အချစ်ဝိုင် ( part - 21 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

"အေး ငါခဏနေလာခဲ့မယ်"

ခေအဝတ်အစားလဲနေစဥ်မှာပဲ အောက်ထပ်ကနေပြေးတက်လာသည့်သူက ဗီရိုကိုဆွဲဖွင့်ကာ ဘာတွေပြာယာခတ်နေသည်မသိ။

ခေ့ကိုမြင်တော့မှ စိတ်ကူးပြောင်းသွားသလိုမျက်နှာပြင်သွားပြီး.....

"ငါ့ကို အင်္ကျီနဲ့ဘောင်းဘီထုတ်ထားပေး အပြင်သွားမလို့"

"ရှင် လက်မအားလို့လား"

"လက်ကအားတယ် မိန်းမယူထားတာ အလကားမဖြစ်ချင်လို့ မင်းလုပ်ထားလိုက်"

ပြောပြီးရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားတော့ ခေ မျက်စောင်းထိုးမိပေမယ့် ခေ့မှာလည်းလုပ်ပေးဖို့ဝတ္တရားရှိတာမို့ ရှပ်လက်ရှည်အပြာနုနုကို ဘောင်းဘီအနက်နှင့်တွဲဝတ်ဖို့ ထုတ်ပေးထားလိုက်သည်။

ခေသည်လည်းကျောင်းသွားဖို့ အဝတ်အစားလဲပြီး မှန်တင်ခုံမှာထိုင်လိုက်ချိန် ရေချိုးပြီးသည့်သူက ခေချထားခဲ့သည့် အဝတ်အစားတွေကောက်ဝတ်သည်။

ခေ မိတ်ကပ်လိမ်းနေသည်ကို မကြည်သလိုကြည့်ရင်း ပခုံးကိုလှမ်းတို့ကာ.....

"ငါလက်နာနေလို့ ကြယ်သီးလာတပ်ပေး"

တမင်သက်သက်ဉာဏ်များနေသော သူ့ကို ခေ မှန်ထဲကနေမျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းနီဆိုးရင်း မထသေးဘဲနေလိုက်သည်။

"မင်း မထသေးဘူးလား"

ခေ့လက်ထဲက နှုတ်ခမ်းနီဘူးကိုဆွဲယူတော့မှ ခေအံကြိတ်ရင်းထရပ်လိုက်ကာ ကြယ်သီးတွေတပ်ပေးဖို့ သူနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ရပ်လိုက်သည်။

အရပ်ရှည်သည့်သူရှေ့မှာ ခေ့ကိုယ်လုံးသေးသေးလေးက သူ့ပခုံးမထိတထိသာအရပ်ရှည်၏။

"အဲ့လိုလိမ္မာရင် စောစောကလို အမိန့်ပေးနေစရာကိုမလိုဘူး"

"ရှင့်ပါးစပ်ပိတ်ထားပေးပါလား"

"မပိတ်ချင်ဘူး မင်းကိုစိတ်အနှောက်အယှက်ပေးရရင် ငါကသိပ်ပျော်တာ"

ကြယ်သီးအပြည့်တပ်ပြီးသွားသည့်အခါ ခေ ပြန်ထိုင်ဖို့ပြင်တော့ သူက ခါးကနေဆွဲပွေ့ကာ နှုတ်ခမ်းတစ်ခုလုံးကိုဖိနှစ်နမ်းပစ်သည်။

ပြီးမှပြန်လွှတ်ပေးကာ....

"မင်း လှနေလို့"

ခေ ဒေါသဖြစ်သွားမိစဥ်မှာ သူက ပြုံးပြီးအခန်းအပြင်ထွက်သွားလေ၏။

ပေါက်ကွဲခွင့်မရသည့်ဒေါသမျှားဦးက ခေ့နှုတ်ခမ်းပေါ်ကျကာ နှုတ်ခမ်းနီတွေကိုဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး မကျေနပ်သေးတာမို့ ခေ မျက်မှာပြန်သစ်ပစ်လိုက်ကာ ဘာမှမလိမ်းတော့ဘဲ အောက်ဆင်းလာခဲ့သည်။

"ခေရယ် ဘာမှမလိမ်းတော့ဘူးလား မျက်နှာပြောင်နဲ့"

မခလှမ်းပြောတော့ ခေ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး မနက်စာစားဖို့ မီးဖိုခန်းကိုရောက်လာသည်။

မေမေနှင့်ဒေါ်ကြီးသီက ခေတို့အတွက် မနက်စာပြင်ဆင်ပေးနေတာဖြစ်ပြီး စားပွဲထိပ်မှာတော့ သူရှိနေသည်။

ပီယသည် ဒီဘက်စားပွဲထိပ်မှာရှိနေကာ မခကတော့ မထိုင်သေးဘဲ မေမေနှင့်စကားပြောရင်း မိုးတိုးမတ်တတ်စားသောက်နေ၏။

ဒီနေ့ ၃ယောက်လုံးကျောင်းပြန်တက်မှာမို့ ပီယတို့နှစ်ယောက်လုံး ခေ့ကိုလာခေါ်ခြင်းဖြစ်ကာ ဒီမှာပဲအားလုံးအတူ မနက်စာစားကြခြင်းဖြစ်သည်။

"ခေမ နင်မထိုင်ဘူးလား"

ပီယလှမ်းပြောတော့မှ ခေသည် ပီယအနားကခုံမှာထိုင်ချလိုက်တော့ သူကမျက်မှောင်ကုပ်ကာ ခပ်စူးစူးလှည့်ကြည့်လာသည်။

ထိုအခါ သူ့ရဲ့အရိပ်အကဲကိုလှမ်းကြည့်နေသည့် မေမေက ခေ့ပခုံးတွေကိုဖွဖွလေးဖိဆုပ်ကာ .....

