဲ့လဲ အဲ့ဒီရင်နာစရာတွေက ဒေါသတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလို့ပဲဖေဖေ"

သူစကားဖြတ်လိုက်ပြီး သူ့အခန်းရှိရာအပေါ်ထပ်ဆီထွက်လာခဲ့တော့ ဖေဖေတစ်ယောက်တည်း ဧည့်ခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်စွာကျန်နေခဲ့သည်။

ခေပြောခဲ့သလို သူသိနေခဲ့ပြီးသောကိစ္စတွေအတွက် ဖေဖေ ဆင်ခြင်သွားဖို့ကိုသာ တိတ်တဆိတ်မျှော်လင့်မိတော့၏။

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

တစ်လခန့်ကြာပြီးနောက်•••••

"Wow တစ်ခါမှသာမရောက်ဖူးတာ မိုးကုတ်ကမိုက်သားပဲ"

ခေ့စကားကြောင့် မခလှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

"နင်တို့ပြင်ဦးလွင်ပဲလှတယ်ထင်နေတာလား"

"ပြင်ဦးလွင်ကငါ့ဇာတိလေ မသိဘူး ပြင်ဦးလွင်ကပိုလှတယ်"

"မိုးကုတ်က ငါ့ဇာတိလေ မိုးကုတ်ကပိုလှတာပေါ့ ကို.. ဘာကလှလဲ ပြော"

ကားမောင်းရင်းငြိမ်နေသည့် ပီယမျက်ခုံးတွေတွန့်သွားကာ ယားလည်းမယားပါဘဲ ခေါင်းကိုတဗျင်းဗျင်းကုတ်သည်။

မခရဲ့မေးခွန်းက သူ့ကိုအကြပ်ရိုက်သွားစေသည်ထင်၏။

"ပီယ နင်ပြင်ဦးလွင်သားနော်"

"ကို မခက မိုးကုတ်သူနော်"

"ပြင်ဦးလွင်လည်းလှတယ် မိုးကုတ်လည်းလှတယ် ဒါပေမယ့် ငါ့ဇာတိဖြစ်တဲ့ တောင်ကြီးကပိုလှတယ်"

"ဟယ်!! ကြည့်စမ်း"

"နင်က ပြင်ဦးလွင်မှာမွေးတာလေ"

ခေနှင့် မခရဲ့အသံတွေစီခနဲထွက်လာတော့ ပီယ အသံထွက်အောင်ရယ်ရင်း ကားကိုသာ ဂရုစိုက်ပြီးမောင်းနေသည်။

"တောင်ကြီးဆေးရုံမှာမွေးတာပါဟ"

"ပြင်ဦးလွင်မှာကြီးတာလေ"

"တောင်ကြီးမှာလည်း ၄နှစ်နေခဲ့တယ်လေ"

"၄နှစ်တည်းရယ် ပြင်ဦးလွင်မှာ နှစ်ဆယ်ချီပြီးနေခဲ့တာလေ မရဘူးပီယ နင်ပြင်ဦးလွင်သားပဲ"

"ခေစုတ်မ ငါ့ယောကျာ်းကိုအနိုင်မကျင့်နဲ့ဟာ"

၃ယောက်သား ရယ်လိုက်ကြရင်း သောကတွေ ခဏတော့ဝေးသွားသည်။

မခနဲ့ပီယက မိုးကုတ်ကဆွေမျိုးတွေဆီမရောက်ဖူးသေး၍ ခရီးထွက်လာရင်း ခေကတစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေသည်မို့ အတူလိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

သူ ပြန်မလာတာလည်းကြာနေပြီမို့ ခေ တွေ့ချင်တာလည်းပါကာ တစ်ခုခုဖြစ်နေသလားလည်းသိချင်သည်။

"ဆေးဖြတ်မလို့တဲ့"

ကြီးမေဆီက သတင်းပြန်ကြားရတော့ ခေအံ့သြသွားကာ ဒီကိစ္စကို ဘာလို့ခေ့ကိုမပြောတာပါလိမ့်ဟု တွေးမိသည်။

အလုပ်ကိစ္စနဲ့ခရီးထွက်သွားတာလိုလိုဖြင့် မိုးကုတ်မှာဆေးဖြတ်နေသည်ဆို၍ ခေ့စိတ်ထဲ ဝမ်းနည်းသလိုလို၊ ဝမ်းသာသလိုလို...

သူ တကယ်ပဲပြောင်းလဲဖို့ကြိုးစားနေပြီပဲ...

