အချစ်ဝိုင် ( part - 22 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

Hotelကိုရောက်တော့ spaကကောင်မလေးတွေဆီ အရင်သွားကာ လက်သည်းဆေးဆိုးခိုင်းပြီး ခေ ငြိမ်နေလိုက်သည်။

စကားမပြောဘဲ ခေ ငြိမ်နေတာမို့ ကောင်မလေးတွေကလည်းသိပ်မလှုပ်ရဲကြဘဲ လုပ်စရာရှိတာကိုသာ နှုတ်ဆိတ်လုပ်ကိုင်ပေးနေကြသည်။

မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ဆံပင်တွေကိုပြန်မြင်တော့ မင်းစေရာခေါင်းဖြီးပေးခဲ့တာကိုသတိရသွားပြီး ဒီဆံပင်တွေကို မမုန်းစဖူးမုန်းသွားမိသည်။

"ခေ့ကို ဆံပင်အရောင်ပြောင်းပေး ခရမ်းရောင်ရှိတယ်မလား"

"ဘာလို့ပြောင်းမှာလဲ မမခေရဲ့ ဒေါင်းမြီးစိမ်းရောင်က လိုက်တဲ့သူအရမ်းရှားတာ မမနဲ့လည်းလိုက်တာပဲကို"

"ခု မကြိုက်တော့ဘူး ခရမ်းရောင်ရင့်ရင့်လေးပြောင်းပေး ပြီးရင် ဆံပင်ကိုအဖျားနည်းနည်းတိပေး အဖျားတွေက အရမ်းရှုပ်နေတာပဲ"

"အဲ့ဒါမမခေဆံပင်မပေါင်းတာကြာလို့လေ spaမလာတာပဲကြာနေပြီကို"

"ကျောင်းပိတ်ခါနီးပြီ ဒီကရှေ့ အမြဲလာဖြစ်တော့မှာ အခု ခရမ်းရောင်ပြောင်းဖို့အဆင်ပြေလား"

"ပြေတယ် မမခေ"

ခေ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ဆံပင်ဆေးဆိုးပေးနေတာကိုပဲ ငြိမ်ခံကာ လိုင်းသုံးနေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်spaရှေ့ကဖြတ်သွားသည့် လူငယ်တချို့ကိုတွေ့လိုက်၍ ခေ စိတ်ဝင်စားသွားကာ လိုက်ကြည့်မိသည်။

လူငယ်တွေက သဘက်ကလေးတွေကို ပခုံးပေါ်တင်ထားကြသည်မို့ ဒက်ဒီပြောခဲ့သလို GYMများဖွင့်လိုက်သလားဟု အတွေးဝင်လာသည်။

"အပေါ်မှာ GYMရောဖွင့်လိုက်ပြီလေ မမခေရဲ့ သူဌေးကမပြောဘူးလား"

ခေ့အကြည့်ကိုသိနေသလို ဆေးဆိုးပေးနေသည့်ကောင်မလေးက ပြောလာတော့ ဒက်ဒီ့ကိုလွမ်းစိတ်ဖြင့် ရုတ်တရက်စကားပြန်မပြောနိုင်။

"မပြောဘူး"

ခေ့စိတ်ထဲဝမ်းနည်းသွားမိ၏။

ဒက်ဒီက ခေဖြစ်ချင်ခဲ့သမျှကို ဘယ်တုန်းကမှတားဆီးခဲ့သူမဟုတ်။

သူနဲ့လက်ထပ်ခဲ့သည့်ကိစ္စကိုလည်း ဘာကြောင့်၊ ဘာအတွက်လို့ တစ်ခွန်းမမေးခဲ့ဖူးသလို အပြစ်တင်ငြိုငြင်တာမျိုးလည်းမရှိခဲ့။

မင်းစေရာသာ ခေ့ဘဝထဲရောက်မလာခဲ့ရင် ဒက်ဒီနဲ့ခွဲနေရမှာလည်းမဟုတ်သလို ခေသည်လည်း အရင်လိုနေချင်တိုင်းနေခွင့်ရနေမှာမလွဲ။

"မင်း ဘာတွေလုပ်လာတာလဲ"

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ပြန်ရောက်နှင့်နေသည့်သူက ခေ့ရဲ့ခရမ်းရောင်ဆံပင်တွေကြောင့် မျက်လုံးကြီးပြူးကာ ဒေါသဖြစ်သလိုမေးလာ၏။

ထိုမျက်နှာကြောင့် ခေ့စိတ်ထဲကျေနပ်သွားကာ မဲ့ပြုံးလေးပြုံးလိုက်ပြီး...

"ဆံပင်ဆေးဆိုးလာတာ"

ဒေါသဖြစ်သလိုမျက်လုံးတွေက အရောင်ပြောင်းသွားသည့်ဆံပင်တွေကိုကြည့်ကာ ကျေနပ်သလိုပြန်ဖြစ်သွား၍ ခေ စိတ်တိုသွားမိသည်။

အစိမ်းရောင်ဆံပင်တွေကို သူသဘောကျမှန်း ခေသိတာမို့ ခရမ်းရောင်ပြောင်းပစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဒီအရောင်ကိုလည်း သူ ကြိုက်နေပြန်ပြီလား...