"သမီးက သားနဲ့သွားထိုင်လေ ဇနီးမောင်နှံအတူမနက်စာ စားတာ ကောင်းပါတယ်"

"မကောင်းဘူး မေမေ ခေ သူနဲ့မထိုင်ချင်ဘူး"

သူ့မျက်နှာရဲခနဲဖြစ်သွားသလို တင်းမာမှုန်ကုပ်သွားတော့ ခေ ကြိတ်ပြီးကျေနပ်သွားသည်။

သို့သော် သူက စားလက်စပန်းကန်တွေကို ခေ့အနားရွှေ့ယူခဲ့ပြီး ခေ့ဘေးမှာဝင်ထိုင်ကာ ခေ့ ဦးခေါင်းထိပ်လေးကိုငုံ့နမ်း၏။

"မိန်းမ ကိုယ်နမ်းလိုက်တာကို စိတ်ဆိုးနေတုန်းလား"

အနားမှာတခြားသူတွေလည်းရှိနေ၍ ခေ့မျက်နှာလေးရဲခနဲဖြစ်သွား၍ ဒါကိုပဲသူကကျေနပ်သွားသလို စားစရာရှိတာကိုပဲ ဆက်စားနေခဲ့သည်။

ပီယကတော့ နွားနို့သောက်နေရင်း ဘာမှမပြောဘဲ ခေနဲ့မင်းစေရာကို မသိမသာအကဲခတ်ကြည့်နေ၏။

"လေးလေးဖုန်းဆက်သေးတယ် ခေ မနေ့ညကနင့်ဆီဖုန်းဆက်လို့မရလို့တဲ့"

"အင်း ပြီးမှပြန်ခေါ်လိုက်မလို့ ကြီးမေလည်းခေါ်ထားတာတွေ့တယ်"

ခေနဲ့စကားပြောနေတုန်း မင်းစေရာရဲ့မျက်နှာတမျိုးဖြစ်သွားသည်ကို ပီယသတိထားမိလိုက်သည်။

တို့ခနန်း ဆိတ်ခနန်းစားနေသော ခေ့ကိုစိတ်တိုင်းမကျသလိုကြည့်ကာ နွားနို့ခွက်ထဲကိုသကြားထည့်ပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည်မွှေကာ ခေ့ရှေ့ကိုချပေးသည်။

"သောက်"

"ခေ နွားနို့မကြိုက်ဘူး"

ခေ့ အငြင်းစကားကြောင့် သူမျက်မှောင်ကုပ်သွားပြီး ခေါင်းခါရမ်းကာ...

"သောက်ဆိုသောက်"

ဟု အမိန့်ပေးသလိုပြောလာသည်။

ခေက စိတ်တိုသွားပြီး မသောက်ဘဲပေကပ်နေဖို့စိတ်ကူးသေး၏။

သို့သော် မေမေကစိုးရိမ်သလိုကြည့်နေ၍ နွားနို့ခွက်ကိုယူပြီး အကုန်မော့သောက်ပစ်တော့မှ သူကကျေနပ်သွားပြီး ထိုင်ရာမှထကာ မီးဖိုခန်းအပြင်ထွက်သွားတော့၏။

"တွေ့လား ပီယ သူကနေရာတကာမှာ အာဏာပြချင်တာ သိပ်မုန်းဖို့ကောင်းတဲ့လူ"

ခေ့စကားကို ပီယဘာမှပြန်မပြောမိဘဲ ထွက်သွားသည့်မင်းစေရာရဲ့ကျောပြင်ကိုငေးကာ ခေသောက်ထားသည့်နွားနို့ခွက်လေးကို ပြန်ကြည့်မိသည်။

သေချာတာတစ်ခုက မင်းစေရာက ခေပြောသလို အာဏာပြချင်တာမဟုတ်။

ခေ့ကိုဂရုတစိုက်စောင့်ကြည့်ပြီး လိုအပ်မည်ထင်တာကိုလုပ်ပေးနေသည်ဟု ပီယဘာကြောင့်ခံစားမိနေလဲမသိ။

"တစ်ခုခုတော့လွဲနေပြီ မခ"

ခေ မသိအောင် မခနဲ့နှစ်ယောက်တည်းတီးတိုးပြောမိတော့ မခမျက်လုံးလေးလက်ခနဲဖြစ်လာသည်။

"ခေကသာ အဲ့လိုစွပ်စွဲနေတာ ကိုမင်းစေရာကိုကြည့်ရတာ အဲ့လိုမဟုတ်သလိုပဲ"

"ကိုမင်းက ခေ့ကိုချစ်တယ်လို့ပြောချင်တာလား"

"အဲ့လိုလားတော့မသိပေမယ့် သေချာတာတစ်ခုက အငြှိုးကြောင့်လုပ်နေတာ မဟုတ်လောက်ဘူး"

မင်းစေရာဟာ ခေ့အပေါ်အငြှိုးထားနေတာမဟုတ်ရင် တစ်ခုပဲဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ထိုအရာဟာ သူစိတ်ထင်နေ၍လား၊ အမှန်တကယ်ဖြစ်နေသည်လား...