"ကိုမင်းရော အဆင်ပြေရဲ့လားမသိဘူးနော်"

မခက လွမ်းလွမ်းဆွေးဆွေးပြောတော့ ခေ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကိုငေးကြည့်ပြီး မကြားသလိုနေလိုက်သည်။

ခေလည်း သူအဆင်ပြေပါ့မလားဟု တွေးမိပေမယ့် ဘယ်သူ့ကိုမှထုတ်မပြောဖြစ်။

မိုးကုတ်ရောက်နေသည့်တိုင် မေမေ့ဆီဖုန်းဆက်ကာ ခေနေကောင်းလား၊ ထမင်းစားလား မေးတတ်သည်ကိုလည်း ကြီးမေပြောပြတတ်သလို တစ်ခါတစ်လေ ခေကိုယ်တိုင်လည်းကြားရသည်။

ခေ့ကိုကွာရှင်းစာချုပ်ပေးခဲ့သည်ကို ဘယ်သူမှမသိ၍လား၊ ဒါမှမဟုတ် မသိသလိုနေကြသလားမသိဘဲ ဘယ်သူကမှ ခေ့ကိုမမေးကြ။

"သူ ခေ့ဆီ ဘာလို့ဖုန်းမဆက်တာလဲ ကြီးမေ"

"ခေလေး စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်မှာစိုးလို့နေမှာပေါ့ သမီးရဲ့ ပြီးတော့ သမီးတို့စကားပြောရင် ရန်ဖြစ်တာက များတယ်မလား"

တကယ်လည်း ရန်ဖြစ်တာကများနေပေမယ့် ဆေးဖြတ်တဲ့သူတိုင်း အလူးအလိမ့်ခံရတာကိုတော့ ခေသိ၍ ခေ့ကိုပြောပြစေချင်သည်။

ဒါကို သူက ခေ နေကောင်း၊ မကောင်းလှမ်းမေးနိုင်သေးကာ သူကိုယ်တိုင်ခေ့ဆီဖုန်းမဆက်တာကိုတော့ စိတ်ဆိုးချင်မိသည်။

သူ အရင်လိုမဟုတ်တော့တာ ခေသိနေ၍ မေးချင်သည့်စကားတွေလည်းရှိကာ သိချင်တာတွေလည်းရှိသည်။

"နင့်ဆီ ဖုန်းမဆက်ဘူးလား ခေ ငါဖုန်းဆက်ရင်မကိုင်တာကများလို့"

"မဆက်ပါဘူး"

"တစ်လလောက်တောင်ရှိနေပြီ ဖုန်းမဆက်တာတော့မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ခေမ ရယ် နင်မသိလို့နေမှာပါ"

"တကယ်မဆက်တာ မေမေ့ဆီတော့ဆက်တယ်"

"ကိုမင်းနဲ့စကားများထားတာလား"

"အဲ့ဒါကလည်းကြာပါပြီ မသွားခင်ကတည်းက သူနဲ့စကားမပြောဖြစ်တာ ခုထိပဲ"

နောက်ကြည့်မှန်ကတစ်ဆင့် ပီယမျက်လုံးတွေ ရွေ့လာတာကို ခေသတိထားမိလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘက်လှည့်ထိုင်နေလိုက်သည်။

ခေ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့၊ ပီယကိုစိတ်ညစ်အောင်လုပ်ဖို့ ရယူထားသည်ဟု ထင်ခဲ့မိပေမယ့် အခု သူ့ပုံစံက ခေ ထင်ထားသလိုမဟုတ်တော့။

သူ ခေ့ကိုချစ်တယ်ဆိုတာ တကယ်များဖြစ်နေလို့လား...

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

မိုးကုတ်က မခတို့အိမ်သည်နှစ်ထပ်ဖြစ်ကာ ခြံကျယ်ကျယ်မှာထီးထီးကြီးရှိနေပြီး အိမ်ဆီကိုရောက်ဖို့ ကားနဲ့နည်းနည်းကြာအောင် မောင်းဝင်ရသေးသည်။

ကျောက်တွင်းအလုပ်သမားတွေအတွက် အိမ်ခန်းတွေလည်းရှိတာမို့ နည်းနည်းတော့ လူရှုပ်ပေမယ့် ရှုတ်ယှက်ခတ်နေတာမျိုးလည်းမဟုတ်ပြန်။

"သမီးတို့ ရောက်ပြီလား"

မခရဲ့ဖေဖေက အိမ်ရှေ့မှာစောင့်နေကာ မခနှင့်ပီယကိုနှုတ်ဆက်သည်။

ပြီးမှ ခေ့ကိုတွေ့လိုက်သလို ခေါင်းညိတ်ပြီး ခေ့ကိုပြုံးပြကာ လက်ယပ်ခေါ်သည်။

"ဦး နေကောင်းရဲ့လား"

သိပ်မရင်းနှီးတာမို့ ဦးဟုသာ ခေါ်တတ်ပြီး ဒီဦးလေးကြီးကို မခတို့လက်ထပ်ပွဲနှင့် ပြင်ဦးလွင်လိုက်လာတုန်းကသာ ဆုံဖူးသည်မို့ ခပ်စိမ်းစိမ်းဖြစ်နေပေမယ့် ယောက္ခထီးဖြစ်နေ၍ မခေါ်မပြောလို့က မရ။

"သားဆီ လိုက်လာတာလား"

"ရှင်!! ဟုတ်"

သူ့ဆီလိုက်လာခြင်းလည်း တစ်စိပ်တစ်ပိုင်းပါနေသည်မို့ ခေ ခေါင်းလေးညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဦးက ခေနဲ့စကားပြောချင်ဟန်ဖြင့် ခြံထဲကို ဦးဆောင်လမ်းလျှောက်သွားတော့ ခေလည်းလိုက်ခဲ့ရသည်။

