အချစ်ဝိုင် ( part - 23 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

"ခေ မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ"

တံခါးကိုဖွင့်တော့ ခေသည် ဘာမှဝတ်မထားဘဲရေပန်းအောက်မှာထိုင်ကာ အထပ်ထပ်ကုတ်ဖဲ့ပစ်နေသည်မှာ အစင်းကြောင်းတွေထပ်နေ၏။

တချို့အစင်းကြောင်းနေရာတွေမှာ သွေးတွေပင် စို့နေပြီမို့ ရေပန်းကိုပိတ်ပစ်လိုက်ပြီး ခေ့ရှေ့မှာ မုဆိုးဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။

သူမ ဟာ ကိုယ့်ကိုဒီလောက်ထိ ရွံရှာမုန်းတီးနေခဲ့သူလား.....

"ရှင် ပျော်လား"

ဘယ်အချိန်ကတည်းက ငိုထားမှန်းမသိသောမျက်လုံးတွေက နီရဲဖောင်းအစ်နေကာ နှုတ်ခမ်းတွေကလည်း ပြာသည့်ဘက်ရောက်နေသည်။

သူ ဖြစ်သလိုကောက်ဝတ်လာသည့်ရှပ်လက်ရှည်ကိုချွတ်ကာ ခေ့အပေါ်ဖုံးအုပ်ပေးသည်အထိ ခေကစူးစိုက်ကြည့်နေဆဲ။

"လိုက်ဖုံးမပေးနဲ့ ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲ"

"ထ မင်းဖျားလိမ့်မယ်"

"ဖျားရင်လည်း သေသွားအေးတာပဲ ခေ ရှင့်ကိုမုန်းတယ် ဒီလိုမျိုး ရှင့်ကိုခဏခဏအရှုံးပေးရတာကိုလည်းမုန်းတယ် ရှင် ထင်သလိုလုပ်နေတဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်းမုန်းတယ်"

ခေ တအားအော်ငိုကာ အသိစိတ်မရှိတော့သလို လည်ပင်းတွေကို ထပ်ပြီးကုတ်ခြစ်ပစ်တော့ သူ ခေ့လက်တွေကိုဖမ်းယူလိုက်သည်။

သို့သော် သွေးစို့နေပြီဖြစ်သော လက်သည်းရာတွေက ခေ့လည်ပင်းဖြူဖြူနုနုလေးမှာ ထင်းနေကာ ထိုဒဏ်ရာတွေကိုကြည့်ရင်း သူ့ရင်ထဲနင့်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

"လွှတ်.. ရှင် ခေ့ကိုမထိနဲ့"

"တောက်!! မင်းငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း ခရေဝိုင်"

လက်ကလေးနှစ်ဖက်လုံးကို အားနှင့်ချူပ်ပစ်လိုက်တော့ ခေသည် အူလှိုက်သည်းလှိုက်ငိုရင်း ပျော့ခွေသွား၍ လှမ်းဖမ်းပွေ့လိုက်၏။

သူတကယ်ငိုချင်သွားပြီး ခေ့ကိုယ်လေးကိုပွေ့ယူကာ ဆိုဖာပေါ်ချလိုက်ပြီး ဗီရိုထဲကအနွေးထည်အင်္ကျီနှင့်ဘောင်းဘီတို့ကိုယူလိုက်သည်။

သူမ အအေးမိမှာစိုး၍ မြန်မြန်ဝတ်ပေးလိုက်ပြီး ဆံပင်တွေကိုတော့ သဘက်တစ်ထည်နှင့် စိတ်ရှည်လက်ရှည် သုတ်ပေးမိသည်။

မမြင်ချင်လည်းမြင်နေရသော လည်ပင်းနှင့်လက်ကလေးတွေပေါ်က သွေးစို့နေသောလက်သည်းရာတွေကြောင့် သူ အလိုလိုမျက်ရည်ဝေ့လာခဲ့သည်။

သူမကို ထပ်ပြီးနာကျင်အောင်လုပ်မိပြန်ပြီ...

ရှိုက်သံလေးတစ်ချက်ဖြင့် ခေ ပြန်ပြီးသတိရလာတော့ ဆံပင်တွေခြောက်စပြုနေပြီဖြစ်ကာ သူ့ကိုတွေ့သည်နှင့် ခေ မျက်ရည်ဝဲ၏။

"ရှင် ခေ့ကိုအဲ့လောက်တောင်မုန်းသလားဟင်"

"ငါပြောလည်း မင်းယုံမှာမှမဟုတ်တာ ထားလိုက် မင်း ဆေးသောက်မလား"

ခေ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သူ့ကိုကျောပေးပြီး တစ်ဖက်လှည့်သွားကာ ရှိုက်သံလေးထပ်ထွက်လာပြန်သည်။

ထိုငိုရှိုက်သံကို မကြားရဲသလို ဆတ်ခနဲခေါင်းကိုခါပစ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲရှိတာကိုဖွင့်ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမကို ချစ်တယ်ဆိုတာ သိမှဖြစ်မယ့်အခြေအနေ...

"ခရေဝိုင်"

"ခေ့ ဘာသာနေပါရစေ"

"မနေရဘူး မင်းသိမှဖြစ်မယ် မင်းမျက်လုံးထဲမှာ ငါကဘာကောင်ကြီးပဲဖြစ်ခဲ့ ဖြစ်ခဲ့ အခုငါ့ဘက်ကပြောင်းလဲဖို့ကြိုးစားနေတယ် မင်းမုန်းနေမှန်းငါသိတယ် ဒါပေမယ့် နည်းနည်းဖြစ်ဖြစ် အကောင်းမြင်ပေးစမ်းပါ"

ခေသည် ခွေခေါက်လဲနေရာမှ ထထိုင်ကာ သူ့ပါးကိုဖြန်းခနဲ လွှဲရိုက်ပစ်သည်။

နာသွားမိပေမယ့် သူ မျက်နှာကိုပြန်တည့်လိုက်ကာ ခေ့ကိုတည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နာကျည်းမုန်းတီးစွာ စူးစိုက်ကြည့်နေသော သူမမျက်လုံးတွေက မျက်ရည်တွေပြည့်နေခဲ့ရင်း.....