သူ့ကိုဒေါသဖြစ်စေချင်ပေမယ့် ခေသာ ဒေါသဖြစ်ခဲ့ရပြီး အခန်းထဲဝင်ခဲ့ကာ စောင်ကိုခေါင်းမြီးခြုံ၍ ငြိမ်နေမိသည်။

တံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ ခြေသံသဲ့သဲ့ကြားလိုက်ပြီး ခေ့ဘေးနားမှာငြိမ့်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

"မင်း ခုအရောင်နဲ့ပိုလှတယ် ခရေဝိုင် ငါပိုတောင်သဘောကျတယ် နေမကောင်းဘူးဆိုလည်းဆေးထသောက် အိပ်မနေနဲ့"

မာဆတ်ဆတ်ပြောလာသည့်စကားကိုလည်း မကြားသလိုနေလိုက်ကာ ခေ မျက်ရည်ဝဲလာသည်။

ခေ့ကိုလည်းမချစ်မနှစ်သက်ပါဘဲ ဒုက္ခပေးဖို့သက်သက် သူ့အနားခေါ်ထားသည်မို့ ကိုယ့်အဖြစ်ကိုသနားပြီး သူ့ကိုလည်းပိုမုန်းမိသည်။

ပြီးတော့ သူ့မှာလည်း ချစ်သူရှိလျက်နဲ့ ...

"ငါပြောနေတာကြားလား ခရေဝိုင် စောင်ကိုဖယ်စမ်း"

ခေ ဆက်ပြီးငြိမ်နေတော့ သူသည်ဒေါသဖြစ်လာသလို စောင်ကိုဆွဲချပစ်၍ ခေ စူပုတ်သွား၏။

ကိုယ်မျက်ရည်ဝဲပြီးငိုချင်နေတာကို ခေ့ကိုဒုက္ခပေးချင်နေသည့် သူသိလို့မဖြစ်၊ မဟုတ်ရင်ကျေနပ်နေမည်ကိုး။

မျက်ရည်တွေသိမ်းပြီး စောင်ကိုဖယ်လိုက်သည်နှင့် နီးကပ်နေသောသူ့ဆီက ရေမွှေးနံ့တစ်ခုရလိုက်ကာ ခေ နှာခေါင်းရှုံ့ပစ်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ သူများဘာသာနေနေတာကို ဝေးဝေးသွားနေစမ်းပါ"

"ဘာလို့နေရမှာလဲ ဘာဖြစ်တာလဲ အဲ့ဒီမျက်နှာက"

"ဘာဖြစ်ဖြစ် လိုက်စိတ်မဝင်စားပါနဲ့ ရှင့်ဘာသာဘယ်လိုနေနေ ခေစိတ်မဝင်စားဘူး ရှင်လည်း.."

"ငါကစိတ်ဝင်စားတယ် အပြင်ကပြန်လာမှ ဒီလိုမျက်နှာနဲ့ မျက်ရည်ကဝဲနေသေးတယ် ဘာလဲ မင်းရည်းစားဟောင်းနဲ့ပြန်တွေ့လာလို့လား"

ထင်ရာတွေပြောနေသည်မို့ ခေ နှုတ်ခမ်းလေးမဲ့ပစ်ကာ ဆက်အရွဲ့တိုက်ပစ်၏။

"အနည်းဆုံးတော့ ခေ့ရည်းစားက အိမ်အထိလိုက်မလာပါဘူး"

"လာစေချင်လည်း ခေါ်လိုက်လေ သူများမမြင်ကွယ်ရာမှာ ချိန်းတွေ့တာထက်စာရင် အိမ်ကိုလိုက်လာတာက တော်သေးတာပေါ့"

သူ့စကားကြောင့် ခေပိုပြီးဒေါသဖြစ်ကာ ထထိုင်လိုက်ရင်း သူ့ရင်ဘတ်ကိုတအားတွန်းပစ်သည်။

သို့သော် သူက ယိုင်ရုံသာယိုင်သွားပြီး ဘာမှမဖြစ်။

"ရှင် ဘာလို့သူများကို စော်ကားမော်ကားတွေပြောနေတာလဲ ခေ့ကိုသေချာကြည့်စမ်းပါ ရှင့်လို ပွေတဲ့ရှုပ်တဲ့ပုံပေါ်လို့လား"

ဟာသတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရသလို သူက ဟက်ခနဲရယ်ကာ ခေ့ကိုခပ်လှောင်လှောင်ကြည့်သည်။

"လူပွေလူရှုပ်ဆိုတာ မျက်နှာပေါ်စာရေးထားတာမှမဟုတ်တာ အချိန်မတော်လည်း ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်နဲ့ သွားလာနေတဲ့သူက ငါ့ကိုလူရှုပ်လူပွေလို့ပြောနေတာ ပိုတောင်ရယ်ချင်စရာကောင်းသေးတယ် အဲ့ဒါမင်းကိုငါက စော်ကားမော်ကားပြောနေတာလား"

ခေ ပိုပြီးငိုချင်သွားကာ သူ့မျက်နှာကိုစူးစိုက်ကြည့်ရင်း မျက်ရည်တစ်စက် ပေါက်ခနဲကျ၏။

နောက်ထပ်မျက်ရည်ကတော့ ပါးပေါ်အထိစီးကျလာပြီး မေးဖျားမှာ လှုပ်လီလှုပ်လဲ့တွဲခိုသည်။

"အဲ့လိုပြင်းထန်တဲ့အသုံးအနှုန်းတွေနဲ့ ခေ့ကိုဘယ်သူကမှ မစော်ကားခဲ့ဖူးဘူးသိလား"

ခေ တိုးတိတ်စွာဝန်ခံတော့ သူသည် ခါတိုင်းလိုမပြုံးနိုင်တော့ဘဲ ခေ့ကိုစူးစူးကြီးကြည့်နေ၏။

"ခေက အဲ့လိုပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့မိန်းမ မဟုတ်ဘူး အချိန်မတော် ယောကျာ်းတစ်ယောက်နဲ့ သွားလာနေခဲ့တာ ခေမှားတယ်ဆိုရင်တောင် ခေ့မှာပျက်စီးခဲ့တာ ဘာမှမရှိဘူး