ပီယက ခေ့ကိုသတိပေးသလိုလှမ်းကြည့်ပြီး အထုတ်အပိုးတွေကို ကားပေါ်ကချရင်း အိမ်ရှေ့မှာကျန်ခဲ့သည်။

"သားရဲ့သတင်းကိုလည်း ကြားပြီးရောပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ ခေကြားပါတယ်"

"သားက သိပ်နေမကောင်းဘူး သမီးလေး ဟိုဒဏ်တွေကို အတော်ခံနေရတယ်ထင်တယ်"

"အဲ့ဒါအရမ်းဆိုးလားဟင်"

"သူ ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်ထင်တာပဲ"

ခေ မေးသည့်မေးခွန်းကိုမဖြေဘဲ စိတ်သက်သာရာရအောင် တမင်ဖြေသည့်အဖြေကြောင့် ခေ တစ်ချက်စိတ်ပူသွားမိသည်။

ဦးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းတွေကိုရပ်ကာ ခေ့ကိုပြန်ငုံ့ကြည့်သည်။

"သား အခုလိုဆိုးသွားတာ ဖေဖေ့ကြောင့်လို့ပြောရမလားပဲ"

ခေက ဦး လို့ခေါ်ပေမယ့် ဖေဖေဟုသုံးလာသည့်နာမ်စားကြောင့် ခေ မျက်နှာပူသလိုတော့ ဖြစ်မိသည်။

သို့သော် ဦးက ဂရုပြုမိဟန်မပေါ်ဘဲ ပြောလက်စ စကားကိုသာဆက်ပြော၏။

"သားရဲ့အမေနဲ့ မချစ်ဘဲပေါင်းခဲ့ရတယ်ဆိုပြီး နောက်ကွယ်မှာ ဇာတ်လမ်းရှုပ်မိတယ် ဒါတွေကို ဘယ်သူမှမသိဘူးလို့ထင်ပေမယ့် သားက သိနေတယ်"

ခေ ငြိမ်ပြီးနားထောင်နေမိရင်း သိပြီးသားကိစ္စတွေဖြစ်ပေမယ့် နောက်ထပ်သူ့အပေါ် သနားစိတ်လေးဝင်သွား၏။

"ဖေဖေ့ရဲ့ကိစ္စတွေက သူ့အတွက်အရှက်ရစရာဖြစ်ခဲ့တယ်ထင်တယ် ဟိုးအရင်ကတည်းက ဘယ်သူ့စကားမှနားမထောင်ဘဲ ထင်သလိုနေ၊ လုပ်ချင်တာလုပ်၊ ဆိုးချင်တိုင်းဆိုးခဲ့တာ ဒါတွေကြောင့်ထင်ပါရဲ့ မင်းစေကဘယ်သူ့ကိုမှမပြောဘဲ တစ်ယောက်တည်းကြိတ်မှိတ်နေခဲ့တာ သူအခုလိုဆိုးနေတာ ဘာကြောင့်လို့မေးလာရင် ဖေဖေ့ကြောင့်လို့ပြောရမှာပဲ"

ပြောနေရင်း ဦးက ခေ့ကိုပြန်ကြည့်လာသည်။

"ဖေဖေ ဘာလို့ပြောပြနေတာလဲ သိလား သမီးလေး"

"မသိပါဘူး"

ခေပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောတော့ ဦးက ရယ်ကာ ကလေးလိုပဲဟု ခပ်တိုးတိုးပြောသေးသည်။

"သမီး သူ့အပေါ်နားလည်စေချင်လို့ပါ သမီးတို့ကြားကပြဿနာကို ဖေဖေနားလည်တယ် သမီးအနေနဲ့ စိတ်နာနေမှာကိုလည်းသိတယ် ဒါပေမယ့်သမီးရယ် ဖေဖေက ယောကျာ်းချင်းမို့နားလည်နေတာပါ သားက သမီးလေးကိုသိပ်ချစ်တာပါ"

ခေ မသိမသာလေး မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

သူပြောင်းလဲသွားတာတွေ ခေ နားလည်ခဲ့ပေမယ့် ပြောခဲ့ဖူးသည့်စကားတွေကို သတိရတိုင်းခေါင်းခါငြင်းဆန်မိသည်။

ခေ့ကိုဂရုစိုက်တာတွေ ပြန်သိရတိုင်း၊ မိုးကုတ်မသွားခင်က သူနှုတ်ဆက်သွားသည့်အချိန်ကို သတိရတိုင်းလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး ဟု ခေဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး မယုံချင်ခဲ့။

"သူသာ နေမကောင်းဖြစ်နေတာ သူ့အမေဆီအမြဲဖုန်းဆက်ပြီး သမီးနေကောင်းလားအမြဲမေးတတ်တယ် သမီးကိုပြန်မပြောဖို့မှာနေတာကိုလည်း ဖေဖေကြားတယ်"

ခေ သိနေတာမို့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

"ဒီတော့သမီးရယ် သူလည်းအမှားတွေကိုပြင်နေတာပဲ သူဆိုးခဲ့သမျှပြန်ခံစားနေရပြီ နောင်တတွေလည်းရနေပြီပဲ တကယ်လို့သာ မင်းစေပြန်ပြီးလိမ္မာလာခဲ့ရင် မဆိုးတော့ဘူးဆိုရင် သမီးဘက်က နည်းနည်းလောက်လျှော့ပေးလို့ရမလား"

တောင်းတောင်းပန်ပန်ပြောလာသည့်စကားအဆုံးမှာ ခေ ရင်ထဲဒိတ်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

ခေက ဘာကိုအလျှော့ပေးရမှာလဲ.....