"ရှင့်မှာ အကောင်းမြင်စရာ ဘာရှိလို့လဲ မင်းစေရာ အခုအချိန်ထိ ခေ့ကိုစိတ်ရော၊ လူပါ အမျိုးမျိုးနှိပ်စက်နေတာပဲ ဒါတောင်မှ ရှင်က ဘာကိုပြောင်းလဲဖို့ကြိုးစားနေတာလဲ"

"မင်း ဘာမှမမြင်ဘူးပဲ"

သူ့မျက်ဝန်းတွေဆီမှာ ထိခိုက်နာကျင်သွားမှုကို ခေမြင်လိုက်ရ၍ နည်းနည်းတော့ကျေနပ်သွားမိသည်။

ဒါနဲ့ သူကဘာကိုနာကျင်သွားတာလဲ...

သိချင်စိတ်ကလေးဖြစ်သွားပေမယ့် ခေ မြိုသိပ်ပစ်လိုက်သည်။

သူနာကျင်ရခြင်းဟာ ခေ့ရဲ့အောင်မြင်မှုပဲမလား...

"ဟုတ်တယ် မမြင်ဘူး အစကတည်းက ရှင်က သိပ်မုန်း၊ သိပ်ရွံဖို့ကောင်းတဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေနဲ့ယောကျာ်း.. ရှင့်ကို ခေဘယ်တော့မှ အကောင်းမြင်လာမှာလည်းမဟုတ်ဘူး ရှင့်ဆီကလိုချင်တာ ကွာရှင်းဖို့တစ်ခုတည်းပဲ"

သူသည် ခေ့ကိုစူးခနဲတစ်ချက်ကြည့်ကာ စောစောက တိုးတိတ်ညှိုးငယ်နေသည့်နာကျင်မှုတွေ ဘယ်ရောက်သွားမှန်းမသိအောင် ဝုန်းခနဲထရပ်သည်။

"မင်းသိလား ခရေဝိုင် ငါ မင်းကိုအရမ်းချစ်တာ"

ခေ သူ့ကိုမော့ကြည့်ရင်း မျက်နှာလေးတင်းပစ်လိုက်သည်။

"ရှင်ကချစ်တာမှမဟုတ်တာ အဲ့ဒီဆေးတွေသုံးပြီး ခေ့ကိုအနိုင်ကျင့်နေတာ သိရဲ့လား"

"မသိဘူး မင်းယုံယုံ မယုံယုံ အဲ့ဒါအမှန်ပဲ ငါချစ်တာကိုတခြားလူတွေကတောင်သိပြီး မင်းက ဘာလို့မသိတာလဲ တစ်ခါတည်းရှင်းအောင်ပြောလိုက်မယ်

အဲ့လိုစောက်ရမ်းချစ်လွန်းလို့ မင်းကိုရအောင်ယူထားတာ မင်းသေလောက်အောင် တောင်းဆိုနေရင်တောင် ဘယ်တော့မှကွာရှင်းမပေးဘူး တစ်သက်လုံးငါနဲ့ပဲနေရမယ် အဲ့ဒါမင်းမှတ်ထား"

သူ ဝုန်းဒိုင်းကျဲကာ အခန်းထဲကထွက်သွားတော့ ခေ နှုတ်ခမ်းလေးမဲ့ပစ်လိုက်သည်။

သူလား ခေ့ကိုချစ်မှာ...

လှောင်ပြောင်ရယ်မောပစ်လိုက်ချင်ပေမယ့် ခေ ဘာကြောင့်ဝမ်းနည်းသွားလဲမသိ....

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

"သမီးတို့စကားများထားတာလား"

ခေ့လည်ပင်းနှင့်လက်တွေပေါ်က ကုတ်ဖဲ့ရာတွေကိုမြင်၍ မေမေက စိုးရိမ်သလိုမေးလာတော့ ခေ မဖြေတတ်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဟိုတစ်ရက်ကတည်းက သူ ခေ့ကိုရှောင်နေခဲ့ကာ ညဆိုလည်း ဘယ်အချိန်မှဝင်အိပ်သည်မသိ၊ မနက်ဆိုလည်း ခေနိုးလာချိန်မှာ သူ မရှိ။

ခေ ဝမ်းနည်းနာကျင်နေတာကို သူအမြင်ချင်ဆုံးမဟုတ်ဘူးလား...

သူ ဘာလို့ရှောင်နေတာလဲ...

"သားဘက်က ဆိုးတာတွေရှိတာကို မေမေလည်းသိပါတယ် ဒါပေမယ့် သားက ခေခေ့ကိုသိပ်ချစ်တာပါ"

ခေ နှုတ်ခမ်းလေး မသိမသာမဲ့ပစ်လိုက်ပြီး မျက်နှာလေးလွှဲထားလိုက်သည်။

မေမေက ဘာသိလို့ပြောနေတာလဲ။

သူက ခေ့ကိုနာကျင်အောင်တစ်ခုပြီးတစ်ခုလုပ်နေတာ။

"သမီး ဟိုကိစ္စကိုမကျေနပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မေမေသိပါတယ် ဒါပေမယ့် သားက"

"သမီး ဘယ်တော့မှခွင့်မလွှတ်ဘူး မေမေ အဲ့ဒီအကြောင်းတွေပြန်မပြောပါနဲ့တော့"

ခေ မျက်နှာလေးလွှဲထားလျက် မေမေ့ရှေ့က ထလာခဲ့သည်။

သူလိုလူက ခေ့ကို သိပ်ချစ်တာတဲ့လား...