ဘယ်သူသိသိမသိသိ ခေသိတယ် ပီယသိတယ် ပြီးတော့ ခေ့ကိုပေါင်းသင်းနေတဲ့ ရှင်ကိုယ်တိုင်လည်းသိတယ် နောက်တစ်ခါ ခေတို့ကြားက ရိုးသားတဲ့သံ​ယောဇဥ်ကိုမစော်ကားပါနဲ့"

ခေ အိပ်ယာပေါ်ပြန်လှဲချလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲကစောင်ကိုဆောင့်အောင့်ဆွဲယူကာ ခေါင်းမြီးခြုံ၍ပြန်ငြိမ်နေလိုက်သည်။

ခေသည် မိန်းမကောင်းမဟုတ်မှန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသိပေမယ့် သူပြောလိုက်မှ ခေ့ဘဝမြောင်းထဲရောက်သွားသည်မို့ စိတ်ထိခိုက်မိသည်ကအမှန်။

သူ့ဆီက အချစ်တွေ၊ အမုန်းတွေကို ခေ ဂရုမစိုက်ပေမယ့် ဒီလောက်အထိပြောဖို့လိုလို့လားဟုတွေးကာ ဝမ်းနည်းခြင်းလည်းဖြစ်သည်။

တစ်ခန်းလုံးတိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် သူ ထွက်သွားပြီထင်ကာ စိတ်ရှိလက်ရှိငိုချပစ်လိုက်မိသည်။

သူ ဘာလို့ခေ့ကိုဒီလောက်ထိမုန်းနေတာလဲ...

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

"သမီးလေး စားရတာခံတွင်းတွေ့လား"

"ကြီးမေလာမှပဲ ခေ ဖတ်တီးဖြစ်တော့မယ်"

ခေ့ရဲ့နို့ထိန်းကြီးမေက အိမ်မှာလာနေပြီဖြစ်ကာ အနည်းဆုံးတော့ ခေမပျင်းတော့ဘဲ စကားပြောဖော် တိုးတိုးဖော်ရှိလာသည်။

မေမေက ခေ့ကိုဂရုတစိုက်ရှိပေမယ့် ခေကကြီးမေနဲ့သာတစ်ချိန်လုံးနေခဲ့ရတာမို့ ရင်းနှီးမှုချင်းတော့မတူ။

ကြီးမေနှင့်မေမေကလည်း သက်တူရွယ်တူနီးပါးမို့ အထိုက်အလျောက်တော့ ခင်မင်ရင်းနှီးသွားကြသည်။

"ဘာတွေစားနေကြတာလဲ"

ကျော်ပီယက ကျောပိုးအိတ်ကို တစ်ဖက်တည်းလွယ်ထားရင်း အိမ်ထဲဝင်လာရင်းမှ မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့နောက်မှာတော့ မခ။

"အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲလေး ချက်ထားတာ တစ်ခါတည်းသောက်သွားပါလား ပီယ"

"ကြီးမေ ထည့်ပေးလေ ခေမ ကြည့်စမ်း အရောင်သစ်နဲ့အပြတ်လန်းနေပါလား နင်ဒီအရောင်နဲ့ပိုလိုက်တယ် မိုက်တယ်"

သူသဘောကျသော ခေ့ရဲ့ဆံပင်အရောင်ကို ချီးကျူးရင်း၊ စကားတွေပြောရင်း နှုတ်ဆက်ရင်းဖြင့် ဆူညံနေသည်။

ဒေါ်ကြီးသီက အားလုံးစားဖို့ပြင်ဆင်ပေးသည်မို့ သူတို့တစ်ဝိုင်းတည်းစားဖြစ်ကြရင်း စကားတွေပြောကြသည်။

မကြားရတာကြာပြီဖြစ်သော ခေ့ရဲ့ရယ်သံလေးကို ခဏခဏကြားနေရတာမို့ လှေကားအကွယ်ကနံရံကိုမှီရင်း သူ ပြုံးနေမိသည်။

သူ လွမ်းနေခဲ့ရသည့်အသံချိုချိုလေး။

"ကိုမင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ပြုံးနေမိ၍ မခကိုလည်းမမြင်လိုက်။

မခက ရှေ့ကိုဆက်မသွားတော့ဘဲ နံရံကိုမှီပြီးရပ်ကာ ရယ်နေသည့် သူ့ကိုစူးစမ်းသလိုကြည့်သည်။

ရယ်သံတွေ တိခနဲရယ်သွားတော့ သူ ထမင်းစားခန်းနေရာကို မမြင်ရပေမယ့် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ မခကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဘာမှမလုပ်ဘူး အပြင်သွားမလို့"

"အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲစားရအောင်လေ မသွားပါသေးနဲ့ဦး"

မခက အရင်လို သူ့ကိုခေါ်ပြောပေမယ့် သူ့ချစ်ဇနီးလေးရယ်မောနေသမျှ ပျက်စီးသွားမှာကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

သူ ရောက်သွားရင် ချက်ချင်းစူပုတ်ပုတ်ဖြစ်သွားမည့်မျက်နှာလေးကို သူ မမြင်ချင်။

"ငါ့ကိစ္စက အရေးကြီးတယ် တော်ပြီ"

သူ ခြေလှမ်းကျဲတွေဖြင့် အိမ်အပြင်ထိရောက်အောင်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဟိုတစ်ရက် ခေငိုပြီးကတည်းက အတတ်နိုင်ဆုံးမျက်နှာချင်းမဆိုင်ချင်ဘဲ ပျော်ပါစေဆိုပြီးလွှတ်ထားပေးခဲ့သည်။

ရယ်နေသည့်မျက်နှာလေးကိုမြင်ချင်ပေမယ့် အသံကြားရုံဖြင့်သာ သူကျေနပ်ခဲ့ပြီး ကွယ်ရာကနေကြည့်ဖို့သာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်အထိ။