သူနဲ့ပဲဆက်ပြီးပေါင်းသင်းဖို့လား။

"ဖေဖေ တောင်းဆိုတာပါ သမီး"

"ခေက"

ခေ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ၍ အင်္ကျီစလေးကိုလုံးခြေပစ်မိရင်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်မိသည်။

ခေလည်း အရင်လို သူ့အပေါ် ပစ်ပစ်ခါခါနေနိုင်တော့တာမှမဟုတ်ဘဲ...

"သူ မဆိုးတော့ဘူးဆိုရင် ခေလည်းသူနဲ့ညှိယူဖို့ကြိုးစားပါ့မယ်"

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

Part 29 ဆက်ရန်

စာဖတ်သူတစ်ဦးချင်းစီကိုလေးစားလျက်

#shinthant1141997

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခ်စ္ဝိုင္ ( part -28 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪

မိုးကုတ္သည္ သူ႕ရဲ႕ေမြးရာဇာတိေျမျဖစ္ေပမယ့္ မေနခ်င္ဆုံးအရပ္တစ္ခုလည္းျဖစ္ကာ ဒီစိတၠ ေမေမနဲ႕တူသည္ဟု ေျပာရမလား၊ ေမေမ့ေၾကာင့္ဟု ေျပာရမလား။

"သား ေအးတယ္ေနာ္ ဂ႐ုစိုက္"

တစ္ဦးတည္းေသာသားျဖစ္သည့္သူ႕ကို စိတ္ပူေနကာ တရရမွာေနသည့္ ေမေမ့အသံေၾကာင့္ သူၿပဳံးမိၿပီး စိတ္မပူဖို႔ေမေမ့ကိုေခ်ာ့မိသည္။

မ်က္လုံးေထာင့္မွာ ခ်ိန္းထားသည့္ဆရာဝန္ေရာက္လာေတာ့ ေမေမ့ကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီး သူ ဖုန္းခ်လိဳက္သည္။

"ေဆးျဖတ္ခ်င္တာ ငါ့တူလား"

"ဟုတ္ကဲ့"

"မင္းက အိမ္မွာပဲ ကုခ်င္တာလား"

"ဟုတ္ပါတယ္ ေဆး႐ုံေတြဘာေတြ မသြားခ်င္လို႔ ကြၽန္ေတာ့္ဘက္က ဘာမ်ားစီစဥ္ေပးရဦးမလဲ"

"အားသန္တဲ့ေယာက်ာ္းႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ရွိေစခ်င္တယ္ မင္းအတြက္ အစားအစာပို႔ေပးလို႔ရမယ့္လူမ်ိဳးဆို ပိုေကာင္းတယ္"

"လူရဖို႔ကကိစၥမရွိပါဘူး ကြၽန္ေတာ္စီစဥ္လိုက္ပါ့မယ္ တျခားဘာေတြလိုပါေသးလဲ"

"မင္း စိတ္ပိုင္းျဖတ္နိုင္ဖို႔လိုတယ္ ငါ့တူ စခဲ့ၿပီးရင္ ေနာက္ျပန္မလွည့္ဖို႔အရင္ပိုင္းျဖတ္ရမယ္ လူတိုင္းမေအာင္ျမင္ဘူးဆိုတာ စိတ္မခိုင္မာလို႔ပဲ"

သူ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

လိုအပ္သည့္လူေတြကေတာ့ ထူးၿပီးစီစဥ္စရာမလိုဘဲ အိမ္မွာေနၾကေသာ ေဖေဖ့ရဲ႕သစၥာရွိအလုပ္သမားေတြရွိၾကသည္။

ဦးမင္းျမတ္က မိုးကုတ္မွာ နာမည္ေက်ာ္ေက်ာက္တြင္းသူေဌးမို႔ ေဖေဖက ဂုဏ္သိကၡာထိခိုက္ေစသည့္ သူ႕ကိစၥကိုလူသိမခံခ်င္။

"မင္းသုံးခဲ့ဖူးတာေတြ ခ်ေရးလိုက္"

ဆရာႀကီးက စာ႐ြက္တစ္႐ြက္ျဖင့္ ေဘာပင္န္ခ်ေပးေတာ့ သူ ဘယ္သူ႕ကိုမွမၾကည့္ေပမယ့္ ေဖေဖကေတာ့ စူးစိုက္ၾကည့္ေနခဲ့သည္။