"ကြီးမေ အရမ်းရယ်စရာကောင်းမနေဘူးလား"

ကြီးမေက ခေ့ဆံပင်တွေကိုဖြီးပေးနေရင်း တိတ်ဆိတ်နေတော့ ကြီးမေကိုမော့ကြည့်သည်။

"ကြီးမေရော ဘယ်လိုထင်လဲ သူ့အမေက သူနဲ့အဆင်ပြေအောင်နေဖို့ ပြောချင်တာမလား"

"ဘာကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်ထောင်တစ်ခုဖြစ်လာရင် ခိုင်မြဲစေချင်တာက လူကြီးတွေရဲ့ဆန္ဒပဲလေ သမီးလေးရဲ့ ခေါင်းထဲအဲ့ဒါလေးထည့်ထား"

"မထည့်ချင်ပါဘူး ခေ့ခေါင်းထဲဘာမှမရှိဘူး သူ ခေ့ကိုစိတ်ကုန်သွားတဲ့တစ်နေ့ကျ ကွာရှင်းပေးမယ်တဲ့ ခေက အဲ့နေ့ကိုစောင့်နေတာ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ခေ ဒီမှာနေနေတာ"

"ဒါဆို ကြီးမေမေးပါဦးမယ် ခုလိုစိတ်ညစ်စရာတွေရှိလာမှာမှန်းသိနေလျက်နဲ့ ဒီကောင်လေးကို ဘာလို့လက်ခံလိုက်တာလဲ"

"အဲ့ဒါက ခေ့ကိစ္စပါ"

"ကြီးမေကိုတောင် လျှို့ဝှက်တတ်နေပြီပေါ့"

"မဟုတ်ပါဘူး ခေ ပြန်ပြောရမှာရှက်လို့ပါ သူ့ကိုလက်ထပ်တယ်ဆိုတာကလည်း မဖြစ်လို့လေ ခေ သူ့ကိုလွယ်လွယ်နဲ့ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး အဲ့တုန်းက ခေ ဘယ်လောက်နာကျင်ခဲ့ရလဲ"

ပြောနေရင်း ​ခေ မျက်ရည်ဝေ့ပြန်၏။

ဟိုတစ်ညကလို သူနမ်းခဲ့သမျှနေရာတွေကို ဆပ်ပြာနှင့်အထပ်ထပ်ဆေးချရင်း ငိုခဲ့ရသည်။

သူထိတွေ့ခဲ့သောနေရာတွေကို သွေးထွက်သည်အထိ ကုတ်ဖဲ့ပစ်မိရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယူကျုံးမရ။

ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် မှန်ထဲမြင်ရတိုင်း ခေ နာကျင်ခဲ့ရခြင်းက သူ့ကြောင့်သာ။

ချစ်လွန်းလို့ ရယူချင်ပါတယ်ဆိုရင်တောင် ခေ့ကိုစိတ်ဒဏ်ရာတွေပေးပြီးမှ ရယူရသလား။

"မငိုပါနဲ့ ကလေးရယ် ကြီးမေလည်းရှိနေတာပဲ"

"မုန်းတယ်သိလား ကြီးမေ ခေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်းမုန်းတယ် သူ့ကိုလည်းမုန်းတယ် ခေ အရင်ကလိုပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်လေးပဲ ပြန်နေချင်တာ ပြီးတော့ သူ့မှာချစ်သူရှိရဲ့သားနဲ့ ခေ့ကို"

"ဘယ်ကချစ်သူလဲ သမီးသိလို့လား"

"အိမ်အထိလိုက်လာသေးတယ် မောင်နဲ့တွေ့ချင်လို့တဲ့ ကြီးမေသိလား သူက ပီယကိုနာကျင်စေချင်တာနဲ့ ခေ့ကိုအမျိုးမျိုးနှိပ်စက်နေတာ"

"ဘယ်လို"

"ပီယကို သူ မကျေနပ်တာ ပီယနဲ့ခေ့အကြောင်းသိနေလို့ ခေ့ကိုရအောင်ယူထားတာ ခေ စိတ်ဆင်းရဲနေတာမြင်ရရင် ပီယလည်းစိတ်မချမ်းသာရဘူးလေ အဲ့ဒါကြောင့်မို့"

"သမီးရယ် အဲ့လိုတွေ တွေးနေရတာ မပင်ပန်းဘူးလား ကြီးမေပြောချင်တာကို သိတယ်မလား ကိုယ့်စိတ်ကိုအပင်ပန်းမခံနဲ့နော် ခဏလောက်အိပ်လိုက် ကလေး ကြီးမေ မုန့်လုပ်ထားလိုက်မယ်နော်"

ကြီးမေ ခေ့ကိုချော့ပြီးအိပ်ခိုင်း၍ ခေ အိပ်ယာထဲလှဲရင်း ငိုနေတာ ဘယ်သူမှမသိအောင် စောင်ကိုခေါင်းမြီးခြုံထားလိုက်သည်။

အခန်းထဲက ကြီးမေထွက်လာတော့ အခန်းတံခါးနားမှာ ရပ်နေသည့် သူ့ကိုတွေ့လိုက်၍ ကြီးမေလန့်ဖျတ်သွားသည်။

"သား"

"ရှူး!!"

သူ တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး အခန်းထဲကိုငဲ့ကြည့်တော့ ခေက စောင်ကိုခေါင်းမြီးခြုံရင်း တအိအိငိုနေ၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိသည်။

စောင်ခြုံထားသည့် ခေ့ကိုပဲ အကြည့်မလွှဲဘဲရှိနေရာမှ ရင်ထဲဆစ်ခနဲဖြစ်သွားကာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးပူလောင်လာသလိုလို...