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

တစ်နေ့လုံးအလုပ်ရှုပ်နေပြီး ၉နာရီလောက်မှအိမ်ပြန်ရောက်ကာ ညစာမစားတော့ဘဲ ပန်းသီးတစ်လုံးကိုသာယူလာခဲ့ပြီး အခန်းထဲရောက်တော့ ခေက မရှိ။

ဝရံတာမှာစာကျက်နေသလားဟု လှမ်းကြည့်မိတော့လည်း မတွေ့။

"ခရေဝိုင် ဘယ်ရောက်နေတာလဲ ဒီမိန်းမ"

သူ့အသံကြီး ဟိန်းခနဲထွက်လာသည်နှင့် အပေါ်ထပ်မှာရှိသော မခအခန်းထဲမှ သူမရော၊ မခပါထွက်လာသလို အောက်ထပ်မှ မေမေလည်းထွက်လာသည်။

"နင် အိမ်ခဏပြန်လာတာလား မခ"

"ဟုတ် ကိုမင်း ပီယပြင်ဦးလွင်တက်သွားလို့"

"မင်းကရော ခရေဝိုင်"

"ခေ ဒီည မခနဲ့အိပ်မလို့"

"ဘာ!!"

"သားရယ် သမီးမခက တစ်ယောက်တည်းမအိပ်ချင်လို့တဲ့ တစ်ညတစ်လေပဲဟာကို"

သူ ဒေါသဖြစ်သွားပြီး မခကိုကြည့်တော့ နဂိုကတည်းက သူ့ကိုကြောက်သည့်မခက ခေ့နောက်ဝင်ပုန်း၏။

မေမေပြောသည့်တစ်ညတစ်လေတောင် ခေ့ကိုတခြားသူဆီမပေးနိုင်။

"မရဘူး တစ်ယောက်တည်းမအိပ်ချင်ရင် မေမေနဲ့သွားအိပ် ခရေဝိုင် မင်းလာခဲ့"

"မလာဘူး ရှင့်ဘာသာရှင် နေ"

ခေသည် သူ့ကိုပက်ခနဲပြန်ပြောကာ မခအခန်းထဲကိုပြန်ဝင်ဖို့ပြင်တော့ ပိုပြီးဒေါသဖြစ်သွားကာ ဒုန်းခနဲ နံရံကိုလက်သီးဖြင့်တစ်ချက်ထိုးပစ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ သူမကပေစောင်းစောင်းဖြင့် မကျေမနပ်ပြန်ကြည့်လာသလို မခသည်လည်း တွန့်ခနဲဖြစ်သွား၏။

"အေး ဝင်သွား တစ်အိမ်လုံးဒီညမအိပ်ရဘူးသာမှတ်"

ပြောလိုက်မှ ခေ့ဆီက နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ကာ မျက်စောင်းလေးတစ်ခုရလိုက်သည်။

သူသွေးဆိုးတာကို အကြောင်းသိသောမခက ခေ့လက်မောင်းကိုလှုပ်ကိုင်ကာ.....

"သွားပါ ခေရယ် ကိုမင်းကတကယ်လုပ်မှာ"

"မသွားပါဘူး ငါ့ဘာသာအေးအေးဆေးဆေးနေချင်လည်းမရဘူး ပူညံပူညံနဲ့ ငါ့ကိုသက်သက်မဲ့ဒုက္ခပေးတာ"

"ကိုမင်းက အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး ခေရယ် မေမေတို့မအိပ်ရဘဲနေလိမ့်မယ် နော် သွားပါ ငါ မေမေနဲ့ပဲသွားအိပ်လိုက်မယ်"

မခ ချော့မော့ပြောလိုက်မှ ခေ စူပုတ်ပုတ်လေးဖြင့် သူ့ဘက်ကိုပြန်လျှောက်လာပြီး အခန်းထဲပြန်ဝင်သွားသည်။

ထိုအခါမှ သူသည် မခကိုသတိထားနေဆိုသည့်ပုံဖြင့် စူးစူးကြီးကြည့်တော့ မခက နားရွက်ကလေးတွေဆွဲပြသည်။

မေမေကတော့ အဖြစ်သည်းလွန်းသောသူ့ကိုမျက်စောင်းထိုးကာ အောက်ပြန်ဆင်းသွား၍ မနက်မှပဲတောင်းပန်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အခန်းတံခါးကို lockချပစ်လိုက်ပြီး ခေ့ကိုပြန်ကြည့်တော့ ခေက အိပ်ယာပေါ်ထိုင်နေရင်း သူ့ကိုပြန်မကြည့်။

မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည့်ထိုမျက်နှာဟာ မခဲမကျေနိုင်သည့်ဒေါသတွေဖြင့် နီရဲမှုန်ကုပ်နေ၏။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ အဲ့ဒီမျက်နှာက"

"ရှင်အရှက်မရှိတာကို အံ့သြတာ ခေ ရှင်နဲ့အိပ်ရဖို့အဲ့လောက်အရေးကြီးနေတာလား"

"အရေးကြီးတာမဟုတ်ဘူး မင်းကငါမရှိရင်ပျော်နေလို့လေ အခုဘာတတ်နိုင်သေးလဲ ပြီးပြီလား မင်းသိချင်တာတွေ.. ငါ​ရေချိုးတော့မလို့"

သူ ရေချိုးခန်းထဲဝင်လာခဲ့ပြီး ဇိမ်ပြေနပြေရေချိုးရင်း စူပုတ်နေသည့်မျက်နှာကို ပြန်မြင်ယောင်ကာ ရယ်ချင်နေမိသည်။

သူ့မှာ တစ်နေကုန်အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ညမှသာ သူမအနားကပ်ခွင့်ရတာမလား။

သူ အပိုင်ရထားသည့်ထိုအချိန်လေးကို ဘယ်သူ့အနားမှာရှိနေတာကိုမှ မသိချင်၊ မမြင်ချင်။

"မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ"

ရေချိုး၊ အဝတ်စားလဲပြီးတော့မှ ကြမ်းပြင်မှာစောင်လေးခင်းပြီးအိပ်ဖို့ပြင်နေသော ခေ့ကိုကြည့်ပြီး အံ့သြသွားမိ၏။