Heroin, Cocaine, Morphine, Amphetamine အပါအဝင္ ေဆးအေတာ္မ်ားမ်ားကို သူခ်ေရးေတာ့ ေဖေဖမ်က္ႏွာပ်က္သြားသလို အံ့ၾသသြားပုံလည္းရသည္။

"အကုႏႅဳံးနီးပါးပါလား မင္း ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ေကာင္ပဲ"

ဆရာဝႏၠ သူေရးထားသည့္စာ႐ြက္ကို ၾကည့္ရင္းေျပာလာေတာ့ သူ မၿပဳံးမိဘူးထင္၏။

လိုအပ္သည့္ေဆးဝါးႏွင့္ တျခားပစၥည္းေတြဝယ္ဖို႔ ထိုဆရာဝန္ျပန္ထြက္သြားေတာ့မွ ေဖေဖက တိုးတိၾတၥာစကားစ၏။

"မင္း႐ုပ္ရည္ မင္းအရည္အခ်င္းနဲ႕ ေဆးသမားျဖစ္ေနတာ ငါမသိခဲ့ဘူး မင္းေစ"

သူ ေဖေဖ့ကိုျပန္ၾကည့္မိသည္။

ေဖေဖ မသိေသးတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္ဟု ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ေျပာမထြက္ခဲ့။

"အခုလို ဆုံးျဖတ္လိုက္တာေကာင္းပါတယ္ Bangkokကိုလႊတ္လိုက္မိလို႔ ဒီလိုျဖစ္တာလို႔ေတာ့ မင္းအေမကေျပာတယ္"

"မဆိုင္ပါဘူး ဘန္ေကာက္ေရာက္မွ ေဆးစသုံးတတ္ေပမယ့္ ဒီမွာကတည္းကပ်က္စီးေနတာ ေဖေဖမသိလို႔ပါ"

ေဖေဖ မ်က္ႏွာပ်က္သြားၿပီး အံႀကိတ္လိုက္သလို ေမးရိုးႏွစ္ဖက္ကားသြား၏။

ဆယ္တန္းေအာင္သည့္အခ်ိန္ထိ မိုးကုတ္မွာပဲ သူေနခဲ့ရကာ တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ဆိုသည့္အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ မႏၱေလးကိုေျပာင္းခဲ့သည့္ အတိတ္ေတြကို ျပန္အစမေဖာ္ခ်င္။

ထိုအခ်ိန္ေတြမွာ သူတစ္ဦးတည္းသာ စီစဥ္ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ၿပီး ေဖေဖ ဘယ္လိုေနခဲ့လဲ။

"၁၀တန္းေအာင္ရင္ Bangkokမြာပဲ ေက်ာင္းသြားတက္ေတာ့ မင္း ေက်ာက္ျမတ္ေလာကထဲမွာ ေနရာတစ္ခုရလာဖို႔ အခုကတည္းက ေမာင္းထားရမယ္"

မႏၱေလးမွာအတူေနသည့္ ေမေမ့ကိုေရာ၊ မခကိုပါ သူ စိတ္မခ်နိဳင္သည္မို႔ မသြားခ်င္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူၾထကႅာခဲ့ရကာ ေမေမတို႔ကိုမသိေစခ်င္ေသာ ကိစၥေတြကိုလည္း ျပန္မသိေစဖို႔အေသအခ်ာစီမံခဲ့ကာ Bangkokမြာ ၄ႏွစ္ေက်ာ္ ၅ႏွစ္နီးပါးၾကာခဲ့သည္။

"မင္းအေဖကေတာ့ အရင္လိုပဲ မင္းေစ"

ဟိန္းခန႔္တို႔ဆီက စကားသံျပန္ၾကားရတိုင္း သက္ျပင္းေမာႀကီးခ်မိၿပီး ေဖေဖ့ကိုစိတ္နာခ်င္ေပမယ့္ မနာနိုင္။

ေဖေဖ့ရဲ႕အငယ္အႏွောင္းဇာတ္လမ္းေတြ ေမေမနဲ႕မခ မသိေအာင္ခ်ဳပ္ထိန္းရင္း ေလလြင့္စျပဳလာသည့္စိတ္ေတြကို ေဆးသုံးျခင္းျဖင့္ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈရွာမိသည္အထိ။

"မင္း အဲ့ဒါေတြကိုသိေနတာလား"

ေဖေဖ့ေမးခြန္းေၾကာင့္ သူ မ်က္ႏွာလႊဲရင္း ခပ္တိုးတိုးရယ္မိေပမယ့္ ေပ်ာ္လို႔ေတာ့မဟုတ္။

နာက်င္ခံရခက္စြာျဖင့္သာ...