နာကျင်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းတွေ ရင်ထဲဝင်လာတော့ အကြည့်လွှဲပစ်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"သူ နေကောင်းရဲ့လား"

"ကောင်းပါတယ် ကလေးက စိတ်အားငယ်နေလို့ ဝမ်းနည်းပြီးငိုနေတာ"

ကြီးမေက သူ့ကိုအမြင်ကြည်ဟန်မရှိပေမယ့် လူကြီးမို့စကားကိုတော့ထိန်းပြောလေ၏။

တကယ်လည်း ခေ့အပေါ် ကျူးလွန်ခဲ့မိသည့်အမှားက ခွင့်လွှတ်နိုင်စရာမရှိခဲ့။

"ထမင်းရော စားရဲ့လား"

"စားပါတယ်"

"တအားငိုနေရင် ခေါင်းကိုက်နေမလားပဲ ကြီးမေပဲဂရုစိုက်ပေးပါနော် ကျွန်တော်မဝင်တော့ဘူး"

ပြောနေရင်းမှ ခေရှိရာဆီကို တစ်ချက်လှမ်းငဲ့ကြည့်မိသည်။

"ကျွန်တော် ဒီလိုတွေမေးတာကို သူ့ကိုပြန်မပြောပါနဲ့ စိတ်ဆိုးနေလိမ့်မယ်"

ကြီးမေရဲ့နားမလည်နိုင်သော မျက်လုံးတွေကို အားတင်းပြုံးပြလိုက်ရင်း သူ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

ငိုသံတွေကြားရတိုင်း နင့်နင့်သီးသီးခံစားရပြီး သူ့မျက်လုံးတွေပါ စိုစွတ်လာသလိုလို...

သူမ ငိုတာမြင်ရ၊ ကြားရတိုင်း သူဝမ်းနည်းမိပေမယ့် ထုတ်မပြောဖြစ်ခဲ့...

မုန်းပါ၊ မင်း ဆက်မုန်းပါ...

မင်းကိုဒုက္ခပေးမိတဲ့ဒီကောင်ကို အဆုံးစွန်အထိ မင်း မုန်းပစ်လိုက်ပါ ခရေဝိုင်.....

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

ရောက်ကတည်းက စီးကရက်ကို တစ်လိပ်ပြီးတစ်လိပ်သောက်နေရင်း သူ စကားမဆိုမိ။

နေသူက စီးကရက်ကို ဘူးလိုက်ဖွင့်ပြီးချပေးကာ သူ့ရှေ့မှာထိုင်သည်။

"မင်းကိုကြည့်ရတာ အတော်စိတ်ညစ်လာပုံပဲ"

သူ တစ်ခုခုပြောချင်ရင် ပြောလို့ရအောင် စကားလမ်းကြောင်းဖွင့်ပေးသည့်တိုင် စီးကရက်ကိုသာ သည်းကြီးမည်းကြီးရှိုက်ထုတ်ရင်း ငြိမ်နေမိသည်။

နေသူက ကွန်ဒိုတစ်ခန်းဝယ်ပြီး တစ်ယောက်တည်းနေကာ အိမ်မှာနေရတာမွှန်းကြပ်လာ၍ နေသူ့ဆီရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ခါတိုင်းလည်း သူ ဒီမှာပဲဆေးလာသုံးပြီး စိတ်ပြေသွားမှ အိမ်ကိုပြန်နေကျ...

"ငါမှားသွားပြီ နေသူ"

"ဘာလဲ မင်းစကားက အစမရှိ အဆုံးမရှိ"

"ခေလေ သူ ငါ့ကြောင့် အတော်လေးစိတ်ဆင်းရဲနေတယ်ထင်တယ်"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ခဏခဏကြိတ်ငိုတယ်ကွာ သူ့ကိုထိတိုင်းငိုတယ် သူငိုတာသိလိုက်ရရင် ငါရင်တွေပူပြီး ဘယ်လိုမှနေလို့မရဘူး မျက်ရည်တွေသုတ်ပေးချင်တယ် သူ့ကိုနှစ်သိမ့်ပေးချင်တယ် ဒါပေမယ့်"

သူ မျက်ရည်ဝဲသွားရင်း စီးကရက်ကိုပြာခွက်ထဲထိုးချေပစ်ပြီး အံကြိတ်မိသည်။

ဘာစကားမှဆက်မပြောတော့ပေမယ့် နေသူက သဘောပေါက်သွားသလို သူ့ပခုံးကို ခပ်ဖိဖိဖျစ်ညှစ်သည်။

"မင်း အဲ့နေ့က လွတ်နေခဲ့လို့ဖြစ်သွားတာမလား"

သူ ခေါင်းမညိတ်ခဲ့ပါ။

သုံးနေကျဖြစ်နေသည့်ဆေးက အချိန်တန်လာတိုင်း တောင်းဆိုလာ၍ ထိုညက သူသုံးဖြစ်ခဲ့သည်။

ဖေဖေရှိနေ၍ အောင့်အည်းနေပေမယ့်မရ...

"တစ်ခါတည်းယူသွားလိုက်တော့မယ် ခဏခဏ ထရရင် အဆင်မပြေဘူး"

သူမအသံလေးကြားလိုက်တော့ လွတ်ချင်နေသည့်စိတ်က နှိုးဆော်မှုကြောင့် အခန်းအပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။

ညဝတ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီတိုလေးက သူမပုံစံလေးကိုပိုပြီးနုငယ်သွားစေသလို သူ့စိတ်တွေကို ပိုပြီးရိုင်းစိုင်းစေခဲ့သည်။

သူ သတိပြန်ကပ်ချိန်မှာ သူမကအခန်းထောင့်လေးမှာကျုံ့ကျုံ့လေးထိုင်ကာ မျက်နှာလေးမှောက်ပြီး ငိုနေ၏။

သူ့ကိုလည်းအကပ်မခံဘဲ အနီးမှာရှိသမျှပစ္စည်းတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခုယူကာ သူ့ကိုပစ်ပေါက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင်အော်ငိုသည်။

"မလာနဲ့ ရှင်ဒီနားမလာနဲ့ လူယုတ်မာ"

မရမက အနားကပ်သွားတော့လည်း သွေးရူးသွေးတန်းဖြင့် သူ့ပါးကိုအထပ်ထပ်အခါခါရိုက်ပစ်ပြီး အကပ်မခံ။

သူမအသံကြောင့် ဖေဖေတို့တွေရောက်လာကာ ဖေဖေ့ဒေါသလက်သီးတွေ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးအနှံ့...