"ရှင့်အနားပဲရှိမှာလေ ခေ ဘယ်ကိုသွားလို့လဲ"

သူမ ရွဲ့တာလား။

စိတ်ထဲဖျင်းခနဲဖြစ်သွားပေမယ့် အတူရှိရချိန်လေးမှာ စကားမများဘဲ ငြိမ်းချမ်းချင်သည်။

"OKလေ မင်းသဘောပေါ့"

သူ ခေ့အနားမှာသွားထိုင်ကာ ခင်းထားသည့်စောင်ပါးလေးပေါ် လှဲအိပ်ပစ်တော့ ခေက မျက်နှာလေးပျက်သွားပြီး အတင်းတွန်းထိုးပစ်သည်။

"ရှင့်ဘာသာ ဟိုအပေါ်သွားနေလို့ လူရမ်းကားရဲ့"

"မင်းတောင် အိပ်ချင်ရာအိပ်တာ ငါလည်းအိပ်မှာပဲ မင်းဆိုးရင် ငါဆိုးတာလည်းခံရမှာပဲ စကားမများနဲ့ အိပ်တော့"

ခေ တောက်တစ်ချက်ခေါက်ကာ သူ အုံးထားသည့်ခေါင်းအုံးကိုပြန်ဆွဲယူသွားပြီး အိပ်ယာပေါ်ပြန်ရောက်သွား၍ အသံထွက်သည်အထိ ရယ်မိသည်။

ထိုအခါမှ သူလည်း အိပ်ယာပေါ်ပြန်အိပ်ကာ ခေ့ကိုမျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်အောင် ဆွဲလှည့်ပစ်ပြီး.....

"မင်း ငါ့ကိုနိုင်လည်းမနိုင်ဘဲနဲ့ ခဏခဏရန်စရတာပျော်ရဲ့လား ခရေဝိုင်"

မေးရင်း နဖူးလေးကိုငုံ့နမ်းမိသည်။

သူမက ငြိုငြိုငြင်ငြင်မျက်နှာလွှဲပစ်ပေမယ့် ထိုမျက်နှာကို ဆွဲမော့ယူကာ စွာနိုင်လွန်းသောနှုတ်ခမ်းလေးကို ခပ်ပြင်းပြင်းစုပ်ယူလိုက်သည်။

သူမရဲ့အကျင့်က သူဖက်လိုက်တိုင်း၊ နမ်းလိုက်တိုင်း ရုန်းထွက်တတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူကလည်း ရုန်းထွက်နေသည့်ကြားမှ အတင်းအကြပ်နမ်းမိစမြဲ။

လက်မောင်းတွေကိုထုနှက်နေသော ခေ့လက်တွေကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ချုပ်ကာ သူမရဲ့ခေါင်းအထက်မှာဆွဲမြှောက်ပစ်လိုက်တော့ ခေ ပြန်မရုန်းနိုင်တော့။

ညမီးရောင်မှိန်မှိန်လေးအောက်မှာ nakedဖြစ်လာသည့် ဖြူဖြူနုနုခန္ဓာကိုယ်လေးက သူ့ရင်ခုန်သံတွေကို အမြင့်ဆုံးအထိဆွဲတင်နေ၏။

"မင်းက မူးယစ်ဆေးတွေထက် ပိုမိုက်တယ်သိလား"

"ဟင့်အင်း လွှတ် လူယုတ်မာ"

"ငါမင်းကိုစွဲနေပြီ ခရေဝိုင် မင်းရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေ၊ မင်းရဲ့အထိအတွေ့၊ မင်းရဲ့အရာအားလုံးကို စွဲနေပြီ မင်းကိုငါ တစ်သက်လုံးအပိုင်ရမှဖြစ်တော့မယ်"

သူ စိတ်ထိန်းမရတော့သည်နှင့် ရှေ့ဆက်တိုးတော့ သူမမျက်နှာလေးမဲ့ခနဲဖြစ်သွား၍ လည်တိုင်လေးကို တိုးဝှေ့နမ်းပစ်လိုက်သည်။

ဘယ်နေရာကိုပဲထိထိ နူးညံ့မွှေးပျံ့နေတတ်သည့် သူမခန္ဓာကိုယ်လေး...

"ဖယ်ပေးပါတော့ နာတယ်.. အဟင့်!!"

သူမဆီကငိုသံစွပ်သော တောင်းဆိုမှုကိုကြားလိုက်ရပေမယ့် သူ့ဆန္ဒတွေက တားဆီးမရ။

နောက်ထပ်အငြင်းစကားတွေ ထွက်မလာအောင်နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိကပ်နမ်းတော့ သူမလက်ကလေးတွေက သူ့ကျောပြင်ကိုဆွဲကုတ်ထားရင်း အသံတိတ်မျက်ရည်ကျ၏။

ချစ်တယ် ခရေဝိုင်...

ငါမင်းကိုချစ်လို့ ခုလိုတွေယစ်မူးနေမိတာ

ဒါဟာ အချစ်ကြောင့်ပါလို့ မင်းလက်ခံလာအောင် ဘယ်လိုပြောပြရမလဲ...

ပြီးတော့ ငါတကယ်မလိမ်ဘူး

မင်းက မူးယစ်ဆေးတွေထက်ပိုမိုက်တယ်...