"ကြၽန္ေတာ္ကေဖေဖ့သားပါ ေနာက္တစ္ခုက ဒါေတြကိုကြၽန္ေတာ္မေျပာလည္း ေမေမသိေနတယ္ ဒါေၾကာင့္လည္း မိုးကုတ္မွာမေနခဲ့ဘဲ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕လိုက္လာတာေပါ့"

"ဒါေတြဟာ ေဖေဖ့အမွားဆိုတာသိပါတယ္ မင္းအေမနဲ႕က ခ်စ္လို႔လက္ထပ္ခဲ့တာမွမဟုတ္ဘဲ သူလည္းေနတတ္သလိုေန ကိုယ္လည္းေနတတ္သလိုေနခဲ့တာပဲ"

"ဒါဆို မင္းေစ မင္းထက္ မင္းယံဆိုတဲ့ ၃ေယာက္က ဘယ္လိုလုပ္ညီအစ္ကိုေတြျဖစ္လာမွာလဲ ေမေမ့ကိုမခ်စ္ဘဲ လက္ထပ္ခဲ့ရတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကြၽန္ေတာ့္အျပင္ေနာက္ထပ္သားေတြ ရွိေနတာကေရာ ေဖေဖေနတတ္တဲ့ပုံစံလား"

"မင္းေစ"

"ကြၽန္ေတာ္အားလုံးသိတယ္ ေဖေဖ့မိန္းကေလးေတြ ကြၽန္ေတာ့္ဆိုင္အထိလိုက္လာတိုင္း ေမေမ့အစားရင္နာရတယ္ လူတကာလက္ညွိုးထိုးၾကတဲ့အထိ ဘာလို႔ကြၽန္ေတာ္ဆိုးခဲ့လဲ အဲ့ဒီရင္နာစရာေတြက ေဒါသေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားလို႔ပဲေဖေဖ"

သူစကားျဖတ္လိုက္ၿပီး သူ႕အခန္းရွိရာအေပၚထပ္ဆီထြက္လာခဲ့ေတာ့ ေဖေဖတစ္ေယာက္တည္း ဧည့္ခန္းမွာ တိတ္ဆိတ္စြာက်န္ေနခဲ့သည္။

ေခေျပာခဲ့သလို သူသိေနခဲ့ၿပီးေသာကိစၥေတြအတြက္ ေဖေဖ ဆင္ျခင္သြားဖို႔ကိုသာ တိတ္တဆိတ္ေမွ်ာ္လင့္မိေတာ့၏။

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

တစ္လခန႔္ၾကာၿပီးေနာက္

"Wow တစ္ခါမွသာမေရာက္ဖူးတာ မိုးကုတၠမိုက္သားပဲ"

ေခ့စကားေၾကာင့္ မခလွည့္ၾကည့္ကာ ၿပဳံးၿပဳံးေလးျဖင့္ ေခါင္းညိတ္သည္။

"နင္တို႔ျပင္ဦးလြင္ပဲလွတယ္ထင္ေနတာလား"

"ျပင္ဦးလြင္ကငါ့ဇာတိေလ မသိဘူး ျပင္ဦးလြင္ကပိုလွတယ္"

"မိုးကုတၠ ငါ့ဇာတိေလ မိုးကုတ္ကပိုလွတာေပါ့ ကို.. ဘာကလြလဲ ေျပာ"

ကားေမာင္းရင္းၿငိမ္ေနသည့္ ပီယမ်က္ခုံးေတြတြန႔္သြားကာ ယားလည္းမယားပါဘဲ ေခါင္းကိုတဗ်င္းဗ်င္းကုတ္သည္။

မခရဲ႕ေမးခြန္းက သူ႕ကိုအၾကပ္ရိုက္သြားေစသည္ထင္၏။

"ပီယ နင္ျပင္ဦးလြင္သားေနာ္"

"ကို မခက မိုးကုတ္သူေနာ္"

"ျပင္ဦးလြင္လည္းလွတယ္ မိုးကုတ္လည္းလွတယ္ ဒါေပမယ့္ ငါ့ဇာတိျဖစ္တဲ့ ေတာင္ႀကီးကပိုလွတယ္"

"ဟယ္!! ၾကည့္စမ္း"

"နင္က ျပင္ဦးလြင္မွာေမြးတာေလ"

ေခႏွင့္ မခရဲ႕အသံေတြစီခနဲထြက္လာေတာ့ ပီယ အသံထြက္ေအာင္ရယ္ရင္း ကားကိုသာ ဂ႐ုစိုက္ၿပီးေမာင္းေနသည္။

"ေတာင္ႀကီးေဆး႐ုံမွာေမြးတာပါဟ"

"ျပင္ဦးလြင္မွာႀကီးတာေလ"

"ေတာင္ႀကီးမွာလည္း ၄ႏွစ္ေနခဲ့တယ္ေလ"

"၄ႏွစ္တည္းရယ္ ျပင္ဦးလြင္မွာ ႏွစ္ဆယ္ခ်ီၿပီးေနခဲ့တာေလ မရဘူးပီယ နင္ျပင္ဦးလြင္သားပဲ"

"ေခစုတ္မ ငါ့ေယာက်ာ္းကိုအနိုင္မက်င့္နဲ႕ဟာ"

၃ေယာက္သား ရယ္လိုက္ၾကရင္း ေသာကေတြ ခဏေတာ့ေဝးသြားသည္။

မခနဲ႕ပီယက မိုးကုတ္ကေဆြမ်ိဳးေတြဆီမေရာက္ဖူးေသး၍ ခရီးထြက္လာရင္း ေခကတစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနသည္မို႔ အတူလိုက္လာျခင္းျဖစ္သည္။