ငါ ဘာလုပ်မိပြီလဲဆိုသည့် နောင်တ တရားတွေဖြင့် ဖေဖေထိုးသမျှလက်သီးချက်တွေကို သူ မရှောင်ခဲ့။

ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရေပန်းဖွင့်ပြီးထိုင်နေခဲ့ပြီး ဘယ်သူမှမသိအောင် သူ မျက်ရည်ကျမိသည်။

သူချစ်သောမိန်းကလေးကို နာကျင်အောင်လုပ်မိပြီဆိုသည့်အတွေးဖြင့် ယူကျုံးမရဖြစ်မိသလို နောင်တလည်းရမိသည်။

ပြီးတော့ ကျော်ပီယ။

"လူယုတ်မာ မင်းကိုငါသတ်မယ်"

ဆိုပြီး သူနဲ့ရန်ဖြစ်ခဲ့တာတွေ။

ပြီးတော့ သူ နမ်းခဲ့သည့်နေရာတွေကို သွေးထွက်သည်အထိ ကုတ်ဖဲ့ပစ်တတ်သော သူမ။

"ငါလွတ်သွားတယ် နေသူ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ သူ့ကိုထိခိုက်နာကျင်စေခဲ့မိတာ ပြီးတော့ခုလည်း"

သူ ရှေ့ဆက်မပြောနိုင်တော့သည်အထိ ဆို့နင့်သွားမိသည်။

တခြားအချိန်တွေ ခေ့အပေါ် ကြမ်းတမ်းချင်စိတ်ကိုထိန်းနိုင်ပေမယ့် ဆေးသုံးပြီးသွားရင်တော့ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်။

သွေးစို့သည်အထိ ကုတ်ဖဲ့ခံထားရသည့် လက်ကလေးတွေကို မျက်လုံးထဲပြန်မြင်လာသည့်အခါ စိတ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ခိုင်ခိုင်မာမာဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူ့ဘာသာခေါင်းညိတ်ကာ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကိုအတည်ပြုလိုက်သည်။

"ဘာလဲ မင်းတစ်ယောက်တည်းအမျိုးမျိုး"

"ငါဆေးဖြတ်တော့မယ်"

"ဘာ!!"

"သူ့ကိုဒုက္ခရောက်အောင် အသိမဲ့စေတဲ့ဒါတွေကို ငါဆက်မသုံးချင်တော့ဘူး ငါဖြတ်တော့မယ်"

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

Part 24 ဆက်ရန်

စာဖတ်သူတစ်ဦးချင်းစီကိုလေးစားလျက်

#shinthant1141997

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခ်စ္ဝိုင္ ( part - 23 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

"ေခ မင္းဘာလုပ္ေနတာလဲ"

တံခါးကိုဖြင့္ေတာ့ ေခသည္ ဘာမွဝတ္မထားဘဲေရပန္းေအာက္မွာထိုင္ကာ အထပ္ထပ္ကုတ္ဖဲ့ပစ္ေနသည္မွာ အစင္းေၾကာင္းေတြထပ္ေန၏။

တခ်ိဳ႕အစင္းေၾကာင္းေနရာေတြမွာ ေသြးေတြပင္ စို႔ေနၿပီမို႔ ေရပန္းကိုပိတ္ပစ္လိုက္ၿပီး ေခ့ေရ႔ွမွာ မုဆိုးဒူးေထာက္ထိုင္လိုက္သည္။

သူမ ဟာ ကိုယ့္ကိုဒီေလာက္ထိ ရြံရွာမုန္းတီးေနခဲ့သူလား.....

"ရွင္ ေပ်ာ္လား"

ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ငိုထားမွန္းမသိေသာမ်က္လံုးေတြက နီရဲေဖာင္းအစ္ေနကာ ႏႈတ္ခမ္းေတြကလည္း ျပာသၫ့္ဘက္ေရာက္ေနသည္။

သူ ျဖစ္သလိုေကာက္ဝတ္လာသၫ့္ရွပ္လက္ရွည္ကိုခၽြတ္ကာ ေခ့အေပၚဖံုးအုပ္ေပးသည္အထိ ေခကစူးစိုက္ၾကၫ့္ေနဆဲ။

"လိုက္ဖံုးမေပးနဲ႔ ရွင္ကိုယ္တိုင္ပဲ"

"ထ မင္းဖ်ားလိမ့္မယ္"

"ဖ်ားရင္လည္း ေသသြားေအးတာပဲ ေခ ရွင့္ကိုမုန္းတယ္ ဒီလိုမ်ိဳး ရွင့္ကိုခဏခဏအရႈံးေပးရတာကိုလည္းမုန္းတယ္ ရွင္ ထင္သလိုလုပ္ေနတဲ့ ဒီခႏၶာကိုယ္ကိုလည္းမုန္းတယ္"

ေခ တအားေအာ္ငိုကာ အသိစိတ္မရိွေတာ့သလို လည္ပင္းေတြကို ထပ္ၿပီးကုတ္ျခစ္ပစ္ေတာ့ သူ ေခ့လက္ေတြကိုဖမ္းယူလိုက္သည္။

သို႔ေသာ္ ေသြးစို႔ေနၿပီျဖစ္ေသာ လက္သည္းရာေတြက ေခ့လည္ပင္းျဖဴႁဖူႏုႏုေလးမွာ ထင္းေနကာ ထိုဒဏ္ရာေတြကိုၾကၫ့္ရင္း သူ႔ရင္ထဲနင့္ခနဲျဖစ္သြားသည္။

"လႊတ္.. ရွင္ ေခ့ကိုမထိနဲ႔"

"ေတာက္!! မင္းၿငိမ္ၿငိမ္ေနစမ္း ခေရဝိုင္"

လက္ကေလးႏွစ္ဖက္လံုးကို အားႏွင့္ခ်ူပ္ပစ္လိုက္ေတာ့ ေခသည္ အူလိႈက္သည္းလိႈက္ငိုရင္း ေပ်ာ့ေခြသြား၍ လွမ္းဖမ္းေပြ့လိုက္၏။

သူတကယ္ငိုခ်င္သြားၿပီး ေခ့ကိုယ္ေလးကိုေပြ့ယူကာ ဆိုဖာေပၚခ်လိုက္ၿပီး ဗီရိုထဲကအေနြးထည္အက်ႌႏွင့္ေဘာင္းဘီတို႔ကိုယူလိုက္သည္။

သူမ အေအးမိမွာစိုး၍ ျမန္ျမန္ဝတ္ေပးလိုက္ၿပီး ဆံပင္ေတြကိုေတာ့ သဘက္တစ္ထည္ႏွင့္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သုတ္ေပးမိသည္။

မျမင္ခ်င္လည္းျမင္ေနရေသာ လည္ပင္းႏွင့္လက္ကေလးေတြေပၚက ေသြးစို႔ေနေသာလက္သည္းရာေတြေၾကာင့္ သူ အလိုလိုမ်က္ရည္ေဝ့လာခဲ့သည္။

သူမကို ထပ္ၿပီးနာက်င္ေအာင္လုပ္မိျပန္ၿပီ...