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

မိုးကုတ်ကို ဖေဖေပြန်သွားပြီမို့ အရင်ကခဏတဖြုတ်ဝင်ထွက်နေကျ ဖေဖေ့ဆိုင်အပါအဝင် မန္တလေးမှာရှိသည့်ဆိုင်ခွဲတွေလည်း သူ့လက်ထဲရောက်လာသည်။

ဒီဆိုင်တွေကိုကြီးကြပ်မှု၊ စီမံခန့်ခွဲမှုတွေသည် ဖေဖေ့ရဲ့ မိုးကုတ်ရုံးကသာဖြစ်ပြီး သူ့လက်ထဲရောက်လာသည့်နောက်မှာ သူကိုယ်တိုင်သာ ကြီးကြပ်စီမံရတော့၏။

ဒီဇိုင်းတွေထုတ်လိုက်၊ ဆိုင်စာရင်းတွေစစ်လိုက်နှင့် မအားမလပ်ရှိနေပေမယ့် သူ ရုံးထိုင်နေကျဆိုင်ကို မခတို့ဇနီးမောင်နှံရောက်လာတော့ ပြာသွားမိသည်။

မခ လာတာကအရေးမကြီးပေမယ့် မခ မသိသေးသည့်ကိစ္စတွေရှိနေတာမို့ •••••

"ဘာလာလုပ်တာလဲ"

"ဒီမှာဝယ်ချင်တာလေးရှိလို့ပါ ကိုမင်း နေရောကောင်းရဲ့လား ဆိုင်တွေတာဝန်ယူပြီးကတည်းက တစ်ခါမှကိုမတွေ့ဖြစ်တော့ဘူး"

"ငါ မအားသေးလို့ပါ နင်ဝယ်ချင်တာဝယ်ပြီးပြန်တော့"

"ကိုယ့်ညီမကို အဲ့လိုပဲမောင်းထုတ်ရလား ကိုမင်းရယ်"

"နင်လိုချင်ရင်မှာလိုက်ရုံပဲလေ ဘာလို့တကူးတက လာနေသေးတာလဲ နောက်ဆို ဆိုင်တွေဆီသိပ်မလာနဲ့ မခ ဖေဖေ့လက်ထဲမှာတုန်းကတော့မလာဘဲ အခုမှ"

"ဖေဖေ့လက်ထဲမှာတုန်းက ကိုမင်းက ဘယ်ကိုလွှတ်လို့လဲ ယောကျာ်းရမှသာ လွတ်လပ်ခွင့်လေးရလာတဲ့ဥစ္စာကို တကတည်း သူများကိုအိမ်ထဲထည့်ပိတ်ထားပြီး"

"စကားမများနဲ့ ဝယ်ပြီးပြန်တော့"

ကျော်ပီယက နဂိုကတည်းက အနေအေးသူလားတော့မသိပေမယ့် ခေနဲ့ပဲပြောနေနေ၊ မခနဲ့ပဲပြောနေနေ ဝင်မပါဘဲ ဘေးကနေ ကြည့်ရုံသာကြည့်နေတတ်သည်။

အခုလည်း ဒီကောင် သူ့ကိုကြည့်နေတာမို့ မကျေမချမ်းပြန်ကြည့်တော့မှ မျက်နှာလွှဲသွားသည်။

ဘယ်သူ ဘယ်လိုထင်ထင် သူ ဂရုမစိုက်နိုင်။

သူ ရှက်ရွံ့နာကျင်ခဲ့ရမှုတွေကို မခဆီမရောက်စေချင်သည့်စိတ်ကသာ အဓိက။

"ခရေဝိုင် ဘာကြိုက်တတ်လဲ သူ့ဖို့ပါတစ်ခုယူသွားလိုက်"

သူ့ဆီက ထိုစကားထွက်လာတော့ ဆွဲကြိုးတွေကိုငုံ့ကြည့်နေသည့် ကျော်ပီယက အံ့သြသွားသလို ပြန်မော့ကြည့်လာ၍ မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ရုံးခန်းထဲပြန်ဝင်လာသည်။

ဒီကောင် ငါ့ကိုရိပ်မိနေတာလား ဆိုသည့်စိတ်ဖြင့် ထူထူပူပူကြီးဖြစ်လာပြီး ထိုင်ရတာပင်မလုံမလဲ။

ထိုနေ့ညက အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဆိုင်တံဆိပ်နှိပ်ထားသည့် အနက်ရောင်ကတ္တီပါဘူးလေးဖြင့် ဆွဲကြိုးလေးတစ်ကုံးကို သူမရဲ့မှန်တင်ခုံပေါ်မှာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမရဲ့အကြိုက်ကို ကျော်ပီယသာ အသိဆုံးဆိုတာ သတိရလိုက်တော့ တစ်ချက်သဝန်တိုသွားပေမယ့် သူဝယ်ပေးသည့်ပစ္စည်းပဲမို့ ပြုံးလိုက်မိသည်။

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

Part 22ဆက်ရန်

စာဖတ်သူတစ်ဦးချင်းစီကို လေးစားလျက်

#shinthant1141997

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခ်စ္ဝိုင္ ( part - 21 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

"ေအး ငါခဏေနလာခဲ့မယ္"

ေခအဝတ္အစားလဲေနစဥ္မွာပဲ ေအာက္ထပ္ကေနေျပးတက္လာသၫ့္သူက ဗီရိုကိုဆဲြဖြင့္ကာ ဘာေတျြပာယာခတ္ေနသည္မသိ။

ေခ့ကိုျမင္ေတာ့မွ စိတ္ကူးေျပာင္းသြားသလိုမ်က္ႏွာျပင္သြားၿပီး.....