"ကိုမင်းက အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲလည်းမစားဘူး ထွက်သွားပြီ"

"အလုပ်ကအရေးကြီးလို့နေမှာပေါ့"

ခေက မင်းစေရာထွက်သွားသည့်ဘက်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး စိတ်မဝင်စားသလို ခေါက်ဆွဲကိုသာ ဆက်စားနေသည်။

သို့သော် သူ ဘာဖြစ်လို့ကွယ်ရာမှာရပ်နေပြီး မခတွေ့တော့မှ အပြင်ထွက်သွားတာလဲဆိုသည့် အတွေးကတော့ ခေါင်းထဲမှာနေရာယူ၏။

"ခေ နင်တို့ရန်ဖြစ်ထားတာလား"

ပီယ ကားပေါ်ရောက်မှမေးတော့ ခေက ခေါင်းခါပေမယ့် နာနာကျင်ကျင်ပြုံးလိုက်သလိုထင်မိ၏။

"ငါ အဆင်ပြေတယ်"

ခေ့အသံက မြူးမြူးလေးဖြစ်ပေမယ့် အဆင်ပြေကြောင်းပြောပြခြင်းထက် အားတင်းနေသလိုဟု ထပ်တွေးမိသည်။

သို့သော် ခေက ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ဖုန်းကိုပဲငုံ့ကြည့်နေတော့၍ စကားဆက်မပြောဖြစ်တော့ဘဲ ကားကိုမောင်းထွက်လိုက်သည်။

မင်းစေရာနဲ့ခေ တစ်ခုခုဖြစ်နေမှန်းသိနေပေမယ့် ဘာမှန်းမသိ။

သေချာတာတစ်ခုက ခေသည် တစ်ခုခုကို ထိခိုက်ခံစားနေရပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်၏။

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

သူပြန်ရောက်လာတာကိုတွေ့လိုက်ပေမယ့် ခေ မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ဧည့်ခန်းမှာပဲ မေမေနဲ့အတူ koreaကားကိုပဲဆက်ကြည့်နေ၍ နည်းနည်းစိတ်ခုသွားသည်။

မေမေက သူတို့ကြားကပြဿနာကို ဝင်မပါချင်ဟန်ဖြင့် မသိသလိုသာနေတာမို့ ခေ့ကို ဘယ်သူမှအပြစ်မပြော။

ခေနဲ့စကားများပြီးကတည်းက ဘာလုပ်လုပ်စိတ်မပါသလို သူ့မှာအမေ့မေ့အလျော့လျော့။

ခုလည်း ခေလိုက်မလာခြင်းအပေါ် စိတ်ထဲမှာမကျေမနပ်ဖြစ်နေသလို ဆေးသုံးချင်စိတ်က ထိန်းမရအောင်ဖြစ်လာသည်။

ခါတိုင်းဆို ခေ့ကိုထပ်ပြီးမထိခိုက်စေချင်၍ အပြင်မှာသုံးပြီး စိတ်ငြိမ်မှ အိမ်ကိုပြန်လာဖြစ်ပေမယ့် ဒီနေ့တော့ သူ မေ့သွားခဲ့သည်။

မနေနိုင်တော့တာမို့ ဆေးထုတ်ကိုထုတ်ယူလိုက်ပြီး အလုပ်စားပွဲပေါ်မှာပုံလိုက်ကာ ရင်ဘတ်ထဲအထိရောက်အောင် ရှိုက်ပစ်လိုက်သည်။

ဒီfeelingကို သူ ဘယ်လိုသဘောကျမှန်းမသိ...

"ဟင်!! ဒါတွေက"

ခေ့အသံကြားလိုက်၍ မှိန်းနေရာမှ ခေါင်းထောင်ကြည့်မိတော့ အဖြူရောင်ဂါဝန်ရှည်ရှည်လေးနဲ့ သူမ။

မျက်လုံးလေးတွေပြူးကာ စားပွဲပေါ်က ဆေးမှုန့်တွေကိုကြည့်လိုက်၊ သူ့ကိုကြည့်လိုက်...

အခန်းမီးရောင်အောက်မှာ ခရမ်းရောင်ဆံပင်တွေနှင့် ဂါဝန်ဖြူဖြူလေးက ဒဏ္ဍာရီဆန်နေကာ သူမ ပိုလှနေ၏။

"မေမေ"

ခေ မေမေ့ကို အော်ခေါ်နေ၍ သူ ဖျတ်ခနဲဖြစ်သွားပြီး တံခါးဆီလှည့်ပြေးသွားသော ခေ့ကိုလှမ်းဆွဲကာ တံခါးကိုlockချပစ်လိုက်သည်။

ခေ့မျက်နှာလေးကိုမြင်တော့ ရင်ဘတ်ထဲမီးတွေတောက်လာသလိုပူလောင်လာခဲ့ပြီး ရင်တွေဆောင့်ခုန်လာသည်။

လည်ပတ်နေသည့်သွေးတွေ နွေးခနဲဖြစ်သွားပြီး ခေ့ဆီကတစ်ခုခုကို အသည်းအသန်လိုချင်လာခဲ့သည်။

"ခေ ကိုယ် မင်းကို"

"ဟင့်အင်း ရှင်ဖယ်နော် မေမေ အွန်း!!"