သူ ျပန္မလာတာလည္းၾကာေနၿပီမို႔ ေခ ေတြ႕ခ်င္တာလည္းပါကာ တစ္ခုခုျဖစ္ေနသလားလည္းသိခ်င္သည္။

"ေဆးျဖတ္မလို႔တဲ့"

ႀကီးေမဆီက သတင္းျပန္ၾကားရေတာ့ ေခအံ့ၾသသြားကာ ဒီကိစၥကို ဘာလို႔ေခ့ကိုမေျပာတာပါလိမ့္ဟု ေတြးမိသည္။

အလုပ္ကိစၥနဲ႕ခရီးထြက္သြားတာလိုလိုျဖင့္ မိုးကုတ္မွာေဆးျဖတ္ေနသည္ဆို၍ ေခ့စိတ္ထဲ ဝမ္းနည္းသလိုလို၊ ဝမ္းသာသလိုလို...

သူ တကယ္ပဲေျပာင္းလဲဖို႔ႀကိဳးစားေနၿပီပဲ...

"ကိုမင္းေရာ အဆင္ေျပရဲ႕လားမသိဘူးေနာ္"

မခက လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးေျပာေတာ့ ေခ ျပတင္းေပါက္အျပင္ဘက္ကိုေငးၾကည့္ၿပီး မၾကားသလိုေနလိုက္သည္။

ေခလည္း သူအဆင္ေျပပါ့မလားဟု ေတြးမိေပမယ့္ ဘယ္သူ႕ကိုမွထုတ္မေျပာျဖစ္။

မိုးကုတ္ေရာက္ေနသည့္တိုင္ ေမေမ့ဆီဖုန္းဆက္ကာ ေခေနေကာင္းလား၊ ထမင္းစားလား ေမးတတ္သည္ကိုလည္း ႀကီးေမေျပာျပတတ္သလို တစ္ခါတစ္ေလ ေခကိုယ္တိုင္လည္းၾကားရသည္။

ေခ့ကိုကြာရွင္းစာခ်ဳပ္ေပးခဲ့သည္ကို ဘယ္သဴမြမသိ၍လား၊ ဒါမွမဟုတ္ မသိသလိုေနၾကသလားမသိဘဲ ဘယ္သဴကမြ ေခ့ကိုမေမးၾက။

"သူ ေခ့ဆီ ဘာလို႔ဖုန္းမဆက္တာလဲ ႀကီးေမ"

"ေခေလး စိတ္အႏွောက္အယွက္ျဖစ္မွာစိုးလို႔ေနမွာေပါ့ သမီးရဲ႕ ၿပီးေတာ့ သမီးတို႔စကားေျပာရင္ ရန္ျဖစ္တာက မ္ားတယၼလား"

တကယ္လည္း ရန္ျဖစ္တာကမ်ားေနေပမယ့္ ေဆးျဖတ္တဲ့သူတိုင္း အလူးအလိမ့္ခံရတာကိုေတာ့ ေခသိ၍ ေခ့ကိုေျပာျပေစခ်င္သည္။

ဒါကို သူက ေခ ေနေကာင္း၊ မေကာင္းလွမ္းေမးနိုင္ေသးကာ သူကိုယ္တိုင္ေခ့ဆီဖုန္းမဆက္တာကိုေတာ့ စိတ္ဆိုးခ်င္မိသည္။

သူ အရင္လိုမဟုတ္ေတာ့တာ ေခသိေန၍ ေမးခ်င္သည့္စကားေတြလည္းရွိကာ သိခ်င္တာေတြလည္းရွိသည္။

"နင့္ဆီ ဖုန္းမဆက္ဘူးလား ေခ ငါဖုန္းဆက္ရင္မကိုင္တာကမ်ားလို႔"

"မဆက္ပါဘူး"

"တစ္လေလာက္ေတာင္ရွိေနၿပီ ဖုန္းမဆက္တာေတာ့မျဖစ္နိုင္ပါဘူး ေခမ ရယ္ နင္မသိလို႔ေနမွာပါ"

"တကယၼဆကၱာ ေမေမ့ဆီေတာ့ဆက္တယ္"

"ကိုမင္းနဲ႕စကားမ်ားထားတာလား"

"အဲ့ဒါကလည္းၾကာပါၿပီ မသြားခင္ကတည္းက သူနဲ႕စကားမေျပာျဖစ္တာ ခုထိပဲ"

ေနာက္ၾကည့္မွန္ကတစ္ဆင့္ ပီယမ်က္လုံးေတြ ေ႐ြ႕လာတာကို ေခသတိထားမိလိုက္ၿပီး ျပတင္းေပါက္ဘက္လွည့္ထိုင္ေနလိုက္သည္။

ေခ့ကို ဒုကၡေပးဖို႔၊ ပီယကိုစိတ္ညစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ရယူထားသည္ဟု ထင္ခဲ့မိေပမယ့္ အခု သူ႕ပုံစံက ေခ ထင္ထားသလိုမဟုတ္ေတာ့။

သူ ေခ့ကိုခ်စ္တယ္ဆိုတာ တကယ္မ်ားျဖစ္ေနလို႔လား...