"ငါ့ကို အက်ႌနဲ႔ေဘာင္းဘီထုတ္ထားေပး အျပင္သြားမလို႔"

"ရွင္ လက္မအားလို႔လား"

"လက္ကအားတယ္ မိန္းမယူထားတာ အလကားမျဖစ္ခ်င္လို႔ မင္းလုပ္ထားလိုက္"

ေျပာၿပီးေရခ်ိဳးခန္းထဲဝင္သြားေတာ့ ေခ မ်က္ေစာင္းထိုးမိေပမယ့္ ေခ့မွာလည္းလုပ္ေပးဖို႔ဝတၲရားရိွတာမို႔ ရွပ္လက္ရွည္အျပာႏုႏုကို ေဘာင္းဘီအနက္ႏွင့္တဲြဝတ္ဖို႔ ထုတ္ေပးထားလိုက္သည္။

ေခသည္လည္းေက်ာင္းသြားဖို႔ အဝတ္အစားလဲၿပီး မွန္တင္ခံုမွာထိုင္လိုက္ခ်ိန္ ေရခ်ိဳးၿပီးသၫ့္သူက ေခခ်ထားခဲ့သၫ့္ အဝတ္အစားေတြေကာက္ဝတ္သည္။

ေခ မိတ္ကပ္လိမ္းေနသည္ကို မၾကည္သလိုၾကၫ့္ရင္း ပခံုးကိုလွမ္းတို႔ကာ.....

"ငါလက္နာေနလို႔ ၾကယ္သီးလာတပ္ေပး"

တမင္သက္သက္ဉာဏ္မ်ားေနေသာ သူ႔ကို ေခ မွန္ထဲကေနမ်က္ေစာင္းထိုးလိုက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးရင္း မထေသးဘဲေနလိုက္သည္။

"မင္း မထေသးဘူးလား"

ေခ့လက္ထဲက ႏႈတ္ခမ္းနီဘူးကိုဆဲြယူေတာ့မွ ေခအံႀကိတ္ရင္းထရပ္လိုက္ကာ ၾကယ္သီးေတြတပ္ေပးဖို႔ သူနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ရပ္လိုက္သည္။

အရပ္ရွည္သၫ့္သူေရ႔ွမွာ ေခ့ကိုယ္လံုးေသးေသးေလးက သူ႔ပခံုးမထိတထိသာအရပ္ရွည္၏။

"အဲ့လိုလိမၼာရင္ ေစာေစာကလို အမိန႔္ေပးေနစရာကိုမလိုဘူး"

"ရွင့္ပါးစပ္ပိတ္ထားေပးပါလား"

"မပိတ္ခ်င္ဘူး မင္းကိုစိတ္အေနွာက္အယွက္ေပးရရင္ ငါကသိပ္ေပ်ာ္တာ"

ၾကယ္သီးအျပၫ့္တပ္ၿပီးသြားသၫ့္အခါ ေခ ျပန္ထိုင္ဖို႔ျပင္ေတာ့ သူက ခါးကေနဆဲြေပြ့ကာ ႏႈတ္ခမ္းတစ္ခုလံုးကိုဖိႏွစ္နမ္းပစ္သည္။

ၿပီးမျွပန္လႊတ္ေပးကာ....

"မင္း လွေနလို႔"

ေခ ေဒါသျဖစ္သြားမိစဥ္မွာ သူက ႃပံုးၿပီးအခန္းအျပင္ထြက္သြားေလ၏။

ေပါက္ကဲြခြင့္မရသၫ့္ေဒါသမ်ွားဦးက ေခ့ႏႈတ္ခမ္းေပၚက်ကာ ႏႈတ္ခမ္းနီေတြကိုဖ်က္ပစ္လိုက္ၿပီး မေက်နပ္ေသးတာမို႔ ေခ မ်က္မွာျပန္သစ္ပစ္လိုက္ကာ ဘာမွမလိမ္းေတာ့ဘဲ ေအာက္ဆင္းလာခဲ့သည္။

"ေခရယ္ ဘာမွမလိမ္းေတာ့ဘူးလား မ်က္ႏွာေျပာင္နဲ႔"

မခလွမ္းေျပာေတာ့ ေခ ေခါင္းခါျပလိုက္ၿပီး မနက္စာစားဖို႔ မီးဖိုခန္းကိုေရာက္လာသည္။

ေမေမႏွင့္ေဒၚႀကီးသီက ေခတို႔အတြက္ မနက္စာျပင္ဆင္ေပးေနတာျဖစ္ၿပီး စားပဲြထိပ္မွာေတာ့ သူရိွေနသည္။

ပီယသည္ ဒီဘက္စားပဲြထိပ္မွာရိွေနကာ မခကေတာ့ မထိုင္ေသးဘဲ ေမေမႏွင့္စကားေျပာရင္း မိုးတိုးမတ္တတ္စားေသာက္ေန၏။

ဒီေန့ ၃ေယာက္လံုးေက်ာင္းျပန္တက္မွာမို႔ ပီယတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ေခ့ကိုလာေခၚျခင္းျဖစ္ကာ ဒီမွာပဲအားလံုးအတူ မနက္စာစားၾကျခင္းျဖစ္သည္။

"ေခမ နင္မထိုင္ဘူးလား"

ပီယလွမ္းေျပာေတာ့မွ ေခသည္ ပီယအနားကခံုမွာထိုင္ခ်လိုက္ေတာ့ သူကမ်က္ေမွာင္ကုပ္ကာ ခပ္စူးစူးလွၫ့္ၾကၫ့္လာသည္။

ထိုအခါ သူ႔ရဲ့အရိပ္အကဲကိုလွမ္းၾကၫ့္ေနသၫ့္ ေမေမက ေခ့ပခံုးေတြကိုဖြဖြေလးဖိဆုပ္ကာ .....