ထပ်အော်တော့မလိုပြင်နေသော ခေ့နှုတ်ခမ်းလေးကို သူ နမ်းပစ်လိုက်သည့်အခါ ခေကြောက်သွားသည်ထင်၏။

တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ယင်သွားပြီး သူ့လက်မောင်းနှင့်ရင်ဘတ်တွေဆီကို လက်သီးဆုပ်လေးတွေဖြင့်ထုကာ အတင်းပြန်ရုန်းသည်။

နုထွေးမွှေးပျံ့နေသော ခေ့ကိုယ်လေးက သူ့စိတ်ရိုင်းတွေကို ပိုပြီးနှိုးဆွပေးနေသလိုမို့ ပွေ့ယူလိုက်တော့ ခေ အသည်းအသန်အော်ငို၏။

"ရှင့်ကိုမုန်းတယ် လူယုတ်မာ"

"ကိုယ် မင်းကိုနာအောင်ထပ်မလုပ်ပါဘူး ခေရယ် အရင်ရက်တွေကလိုပဲ နေမှာပါ နော် ကိုယ် တကယ်မရတော့လို့ပါ"

မွေ့ရာပေါ်ချလိုက်တော့ ခေက ထပြေးဖို့ကြိုးစားပေမယ့် အပေါ်ကနေစီးမိုးကာ တွန်းဖယ်ပစ်နေသော လက်ကလေးတွေကိုဆွဲချုပ်ပြီး သူမနှုတ်ခမ်းလေးကို မက်မက်မောမောနမ်းမိသည်။

ပါးနုနုလေးမှာ မျက်ရည်တွေစီးကျလာပေမယ့် သူ ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ဂါဝန်လေးကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

အဝတ်မရှိတော့သော သူမရဲ့ကိုယ်လေးက မျက်စိမလွှဲနိုင်အောင် ညှို့ယူနေ၍ ထိုခန္ဓာကိုယ်လေးကို အကြမ်းပတမ်းချစ်မိသည်။

"ရှင့်ကိုသတ်ပစ်မယ်"

ငိုယိုပြီး အတင်းရုန်းကန်နေသောသူမကို နာအောင်မလုပ်ချင်ပေမယ့် သူ့စိတ်ကိုသူထိန်းမရခဲ့။

သူမကိုချစ်ရတာ မူးယစ်ဆေးသုံးရသလို ရင်ခုန်မေ့မူးစရာအတိမို့ အထိအတွေ့တိုင်းကို သူမက်မောရသည်။

ပြင်းထန်သောစိတ်ဆန္ဒအလျောက် သူ့ရဲ့ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းလုပ်ရပ်တွေကြောင့် သူမဆီက ငိုသံနှင့်ညည်းသံတွေသည် သူ့အတွက်ဆည်းလည်းသံတွေလို...

ခေ့ကိုယ်လေးကို တင်းတင်းဖက်ကာ သူအိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့ အိမ်မက်ထဲမှာ ခေသည် အသည်းအသန်ငိုရင်း သူ့ကိုရန်တွေ့နေတော့၏၊

သူ ပြန်နိုးလာတော့ ခေသည် သူ့အနားမှာမရှိတော့ဘဲ ရေချိုးခန်းထဲမှာသာ ရေကျသံတွေကြားနေရသည်။

သူမ ဘာလုပ်နေတာလဲ...

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

Part 23 ဆက်ရန်

စာဖတ်သူတစ်ဦးချင်းစီကိုလေးစားလျက်

#shinthant1141997

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခ်စ္ဝိုင္ ( part - 22 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

Hotelကိုေရာက္ေတာ့ spaကေကာင္မေလးေတြဆီ အရင္သြားကာ လက္သည္းေဆးဆိုးခိုင္းၿပီး ေခ ၿငိမ္ေနလိုက္သည္။

စကားမေျပာဘဲ ေခ ၿငိမ္ေနတာမို႔ ေကာင္မေလးေတြကလည္းသိပ္မလႈပ္ရဲၾကဘဲ လုပ္စရာရိွတာကိုသာ ႏႈတ္ဆိတ္လုပ္ကိုင္ေပးေနၾကသည္။

မွန္ထဲမွာ ကိုယ့္ဆံပင္ေတြကိုျပန္ျမင္ေတာ့ မင္းေစရာေခါင္းၿဖီးေပးခဲ့တာကိုသတိရသြားၿပီး ဒီဆံပင္ေတြကို မမုန္းစဖူးမုန္းသြားမိသည္။

"ေခ့ကို ဆံပင္အေရာင္ေျပာင္းေပး ခရမ္းေရာင္ရိွတယ္မလား"

"ဘာလို႔ေျပာင္းမွာလဲ မမေခရဲ့ ေဒါင္းၿမီးစိမ္းေရာင္က လိုက္တဲ့သူအရမ္းရွားတာ မမနဲ႔လည္းလိုက္တာပဲကို"

"ခု မႀကိဳက္ေတာ့ဘူး ခရမ္းေရာင္ရင့္ရင့္ေလးေျပာင္းေပး ၿပီးရင္ ဆံပင္ကိုအဖ်ားနည္းနည္းတိေပး အဖ်ားေတြက အရမ္းရႈပ္ေနတာပဲ"

"အဲ့ဒါမမေခဆံပင္မေပါင္းတာၾကာလို႔ေလ spaမလာတာပဲၾကာေနၿပီကို"

"ေက်ာင္းပိတ္ခါနီးၿပီ ဒီကေရ႔ွ အၿမဲလာျဖစ္ေတာ့မွာ အခု ခရမ္းေရာင္ေျပာင္းဖို႔အဆင္ေျပလား"

"ေျပတယ္ မမေခ"

ေခ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘဲ ဆံပင္ေဆးဆိုးေပးေနတာကိုပဲ ၿငိမ္ခံကာ လိုင္းသံုးေနလိုက္သည္။

ထိုအခ်ိန္spaေရ႔ွကျဖတ္သြားသၫ့္ လူငယ္တခ်ိဳ႕ကိုေတြ့လိုက္၍ ေခ စိတ္ဝင္စားသြားကာ လိုက္ၾကၫ့္မိသည္။

လူငယ္ေတြက သဘက္ကေလးေတြကို ပခံုးေပၚတင္ထားၾကသည္မို႔ ဒက္ဒီေျပာခဲ့သလို GYMမ်ားဖြင့္လိုက္သလားဟု အေတြးဝင္လာသည္။