ရိႈက္သံေလးတစ္ခ်က္ျဖင့္ ေခ ျပန္ၿပီးသတိရလာေတာ့ ဆံပင္ေတြေျခာက္စျပဳေနၿပီျဖစ္ကာ သူ႔ကိုေတြ့သည္ႏွင့္ ေခ မ်က္ရည္ဝဲ၏။

"ရွင္ ေခ့ကိုအဲ့ေလာက္ေတာင္မုန္းသလားဟင္"

"ငါေျပာလည္း မင္းယံုမွာမွမဟုတ္တာ ထားလိုက္ မင္း ေဆးေသာက္မလား"

ေခ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘဲ သူ႔ကိုေက်ာေပးၿပီး တစ္ဖက္လွၫ့္သြားကာ ရိႈက္သံေလးထပ္ထြက္လာျပန္သည္။

ထိုငိုရိႈက္သံကို မၾကားရဲသလို ဆတ္ခနဲေခါင္းကိုခါပစ္လိုက္ၿပီး စိတ္ထဲရိွတာကိုဖြင့္ေျပာဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

သူမကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ သိမျွဖစ္မယ့္အေျခအေန...

"ခေရဝိုင္"

"ေခ့ ဘာသာေနပါရေစ"

"မေနရဘူး မင္းသိမျွဖစ္မယ္ မင္းမ်က္လံုးထဲမွာ ငါကဘာေကာင္ႀကီးပဲျဖစ္ခဲ့ ျဖစ္ခဲ့ အခုငါ့ဘက္ကေျပာင္းလဲဖို႔ႀကိဳးစားေနတယ္ မင္းမုန္းေနမွန္းငါသိတယ္ ဒါေပမယ့္ နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္းျမင္ေပးစမ္းပါ"

ေခသည္ ေခြေခါက္လဲေနရာမွ ထထိုင္ကာ သူ႔ပါးကိုျဖန္းခနဲ လႊဲရိုက္ပစ္သည္။

နာသြားမိေပမယ့္ သူ မ်က္ႏွာကိုျပန္တၫ့္လိုက္ကာ ေခ့ကိုတၫ့္တၫ့္ၾကၫ့္လိုက္သည္။

နာက်ည္းမုန္းတီးစြာ စူးစိုက္ၾကၫ့္ေနေသာ သူမမ်က္လံုးေတြက မ်က္ရည္ေတျြပည့္ေနခဲ့ရင္း.....

"ရွင့္မွာ အေကာင္းျမင္စရာ ဘာရိွလို႔လဲ မင္းေစရာ အခုအခ်ိန္ထိ ေခ့ကိုစိတ္ေရာ၊ လူပါ အမ်ိဳးမ်ိဳးႏိွပ္စက္ေနတာပဲ ဒါေတာင္မွ ရွင္က ဘာကိုေျပာင္းလဲဖို႔ႀကိဳးစားေနတာလဲ"

"မင္း ဘာမွမျမင္ဘူးပဲ"

သူ႔မ်က္ဝန္းေတြဆီမွာ ထိခိုက္နာက်င္သြားမႈကို ေချမင္လိုက္ရ၍ နည္းနည္းေတာ့ေက်နပ္သြားမိသည္။

ဒါနဲ႔ သူကဘာကိုနာက်င္သြားတာလဲ...

သိခ်င္စိတ္ကေလးျဖစ္သြားေပမယ့္ ေခ ၿမိဳသိပ္ပစ္လိုက္သည္။

သူနာက်င္ရျခင္းဟာ ေခ့ရဲ့ေအာင္ျမင္မႈပဲမလား...

"ဟုတ္တယ္ မျမင္ဘူး အစကတည္းက ရွင္က သိပ္မုန္း၊ သိပ္ရြံဖို႔ေကာင္းတဲ့ အက်င့္စရိုက္ေတြနဲ႔ေယာက်ာ္း.. ရွင့္ကို ေခဘယ္ေတာ့မွ အေကာင္းျမင္လာမွာလည္းမဟုတ္ဘူး ရွင့္ဆီကလိုခ်င္တာ ကြာရွင္းဖို႔တစ္ခုတည္းပဲ"

သူသည္ ေခ့ကိုစူးခနဲတစ္ခ်က္ၾကၫ့္ကာ ေစာေစာက တိုးတိတ္ၫွိုးငယ္ေနသည့္နာက်င္မႈေတြ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိေအာင္ ဝုန္းခနဲထရပ္သည္။

"မင္းသိလား ခေရဝိုင္ ငါ မင္းကိုအရမ္းခ်စ္တာ"

ေခ သူ႔ကိုေမာ့ၾကၫ့္ရင္း မ်က္ႏွာေလးတင္းပစ္လိုက္သည္။

"ရွင္ကခ်စ္တာမွမဟုတ္တာ အဲ့ဒီေဆးေတြသံုးၿပီး ေခ့ကိုအႏိုင္က်င့္ေနတာ သိရဲ့လား"

"မသိဘူး မင္းယံုယံု မယံုယံု အဲ့ဒါအမွန္ပဲ ငါခ်စ္တာကိုတျခားလူေတြကေတာင္သိၿပီး မင္းက ဘာလို႔မသိတာလဲ တစ္ခါတည္းရွင္းေအာင္ေျပာလိုက္မယ္

အဲ့လိုေစာက္ရမ္းခ်စ္လြန္းလို႔ မင္းကိုရေအာင္ယူထားတာ မင္းေသေလာက္ေအာင္ ေတာင္းဆိုေနရင္ေတာင္ ဘယ္ေတာ့မွကြာရွင္းမေပးဘူး တစ္သက္လံုးငါနဲ႔ပဲေနရမယ္ အဲ့ဒါမင္းမွတ္ထား"

သူ ဝုန္းဒိုင္းက်ဲကာ အခန္းထဲကထြက္သြားေတာ့ ေခ ႏႈတ္ခမ္းေလးမဲ့ပစ္လိုက္သည္။

သူလား ေခ့ကိုခ်စ္မွာ...

ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာပစ္လိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ေခ ဘာေၾကာင့္ဝမ္းနည္းသြားလဲမသိ....

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

"သမီးတို႔စကားမ်ားထားတာလား"

ေခ့လည္ပင္းႏွင့္လက္ေတြေပၚက ကုတ္ဖဲ့ရာေတြကိုျမင္၍ ေမေမက စိုးရိမ္သလိုေမးလာေတာ့ ေခ မေျဖတတ္ဘဲ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

ဟိုတစ္ရက္ကတည္းက သူ ေခ့ကိုေရွာင္ေနခဲ့ကာ ညဆိုလည္း ဘယ္အခ်ိန္မွဝင္အိပ္သည္မသိ၊ မနက္ဆိုလည္း ေခႏိုးလာခ်ိန္မွာ သူ မရိွ။

ေခ ဝမ္းနည္းနာက်င္ေနတာကို သူအျမင္ခ်င္ဆံုးမဟုတ္ဘူးလား...

သူ ဘာလို႔ေရွာင္ေနတာလဲ...

"သားဘက္က ဆိုးတာေတြရိွတာကို ေမေမလည္းသိပါတယ္ ဒါေပမယ့္ သားက ေခေခ့ကိုသိပ္ခ်စ္တာပါ"

ေခ ႏႈတ္ခမ္းေလး မသိမသာမဲ့ပစ္လိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာေလးလႊဲထားလိုက္သည္။

ေမေမက ဘာသိလို႔ေျပာေနတာလဲ။

သူက ေခ့ကိုနာက်င္ေအာင္တစ္ခုၿပီးတစ္ခုလုပ္ေနတာ။

"သမီး ဟိုကိစၥကိုမေက်နပ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ေမေမသိပါတယ္ ဒါေပမယ့္ သားက"

"သမီး ဘယ္ေတာ့မွခြင့္မလႊတ္ဘူး ေမေမ အဲ့ဒီအေၾကာင္းေတျြပန္မေျပာပါနဲ႔ေတာ့"

ေခ မ်က္ႏွာေလးလႊဲထားလ်က္ ေမေမ့ေရ႔ွက ထလာခဲ့သည္။

သူလိုလူက ေခ့ကို သိပ္ခ်စ္တာတဲ့လား...

"ႀကီးေမ အရမ္းရယ္စရာေကာင္းမေနဘူးလား"

ႀကီးေမက ေခ့ဆံပင္ေတြကိုၿဖီးေပးေနရင္း တိတ္ဆိတ္ေနေတာ့ ႀကီးေမကိုေမာ့ၾကၫ့္သည္။

"ႀကီးေမေရာ ဘယ္လိုထင္လဲ သူ႔အေမက သူနဲ႔အဆင္ေျပေအာင္ေနဖို႔ ေျပာခ်င္တာမလား"

"ဘာေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ေထာင္တစ္ခုျဖစ္လာရင္ ခိုင္ၿမဲေစခ်င္တာက လူႀကီးေတြရဲ့ဆႏၵပဲေလ သမီးေလးရဲ့ ေခါင္းထဲအဲ့ဒါေလးထၫ့္ထား"

"မထၫ့္ခ်င္ပါဘူး ေခ့ေခါင္းထဲဘာမွမရိွဘူး သူ ေခ့ကိုစိတ္ကုန္သြားတဲ့တစ္ေန့က် ကြာရွင္းေပးမယ္တဲ့ ေခက အဲ့ေန့ကိုေစာင့္ေနတာ အဲ့ဒါေၾကာင့္ပဲ ေခ ဒီမွာေနေနတာ"

"ဒါဆို ႀကီးေမေမးပါဦးမယ္ ခုလိုစိတ္ညစ္စရာေတြရိွလာမွာမွန္းသိေနလ်က္နဲ႔ ဒီေကာင္ေလးကို ဘာလို႔လက္ခံလိုက္တာလဲ"

"အဲ့ဒါက ေခ့ကိစၥပါ"

"ႀကီးေမကိုေတာင္ လ်ိႈ႔ဝွက္တတ္ေနၿပီေပါ့"

"မဟုတ္ပါဘူး ေခ ျပန္ေျပာရမွာရွက္လို႔ပါ သူ႔ကိုလက္ထပ္တယ္ဆိုတာကလည္း မျဖစ္လို႔ေလ ေခ သူ႔ကိုလြယ္လြယ္နဲ႔ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ဘူး အဲ့တုန္းက ေခ ဘယ္ေလာက္နာက်င္ခဲ့ရလဲ"

ေျပာေနရင္း ​ေခ မ်က္ရည္ေဝ့ျပန္၏။

ဟိုတစ္ညကလို သူနမ္းခဲ့သမ်ွေနရာေတြကို ဆပ္ျပာႏွင့္အထပ္ထပ္ေဆးခ်ရင္း ငိုခဲ့ရသည္။

သူထိေတြ့ခဲ့ေသာေနရာေတြကို ေသြးထြက္သည္အထိ ကုတ္ဖဲ့ပစ္မိရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယူက်ဳံးမရ။

ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ မွန္ထဲျမင္ရတိုင္း ေခ နာက်င္ခဲ့ရျခင္းက သူ႔ေၾကာင့္သာ။

ခ်စ္လြန္းလို႔ ရယူခ်င္ပါတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေခ့ကိုစိတ္ဒဏ္ရာေတြေပးၿပီးမွ ရယူရသလား။