"သမီးက သားနဲ႔သြားထိုင္ေလ ဇနီးေမာင္ႏွံအတူမနက္စာ စားတာ ေကာင္းပါတယ္"

"မေကာင္းဘူး ေမေမ ေခ သူနဲ႔မထိုင္ခ်င္ဘူး"

သူ႔မ်က္ႏွာရဲခနဲျဖစ္သြားသလို တင္းမာမႈန္ကုပ္သြားေတာ့ ေခ ႀကိတ္ၿပီးေက်နပ္သြားသည္။

သို႔ေသာ္ သူက စားလက္စပန္းကန္ေတြကို ေခ့အနားေရႊ့ယူခဲ့ၿပီး ေခ့ေဘးမွာဝင္ထိုင္ကာ ေခ့ ဦးေခါင္းထိပ္ေလးကိုငံု႔နမ္း၏။

"မိန္းမ ကိုယ္နမ္းလိုက္တာကို စိတ္ဆိုးေနတုန္းလား"

အနားမွာတျခားသူေတြလည္းရိွေန၍ ေခ့မ်က္ႏွာေလးရဲခနဲျဖစ္သြား၍ ဒါကိုပဲသူကေက်နပ္သြားသလို စားစရာရိွတာကိုပဲ ဆက္စားေနခဲ့သည္။

ပီယကေတာ့ ႏြားႏို႔ေသာက္ေနရင္း ဘာမွမေျပာဘဲ ေခနဲ႔မင္းေစရာကို မသိမသာအကဲခတ္ၾကၫ့္ေန၏။

"ေလးေလးဖုန္းဆက္ေသးတယ္ ေခ မေန့ညကနင့္ဆီဖုန္းဆက္လို႔မရလို႔တဲ့"

"အင္း ၿပီးမျွပန္ေခၚလိုက္မလို႔ ႀကီးေမလည္းေခၚထားတာေတြ့တယ္"

ေခနဲ႔စကားေျပာေနတုန္း မင္းေစရာရဲ့မ်က္ႏွာတမ်ိဳးျဖစ္သြားသည္ကို ပီယသတိထားမိလိုက္သည္။

တို႔ခနန္း ဆိတ္ခနန္းစားေနေသာ ေခ့ကိုစိတ္တိုင္းမက်သလိုၾကၫ့္ကာ ႏြားႏို႔ခြက္ထဲကိုသၾကားထၫ့္ၿပီး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေမႊကာ ေခ့ေရ႔ွကိုခ်ေပးသည္။

"ေသာက္"

"ေခ ႏြားႏို႔မႀကိဳက္ဘူး"

ေခ့ အျငင္းစကားေၾကာင့္ သူမ်က္ေမွာင္ကုပ္သြားၿပီး ေခါင္းခါရမ္းကာ...

"ေသာက္ဆိုေသာက္"

ဟု အမိန႔္ေပးသလိုေျပာလာသည္။

ေခက စိတ္တိုသြားၿပီး မေသာက္ဘဲေပကပ္ေနဖို႔စိတ္ကူးေသး၏။

သို႔ေသာ္ ေမေမကစိုးရိမ္သလိုၾကၫ့္ေန၍ ႏြားႏို႔ခြက္ကိုယူၿပီး အကုန္ေမာ့ေသာက္ပစ္ေတာ့မွ သူကေက်နပ္သြားၿပီး ထိုင္ရာမွထကာ မီးဖိုခန္းအျပင္ထြက္သြားေတာ့၏။

"ေတြ့လား ပီယ သူကေနရာတကာမွာ အာဏာျပခ်င္တာ သိပ္မုန္းဖို႔ေကာင္းတဲ့လူ"

ေခ့စကားကို ပီယဘာမျွပန္မေျပာမိဘဲ ထြက္သြားသၫ့္မင္းေစရာရဲ့ေက်ာျပင္ကိုေငးကာ ေခေသာက္ထားသၫ့္ႏြားႏို႔ခြက္ေလးကို ျပန္ၾကၫ့္မိသည္။

ေသခ်ာတာတစ္ခုက မင္းေစရာက ေခေျပာသလို အာဏာျပခ်င္တာမဟုတ္။

ေခ့ကိုဂရုတစိုက္ေစာင့္ၾကၫ့္ၿပီး လိုအပ္မည္ထင္တာကိုလုပ္ေပးေနသည္ဟု ပီယဘာေၾကာင့္ခံစားမိေနလဲမသိ။

"တစ္ခုခုေတာ့လဲြေနၿပီ မခ"

ေခ မသိေအာင္ မခနဲ႔ႏွစ္ေယာက္တည္းတီးတိုးေျပာမိေတာ့ မခမ်က္လံုးေလးလက္ခနဲျဖစ္လာသည္။

"ေခကသာ အဲ့လိုစြပ္စဲြေနတာ ကိုမင္းေစရာကိုၾကၫ့္ရတာ အဲ့လိုမဟုတ္သလိုပဲ"

"ကိုမင္းက ေခ့ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာခ်င္တာလား"

"အဲ့လိုလားေတာ့မသိေပမယ့္ ေသခ်ာတာတစ္ခုက အႃငွိုးေၾကာင့္လုပ္ေနတာ မဟုတ္ေလာက္ဘူး"

မင္းေစရာဟာ ေခ့အေပၚအႃငွိုးထားေနတာမဟုတ္ရင္ တစ္ခုပဲျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ ထိုအရာဟာ သူစိတ္ထင္ေန၍လား၊ အမွန္တကယ္ျဖစ္ေနသည္လား...