"အေပၚမွာ GYMေရာဖြင့္လိုက္ၿပီေလ မမေခရဲ့ သူေဌးကမေျပာဘူးလား"

ေခ့အၾကၫ့္ကိုသိေနသလို ေဆးဆိုးေပးေနသၫ့္ေကာင္မေလးက ေျပာလာေတာ့ ဒက္ဒီ့ကိုလြမ္းစိတ္ျဖင့္ ရုတ္တရက္စကားျပန္မေျပာႏိုင္။

"မေျပာဘူး"

ေခ့စိတ္ထဲဝမ္းနည္းသြားမိ၏။

ဒက္ဒီက ေချဖစ္ခ်င္ခဲ့သမ်ွကို ဘယ္တုန္းကမွတားဆီးခဲ့သူမဟုတ္။

သူနဲ႔လက္ထပ္ခဲ့သၫ့္ကိစၥကိုလည္း ဘာေၾကာင့္၊ ဘာအတြက္လို႔ တစ္ခြန္းမေမးခဲ့ဖူးသလို အျပစ္တင္ၿငိဳျငင္တာမ်ိဳးလည္းမရိွခဲ့။

မင္းေစရာသာ ေခ့ဘဝထဲေရာက္မလာခဲ့ရင္ ဒက္ဒီနဲ႔ခဲြေနရမွာလည္းမဟုတ္သလို ေခသည္လည္း အရင္လိုေနခ်င္တိုင္းေနခြင့္ရေနမွာမလဲြ။

"မင္း ဘာေတြလုပ္လာတာလဲ"

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ျပန္ေရာက္ႏွင့္ေနသၫ့္သူက ေခ့ရဲ့ခရမ္းေရာင္ဆံပင္ေတြေၾကာင့္ မ်က္လံုးႀကီးျပဴးကာ ေဒါသျဖစ္သလိုေမးလာ၏။

ထိုမ်က္ႏွာေၾကာင့္ ေခ့စိတ္ထဲေက်နပ္သြားကာ မဲ့ႃပံုးေလးႃပံုးလိုက္ၿပီး...

"ဆံပင္ေဆးဆိုးလာတာ"

ေဒါသျဖစ္သလိုမ်က္လံုးေတြက အေရာင္ေျပာင္းသြားသၫ့္ဆံပင္ေတြကိုၾကၫ့္ကာ ေက်နပ္သလိုျပန္ျဖစ္သြား၍ ေခ စိတ္တိုသြားမိသည္။

အစိမ္းေရာင္ဆံပင္ေတြကို သူသေဘာက်မွန္း ေခသိတာမို႔ ခရမ္းေရာင္ေျပာင္းပစ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး ဒီအေရာင္ကိုလည္း သူ ႀကိဳက္ေနျပန္ၿပီလား...

သူ႔ကိုေဒါသျဖစ္ေစခ်င္ေပမယ့္ ေခသာ ေဒါသျဖစ္ခဲ့ရၿပီး အခန္းထဲဝင္ခဲ့ကာ ေစာင္ကိုေခါင္းၿမီးႃခံု၍ ၿငိမ္ေနမိသည္။

တံခါးဖြင့္သံႏွင့္အတူ ေျခသံသဲ့သဲ့ၾကားလိုက္ၿပီး ေခ့ေဘးနားမွာၿငိမ့္ခနဲျဖစ္သြားသည္။

"မင္း ခုအေရာင္နဲ႔ပိုလွတယ္ ခေရဝိုင္ ငါပိုေတာင္သေဘာက်တယ္ ေနမေကာင္းဘူးဆိုလည္းေဆးထေသာက္ အိပ္မေနနဲ႔"

မာဆတ္ဆတ္ေျပာလာသၫ့္စကားကိုလည္း မၾကားသလိုေနလိုက္ကာ ေခ မ်က္ရည္ဝဲလာသည္။

ေခ့ကိုလည္းမခ်စ္မႏွစ္သက္ပါဘဲ ဒုကၡေပးဖို႔သက္သက္ သူ႔အနားေခၚထားသည္မို႔ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုသနားၿပီး သူ႔ကိုလည္းပိုမုန္းမိသည္။

ၿပီးေတာ့ သူ႔မွာလည္း ခ်စ္သူရိွလ်က္နဲ႔ ...

"ငါေျပာေနတာၾကားလား ခေရဝိုင္ ေစာင္ကိုဖယ္စမ္း"

ေခ ဆက္ၿပီးၿငိမ္ေနေတာ့ သူသည္ေဒါသျဖစ္လာသလို ေစာင္ကိုဆဲြခ်ပစ္၍ ေခ စူပုတ္သြား၏။

ကိုယ္မ်က္ရည္ဝဲၿပီးငိုခ်င္ေနတာကို ေခ့ကိုဒုကၡေပးခ်င္ေနသၫ့္ သူသိလို႔မျဖစ္၊ မဟုတ္ရင္ေက်နပ္ေနမည္ကိုး။

မ်က္ရည္ေတြသိမ္းၿပီး ေစာင္ကိုဖယ္လိုက္သည္ႏွင့္ နီးကပ္ေနေသာသူ႔ဆီက ေရေမႊးနံ႔တစ္ခုရလိုက္ကာ ေခ ႏွာေခါင္းရႈံ႔ပစ္လိုက္သည္။

"ဘာလဲ သူမ်ားဘာသာေနေနတာကို ေဝးေဝးသြားေနစမ္းပါ"

"ဘာလို႔ေနရမွာလဲ ဘာျဖစ္တာလဲ အဲ့ဒီမ်က္ႏွာက"

"ဘာျဖစ္ျဖစ္ လိုက္စိတ္မဝင္စားပါနဲ႔ ရွင့္ဘာသာဘယ္လိုေနေန ေခစိတ္မဝင္စားဘူး ရွင္လည္း.."