"မငိုပါနဲ႔ ကေလးရယ္ ႀကီးေမလည္းရိွေနတာပဲ"

"မုန္းတယ္သိလား ႀကီးေမ ေခ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္းမုန္းတယ္ သူ႔ကိုလည္းမုန္းတယ္ ေခ အရင္ကလိုေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေလးပဲ ျပန္ေနခ်င္တာ ၿပီးေတာ့ သူ႔မွာခ်စ္သူရိွရဲ့သားနဲ႔ ေခ့ကို"

"ဘယ္ကခ်စ္သူလဲ သမီးသိလို႔လား"

"အိမ္အထိလိုက္လာေသးတယ္ ေမာင္နဲ႔ေတြ့ခ်င္လို႔တဲ့ ႀကီးေမသိလား သူက ပီယကိုနာက်င္ေစခ်င္တာနဲ႔ ေခ့ကိုအမ်ိဳးမ်ိဳးႏိွပ္စက္ေနတာ"

"ဘယ္လို"

"ပီယကို သူ မေက်နပ္တာ ပီယနဲ႔ေခ့အေၾကာင္းသိေနလို႔ ေခ့ကိုရေအာင္ယူထားတာ ေခ စိတ္ဆင္းရဲေနတာျမင္ရရင္ ပီယလည္းစိတ္မခ်မ္းသာရဘူးေလ အဲ့ဒါေၾကာင့္မို႔"

"သမီးရယ္ အဲ့လိုေတြ ေတြးေနရတာ မပင္ပန္းဘူးလား ႀကီးေမေျပာခ်င္တာကို သိတယ္မလား ကိုယ့္စိတ္ကိုအပင္ပန္းမခံနဲ႔ေနာ္ ခဏေလာက္အိပ္လိုက္ ကေလး ႀကီးေမ မုန႔္လုပ္ထားလိုက္မယ္ေနာ္"

ႀကီးေမ ေခ့ကိုေခ်ာ့ၿပီးအိပ္ခိုင္း၍ ေခ အိပ္ယာထဲလွဲရင္း ငိုေနတာ ဘယ္သူမွမသိေအာင္ ေစာင္ကိုေခါင္းၿမီးႃခံုထားလိုက္သည္။

အခန္းထဲက ႀကီးေမထြက္လာေတာ့ အခန္းတံခါးနားမွာ ရပ္ေနသၫ့္ သူ႔ကိုေတြ့လိုက္၍ ႀကီးေမလန႔္ဖ်တ္သြားသည္။

"သား"

"ရႉး!!"

သူ တိတ္တိတ္ေနရန္ အခ်က္ျပလိုက္ၿပီး အခန္းထဲကိုငဲ့ၾကၫ့္ေတာ့ ေခက ေစာင္ကိုေခါင္းၿမီးႃခံုရင္း တအိအိငိုေန၍ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမိသည္။

ေစာင္ႃခံုထားသည့္ ေခ့ကိုပဲ အၾကၫ့္မလႊဲဘဲရိွေနရာမွ ရင္ထဲဆစ္ခနဲျဖစ္သြားကာ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုးပူေလာင္လာသလိုလို...

နာက်င္ျခင္း၊ ဝမ္းနည္းျခင္းေတြ ရင္ထဲဝင္လာေတာ့ အၾကၫ့္လႊဲပစ္လိုက္ရင္း သက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။

"သူ ေနေကာင္းရဲ့လား"

"ေကာင္းပါတယ္ ကေလးက စိတ္အားငယ္ေနလို႔ ဝမ္းနည္းၿပီးငိုေနတာ"

ႀကီးေမက သူ႔ကိုအျမင္ၾကည္ဟန္မရိွေပမယ့္ လူႀကီးမို႔စကားကိုေတာ့ထိန္းေျပာေလ၏။

တကယ္လည္း ေခ့အေပၚ က်ူးလြန္ခဲ့မိသၫ့္အမွားက ခြင့္လႊတ္ႏိုင္စရာမရိွခဲ့။

"ထမင္းေရာ စားရဲ့လား"

"စားပါတယ္"

"တအားငိုေနရင္ ေခါင္းကိုက္ေနမလားပဲ ႀကီးေမပဲဂရုစိုက္ေပးပါေနာ္ ကၽြန္ေတာ္မဝင္ေတာ့ဘူး"

ေျပာေနရင္းမွ ေခရိွရာဆီကို တစ္ခ်က္လွမ္းငဲ့ၾကၫ့္မိသည္။

"ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုေတြေမးတာကို သူ႔ကိုျပန္မေျပာပါနဲ႔ စိတ္ဆိုးေနလိမ့္မယ္"

ႀကီးေမရဲ့နားမလည္ႏိုင္ေသာ မ်က္လံုးေတြကို အားတင္းႃပံုးျပလိုက္ရင္း သူ ျပန္လွၫ့္လာခဲ့သည္။

ငိုသံေတြၾကားရတိုင္း နင့္နင့္သီးသီးခံစားရၿပီး သူ႔မ်က္လံုးေတြပါ စိုစြတ္လာသလိုလို...

သူမ ငိုတာျမင္ရ၊ ၾကားရတိုင္း သူဝမ္းနည္းမိေပမယ့္ ထုတ္မေျပာျဖစ္ခဲ့...

မုန္းပါ၊ မင္း ဆက္မုန္းပါ...

မင္းကိုဒုကၡေပးမိတဲ့ဒီေကာင္ကို အဆံုးစြန္အထိ မင္း မုန္းပစ္လိုက္ပါ ခေရဝိုင္.....

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

ေရာက္ကတည္းက စီးကရက္ကို တစ္လိပ္ၿပီးတစ္လိပ္ေသာက္ေနရင္း သူ စကားမဆိုမိ။

ေနသူက စီးကရက္ကို ဘူးလိုက္ဖြင့္ၿပီးခ်ေပးကာ သူ႔ေရ႔ွမွာထိုင္သည္။

"မင္းကိုၾကၫ့္ရတာ အေတာ္စိတ္ညစ္လာပံုပဲ"