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

တစ္ေန့လံုးအလုပ္ရႈပ္ေနၿပီး ၉နာရီေလာက္မွအိမ္ျပန္ေရာက္ကာ ညစာမစားေတာ့ဘဲ ပန္းသီးတစ္လံုးကိုသာယူလာခဲ့ၿပီး အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ေခက မရိွ။

ဝရံတာမွာစာက်က္ေနသလားဟု လွမ္းၾကၫ့္မိေတာ့လည္း မေတြ့။

"ခေရဝိုင္ ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ ဒီမိန္းမ"

သူ႔အသံႀကီး ဟိန္းခနဲထြက္လာသည္ႏွင့္ အေပၚထပ္မွာရိွေသာ မခအခန္းထဲမွ သူမေရာ၊ မခပါထြက္လာသလို ေအာက္ထပ္မွ ေမေမလည္းထြက္လာသည္။

"နင္ အိမ္ခဏျပန္လာတာလား မခ"

"ဟုတ္ ကိုမင္း ပီယျပင္ဦးလြင္တက္သြားလို႔"

"မင္းကေရာ ခေရဝိုင္"

"ေခ ဒီည မခနဲ႔အိပ္မလို႔"

"ဘာ!!"

"သားရယ္ သမီးမခက တစ္ေယာက္တည္းမအိပ္ခ်င္လို႔တဲ့ တစ္ညတစ္ေလပဲဟာကို"

သူ ေဒါသျဖစ္သြားၿပီး မခကိုၾကၫ့္ေတာ့ နဂိုကတည္းက သူ႔ကိုေၾကာက္သၫ့္မခက ေခ့ေနာက္ဝင္ပုန္း၏။

ေမေမေျပာသၫ့္တစ္ညတစ္ေလေတာင္ ေခ့ကိုတျခားသူဆီမေပးႏိုင္။

"မရဘူး တစ္ေယာက္တည္းမအိပ္ခ်င္ရင္ ေမေမနဲ႔သြားအိပ္ ခေရဝိုင္ မင္းလာခဲ့"

"မလာဘူး ရွင့္ဘာသာရွင္ ေန"

ေခသည္ သူ႔ကိုပက္ခနဲျပန္ေျပာကာ မခအခန္းထဲကိုျပန္ဝင္ဖို႔ျပင္ေတာ့ ပိုၿပီးေဒါသျဖစ္သြားကာ ဒုန္းခနဲ နံရံကိုလက္သီးျဖင့္တစ္ခ်က္ထိုးပစ္လိုက္သည္။

ထိုအခါ သူမကေပေစာင္းေစာင္းျဖင့္ မေက်မနပ္ျပန္ၾကၫ့္လာသလို မခသည္လည္း တြန႔္ခနဲျဖစ္သြား၏။

"ေအး ဝင္သြား တစ္အိမ္လံုးဒီညမအိပ္ရဘူးသာမွတ္"

ေျပာလိုက္မွ ေခ့ဆီက ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုက္ကာ မ်က္ေစာင္းေလးတစ္ခုရလိုက္သည္။

သူေသြးဆိုးတာကို အေၾကာင္းသိေသာမခက ေခ့လက္ေမာင္းကိုလႈပ္ကိုင္ကာ.....

"သြားပါ ေခရယ္ ကိုမင္းကတကယ္လုပ္မွာ"

"မသြားပါဘူး ငါ့ဘာသာေအးေအးေဆးေဆးေနခ်င္လည္းမရဘူး ပူညံပူညံနဲ႔ ငါ့ကိုသက္သက္မဲ့ဒုကၡေပးတာ"

"ကိုမင္းက အဲ့လိုမဟုတ္ပါဘူး ေခရယ္ ေမေမတို႔မအိပ္ရဘဲေနလိမ့္မယ္ ေနာ္ သြားပါ ငါ ေမေမနဲ႔ပဲသြားအိပ္လိုက္မယ္"

မခ ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာလိုက္မွ ေခ စူပုတ္ပုတ္ေလးျဖင့္ သူ႔ဘက္ကိုျပန္ေလ်ွာက္လာၿပီး အခန္းထဲျပန္ဝင္သြားသည္။

ထိုအခါမွ သူသည္ မခကိုသတိထားေနဆိုသၫ့္ပံုျဖင့္ စူးစူးႀကီးၾကၫ့္ေတာ့ မခက နားရြက္ကေလးေတြဆဲြျပသည္။

ေမေမကေတာ့ အျဖစ္သည္းလြန္းေသာသူ႔ကိုမ်က္ေစာင္းထိုးကာ ေအာက္ျပန္ဆင္းသြား၍ မနက္မွပဲေတာင္းပန္ေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

အခန္းတံခါးကို lockခ်ပစ္လိုက္ၿပီး ေခ့ကိုျပန္ၾကၫ့္ေတာ့ ေခက အိပ္ယာေပၚထိုင္ေနရင္း သူ႔ကိုျပန္မၾကၫ့္။

မေက်မနပ္ျဖစ္ေနသၫ့္ထိုမ်က္ႏွာဟာ မခဲမေက်ႏိုင္သၫ့္ေဒါသေတျြဖင့္ နီရဲမႈန္ကုပ္ေန၏။

"ဘာျဖစ္ေနတာလဲ အဲ့ဒီမ်က္ႏွာက"

"ရွင္အရွက္မရိွတာကို အံ့ၾသတာ ေခ ရွင္နဲ႔အိပ္ရဖို႔အဲ့ေလာက္အေရးႀကီးေနတာလား"

"အေရးႀကီးတာမဟုတ္ဘူး မင္းကငါမရိွရင္ေပ်ာ္ေနလို႔ေလ အခုဘာတတ္ႏိုင္ေသးလဲ ၿပီးၿပီလား မင္းသိခ်င္တာေတြ.. ငါ​ေရခ်ိဳးေတာ့မလို႔"