"ငါကစိတ္ဝင္စားတယ္ အျပင္ကျပန္လာမွ ဒီလိုမ်က္ႏွာနဲ႔ မ်က္ရည္ကဝဲေနေသးတယ္ ဘာလဲ မင္းရည္းစားေဟာင္းနဲ႔ျပန္ေတြ့လာလို႔လား"

ထင္ရာေတြေျပာေနသည္မို႔ ေခ ႏႈတ္ခမ္းေလးမဲ့ပစ္ကာ ဆက္အရဲြ႔တိုက္ပစ္၏။

"အနည္းဆံုးေတာ့ ေခ့ရည္းစားက အိမ္အထိလိုက္မလာပါဘူး"

"လာေစခ်င္လည္း ေခၚလိုက္ေလ သူမ်ားမျမင္ကြယ္ရာမွာ ခ်ိန္းေတြ့တာထက္စာရင္ အိမ္ကိုလိုက္လာတာက ေတာ္ေသးတာေပါ့"

သူ႔စကားေၾကာင့္ ေခပိုၿပီးေဒါသျဖစ္ကာ ထထိုင္လိုက္ရင္း သူ႔ရင္ဘတ္ကိုတအားတြန္းပစ္သည္။

သို႔ေသာ္ သူက ယိုင္ရံုသာယိုင္သြားၿပီး ဘာမွမျဖစ္။

"ရွင္ ဘာလို႔သူမ်ားကို ေစာ္ကားေမာ္ကားေတြေျပာေနတာလဲ ေခ့ကိုေသခ်ာၾကၫ့္စမ္းပါ ရွင့္လို ေပြတဲ့ရႈပ္တဲ့ပံုေပၚလို႔လား"

ဟာသတစ္ခုကိုၾကားလိုက္ရသလို သူက ဟက္ခနဲရယ္ကာ ေခ့ကိုခပ္ေလွာင္ေလွာင္ၾကၫ့္သည္။

"လူေပြလူရႈပ္ဆိုတာ မ်က္ႏွာေပၚစာေရးထားတာမွမဟုတ္တာ အခ်ိန္မေတာ္လည္း ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ သြားလာေနတဲ့သူက ငါ့ကိုလူရႈပ္လူေပြလို႔ေျပာေနတာ ပိုေတာင္ရယ္ခ်င္စရာေကာင္းေသးတယ္ အဲ့ဒါမင္းကိုငါက ေစာ္ကားေမာ္ကားေျပာေနတာလား"

ေခ ပိုၿပီးငိုခ်င္သြားကာ သူ႔မ်က္ႏွာကိုစူးစိုက္ၾကၫ့္ရင္း မ်က္ရည္တစ္စက္ ေပါက္ခနဲက်၏။

ေနာက္ထပ္မ်က္ရည္ကေတာ့ ပါးေပၚအထိစီးက်လာၿပီး ေမးဖ်ားမွာ လႈပ္လီလႈပ္လဲ့တဲြခိုသည္။

"အဲ့လိုျပင္းထန္တဲ့အသံုးအႏႈန္းေတြနဲ႔ ေခ့ကိုဘယ္သူကမွ မေစာ္ကားခဲ့ဖူးဘူးသိလား"

ေခ တိုးတိတ္စြာဝန္ခံေတာ့ သူသည္ ခါတိုင္းလိုမႃပံုးႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေခ့ကိုစူးစူးႀကီးၾကၫ့္ေန၏။

"ေခက အဲ့လိုပ်က္စီးယိုယြင္းေနတဲ့မိန္းမ မဟုတ္ဘူး အခ်ိန္မေတာ္ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္နဲ႔ သြားလာေနခဲ့တာ ေခမွားတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေခ့မွာပ်က္စီးခဲ့တာ ဘာမွမရိွဘူး

ဘယ္သူသိသိမသိသိ ေခသိတယ္ ပီယသိတယ္ ၿပီးေတာ့ ေခ့ကိုေပါင္းသင္းေနတဲ့ ရွင္ကိုယ္တိုင္လည္းသိတယ္ ေနာက္တစ္ခါ ေခတို႔ၾကားက ရိုးသားတဲ့သံ​ေယာဇဥ္ကိုမေစာ္ကားပါနဲ႔"

ေခ အိပ္ယာေပၚျပန္လွဲခ်လိုက္ၿပီး သူ႔လက္ထဲကေစာင္ကိုေဆာင့္ေအာင့္ဆဲြယူကာ ေခါင္းၿမီးႃခံု၍ျပန္ၿငိမ္ေနလိုက္သည္။

ေခသည္ မိန္းမေကာင္းမဟုတ္မွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသိေပမယ့္ သူေျပာလိုက္မွ ေခ့ဘဝေျမာင္းထဲေရာက္သြားသည္မို႔ စိတ္ထိခိုက္မိသည္ကအမွန္။

သူ႔ဆီက အခ်စ္ေတြ၊ အမုန္းေတြကို ေခ ဂရုမစိုက္ေပမယ့္ ဒီေလာက္အထိေျပာဖို႔လိုလို႔လားဟုေတြးကာ ဝမ္းနည္းျခင္းလည္းျဖစ္သည္။

တစ္ခန္းလံုးတိတ္ဆိတ္ေနသျဖင့္ သူ ထြက္သြားၿပီထင္ကာ စိတ္ရိွလက္ရိွငိုခ်ပစ္လိုက္မိသည္။

သူ ဘာလို႔ေခ့ကိုဒီေလာက္ထိမုန္းေနတာလဲ...