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

မိုးကုတၠ မခတို႔အိမ္သည္ႏွစ္ထပ္ျဖစ္ကာ ၿခံက်ယ္က်ယ္မွာထီးထီးႀကီးရွိေနၿပီး အိမ္ဆီကိုေရာက္ဖို႔ ကားနဲ႕နည္းနည္းၾကာေအာင္ ေမာင္းဝင္ရေသးသည္။

ေက်ာက္တြင္းအလုပ္သမားေတြအတြက္ အိမ္ခန္းေတြလည္းရွိတာမို႔ နည္းနည္းေတာ့ လူရႈပ္ေပမယ့္ ရႈတ္ယွက္ခတ္ေနတာမ်ိဳးလည္းမဟုတ္ျပန္။

"သမီးတို႔ ေရာက္ၿပီလား"

မခရဲ႕ေဖေဖက အိမ္ေရွ႕မွာေစာင့္ေနကာ မခႏွင့္ပီယကိုႏႈတ္ဆက္သည္။

ၿပီးမွ ေခ့ကိုေတြ႕လိုက္သလို ေခါင္းညိတ္ၿပီး ေခ့ကိုၿပဳံးျပကာ လက္ယပ္ေခၚသည္။

"ဦး ေနေကာင္းရဲ႕လား"

သိပ္မရင္းႏွီးတာမို႔ ဦးဟုသာ ေခၚတတ္ၿပီး ဒီဦးေလးႀကီးကို မခတို႔လက္ထပ္ပြဲႏွင့္ ျပင္ဦးလြင္လိုက္လာတုန္းကသာ ဆုံဖူးသည္မို႔ ခပ္စိမ္းစိမ္းျဖစ္ေနေပမယ့္ ေယာကၡထီးျဖစ္ေန၍ မေခၚမေျပာလို႔က မရ။

"သားဆီ လိုကႅာတာလား"

"ရွင္!! ဟုတ္"

သူ႕ဆီလိုက္လာျခင္းလည္း တစ္စိပ္တစ္ပိုင္းပါေနသည္မို႔ ေခ ေခါင္းေလးညိတ္ျပလိုက္သည္။

ဦးက ေခနဲ႕စကားေျပာခ်င္ဟန္ျဖင့္ ၿခံထဲကို ဦးေဆာင္လမ္းေလွ်ာက္သြားေတာ့ ေခလည္းလိုက္ခဲ့ရသည္။

ပီယက ေခ့ကိုသတိေပးသလိုလွမ္းၾကည့္ၿပီး အထုတ္အပိုးေတြကို ကားေပၚကခ်ရင္း အိမ္ေရွ႕မွာက်န္ခဲ့သည္။

"သားရဲ႕သတင္းကိုလည္း ၾကားၿပီးေရာေပါ့"

"ဟုတ္ကဲ့ ေခၾကားပါတယ္"

"သားက သိပ္ေနမေကာင္းဘူး သမီးေလး ဟိုဒဏ္ေတြကို အေတာ္ခံေနရတယ္ထင္တယ္"

"အဲ့ဒါအရမ္းဆိုးလားဟင္"

"သူ ခံနိုင္ရည္ရွိမယ္ထင္တာပဲ"

ေခ ေမးသည့္ေမးခြန္းကိုမေျဖဘဲ စိတ္သက္သာရာရေအာင္ တမင္ေျဖသည့္အေျဖေၾကာင့္ ေခ တစ္ခ်က္စိတ္ပူသြားမိသည္။

ဦးက သက္ျပင္းခ်လိဳက္ၿပီး ေျခလွမ္းေတြကိုရပ္ကာ ေခ့ကိုျပန္ငုံ႕ၾကည့္သည္။

"သား အခုလိုဆိုးၾသားတာ ေဖေဖ့ေၾကာင့္လို႔ေျပာရမလားပဲ"

ေခက ဦး လို႔ေခၚေပမယ့္ ေဖေဖဟုသုံးလာသည့္နာမ္စားေၾကာင့္ ေခ မ်က္ႏွာပူသလိုေတာ့ ျဖစ္မိသည္။

သို႔ေသာ္ ဦးက ဂ႐ုျပဳမိဟန္မေပၚဘဲ ေျပာလက္စ စကားကိုသာဆက္ေျပာ၏။

"သားရဲ႕အေမနဲ႕ မခ်စ္ဘဲေပါင္းခဲ့ရတယ္ဆိုၿပီး ေနာက္ကြယ္မွာ ဇာတ္လမ္းရႈပ္မိတယ္ ဒါေတြကို ဘယ္သူမွမသိဘူးလို႔ထင္ေပမယ့္ သားက သိေနတယ္"

ေခ ၿငိမ္ၿပီးနားေထာင္ေနမိရင္း သိၿပီးသားကိစၥေတြျဖစ္ေပမယ့္ ေနာက္ထပ္သူ႕အေပၚ သနားစိတ္ေလးဝင္သြား၏။