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

"သမီးေလး စားရတာခံတြင္းေတြ့လား"

"ႀကီးေမလာမွပဲ ေခ ဖတ္တီးျဖစ္ေတာ့မယ္"

ေခ့ရဲ့ႏို႔ထိန္းႀကီးေမက အိမ္မွာလာေနၿပီျဖစ္ကာ အနည္းဆံုးေတာ့ ေခမပ်င္းေတာ့ဘဲ စကားေျပာေဖာ္ တိုးတိုးေဖာ္ရိွလာသည္။

ေမေမက ေခ့ကိုဂရုတစိုက္ရိွေပမယ့္ ေခကႀကီးေမနဲ႔သာတစ္ခ်ိန္လံုးေနခဲ့ရတာမို႔ ရင္းႏွီးမႈခ်င္းေတာ့မတူ။

ႀကီးေမႏွင့္ေမေမကလည္း သက္တူရြယ္တူနီးပါးမို႔ အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားၾကသည္။

"ဘာေတြစားေနၾကတာလဲ"

ေက်ာ္ပီယက ေက်ာပိုးအိတ္ကို တစ္ဖက္တည္းလြယ္ထားရင္း အိမ္ထဲဝင္လာရင္းမွ ေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

သူ႔ေနာက္မွာေတာ့ မခ။

"အုန္းႏို႔ေခါက္ဆဲြေလး ခ်က္ထားတာ တစ္ခါတည္းေသာက္သြားပါလား ပီယ"

"ႀကီးေမ ထၫ့္ေပးေလ ေခမ ၾကည့္စမ္း အေရာင္သစ္နဲ႔အျပတ္လန္းေနပါလား နင္ဒီအေရာင္နဲ႔ပိုလိုက္တယ္ မိုက္တယ္"

သူသေဘာက်ေသာ ေခ့ရဲ့ဆံပင္အေရာင္ကို ခ်ီးက်ူးရင္း၊ စကားေတြေျပာရင္း ႏႈတ္ဆက္ရင္းျဖင့္ ဆူညံေနသည္။

ေဒၚႀကီးသီက အားလံုးစားဖို႔ျပင္ဆင္ေပးသည္မို႔ သူတို႔တစ္ဝိုင္းတည္းစားျဖစ္ၾကရင္း စကားေတြေျပာၾကသည္။

မၾကားရတာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ ေခ့ရဲ့ရယ္သံေလးကို ခဏခဏၾကားေနရတာမို႔ ေလွကားအကြယ္ကနံရံကိုမွီရင္း သူ ႃပံုးေနမိသည္။

သူ လြမ္းေနခဲ့ရသၫ့္အသံခ်ိဳခ်ိဳေလး။

"ကိုမင္း ဘာလုပ္ေနတာလဲ"

ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ႃပံုးေနမိ၍ မခကိုလည္းမျမင္လိုက္။

မခက ေရ႔ွကိုဆက္မသြားေတာ့ဘဲ နံရံကိုမွီၿပီးရပ္ကာ ရယ္ေနသၫ့္ သူ႔ကိုစူးစမ္းသလိုၾကၫ့္သည္။

ရယ္သံေတြ တိခနဲရယ္သြားေတာ့ သူ ထမင္းစားခန္းေနရာကို မျမင္ရေပမယ့္ တစ္ခ်က္လွမ္းၾကၫ့္ကာ မခကို ေခါင္းခါျပလိုက္သည္။

"ဘာမွမလုပ္ဘူး အျပင္သြားမလို႔"

"အုန္းႏို႔ေခါက္ဆဲြစားရေအာင္ေလ မသြားပါေသးနဲ႔ဦး"

မခက အရင္လို သူ႔ကိုေခၚေျပာေပမယ့္ သူ႔ခ်စ္ဇနီးေလးရယ္ေမာေနသမ်ွ ပ်က္စီးသြားမွာကို စိုးရိမ္ေနမိသည္။

သူ ေရာက္သြားရင္ ခ်က္ခ်င္းစူပုတ္ပုတ္ျဖစ္သြားမၫ့္မ်က္ႏွာေလးကို သူ မျမင္ခ်င္။

"ငါ့ကိစၥက အေရးႀကီးတယ္ ေတာ္ၿပီ"

သူ ေျခလွမ္းက်ဲေတျြဖင့္ အိမ္အျပင္ထိေရာက္ေအာင္ထြက္လာခဲ့သည္။

ဟိုတစ္ရက္ ေခငိုၿပီးကတည္းက အတတ္ႏိုင္ဆံုးမ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ခ်င္ဘဲ ေပ်ာ္ပါေစဆိုၿပီးလႊတ္ထားေပးခဲ့သည္။

ရယ္ေနသၫ့္မ်က္ႏွာေလးကိုျမင္ခ်င္ေပမယ့္ အသံၾကားရံုျဖင့္သာ သူေက်နပ္ခဲ့ၿပီး ကြယ္ရာကေနၾကၫ့္ဖို႔သာ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္အထိ။

"ကိုမင္းက အုန္းႏို႔ေခါက္ဆဲြလည္းမစားဘူး ထြက္သြားၿပီ"

"အလုပ္ကအေရးႀကီးလို႔ေနမွာေပါ့"

ေခက မင္းေစရာထြက္သြားသၫ့္ဘက္ကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကၫ့္ၿပီး စိတ္မဝင္စားသလို ေခါက္ဆဲြကိုသာ ဆက္စားေနသည္။

သို႔ေသာ္ သူ ဘာျဖစ္လို႔ကြယ္ရာမွာရပ္ေနၿပီး မခေတြ့ေတာ့မွ အျပင္ထြက္သြားတာလဲဆိုသၫ့္ အေတြးကေတာ့ ေခါင္းထဲမွာေနရာယူ၏။

"ေခ နင္တို႔ရန္ျဖစ္ထားတာလား"